HopeScope Stories Behind White Coat – ૯ / Maulik Nagar “Vichar”

by: Maulik Nagar

‘ડોન્ટ વરી નિભાકાકી.. તમે જલ્દી મારી ક્લિનિક પહોંચો.’ આશિનીએ ફોન કટ કર્યો અને ગાડીની ચાવી લીધી.
‘ક્યાંય નથી જવાનું આશિની..!!’
‘મમ્મી, ઇટ્સ માય ડ્યુટી.’
‘તારાં પપ્પાનું અપમાન કર્યું હતું, એ તું ભૂલી ગઈ? ક્યાંય નથી જવાનું… તને મારા સમ છે..’
‘મમ્મી, ડૉક્ટરની ડિગ્રી મળે એ જ સમયે અમે ડોક્ટરોએ સમ લઇ લીધાં હોય છે_”લોકોને બચાવવાનાં”.’
ધડામ કરતું બારણું પછાડી આશિની ક્લીનીક જવા નીકળી ગઈ.
વોક્સવેગન ગાડીનું પહેલું ગીયર જેવું પડ્યું અને વિચારોની વોક્સવેગન એકાદ વર્ષ રિવર્સ જતી રહી.


‘રિપોર્ટસ જોતાં તો એવું લાગે છે કે બા ચોવીસ કલાક કાઢે તો પણ બહું છે, નજીકના સગાઓને બોલાવી લો.’
‘ડૉક્ટરની સંગાથે વકીલ પણ બોલાવવા હતા ને મિતેષ.. અમારે બાનું વીલ વાંચવું છે.’
‘અરે..નિભાભાભી આ શું બોલો છો, આ સમયે તો આવું ના બોલો, આપણાં ફેમીલી ડૉક્ટર પણ ઊભા છે.’
‘ફેમિલી ડૉક્ટર છે એટલે આપણાં ફેમિલીની બધી વાતો પણ જાણતાં જ હશે ને?!’ નિભાભાભીએ પણ હિંદી સિરિયલના કોઈ પાત્રની જેમ મોં મચકોડતાં કહ્યું.
જાજરમાન બંગલાના એક મેલાઘેલાં, દવાદારૂ અને પેશાબથી ગંધાતાં રૂમમાં વર્ષો પછી નીરૂબાનો વસ્તાર આજે મહિનાઓ પછી ભેગો થયો હતો.
આ પહેલાં એક બે વખત પણ બા યમરાજાને થપ્પો કરવા ગયા હતાં ત્યારે પણ આવી રીતે જ બધાં ભેગાં થયાં હતાં. બા તો દરેક વખતે પાછાં આવી જતાં પણ બે ભાઈઓ વચ્ચે મીઠાશ ક્યારેય પાછી ન આવતી.
નીરૂબાને બે દીકરા હતાં. મોટો દીકરો હિતેશ અને નાનો મિતેષ. શરૂઆતમાં તો બંને ભાઈઓ બાપુજીની પેઢીમાં જોડે હતાં પણ સમય જતા મન, મગજ અને મકાનથી અલગ થઈ ગયાં હતાં.
બંને દીકરા અને વહુઓની કચકચથી પરવારીને બાપુજી તો અનંત યાત્રાએ નીકળી ગયાં હતાં. તેથી નીરૂબા નાનાં દીકરા મિતેષ સાથે રહેતા હતાં.
બંને ભાઈઓ લગ્ન પહેલાં તો જાણે જીગરી દોસ્ત જેવાં હતાં, પણ લગ્ન પછી એથી સાવ વિપરીત પરિસ્થિતિ.. ઊભુંય બનતું ન હતું. એનું મુખ્ય કારણ હતું મોટાં દીકરા હિતેશની પત્ની નિભા.
હિતેશ અને મિતેષ બંનેને ભગવાનની મહેર હતી. ગર્ભશ્રીમંત તો હતાં જ સાથેસાથ બંનેને એક-એક દીકરી હતી.

‘જો મિતેષ, અમને ખબર છે કે તે અને રિદ્ધિએ મિલ્કતની લાલચે જ બાને રાખ્યા છે, બા હજુ દસ વર્ષ ખેંચી નાખે એમ છે પણ તમે લોકો જ એમની સારસંભાળ રાખવામાં કચાશ કરો છો.’ પહેલેથી જ બધાં નિભાભાભીના આવાં અળવીતરા સ્વભાવથી વાકેફ હતાં.
પપ્પા પર લાગતાં આ બધાં પારિવારીક આરોપો સાંભળી ખૂણામાં ઊભેલી આશિનીથી એક ડૂમો ભરાઈ ગયો. આશિની સિંગાપુરથી પોતાનું માસ્ટર્સ પતાવીને હમણાં જ ભારત પરત આવી હતી.
આશિની સામે નજર કરતાં વળી પાછું નિભાકાકીએ ઝેર ઓક્યું, ‘તું ત્યારે આજે રોઈ જ લે, કાલથી તારે અને તારાં બાપાને બંનેને જલસા જ છે. દાદાના શેરથી માંડીને બધો જ હિસાબ કિતાબ તારાં બાપાએ દબાવી રાખ્યો છે. તારાં ભણતરનો ખર્ચ તો પેઢીમાંથી જ થયો છે અને હવે તારાં ક્લિનિક માટે પણ તારાં બાપાએ બધો વેંત કરી નાખ્યો છે.’
નિભાભાભી તો આજે ફૂલ ફોર્મમાં હતાં કારણકે એમને અને બધાને ખબર જ હતી કે હવે બાની જીવનનૈયા કિનારે પહોંચવાની તૈયારીમાં જ છે. એટલે જો જરાક પણ ઢીલું મૂકે તો મિતેષને ભાવતું જ મળી જાય.
મિતેષની પત્ની રિદ્ધિએ “બા…..” ની ચીસ પાડી અને ફિલ્મ ડાયરેક્ટર એકશન બોલે અને બધાં કલાકાર અભિનય ચાલુ કરી દે એમ અહીંયા પણ નિભાભાભીએ રોકકળ ચાલું કરી દીધી.
બાના ક્રિયાકર્મ પત્યાં અને એક સાંજે હિતેશભાઇ અને નિભાભાભી બેસવાનાં બહાને હિસાબ લેવાં આવી પહોંચ્યાં.
બાપુજી પાસેથી ધંધો શિખનાર મિતેષે હિતેશભાઈને આમ જોવાં જાઓ તો નિભાભાભીને પાઇ-પાઇનો હિસાબ આપી દીધો.
ભવિષ્યમાં બે ભાઈઓ વચ્ચે વધારે ક્ડવાશના આવે તે હેતુથી મન મોટું રાખીને બા-બાપુજીએ પહેલેથી જ બંનેના ભાગે સરખી મિલકત અને વારસો આપ્યો હતો.
બંને પરિવાર વચ્ચેનું શાબ્દિક વાતાવરણ જોતાં તો એવું જ લાગતું હતું કે, હિતેશભાઈ અને નિભાભાભીની આ છેલ્લી મુલાકાત બની રહેશે.
‘એકાદ વર્ષ બાદ શિવાનીના લગ્નની કંકોત્રી આપવાં આવીશું.’ એવો ઈશારો કરી હિતેશભાઈ ઊભા થયાં અને નિભાભાભીએ પણ મિલ્કત આવવાથી થોડી નરમાશ સાથે બધાંને “આવજો” કીધું અને ખાસ કરીને થોડાં વ્યંગ સાથે “બાય, ડૉક્ટર આશ……”


ગાડીના પૈડાની સાથે મગજનું વ્હીલ પણ એકસો વીસની સ્પીડે ફરતું હતું. એક બાજુ આશિનીને પપ્પાનું અપમાન, બા-દાદા માટેની બેફિકરાઈ અને મિલ્કતની લાલચ યાદ આવતી હતી અને બીજી બાજુ પિતરાઈ બહેનનો જીવ, બંને પરિવાર મીઠાશથી જોડાઈ શકે એની આશા અને એક અઠવાડિયા પછી લીધેલાં શિવાનીના લગ્ન….

કાકા અને નિભાકાકી ક્લિનિકના રિસેપ્શન પાસે જ ઊભાં હતાં, આવતાની સાથે જ કાકા કાકીને અવગણીને આશિની સૌ પહેલાં શિવાની પાસે વોર્ડમાં ગઈ.
‘ડૉ જીગ્નેશ, વ્હોટ ઇસ પેશન્ટ’સ હિસ્ટરી?’
‘મે’મ રિલેટીવ્સના કહેવાં પ્રમાણે પેશન્ટ ન્હાવા બેઠાં હતાં અને બાથરૂમમાં ધડામ કરતો અવાજ આવ્યો, એમનાં પપ્પાએ બે ત્રણ વખત દરવાજો ખખડાવ્યો અને અંદરથી કોઈ રિસ્પોન્સ ન આવતાં તેમણે બાથરૂમનો દરવાજો તોડી નાખ્યો અને એમને ખેંચ આવતી જોઈ.’
‘તમે અમને જેવી ઇન્સ્ટ્રક્શન આપી હતી તે મુજબ અમે તેમને ખેંચ બંધ થવાનું ઇન્જેક્શન આપ્યું અને ઓક્સિજન માસ્ક લગાવ્યું છે.’
‘કેટલી મિનિટ થઈ ઓક્સિજન ચાલુ કર્યા ને?’
‘મે’મ વીસ મિનિટ..’
‘ગ્રેટ’ બોલતાં જ આશિનીએ શિવાનીને સ્હેજ હલનચલન કરતાં જોઈ, માત્ર પાંચ સાત મિનિટમાં જ શિવાની એકદમ સ્વસ્થ થઇ ગઈ.
‘થેન્ક યુ દીદી.’
‘અરે..ગાંડી…!!’ બન્ને વાતો કરતાં કરતાં ઑબ્ઝરવેશન રૂમમાંથી બહાર આવ્યાં.
શિવાનીને ચાલીને આવતાં જોઈ હિતેશકાકા અને નિભાકાકી તો ખુશીના માર્યા રડી જ પડ્યાં.
ભૂતકાળની બધી જ કડવાશ ભુલાવી આશિનીએ કાકા, કાકી અને શિવાનીને પોતાની કેબીનમાં બોલાવ્યાં અને કોફી મંગાવી.
‘બેટા..શિવાનીના આવતાં અઠવાડીયે લગ્ન છે, અમે તમને લોકોને કંકોત્રી આપવા આવવાના જ હતાં.. પણ…!!! બેટા એમ તો કે, શિવાનીને શું થયું હતું?’ નિભાકાકીનો ટોન આજે વિવિધભારતીના ન્યુઝ રીડર જેવો નમ્ર લાગ્યો.
‘કાકી.. તમારા ઘરે બાથરૂમમાં ગેસ ગીઝર લાગે છે..’
‘હા બેટા… ઇલેક્ટ્રિક ગિઝર તો કેટલું મોંઘુ પડે..’ કાકીના સ્વભાવ પ્રમાણે વળી પાછી એમની પિન પૈસા પર જ ચોંટી.
‘માય જજમેન્ટ ઇસ પરફેક્ટ.’ બાથરૂમમાં ગેસની પાઇપ લાઈનમાં લિકેજ હશે અને એમાં કાર્બન મોનોકસાઈડ આવે, જેની સ્મેલ ના આવે અને એ દેખાય પણ નહીં.’
‘કંઈ વાંધો નહીં, પણ હવે રિપ્લેસ કરાવી દો કાકા, કાર્બન મોનોકસાઇડની આડઅસર પણ બહુ જ હોય છે. બે ચાર વર્ષ પછી મેમરી લોસ, હકલાવું વિગેરે જેવી તકલીફ થઈ શકે છે… પણ કંઈ ચિંતા ન કરો. મેં શિવાનીને તરત જ હાઇપર બેરીક ઓક્સિજન અપાવી દીધો છે, આખા અમદાવાદમાં આવાં પ્રકારનું ઓક્સિજન આપવાનાં ત્રણ જ મશીન છે.’ દિવાલ પર ટીંગાયેલા એક સર્ટિફિકેટની સામે ઈશારો કરતાં આશિનીએ કહ્યું.
સર્ટીફીકેટનું હેડીંગ હતું , “ગુજરાતની અદ્યતન ક્લિનિકના સર્વેમાં નંબર વન ક્લિનિક”
બાજુમાં ગુજરાતના મુખ્યમંત્રી પાસેથી એવોર્ડ લેતી આશિનીની એક ફોટોફ્રેમ હતી, નીચે લખ્યું હતું,
“૧૦૦% સ્કોલરશિપ ફોર માસ્ટર્સ ઇન સિંગાપોર યુનિવર્સિટી ઓફ મેડિસિન.”