વેલેન્ટાઈન દિન નિમિત્તે

 

હું જયશ્રી વિનુ મરચંટ, આપ સહુ, “બેઠક”ના સાથીઓને, વેલેન્ટાઈન દિન નિમિત્તે શુભ કામનાઓ પાઠવું છું કે આપ સહુ પ્રણયને શૃંગારના કંકુ-ચોખાથી પોંખો, એટલું જ નહીં પણ પ્રણય-શૃંગારને સાયુજ્યમાં ઓતપ્રોત કરીને દરેકે દરેક ક્ષણોને જાદુભરી બનાવીને મ્હાલો.  યુગોથી અભિસાર, શૃંગાર અને સાયુજ્યને આદિકવિ વાલમિકીથી માંડી આજના યુવાન પેઢીના અનોખા ગઝલકાર ને કવિ અનિલ ચાવડા સુધીના સૌ પોતાના કવનમાં સમયની માંગ પ્રમાણે આલેખતા આવ્યા છે, છતાં પણ એના યૌવનના થનગનાટમાં કોઈ જ કમી આવી નથી કે નથી એના આકર્ષણમાં ઓટ આવી.  આપ સહુને આજના આ પ્રેમના મહિમાના દિવસે હું એક કોડભરી મુગ્ધાના કુંવારા સપનામાં થનગનતા અભિસાર અને શૃંગારની સફર પર લઈ જાઉં છું કે જે યુવાનીમાં એના પ્રેમી સાથેની પળનીયે જુદાઈ સહન કરી શકતી નથી અને જ્યારે વિરહની એકલતા સહેવી પડે છે તો પોતે “આજન્મ મુક્તા” હિમશીલાના સ્વરુપે જીવવાનો અભિશાપ જીવી રહી છે એવું મહેસૂસ કરે છે. સમય વહે છે ને પછી તો સાથ હોવા છતાંયે જાણે એ અભિસારની ઉષ્મા અને શૃંગારની જ્વાળાઓ ઠરી જાય છે તો જે બર્ફીલા રણ જેવી જિંદગીમાં રહેંસાવું પડે છે એ વિષમતા જીરવવી ખૂબ ભારી પડે છે. કહે છે કે મિલનની મસ્તીનો કેફ જેટલો પ્રેમનો મહિમા ગાય છે એથી વધુ તો પ્રણયની તીવ્ર અનુભૂતિ વિરહ અને વિદાયમાંથી થાય છે. “મરીઝ”નો શેર યાદ આવે છે,  “બધો આધાર છે એના જતી વેળાના જોવા પર, મિલનમાંથી મળતા નથી પ્રણયના પૂરાવાઓ!” વેલેન્ટાઈનના દિવસે પ્રેમની આ જ પરિસીમાને મારા આ કાવ્ય “ચમત્કાર”માં ૩ નાના ખંડોમાં આલેખી છે. આ કાવ્ય “કવિતા”ના ઓક્ટોબર ૧૯૮૩ના શૃંગાર અંકમાં પ્રસિધ્ધ થયું હતું. વેલેન્ટાઈનમાં મિલનનો વૈભવ તો હોય જ પરંતુ વિદાય ને વિરહ વિના મસ્તીને એના “ફુલ ફોર્મ”માં માણવી કે મ્હાલવી શક્ય જ નથી. આશા છે કે આપ સહુને આ કાવ્ય ગમશે. Wishing you all a Happy Valentine Day.

ચમત્કાર ખંડ ૧

ગઈ કાલે રાતે, સપનામાં તમે, મૂકી ગયા હતા,

મારા ઓષ્ઠદ્વય પર,

કુંવારા ચુંબનની કુંવારી કળી…! .

સવારે ઊઠીને જોઉં તો દર્પણમાં…

પારિજાતની સૌરભના ઢગલે ઢગલામાં દટાયેલી હું….!

ખંડ ૨

સપનાની શેવાળી ભૂમિ પર જ તો હું ચાલતી હતી

ને લપસી પડી..

ત્યારે, તમારા શ્વાસોનું આલિંગન માણતી હું!

આંખો ખૂલતાં જ મળી આવી મને બર્ફીલા શ્વાસોના પ્રદેશમાં,

આજન્મ મુક્તા હિમશીલાના સ્વરુપે…!

ખંડ ૩

યાદ છે, હજુ તને,

એ આપણું સમંદરના કિનારે, ફેનરાશિની સ્નિગ્ધતાને રોમરોમથી પીવાનું? ને,

એક જબરજસ્ત મોજું આવરી લેતાં જ  ઠંડા તરંગની જ્વાળામાં લપેટાઈને,

આપણું એ ખાક થઈ જવા માટે આતુર થવાનું?

…આજે એ સાગરતટે જાઉં છું ત્યારે,

ન જાણે કેમ, સાગરના એ મોજાંની ભભૂકતી આગનું મને આવરી લેતાં જ અફાટ,

બર્ફીલા રણમાં રુપાંતર થઈ જાય છે! . . . . .

જયશ્રી લિનુ મરચંટ