પ્રેમ પરમ તત્વ -29- ગુજરાતી ભાષા -સપના વિજાપુરા

માતૃભાષા કેવુ મીઠું નામ લાગે છે. મા શબ્દ બોલતા જે અમી ઝરે છે એજ અમી માતૃભાષા બોલતા ઝરે છે. ગુજરાતી ભાષા મારા માટે જનની સમાન છે. મેં કદાચ પહેલો શબ્દ ગુજરાતીમાં જ બોલ્યો હશે!! હું ચાલીશ વરસથી પરદેશમાં વસુ છું અને અહીં ગોરાલોકો સાથે ઈંગ્લિશમાં જ વાત કરવી પડે! પણ હમેશા વિચારો ગુજરાતીમાં આવે.. સપનાં ગુજરાતીમાં આવે સ્મિત ગુજરાતીમાં આવે, દુઃખ ગુજરાતીમાં લાગે, સુખ ગુજરાતીમાં અનુભવાય!!ગુજરાતી ભાષા મારાં લોહીમાં વહે છે.
ગુજરાતી ને  ગળથૂથી માં લઈને જન્મી છું. જેમ જેમ મોટી થતી ગઈ એમ એમ ગુજરાતી સાહિત્યનો રસ મારા પપ્પા મને પીવડાવતા ગયા, જેથી ગળથૂથી માંથી પછી એ લોહીમાં ભળી. કનૈયાલાલ મુનશી, પન્નાલાલ  પટેલ, ઉમાશંકર જોષી, મેઘાણીજેવા સાહિત્યકારો ને વાંચતાં યુવાની કાઢી અને હવે ગુજરાતી ફક્ત લોહીમાં જ નહિ પણ અફીણ બની મગજ પર ચડી ગઈ. એટલે ગુજરાતીનો નશો હવે ઉતરશે નહિ આ જીવન. અને ઈશ્વરને પ્રાર્થના છે કે મને ગુજરાતી જીવંત રાખવાની એક કડી  બનાવે!
ગુજરાતી ખૂબ સમૃદ્ધ ભાષા છે. જેમકે ગુજરાતીમાં મામા. કાકા, ફૂવા,ભાઈ બહેન, ભત્રીજી ભત્રીજો, ભાણી ભાણીયો, પુત્રવધુ, મામી કાકી, ફઈ, વગેરે બધા સંબંધોનું એક નામ છે. એને દર્શાવવા માટે બે ત્રણ વાક્ય બોલવા પડતા નથી જે કે મામા કહેશોએટલે લોકો સમજી જશે કે મા ના ભાઈ છે.ઇંગ્લિશ  માં કોઈ સંબંધ બતાવવા  માટે એક થી બે વાક્ય બોલવા પડે છે. આ ભાષાની મર્યાદા કહેવાય આવા તો ઘણાં દાખલા આપી શકાય.
માતૃભાષા સાથે મને શા માટે પરમ પ્રેમ છે, એ દર્શાવું તો મારી ગુર્જરી માં મને માનો રણકો સંભળાય છે ગુર્જરી માં મને બાપનોપડકાર સંભળાય છે.૭૦૦ વરસ જૂની આ ભાષા લગભગ ૫.૫ મિલિયન લોકો બોલે છે એ લગભગ ૪.૫ ટકા ભારતીય થયાં . વિદેશમાં પણ ગુજરાતી ઘરોમાં આ ભાષા બોલાઈ છે અને હવે આજકાલની માતાઓ બાળકોને ગુજરાતી ભણાવે પણ છે એટલું જનહિ સાહિત્યમાં પણ રસ લેતા કરે છે.
બે એરિયામા આપણી ભાષાને ઉજાગર કરવા ,ગુજરાતી ભાષાના વૈશ્વિક પ્રચાર, પ્રસાર અને જાળવણીના એક નાનકડા  પ્રયાસરૂપે “બેઠક”ની શરૂઆત થઇ બેઠક” આપણી ભાષાને જીવંત  રાખવાની કોશિશ કરે છે.ગુજરાતી સાહિત્યકારોને આમંત્રણ આપી બોલાવવા અને ભાવુકની સાહિત્ય તરસને છીપાવવા કોશિશ કરે છે. ‘લખતા રહો’ એ પ્રજ્ઞાબેન નો લોગો છે. એ  સમયનો ભોગ આપી આ કામ કરે છે. બે એરિયા માટે એક ગર્વ લેવા જેવી બાબત છે.૧૧ મેં ના રોજ ગુજરાતી સાહિત્ય સમાજ અને બેઠક તરફથી ગુજરાત દિવસ ઉજવવામાં આવ્યો હતો. હું મારી જાતને ભાગ્યશાળી માનું છું કે મને ‘બેઠક” જેવો મંચ મળ્યો. જેના માટે હું પ્રજ્ઞાબેન ની આભારી છું.
૩૧, ૨૦૧૯ ના રોજ ઉષાબેન ઉપાધ્યાયને આમંત્રણ આપવામાં આવ્યું. જે  પ્રોફેસર અને ગુજરાત વિદ્યાપીઠ ના ડીન  રહી ચૂક્યાં છે. એમને બે વરસ પહેલા સ્ત્રી લેખિકા ને મંચ આપવા માટે જૂઈ મેળા ની શરૂઆત કરી છે. ગુજરાતી ભાષામાં ઘણી સ્ત્રી સાહિત્યકારો થઇ  ગયાં છે જેમાં મીરાંનું નામ મોખરે આવે છે. મીરાના પદ  વિશ્વભરમાં પ્રચલિત છે. ઉષાબેને સ્ત્રીઓને એક આગવું સ્થાન સાહિત્યના મંચ  પર આપવું  છે એમ નક્કી કર્યું છે. એમણે  આવીને ગુજરાતી વાતાવરણને મહેકતું કરી દીધું। અને ગુજરાતી ની સુગંધ ગઈકાલની સાંજમાં પ્રસરી ગઈ.
ગુજરાતી મારા હ્દયમાંથી ઉદભવતી લાગણી છે જેથી હું ગુજરાતી બોલું તો કવિતા બનીને મારા મુખમાંથી નીકળે છે. તેથી હું ગુજરાતીને પ્રેમની ભાષા કહું છું. ભલા પ્રેમ ઇંગ્લિશમાં  શી રીતે  કરવો। ” તને પ્રેમ કરું છું’ અને આઈ લવ યુ માં ઘણો ફર્ક છે. જે મીઠાશ અને વહાલાપણું !! તને પ્રેમ કરું છું માં છે તે બીજી ભાષામાં નથી.મારી જિંદગી છે ત્યાં સુધી ગુજરાતીને ચાહતી રહીશ અને ગુજરાતીને મારી તરફ થી કવિતાના પુષ્પો ભેટમાં આપતી રહીશ. મને ખબર નથી મારા મૃત્યુ પછી મારી કવિતાને કોઈ વાંચશે કે નહિ પણ મને ગુજરાતીમાં લખ્યાં  નો આનંદ ચોક્કસ રહેશે. ગુણવંત શાહ કહે છે કે “ભાષાનું મૃત્યુ  એટલે સંસ્કૃતિનું મૃત્યુ  ભાષાને નહિ આપણે આપણી જાતને બચાવવાની છે.” આપણે ભાષાને લુપ્ત થતા બચાવવાની છે.અહીં કેટલાક મહાન સાહિત્યકારોની પંક્તિઓ ટાકું  છું જેનાથી ગુર્જરીનો પ્રેમ શી રીતે પરમ તત્વ બન્યો છે તે સમજાશે.
સદા સૌમ્ય શી વૈભવે ઊભરાતી
મળી માતૃભાષા મને ગુજરાતી
ઉમાશંકર જોષી.
જે વૈભવ થી ભરપૂર છે અને સૌમ્ય પણ છે એ મારી ગુજરાતી પરમ છે.
ભાષાનાં અધિકારની વાત જ ક્યાં છે?
ને શબ્દનાં વહેવારની વાત જ ક્યાં છે?
છે મિત્રના જેવો જ અનુભવ “આદિલ”
આ અર્થનાં વ્યાપારની વાત જ ક્યાં છે.
_આદિલ “મન્સૂરી”
ગુજરાતી કોઈના બાપની નથી એટલે અધિકારની વાત ક્યાંથી આવી આ મારી ગુર્જરી છે અને મારી રહેશે!
લાગણીનાં જળ વડે મર્દન કરું છું,
શબ્દો કાગળ પર ઘસી ચંદન કરું છું,
બે ગઝલ બે કવિતાના પુષ્પો અર્પણ કરી,
પ્રથમ માતૃભાષાને વંદન કરું છું.
_પિનાકીન ઠાકોર
માતૃભાષા ગુર્જરીને મારા સદા વંદન!! મારી કવિતાના પુષ્પો મારી ભાષાને અર્પણ!
એ બોલે તો ભાષા બને છે વિવેકી,
ઢળેલા નયનમાં શરમનો ઉતારો.
_શોભિત દેસાઈ
અંતમાં નમણી  નાર જેવી મારી ગુર્જરીને ઘણા ઘણા સલામ!
સપના વિજાપુરા

પ્રેમ એક પરમ તત્વ-૫

પ્રેમની દીવાનગી, પ્રેમનો નશો, પ્રેમનો ખુમાર કે પ્રેમની સંવેદના હર ઈન્સાનમાં હોય છે. પ્રેમમાં વ્યકિત પરવશ થઈ જતી હોય છે. પરવશ એટલે જેનો પોતાના પર અંકુશ નથી તે!! વ્યકિત  વશીકરણ માં આવી જાય છે. જાણે પ્રેમી કોઈ સંમોહનવિધ્યા જાણતો હોય તેમ પોતાના પ્રિય પાત્રનું મોહીકરણ કરે છે. 

પ્રેમ એક સરસ સંવેદના છે. આ સંવેદના માં કોઈ ઉંમરની સીમા નથી, એમાં જ્ઞાતિબંધન નથી. પ્રેમ તો ફકત મન  જુએ છે. પ્રેમનો સંબંધ સીધો હ્રદય સાથે છે. જેનામાં ઈશ્વરનોવાસ હોય છે એ વ્યકિત પ્રેમ કરી શકે છે.

કવિ શ્રી મરીઝ ની એક ગઝલનો આ મકતા છે.

કેવી મજાની પ્રેમની દીવાનગી હશે !
કે જ્યાં ‘મરીઝ’ જેવો સમજદાર પણ ગયો.
– મરીઝ

 આ પ્રેમની દીવાનગી કેવી મજાની હશે!! સૌ કોઈ  પોતાને સમજદાર માને છે. છતા આ પ્રેમની જાળમાં ફસાય છે!! એ પ્રેમનીખૂબી છે! પ્રેમ કદી  મગજથી કામ નથી લેતો!! સીધો હ્રદય પર હુમલો કરે છે!! અને મગજને સુન્ન કરી નાખે છે, પછી ગમે તેટલો સમજદાર હોય પ્રેમ આગળ પોતાની હાર માની લે છે! અહીં પ્રેમની પોતાની મજબૂરી છે.સમજાવવા પ્રયત્ન કરે છે!

દરેક માનવ માત્ર  ઋજુ હ્રદયના હોય છે!! અને પ્રેમમાં પડ્યા વગર પ્રેમને સમજવો મુશ્કેલ નહી પણ અશક્ય છે! પ્રેમ એમને   ફૂલોમાં, ઝરણામાં ચાંદમાંસિતારામાંરાતમાં દિવસમાં બધે નજર આવતો હોય તેા પ્રેમથી ભાગીને કેટલે દૂર જી શકાય ?…

ખરેખર માનવી પ્રેમ   શોધતો હોય છે!!
પ્રેમમાં સફળતા નિષ્ફળતા જેવું કાંઈ નથી! પ્રિય પાત્ર મળે કે ના મળે પણ પ્રેમનો સ્ત્રોત અવિરત વહેતો રહે એ  પ્રેમ!! પ્રેમમાં વ્યકિતની હાજરીની જરૂર નથી!! પ્રેમી ની ગેરહાજરી હોવા છતાં પ્રેમનું ઝરણું સુકાય નહી એનું નામ પ્રેમ!!પ્રેમ એટલે તુ માં ઈશ્વર જોવાની લાગણી અને હરપળ ઈશ્વર પાસે તારી  માંગણી!!

સપના વિજાપુરા

Please visit my Website and leave valuable Comments,

For Gujarati ghazals: 
http://www.kavyadhara.com/

For hindi ghazals: 
www.kavyadhara.com/hindi

Najma’s Shayri: 
http://www.najmamerchant.wordpress.com/

તરુલતા વાર્તા સ્પર્ધા (15)’મ્યુચ્યુલ ફ્રેન્ડ’ -આરતી રાજપોપટ

  અનન્યા ઇઝ ટ્રાવેલિંગ ટુ મુંબઈ વિથ ઉર્વી  રાજ .

એરપોર્ટ પર જતાજ અનન્યા એ ચેક ઈન કરી fb પર સ્ટેટસ અપડેટ કર્યું.

રાજકોટ સ્થિત અનન્યા (અનુ અને રાજ ની એક ની એક હોનહાર અમદાવાદ માં  ભણી પોસ્ટ ગ્રજ્યુએટ થયેલી દીકરી ઉર્વી  ને પુના માં જોબ મળી હતી..બિઝનેસ ની વ્યસ્તતાને લીધે રાજ નીકળી શકે એમ ન હોવાથી અનુ ને ઉર્વી  જઈ રહ્યા હતા. અનુ થો ડી નર્વસ હતી લગ્ન પછી પહેલી વાર આ રીતે એકલી પતિ ની ઓથ વગર પોતાની જવાબદારી થી કોઈ કામ કરવા જઈ રહી હતી. પણ એટલીજ ઉત્સાહિત અને રોમાંચિત હતી.

   મુંબઈ માંજ જન્મી મોટી થયેલી ફાઈન આર્ટસ ગ્રજ્યુએટ  અનુ આમ તો ખુબ તેજ તર્રાર અને સ્માર્ટ હતી પણ લગ્ન પછી એને એની જાત ને ઘર વર અને જાવદારીઓ માં એવી ખૂંપાવી દીધેલી કે પોતે પોતાને ભૂલી જ ગઈ હતી.

પણ ઉર્જા ભણવા ચાલી ગઈ અને સાસુમા ના સ્વરવાસ પછી પોતાને ખુબ એકલું મહેસુસ કરતી ત્યારે રાજ ની જ સલાહ થી તેના જુના શોખ ચિત્રો, વાંચન અને સમાજ સેવા જેવા કાર્યો તરફ ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું. પહેલા તો સોશિયલ મીડિયા થી દૂર ભાગતી અનુ હવે તો તેમાં પણ ખાસ્સી સક્રિય થઇ ગઈ હતી ત્યાં તેને ખુબ માં  મજા  આવતી ..ત્યાં તેના આર્ટ 

વર્ક ને વિચારો બધું ઘણું બધું શેર કરતી ..તેને ઘણા બધા નવા નવા મિત્રો પણ બનાવ્યા.રાજ તો તેને મજાક માં ઘણી વાર ફેસબુક કવિન કહી ચીડવતો તે તો  fb થી દૂર જ રહેતો.આજે પણ 

એક્સાઇટમેન્ટ ની સાથે તેને સ્ટેટસ મૂક્યું અને દીકરી ને ગુડ લક કહેવા રાજકોટ… અને આવકારવા આખું મુંબઈ હાજર હોય એટલા કોમેન્ટ્સ  અને  લાઇક્સ  હતા..!

  બે-ત્રણ દિવસ પિયર રહી બંને પુના આવી ગઈ જોબ નો ફાઇનલ ઇન્ટરવ્યૂ અને ઘર નું સેટિંગ વગેરે પતાવી આજે જ ફ્રી થયા ત્યાં જ રાજ પણ તેની લાડકી ને મળવા ,બધું બરાબર સેટ થઇ ગયું છે ને એ જોવા અને ઉર્વી નો થોડો ઘણો સમાન બાકી હતો તે લઇ ને આવી પહોંચ્યો .

  સવારે એના ડૅડુ ને મળી ઉર્વી  ઓફિસ ગઈ .. કિચન હજુ ચાલુ નોતું થયું તો બપોરે બંને બહાર લંચ લઇ આવ્યા…ને અનુ એ પૂછ્યું 

‘ રાજ  હવે  કઈ ખાસ કામ નથી તો તારા ફોઈ ને ઘેર મળી આવીશું?’ 

 ‘અરે ના અનુ જો હું તને કેતાં જ ભૂલી ગયો મારે મારા એક દોસ્ત ને મળવા જવાનું છે આજે’

  ‘ આજે તો આવ્યો ને આજે જ જવાનું..બાય ધ વે  તારો વળી પુના માં કોણ ફ્રેન્ડ છે મને તો કોઈ ધ્યાન નથી?’ 

 ‘ નહોતોજ ..તને યાદ છે હમણાં થોડા વખત પહેલા અમારી સ્કૂલ નું રી-યુનિયન થયેલું ..ત્યારે ઘણા જુના મિત્રો એક- મેક ને મળ્યા ત્યારે વૉટ્સઅપ નું એક ગ્રુપ બનાવ્યું હતું તેમાં થી આને મને શોધી કાઢ્યો ને. મને મેસેજ કર્યો હું તો વિચારુ આ કોણ છે ?

એ ઓળખાણ આપે પણ મને કશું જ ક્લિક ન થાય …ઘણું યાદ કર્યું પછી એનો Dp જોયો ફેસ જોયો ને યાદ આવ્યું ઓહ આતો સુનિલ શેઠ ..મારો બચપણ નો ગોઠિયો એક થી સાત આઠ ધોરણ સુધી એકજ બેન્ચ પાર બેસી ભણેલા પછી મેં સ્કૂલ બદલી ઘર બદલ્યું એ લોકો પણ થોડા વર્ષ પછી અહીં રહેવા આવી ગયા..અનુ આજે લગભગ ૩૫ વર્ષ પછી અમે મળીશું..’

  ‘અરે વાહ રાજ હું પણ મારી કોલેજ ની સખી ને અહીં આવી ૨૫ વર્ષે મળી ..અમારું પણ કોલેજ ના રી યુનિઅન વખતે વોટ્સઅપ ગ્રુપ બન્યું હતું ત્યારે ચાર વર્ષ પહેલા અલપઝલપ મળ્યા તા તે પાછા વર્ષો પછી મન  ભરી ને મળ્યા ખુબ વાતો કરી ને યાદ તાજી કરી.’

 raj: ‘આ આધુનિક ટેક્નોલોજી 

નું વિશ્વ પણ અજબ છે ને..!’

   અનુ : ‘હા દુનિયા નો  દાયરો તો નાનો  કરી  જ  નાખ્યો ,બિછડેલાં અને 

વર્ષો થી ન મળ્યા હોય એવા લોકો ને મેળવે ,મળેલા ને જોડેલા રાખે..આંગળી ના ટેરવે આખી દુનિયા સાથે જોડાયેલા રહો ઘેર બેઠા જે જોઈ તે મેળવો ..જો ને આપણી ઉર્વી એ પણ કેવો ત્યાં બેઠા બેઠા જ  ફોન ,કોમ્પ્યુટર અને ઇન્ટરનેટ   ના માધ્યમ  થી સ્કાઇપ પર ન્ટરવ્યૂ આપ્યો પ્રેઝન્ટેશન આપ્યું ને જોબ મેળવ્યો ..ત્યાં થી જ ફ્લેટ જોઈ રાખેલા જે અહીં આવી પસંદ કરી પાક્કું જ કરવાનું હતું આપણને તો આ બધું એક સ્વપ્ન સમાન લાગે જે તારી ઢીંગલી એ કરી બતાવ્યું.’

  વાતો કરતા બેઠા’તા ને તેના  ફ્રેન્ડ નો કોલ આવ્યો.વાત કરી રાજે કહ્યું   તે મને પીકઅપ કરવા આવે છે તો ફ્લેટ જોવા ને મળવા આવશે. 

 થોડી વાર માં એ આવ્યો 

રાજે  બંને  ની ઓળખાણ કરાવી ..’સુનિલ ..મારી વાઈફ અનન્યા ..અનુ આ સુનિલ .

હલ્લો નમસ્તે ની આપ-લે 

થઇ…

  અને એ અનુ ને  કહેવા ‘ઓહ તમે રાજ ના વાઈફ છો ?વર્લ્ડ ઇઝ સો સ્મોલ ‘

 રાજ :” ઓહ તમે બંને એક બીજા ને ઓળખો છો ? કેવી રીતે?’

ના રાજ મને તો કઈ ખ્યાલ નથી ..હું નથી ઓળખતી 

આમને ..’

  સુનિલ ખડખડાટ હસી 

કહેવા લાગ્યો ‘રાજ  હું અને ભાભી જી તો ફેસબુક પર ફ્રેન્ડ છીએ ‘.

અનુ : ‘અચ્છા ..!મને તો એવું કશું ધ્યાન નથી .’

   થોડી ઔપચારિક વાતો થઇ ને અનુ ને પણ સાથે ડિનર માં જોડાવા નો આગ્રહ કર્યો પણ તેણીએ ના પડતા બંને ગયા.

  નવરી પડતા આદત મુજબ અનુ  ફોન લઇ ને બેઠી .સવાર થી હાથ માં નહોતો લીધો તો મેસેજીસ ના ઢગલા હતા. fb પર  પણ નોટિફિકેશન ની ભરમાર..! મેસેન્જર માં ૧૫ નો આંકડો બ્લિન્ક થતો હતો. એને થોડું હસવું આવી ગયું કેમકે ઇનબૉક્સ માં માત્ર જે પુરુષ મિત્ર હોય તેના  જ વધારે મેસેજીસ આવે. અને મેસેજ અને કોમેન્ટ પણ કેવા કેવા હોય અમુક ના તો 

‘વ્હોટ આર યુ ડુઇંગ બ્યુટીફૂલ ‘

યોર સ્માઈલ ઇઝ કિલર 

આપણે થોડી વાતો કરી ઓળખાણ વધારીએ ?

કેન આઈ કોલ યુ ?

આપણ ને થાય કે આવા લોકો ના ઘર માં રીતભાત જેવું કઈ શીખવતા નહિ હોય? કેટલીયે વાર ના પાડીયે કોઈને તો સખત 

શબ્દો  માં  કઈ નાક કાપી ને હાથ માં આપો પણ કઈ ફરક જ ન પડે.

  વિચારતા વિચારતા અનુ ને રાજ નો ફ્રેન્ડ યાદ આવ્યો એના કહેવા મુજબ  ફેસબુક પર ફ્રેન્ડ છીએ અમે બંને..એને ફ્રેન્ડ્સ લિસ્ટ માં જઈ શોધ્યું અને સુનિલ શેઠ  નામ મળ્યું એને પ્રોફાઈલ પિક ખોલી ને ધ્યાન થી જોયો …ઓહ હા એ જ છે Fb પર જૂનો પિક મુક્યો લાગે છે એમાં વાળ વાળો ફોટો છે ને અત્યારે અડધી ટાલ પડી ગઈ છે તેથી પોતે ઓળખી ન શકી..પણ અચાનક તેને યાદ આવ્યું અહીં આવી એના થોડા દિવસો પહેલાજ એની રિકવેસ્ટ આવેલી ઘણા મ્યુચુઅલ ફ્રેન્ડ હતા બંને  ના તેની વોલ પર જઈ ને પણ ચેક કર્યું’તું બધું બરાબર લાગ્યું તો રિકવેસ્ટ એક્સેપટ કરી તી અને એના પણ પેલા ઇનબૉક્સ ની ‘જમાત ‘વાળા લોકો જેવા મેસેજ આવ્યા હતા અનુ એ સ્પષ્ટ શબ્દો માં પર્સનલ ચેટ ની ના પાડી દીધી હતી પછી તો તે અહીં આવી ગયેલ અને Fb પર હમણાં વધારે એક્ટિવ નહોતી..એને શું હું તેના મિત્ર ની પત્ની છું એ જોઈ મને રિકવેસ્ટ મોકલી ? ના ના એ તો શક્ય નથી એ કેવી રીતે ઓળખે મારો ને રાજ નો તો એક પણ પિક નથી fb પર રાજ  તો Fb પર છે જ નહિ..એને ગુસ્સો આવ્યો રાજ નો બાળપણ નો ખાસ મિત્ર આવો ..? આવે એટલે કહું એને .. અનુ ખુબ બેચેન થઇ ગઈ…રાજ ની રાહ જોતી બેસી રહી ..

  આખરે રાજ આવ્યો …’ રાજ તને એક વાત કરવી છે’ 

  ‘ ઓહ એનું તું પહેલા મારી વાત સાંભળ આજે કેટલો ખુશ છું હું બાલ ગોઠિયા ને મળી ને ૩૫ વર્ષ પહેલા નો સમય જાણે ફરી જીવી ને આવ્યો ..આહા શું દિવસો હતા એ…મજા આવી ગઈ અનુ મજા આઈ  એમ સો હૅપી ..’ 

  ‘ અરે હા તું કૈક કહેતી હતી ને?

    ‘કઈ નઈ છોડ ચાલ સુઈ જાય ‘

   પણ ઊંઘ ક્યાં આવે મનમાં વિચારો નું તાંડવઃ ચાલતું’તું  એને સુનિલ ના ચિપ અર્થહીન સંદેશ નજર સામે તરવરતા હતા..પણ એ રાજ ને કશું કહી ન શકી… એ બાપડો કરે પણ શું ..એના મન માં તો એના નાનપણ ની જ છબી અંકિત છે ..કેટલો ખુશ હતો એ આજે જ એટલા વર્ષે મળ્યા ને આજેજ એનું દિલ ક્યાં તોડું ? હશે હવે તો એને ખબર છે કે  હું કોણ છુ તો સબંધ ની મર્યાદા રાખશે જ પણ મારા સિવાય કેટલી લેડી સાથે એ એવું વર્તન કરતો હશે? 

  વિચારમગ્ન હતી ને Fb ના નોટિફિકેશન નો ટન્ક ટન્ક અવાજ આવ્યો ..ઓહ ફરી એજ ઇનબૉક્સ મેસેજ હશે ..Fb ખોલ્યું ને સ્તબ્ધ બની ગઈ એનો જ સુનિલ નો જ હતો   અનુ તો ગુસ્સા થી કાપવા  લાગી ..આ માણસ ને કઈ શરમ સંકોચ જેવું લાગતું નથી કે નથી કોઈ ડર જેવું …

  અનુ એ રીપ્લાય કર્યો

તમને કશું લાજ શરમ જેવું છે કે નહિ ..વિચાર્યું નહિ કે મારા પતિ જે તમારા મિત્ર છે એને જણાવી દઈશ તો શું થશે ?

‘ તમે નહિ જ કહો મને ખાતરી છે’ 

નફ્ફટાઈ ભરેલો જવાબ…

 અને અનુ ની કમાન છટકી ..હું એને  કહી તો   ચોક્કસ શકું છુ પણ કહીશ નહિ એને ખબર નથી કે અમારી પતિ-પત્ની વચ્ચે ખુબ પારદર્શિતા છે..અમે બંને એક બીજાથી કશું છુપાવતા નથી પણ બેટમજી તને તો બરાબર હુંજ કરીશ …

 ‘ ફેસબુક એક આખો સામાજિક મેળાવડો છે અલગ અલગ ઓળખ અને 

વિચારો  ધરાવતા  લોકો  ને  મળવાનું , મિત્રો બનાવવા, વિચારોનું આદાનપ્રદાન,પોતાની આવડત કલા બીજા સાથે વહેંચવાની,બીજાની ખૂબી ઓ ને પ્રોત્સાહિત કરવાની ,

નવું શીખવાનું સમજવાનું,ખુદ નો આત્મવિશ્વાસ જગાવાનું ,ભિન્ન ભિન્ન અભિપ્રાયો,સામાજિક જાગૃતિ અને સૌથી વધુ તો છુટા પડેલા અંગત અને મિત્રો ને શોધવાનું એક ખુબસુરત માધ્યમ છે.

  તમે fb પર ફ્રેન્ડ્સ બનાવો ..પછી મિત્રો ના મિત્રો કે તેના પણ મિત્રો રિકવેસ્ટ મોકલે ત્યારે મ્યુચ્યુલ ફ્રેન્ડ ઘણા જાણીતા કે નજીક ના હોય એટલે આપણે ફ્રેન્ડ્સ રિકવેસ્ટ એક્સેપટ કરીએ ..એમાં પુરુષ મિત્રો કેટલાય એવા હોય જેને સ્ત્રી મિત્રો ના વિચારો ,શોખ કે એવી કશી વાત થી નિસ્બત ન હોય તેને રસ હોય ફક્ત તેની અંગત બાબતો જાણવામાં તેની સાથે ઔચિત્ય ભંગ થાય , તેની ગરિમા કે સ્વમાન ને ઠેસ પહોંચે છે એ જાણ્યા વગર વર્બલી અબ્યુઝ કરવામાં. આવા લોકો સ્ત્રી મિત્રો ને જોઈ ઘાંઘા વાંઘા થઇ જાય ..

  અરે વર્ચુઅલ મિત્રો બનાવો તો તેની સાથે કેવી રીતે વર્તવું એતો જુઓ મિત્રો બનાવ્યા એટલે કઈ દરેક પ્રકાર ના વર્તન નો પરવાનો મળી ગયો એવું ન સમજાય.

  સ્ત્રી-પુરુષ આવા માધ્યમ દ્વારા મિત્રો બને છે ત્યારે એ સંબંધ બે પુખ્ત માણસો વચ્ચે વહેંચાતી બૌદ્ધિકતા હોય છે.શોખ સરખા ધરાવતા હો વિચારો નું સારું ટ્યુનીંગ હોય અને એક બીજાની સાથે સમજદારી પૂર્વક નિર્દોષ ઇનબૉક્સ વાતો સહજ થઇ શકે.

  આતો કોઈએ તમને તેના ઘર માં હોલ માં આવવાની પરવાનગી આપી તો તમે છાની રીતે તેના બેડરૂમ માં ડોકિયાં કરવા પ્રયત્ન કરો છો એવી વાત થઇ ..!

  એમાં પણ તમારા કોઈ 

અંગત ના નજીક નું કોઈ 

એવું વર્તન કરે ત્યારે કેવી 

લાગણી થાય?

  fb પર ની ઘણી સખીઓ 

ને આવા કડવા અનુભવ 

થયા જ હશે.

  આવા તો થોડા લોકો જ છે બાકી તો ખુબ સોંજન્ય શીલતા પૂર્વક વર્તન કરતા મિત્રો પણ છે જ.’ 

  આટલું fb ની પોસ્ટ  બોક્સ પર 

એકી સાથે ટાઈપ કરી અનુ એ પોસ્ટ શેર કરી ..ફક્ત લાઈક કે હળવી કોમેન્ટ આપતી અનુ માં ક્યાંકથી પહેલાની હિમ્મત વા ળી અનુ જાગી ઉઠી…!

  પછી પેલા ના ઇનબૉક્સ 

માં જઈ  મેસેજ કર્યો

 ‘ fb ફ્રેન્ડ બનવાનો બહુ શોખ છે તો આજની પોસ્ટ વાંચી લેજો કદાચ થોડી અક્કલ આવી જાય ..બાકી એ ‘નજીક’ ના નું નામ પણ લેતા અટકીશ નહિ ..અને 

msg ના સ્ક્રીન શોટ લઇ 

ને પણ મૂકી શકું છું ..શું બદનામી ફક્ત સ્ત્રીઓ નિજ થાય? મને ખબર પડી છે તમારા સમાજ માં અને બિઝનેસ વર્તુળ માં ખુબ ‘માનપાન ‘ ને ‘ નામ’ બનાવીને રાખ્યું છે એ બધું એક પળ માં ધૂળધાણી થઇ જશે .માટે આજની નારી ને છંછેડવી નહિ નહીતો ભારે પડશે…!

   મન હલકું કરી શાંતિ થી સુઈ ગઈ .

   સવારે પોતાની ભૂલ  સમજાઈ કે બદનામી નો  ડર લાગ્યો જે હોય તે પણ ‘સોરી ‘કહેતા અને હુ તો મજાક કરતો હતો …તમે સિરિયસ લઇ લીધું ..પ્લીઝ એવું કશું કરવાની જરૂર નથી વગેરે.. વગેરે..કહેતા 

msg મોકલી  માફી  માંગી હતી .

  બે દિવસ પછી પાછા જતા એરપોર્ટ પર બોર્ડિંગ  પાસ લઇ સિક્યોરિટી  ચેક કરી વેઇટિંગ લાઉન્જ માં બેસતાં  આદત મુજબ ફોન કાઢ્યો ચેકઇન સ્ટેટસ મુકવા લાગી ને તેનું મોં ખાટું થઇ ગયું ..ફોન બંધ કરીને મૂકી દીધો …અને એ કડવી યાદ ને કટ કોપી કરી રાજ ને સમય આવ્યે જણાવા  માટે હૃદય ની ફાઈલ માં સેવ કરી લીધી.

આરતી રાજપોપટ

તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા -(૪)નિમિષા દલાલ

ખંજર

મોનાએ ધીમેથી આંખો ખોલી. તેને થોડા ચક્કર આવી રહ્યા હતા. તેણે આજુબાજુ નજર કરી. એક મોટો ભવ્ય ઓરડો હતો, જેમાં વિશાળ પલંગ પર તેને હાથ-પગ બાંધીને સુવાડવામાં આવી હતી. મો પર સ્કાર્ફ બાંધેલો હતો. મોનાએ હાથ ગોળ ગોળ ફેરવીને છુટવાની કોશિષ કરી.

“ નહિ છૂટે એમ સરળતાથી.. મારા માણસોએ બાંધ્યા છે તારા હાથ.” મોનાએ અવાજની દિશામાં જોયું. પાર્થ ? એ ચમકી. પાર્થ ? અહી ક્યાંથી? અને હું ? છેલ્લે તેણે શિલ્પા સાથે કોફી પીધી હતી, એટલું યાદ આવ્યું. અરે હા, શિલ્પા સાથે કોફી પીવામાં પાર્થ પણ તો સાથે હતો. શિલ્પા, મોનાની મા. પિતાના અવસાન પછી મોના કદી પોતાની માને દુઃખ થાય તેવું કરતી નહોતી. પાર્થ તેમના ઘરે મહેમાન બનીને આવ્યો હતો. પોતે પાર્થને ઓળખાતી હતી, કદાચ મા નહોતી ઓળખતી, એટલે જ તો એને આટલા પ્રેમથી કોફી પીવડાવી હતી.

પાર્થને પોતાની પાસે આવેલો જોઈ મોના પલંગ પર જ થોડી ખસી. પણ..

“ કશું નહિ કરું, ડર નહી. હું તને પ્રેમ કરું છું..” પાર્થે મોનાના મો પરથી સ્કાર્ફ ખોલી નાખ્યો. મોનાને થોડી હાશ થઈ, પણ ગુસ્સા પર કાબૂ ના રહ્યો.

“તારી હિંમત શી રીતે થઈ ?”

“તું ગુસ્સામાં પણ એટલી જ સુંદર લાગે છે.” પાર્થે ખંધુ હસતા મોનાના ચહેરા પરની વાળની લટ સાથે રમતા કહ્યું. મોનાએ તિરસ્કારભરી નજર પાર્થની આંખોમાં નાખી, ને પાર્થ થોડો પાછળ ખસ્યો.

“તું ગમે તેટલી મને નફરત કરે, પણ મારો તારા માટેનો પ્રેમ ઓછો કરી શકશે નહી.” થોડી ક્ષણો એમ જ મૌન પસાર થઈ ગઈ.

“પણ હું અહી આવી શી રીતે ? હું તો મારા..”

“ઘરે હતી એમ જ ને ?”

“હા..”

“તારા ઘરેથી અમે તને ઉપાડી લાવ્યા.”

“અને મારી મોમ ? એને તમે શું કર્યું ?” પોતાને આ લોકો અહી ઉપાડી લાવ્યા, તો મોમે તેને બચાવવાની તો કોશિશ કરી જ હશે ને ? આ લોકોએ મોમને તો કઈ…

“મોમ ? તારી મા ? શિલ્પા ?” અટ્ટહાસ્ય કરતા તુટક તુટક શબ્દોથી પાર્થે પૂછ્યું. “ બહુ પ્રેમ કરે છે નહિ તું તારી માને ?”  મોનાને નવાઈ લાગી. આ પાર્થ પોતાની માનું નામ એટલું તુચ્છકારથી કેમ લે છે ? એનો ગુસ્સો ઓર વધ્યો, એ બોલી નહી પણ ગુસ્સાથી પાર્થ સામે જોઈ રહી.   

“તને તારી માએ જ તો મને વેચી છે. પૂરા ૧૦લાખ રૂપિયા લીધા છે એણે.”

“હું નથી માનતી. તારી વાત હું શું કામ માનું ? તું છે કોણ ? એક મવાલી ? કોલેજમાં આવતી બધી છોકરીઓની છેડતી કરનારો ગુંડો ?”

“એ..ઈ… મોઢું સંભાળીને બોલજે. ખબર છે ને તું ક્યાં છે ?” પાર્થને ગુસ્સો આવી ગયો તેણે બંને ગાલમાં આંગળી અને અંગુઠાથી પોતાની હથેળી વડે મોનાનું મો જોરથી દબાવ્યું. થોડી વાર માટે પાર્થનું આ સ્વરૂપ જોઈ મોના ડરી ગઈ. તેની આંખમાં ડર જોઈ પાર્થે તેનું મો છોડી દીધું અને તેના ગાલ પર હાથ ફેરવતા કહ્યું,

“ તું માને કે ના માને પણ આ સત્ય છે જો” પાર્થે મોબાઈલમાં પોતાની પાસેની વિડીયો કલીપ બતાવી.

મોનાના માનવામાં નહોતું આવતું. સગી મા? આ શિલ્પા જ હતી? તેને વિશ્વાસ નહોતો આવતો. એની નજર સામે એ સાંજ આવી, જ્યારે પોતે મમ્મી-પપ્પા સાથે ડાઈનીગ ટેબલ પર ડીનર લેતી હતી અને તેની ફ્રેન્ડ સીમાના ભાભીની વાત કરતી હતી.

“પપ્પા, આ સીમાના દાદી તો બહુ ખરાબ છે ?” પોતાની ડીશ લેતા મોનાએ કહ્યું હતું.

“કેમ ?” એની ડીશમાં પરોઠો મૂકતા પપ્પાએ પૂછ્યું.

“કેમ શું ? એના ભાભી પ્રેગ્નન્ટ હતાં.. તેના દાદીએ ગેરકાનૂની રીતે તેનું ગર્ભ પરિક્ષણ કરાવ્યું. તેમાં દીકરી આવી તો તેનો ગર્ભપાત કરાવી નાખ્યો. એના ભાભી બિચારા બહુ રડતા હતા કાલે.”

“એવું તો ઘર ઘરમાં થતું હોય છે.” શિલ્પાએ કોળિયો મોમાં મૂકતાં કહ્યું હતું.

“ના હો, મારા દાદી એવા નહોતા. હે ને પપ્પા ?” મોનાએ પિતા સામે જોતા કહ્યું હતું. પણ દિશાંત કોઈ જવાબ આપી શક્યો નહોતો. એની નજર નીચી હતી. એ શું જવાબ આપે ? કે એના દાદી પણ..  

“ના બેટા, તારી મા સાચું જ કહે છે, એવું તો ઘર….” થોડીવાર મૌન રહી તે બોલ્યો.

“તો શું મારા દાદી પણ..”

“હા બેટા, તારા દાદીએ પણ તું જ્યારે ગર્ભમાં હતી ત્યારે…” દિશાંતનો અવાજ થોડો ભીનો થયો. તે વધુ બોલી ના શક્યો.

“તો પછી હું…” મોનાએ પિતા સામે પાણીનો ગ્લાસ ધર્યો.

“બેટા, તારી મા બહુ મક્કમ હતી. તે તને જન્મ આપવા માગતી હતી. એણે બધા સામે લગભગ બળવો જ કર્યો અને આજે તું..”. પાણી પી સ્વસ્થ થઈ દીશાંતે જવાબ આપ્યો હતો..  

“આઈ લવ યુ મોમ.” મોનાએ માને બાઝતા કહ્યું હતું.  મોનાને તેની માતા પર ગર્વ થયો હતો.

“પણ મારી માએ તો એમના આખા કુટુંબ સામે લડીને મને જન્મ આપ્યો હતો. તો આજે…” મોના સ્વગત બબડી. એ શિલ્પા અને આજની શિલ્પા બંને અલગ વ્યક્તિત્વ લાગતા હતા. મોનાની મૂઝવણ વધતી હતી.

“મગજને બહુ ત્રાસ ના આપ. જે આજની શિલ્પા છે, તે જ ગઈ કાલે પણ હતી. તને શું લાગે છે ? દીકરી પર પ્રેમ હોવાને કારણે એણે તને જન્મ આપ્યો ? ના, ઘડપણમાં એના શોખ તું પૂરા કરી શકે એટલે …”

“હું નથી માનતી. મારા પપ્પા તેના…”.

“રહેવા દે.. તારા સિધ્ધાંતવાદી પિતા પર તો તેને ત્યારે પણ ભરોસો નહોતો.. એ તો..”

“શટ અપ.. તું મારી  માના ચરિત્ર વિષે કઈ પણ બોલીશ ને હું સાંભળી લઈશ ?”

“તને કઈ સાબિતી જોઈએ છે, બોલ ? હું તને આપું..” ટેબલના ખાનામાંથી કેટલાક ફોટા કાઢીને તેણે મોનાને બતાવ્યા. મોના જોઈ રહી હતી. આ તો પટેલકાકા, અને આ સુરેશ અંકલ પપ્પાના ખાસ મિત્ર, આ … અરે આ તો મિ. પંડ્યા, બાજુની સોસાયટીના પ્રેસિડેન્ટ…. આ બધા સાથે મમ્મીના આવા ફોટા ? જેમ જેમ ફોટા જોતી ગઈ, તેમ તેમ એ બધા ઓળખાવા લાગ્યા. મમ્મી જબરદસ્તી પપ્પા પાસે પાર્ટીઓ કરાવતી અને તેમાં આ બધા જ આવતા. મમ્મી હસી હસીને તેમની સાથે વાતો કરતી. શારીરિક છેડછાડો ત્યારે તેની સમજમાં નહોતી આવતી પણ આજે તેને સમજાય છે.

એટલે જ….  એટલે જ, પપ્પાને નહોતું ગમતું આવું પાર્ટી આપવું.. અને તેના પૈસા પણ ક્યાં હતા એમની પાસે ! એ ના પાડતા તો…..

“તમારી પાસે પૈસાની અપેક્ષા મેં રાખી જ ક્યાં છે ? તમે શું આપી શકવાના હતા મને ? લો, આ પાર્ટીના પૈસા.. હું આપીશ તો તમારો પૌરૂષી ઘમંડ ઘવાશે..” કહી મમ્મી પૈસાનું બંડલ પપ્પા પર ફેંકતી, તે મોનાને યાદ આવ્યું. ત્યારે એ સમજી નહોતી શકતી કે, મમ્મી પૈસા આપે છે, તો પપ્પા શા માટે ના કહે છે. મોનાને પણ એવી પાર્ટીઓ ગમતી. દર પાર્ટી વખતે મમ્મી તેને માટે નવા કપડાં લાવતી. બધા જ તેને પણ કેટલું વહાલ કરતાં. એ વહાલ – એ સ્પર્શનો મતલબ મોના આજે સમજી શકતી હતી. આ બધું કદાચ પપ્પા સમજી ચૂક્યા હતાં અને પોતાને લાચાર અનુભવતા, તેથી જ .. તેથી જ.. એક સવારે ડ્રોઈન્ગ રૂમના પંખા પર…

“તારા પપ્પાના ગયા પછી તો તારી માને છુટ્ટો દોર મળી ગયો જાણે.”. પાર્થના અવાજે મોના વર્તમાનમાં આવી.

“પણ પણ.. તને આ બધી વાત કઈ રીતે ?..”

“હું તને મારા શેઠ અનિલ કોહલી માટે ખરીદવા આવ્યો હતો. પાંચ લાખ રૂપિયા લઈને. ત્યારે મને ખબર નહોતી કે એ તું હશે. તને જોતાં જ મને તારી મા પર બહુ ગુસ્સો આવ્યો હતો.. તને પણ તે આ જ રીતે એના ધંધામાં પલોટવા માગતી હતી, એ મેં તારે ત્યાં આવીને જાણ્યું.” પાર્થ બોલતો રહ્યો ને મોનાને આઘાત આપતો રહ્યો..

“પણ મેં ધીરજથી કામ લીધું અને એને ડબલ રૂપિયા એટલે કે દસ લાખ ઓફર કર્યા. પૈસાની ભૂખી તારી માએ મારી સાથે તારો સોદો કરી નાખ્યો.. “

મોના એ વાત માની નહોતી શકતી, પણ ધીરે ધીરે એણે જોયેલી/સાંભળેલી વાતો, એણે અનુભવેલા બધાના સ્પર્શ, એ પરથી તેણે તાળો મેળવવા માંડ્યો, ને એની આંખો આગળથી પોતાની માના સજ્જનતાના પડળ હટતા ગયા. તેણે એક નજર પાર્થ સામે નાખી. આ નજરમાં તિરસ્કાર નહોતો પણ આજીજી હતી.

“મારી એક વાત માનશો પ્લીઝ ?” તે ‘તું’ પરથી ‘તમે’ પર આવી ગઈ.

“જો મોના, હું તને પ્રેમ કરું છું. મારે તારી સાથે લગ્ન કરવા છે. તેં જ્યારે મને તમાચો માર્યો હતો, ત્યારે મેં બદલો લેવાનું નક્કી કર્યું હતું પણ હવે… અને એટલે જ તને કાયમ માટે મેં તારી મા પાસે ખરીદી લીધી છે. એ તારી પાસે ધંધો કરાવવા માગે છે, તે મને મંજુર નથી ..”

“તો તને તારા એ પ્રેમના સોગંદ. મને એક વાર મારી માને મળવા દે.” પાર્થે થોડું વિચારી તેની વાત માની લીધી..

“જા મને મારા પ્રેમ પર વિશ્વાસ છે. તું ભાગી નહિ જાય..” પાર્થે મોનાને છોડતા કહ્યું અને તેના હાથમાં થોડા રૂપિયા આપ્યા. “ટેક્ષીમાં જજે. અહીથી તને કોઈ વાહન નહિ મળે, ઘરે જવા…”

ઘરે જતી વખતે રસ્તામાં એક મોલ આવ્યો. તે તેમાં ગઈ. તેમાં એક સેક્શન એન્ટીક પીસનું હતું ત્યાં પહોચી. ત્યાં તલવાર, ઢાલ, ખંજર, વગેરે સજાવેલા હતાં. એક સુંદર કલાત્મક ખંજર જોઈ, “ ભૈયા, એ ખંજર પેક કર દેના.” તેણે ભાવ પૂછ્યા વિના જ…

**

મોનાએ ઘરનો બેલ માર્યો. ‘ડીંગડોંગ’ શિલ્પાએ બારણું ખોલ્યું સામે મોનાને જોઈ થોડી ચમકી, પણ તરત જ સ્વસ્થ થઈ…

“અરે મારી દીકરી, ક્યાં જતી રહી હતી તું ? મેં તો તારી બધી બહેનપણીઓને ફોન પણ કરી નાખ્યા. ક્યાંય તારો પત્તો નહોતો. પછી પોલીસ ચોકીમાં ફરિયાદ પણ નોધાવી દીધી.”

“મોમ. પોલીસ પણ ૨૪ કલાક પછી ફરિયાદ નોંધે, અને મને તો હજુ ૧૫ કલાક જ થયા છે..” મોનાએ તીક્ષ્ણતાથી કહ્યું.

“અરે બેટા, વધારે સમય તને દૂર કઈ રીતે રાખું ?..” શિલ્પાએ મોનાને ગળે લગાડી…

“દસ લાખ લઈને..” કહી મોનાએ શિલ્પાને ધક્કો માર્યો.  

થોડે દૂર ફંગોળાયેલી શિલ્પાને એમ જ સોફા પર પડી રહેવા દઈ, કઈ રીતે આ સ્ત્રીને મોતને ઘાટ ઉતારવી તે વિચારતા તેણે પર્સ ખોલ્યું, અને ખંજર પર હાથ દાબ્યો.

આપની આભારી 

નિમિષા દલાલ 

૯૯૨૫૬ ૨૪૪૬૦ 

માઈક્રોફીક્ષન-(74)-પી. કે. દાવડા

માઈક્રોફીક્ષન

મારૂં એક ગુજરાતિ ઈ-ગ્રુપ છે. મેં એમને દરખાસ્ત મૂકી કે અમે Bay Area ના લોકો માઈક્રોફીક્ષન વાર્તાઓ લખીએ છીએ. તમે લોકો લેખન કાર્યમાં વધારે અનુભવિ છો, તો થોડું માર્ગદર્શન આપો. જવાબમાં પ્રવીણ શાસ્ત્રીએ લખ્યું,

“એક રાજા હતો, એણે પોતાનું રાજપાઠ પ્રધાનને સોંપી દીધું અને પોતે પ્રધાન બની ગયો, અને પછી એક દિવસ ધનના ઢગલા ઉપર મરી ગયો.” અને મને પૂછ્યું કેવી લાગી મારી માઈક્રોફીક્ષન?

થોડીવારમાં જ સુરેશ જાનીનો ઈ-મેઈલ આવ્યો, “હમ બી ડીચ. મારી માઈક્રોફીક્ષન પણ વાંચો. એક ગરીબ માણસ હતો, એનો બંગલો પણ ગરીબ હતો, એનું ટી.વી. પણ ગરીબ હતું, એનું ફ્રીજ પણ ગરીબ હતું, એ ગરીબાઈને લીધે ફાઈવસ્ટારમાં જ જમતો.” અને પૂછ્યું કેવી લાગી?

કનક રાવલે કહ્યું, “માઈક્રોફીક્ષન માટે ગુજરાતી શબ્દ શું હોઈ શકે? વિજ્ઞાનમાં તો માઈક્રો એટલે દસલાખમો ભાગ. અને અંગ્રેજી સાહિત્યમાં એનો અર્થ સૂક્ષ્મ થાય છે. આપણે એને ઝીણીવાર્તા કહી શકીએ?”

જુગલકિશોરભાઈ એ કહ્યું, “એમ ગમે તે વ્યક્તિ ગમે તે શબ્દને ચલણમાં ન મૂકી શકે. હજીસુધી નવલિકા, લઘુકથા, ટુંકીવાર્તા વગેરેમાંથી પણ એકમતે કોઈ શબ્દને માન્યતા ક્યાં મળી છે?”

શરદ શાહઃ “આ ચર્ચામાં મારૂં કામ નહિં. હું તો રોટલા ખાઉં, ટપટપ ઘણવાનું મારૂં કામ નહિં”.

પ્રવીનકાન્ત શાસ્ત્રીને લાગ્યું કે એણે શરૂ કરેલી વાતે મોટા ગજાના લોકો વચ્ચે વાદ વિવાદ શરૂ કરી દીધો છે, એટલે મને પુછ્યું, “હવે?”

મેં કહ્યું “ફીકર નહિં. હું એક ઈ-મેઈલ મોકલું છું.”

અને મેં ઈ-મેઈલમાં લખ્યું, “મૂકોને માથાકૂટ! Whos fathers what goes?” અને ચર્ચા બંધ થઈ ગઈ.

-પી. કે. દાવડા

માયકોફ્રીક્સ્ન વાર્તા (71)“પરિવર્તન”-

અરે શીલા તું તો સાવ બદલાઇ ગઈ ને શું?

હા ભાભી તમારા જેવા જેઠાણી હોય ખરેખર તમે મને દેવી ભાગવત લાવી આપ્યું હતું ને ,ધીમે ધીમે હું વાચતા શીખી એમ કહો કે મારુ નસીબનું પાંદડું ફરી ગયું.હવે તો હિસાબ કરતા પણ. અને બહુ સરસ હવે એક કામ કર.જો તારો આવાજ બહુજ સરસ છે તું ગાવાનું શીખી જા.એને થોડો કેળવવાની જરૂર છે.તારી પાસે તારો મધુરો અવાજ છે સ્વાદિષ્ટ રસોઈ બનાવી બધાને જમાડે .હા,એક  કામ  દીકરા વહુને રાજી ખુશી થી જુદા રહેવાની પરવાનગી આપી તે  ઉત્તમ  કામ કર્યું છે.તમને જુદા કરવામા તારી બન્ને દીકરી  અને મારી સમ્મતી હતી તેથી જ ધવલે તારી સામે જુદા રહેવાનો પ્રસ્તાવ મુક્યો હતો.

પરણીને હું આવી ત્યારે હું સાવ ગમાર અલ્લડ હતી, તમે મારું જીવન સુધાર્યું.

સારા થવું કે ખરાબ એમાં માણસ પોતે જ જવાબદાર છે.   તે પતિ પત્ની વ્ચ્ચે કોઈ પ્રોબ્લેમ નોતો .માં બાપને કે પત્નીને કોઈને અલગ કરવા નોતો માંગતો ધવલ મનમાં મુઝાતો હતો.છુટા છેડાનો વિચાર અમૃતાએ બદલ્યો.જુદા રહેવાથી બન્નેને પોતાની ભૂલોનો એફ્સાસ થશે વિચારવાનો મોકો મળશે ને વખત જતા આપણે પાછા એક થઇ જઈશું.તેમનું બધું ધ્યાન આપણે રાખશું. અમૃતાએ બન્ને ઘરની જવાબદારી  લીધી.કોમ્પ્યુટર એન્જીનીયર હતી કમ્પનીમાં સારી પોસ્ટ પર હતી.ડૂબતા વહાણને તારી લીધું.સંયુક્ત કુટુંબમાં વડીલો બાળકો પરણી જાય તો પણ તેમને નાના જ સમજે છે.

ભાભી એક વાત સાંભળી લો તમને ખુબ આનંદ થશે.અમૃતા પાસે ગાડી છે તો અમને બન્નેને રાજુલના ગણપતિના દર્શન કરવા લઇ ગઈ હતી.અમને જમવા બોલાવ્યા હતા.રસ રોટલી જમાડ્યા હતા.

મમ્મી મને બેપડી રોટલી નથી આવડતી.

કઈ નહિ, સાદી રોટલી ચાલશે ને અમે બધા સાથે જમ્યા.

આનંદો આનંદો

પદમા-કાન   

**********************************************************

માય્ક્રોફ્રીક્સન  વાર્તા  “તૂટતા  પહેલા”

તૂટતાં પહેલા વળી જાશો

વળતા પહેલા જરૂર વિચારશો

વિચારોમાં ના અટવાઈ જાશો

એક ચરણ આગળ મુકશો

ધૈર્ય ને શ્ર્દ્ધધા મનમાં ધરશો

મોકળો થઇ જાશે રસ્તો

રસ્તે જાતા કરશું વાતો

વાત વાતમાં કટી  જાય રસ્તો

જીવન વીતી જાય રમતો રમતો

જોઉં તો સામે ?ઊભો ફિરસ્તો!

પદમા –કાન

************************************************************************

માયક્રોફ્રીક્સ્ન વાર્તા(72) પદમા –કાન                 

“ચમત્ત્કાર”  સત્ય ઘટના

હલો ભામિની, જાત્રા કરીને આવી ગયા?કેવું રહ્યું?

હા માસી સાથે એક એવી ઘટના બની જે તમે સાંભળીને માની નહિ શકો આશ્ચર્ય સાથે આનંદ જરૂર થશે.મારી સાથે મારો ભત્રીજો નીખીલ,તેની પત્ની આરતી ને તેનો ચાર વર્ષનો બાબો.તમારા જમાઈ બીપીન હતા ત્યારે અમે દર વર્ષે બાવલા દર્શન કરવા જતા હતા. બાવલાથી દર્શન કરી પાછા ફરતા વચ્ચે  ખેડ બ્રહ્મા  માતાજી નું મંદિર આવે છે ગાડી ઊભી રાખી મંદિરમાં જઈ દર્શન કર્યા.થાળીમાં પ્રસાદ થોડો હોવાથી પાંચ જ દાણા સાકરીયાના લીધા.ત્યાંથી પાણી ભર્યું તો મનમાં થયું કે આપણે બહારથી પાણી ભર્યું હોત તો પૈસા લાગ્યા હોત તો એમ સમજીને દસની નોટ આપી તેણે પાંચ પાછા આપ્યા.

 પ્રસાદ લઇ  અમે બહાર આવ્યાં પણ આ શું?અમે આવ્યા ત્યારે કમ્પાઉન્ડમાં ઘણા બધા માણસો હતા ને બહાર આવ્યા તો આખા કમ્પાઉન્ડમાં ના કોઈ ગાડી કે નાના કોઈ માણસ! ગાડીમાં બેઠા ત્યાં તો એક માગવા વાળી બાઈ હાથ લંબાવીને દરવાજા પાસે ઊભી હતી.ગોરું બદન, સફેદ વસ્ત્રો,ચહેરા પર ઉંમર દેખાતી,છતા આ ઉંમરમાં આટલા વ્યવસ્થિત સજેલા!

આદિત્ય માટે નાના બિસ્કીટના પેકેટ હતા તેમાંથી એક પેકેટ સાથે એક સકારિયાનો દાણો આપ્યો.મારા હાથમાં પાંચનીનોટ હતી તે પણ આપી દીધી.દરવાજો ખોલીને બિસ્કીટ લેવા જતા જ બધાનું  ધ્યાન ગયું હતું આટલા જાજરમાન! પાછા ફરીને જોયું તો?કોઈ ના મળે.ત્યારે અમને બધાને જ એમ થયું કે ખરેખર!શું માતાજી દર્શન આપી ગયા!

પદમા –કાન  

*********************************************************************

માયક્રોફ્રીક્સ્ન વાર્તા(73) “રામનવમી”-પદમા –કાન     

દાદાનું પ્રવચન સાંભળવા રાગીબેનના ત્યાં ગયા.પ્રવચન પૂરું થયું.દીકરી અમાનીનું ડ્રોઈંગ જોયું.ખુબ  સરસ હતું.વળી ડાન્સિંગ ક્લાસમાં જાય છે.ત્યાં ગરબાના ક્લાસ્ પણ  ચાલે છે.હું જાઉં છુ.તમારે આવવું છે?એ પછી એ બોલ્યા મારી દીકરી સાથે હું પણ કથક નૃત્ય શીખવા જાઉં છુ.

એક સેકન્ડ માટે “હે!” એમ અમારા મનમાં જરૂર થયું.એક પંચાવન વર્ષની મહિલા કથક નૃત્ય શીખવા જાય તે  ખરેખર દાદ માગી લે,અભિનંદનને પાત્ર છે.ત્યાં તો  રાકેશભાઈ હ્સ્તા હસતા આવ્યા,માસી મેં પણ ક્લાસ શરુ કર્યા

તમે! તમે કયા ક્લાસમાં!

માસી આ બે જણને  સમય સર જમાડીને મોક્લવા  મેં કુકિંગ ક્લાસ શરુ કર્યો છે.

અદ્ભૂત! કહેવું પડે “વાહ વાહ રામજી જોડી ક્યા બનાઈ”!

રામનવમી સફળ થઇ.રાકેશમાં રામ દીઠા!

હરેક ઘર આવું હોય તો?

પદમા-કાન  

દાદાનું પ્રવચન સાંભળવા રાગીબેનના ત્યાં ગયા.પ્રવચન પૂરું થયું.દીકરી અમાનીનું ડ્રોઈંગ જોયું.ખુબ  સરસ હતું.વળી ડાન્સિંગ ક્લાસમાં જાય છે.ત્યાં ગરબાના ક્લાસ્ પણ  ચાલે છે.હું જાઉં છુ.તમારે આવવું છે?એ પછી એ બોલ્યા મારી દીકરી સાથે હું પણ કથક નૃત્ય શીખવા જાઉં છુ.

એક સેકન્ડ માટે “હે!” એમ અમારા મનમાં જરૂર થયું.એક પંચાવન વર્ષની મહિલા કથક નૃત્ય શીખવા જાય તે  ખરેખર દાદ માગી લે,અભિનંદનને પાત્ર છે.ત્યાં તો  રાકેશભાઈ હ્સ્તા હસતા આવ્યા,માસી મેં પણ ક્લાસ શરુ કર્યા

તમે! તમે કયા ક્લાસમાં!

માસી આ બે જણને  સમય સર જમાડીને મોક્લવા  મેં કુકિંગ ક્લાસ શરુ કર્યો છે.

અદ્ભૂત! કહેવું પડે “વાહ વાહ રામજી જોડી ક્યા બનાઈ”!

રામનવમી સફળ થઇ.રાકેશમાં રામ દીઠા!

હરેક ઘર આવું હોય તો?

પદમા-કાન  

માઈકોફ્રીક્શન વાર્તા(68)”સાવચેતી”–વિનોદ પટેલ,સાન ડીએગો –

રમેશ એક શોપિંગ સેન્ટરના જાણીતા સ્ટોરમાં સવારમાં ખરીદી કરવા ગયો હતો.સ્ટોરના જેનીટરએ થોડા સમય પહેલાં જ ફ્લોર પર પોતું ફેરવ્યું હોઈ સ્ટોરના સુવાળા ટાઈલ્સ હજુ થોડા ભીના હતા.

જો કે ફ્લોર ભીની હોવાની ચેતવણીનું એક બોર્ડ ત્યાં મુકવામાં આવ્યું હતું પણ ઉતાવળમાં રમેશના જોવામાં એ ના આવ્યું.

રમેશ લપસીને ચત્તાપાટ સ્ટોરની ફ્લોર પર નીચે પટકાયો.નશીબ જોગે એ બચી ગયો.એના કોઈ અંગને નુકશાન ના થયું.એ વખતે જ ત્યાંથી વ્હીલ ચેરમાં બેસીને પસાર થતા એક કિશોરે રમેશને નીચે પડતો જોયો.

પડીને ઉભા થયેલા રમેશની નજીકમાં એની વ્હીલચેર ખેંચી લાવીને એણે રમેશને કહ્યું :

“અંકલ, આર યુ ઓ.કે. ! બસ આ રીતે જ  આ જ સ્ટોરમાં હું બે વર્ષ પહેલાં નીચે પડ્યો હતો અને મારી કરોડ રજ્જુને મોટું નુકશાન કરી બેઠો હતો !”

માઈક્રોફિક્શન …(69) દિવ્યાંગ–વિનોદ પટેલ,સાન ડીએગો

– 

સોમવારની સાંજના ૬ વાગ્યાના સમયે ઓફીસમાંથી છૂટીને ઘેર પહોંચવા માટે આતુર પેસેન્જરોની બસ સ્ટેન્ડ પર મોટી ગીર્દી જમા થઇ હતી.

કોઈ બસ આવતી ત્યારે શશક્ત પેસેન્જરો લાઈન તોડીને  એમના બળને જોરે બસમાં ચડી જતા હતા.

આ બધા લોકોમાં બે પગે લકવાને લીધે ચાલવા માટે  અશક્ત એક વિકલાંગ યુવાન બે બગલમાં લાકડાની ઘોડી સાથે ત્રણ બસો ગઈ છતાં બસમાં ચડી શક્યો ન હતો.છેવટે બહુ રાહ જોયા પછી જ્યારે બસ સ્ટેન્ડ પર ગીર્દી ઓછી થઇ ત્યારે એ એક બસમાં ચડ્યો તો ખરો પણ બેસવાની કોઈ સીટ ખાલી ના હોવાથી બગલમાં બે ઘોડીઓ સાથે માંડ સમતોલન જાળવતો ઉભો રહ્યો.

કોઈ પુરુષ પેસેન્જરે ઉભા થઇ એને બેસવા માટે સીટ ઓફર ના કરી પણ એક મહિલા એને આ સ્થિતિમાં જોઈ તરત જ ઉભી થઈને એ વિકલાંગ ભાઈને હાથથી પકડી એની સીટ ઉપર ધીમેથી બેસાડી દીધો.

મનમાં આભાર માનતા આ વિકલાંગે એ બહેનની સામે જોયું તો એમની આંખમાં એણે આંસુ જોયાં.

વિકલાંગએ કહ્યું “બહેન,મારી આવી અપંગાવસ્થા જોઇને દયા આવી એટલે આપ રડો છો? મારી દયા ના ખાશો”

મહિલાએ ખુલાસો કરતાં જવાબ આપ્યો :”ના ભાઈ,વિકલાંગો પર મને કદી દયાની લાગણી થઈ નથી કે થશે નહિ.વિકલાંગોને હું કદી અશક્ત માનતી જ નથી.તેઓ વિકલાંગ નહી પણ દિવ્યાંગ હોય છે.હું તો એ માટે રડું છું કે તમને જોઈ તમારા જેવો બે ઘોડીની મદદથી ચાલતો મને ખુબ વ્હાલો મારો દીકરો મને યાદ આવી ગયો.સ્કૂલમાંથી છૂટીને બસ પકડવા માટે ઉતાવળે રસ્તો ઓળંગવા જતાં એ પડી ગયો અને એક ટ્રક નીચે આવી જતાં ગયા મહીને જ એ મૃત્યુ પામ્યો ! “ 

–વિનોદ પટેલ,સાન ડીએગો 

 

“પુસ્તક પરબ” એજ “બેઠક”-પરદેશમાં ગુજરાતી વાંચવાની ભૂખ પરબમાં સંતોષાય છે

10955541_10153182911209347_7545686870249663973_n

બેઠકનું આયોજન –પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા,

સંચાલન:પ્રજ્ઞાબેન દાદભાવાળા,કલ્પનારઘુ શાહ ,રાજેશભાઈ શાહ.

સેવા અને સહકાર -રમેશભાઈ પટેલ,સતીશ રાવલ ,તસ્વીર –રઘુભાઈ શાહ 

સમાચાર પ્રસારણ: રાજેશભાઈ શાહ,રેડિયો પ્રસારણ –જાગૃતિ શાહ 

ધ્વની પ્રસારણ અને સંચાલન : દિલીપભાઈ શાહ .

dsc0117-bethak-team

“પુસ્તક પરબ” એજ “બેઠક”-
2012 મા પ્રતાપભાઈ પંડ્યા ના સૌજન્ય થી પુસ્તક પરબ શરુ કરેલ પછી “બે એરીયા ગુજરાતી સમાજે” પુસ્તક આપ્યા અને પુસ્તક પરબને નવું સ્વરૂપ આપ્યું” બેઠક” આપણી ભાષાને ઉજાગર કરવા ,ગુજરાતી ભાષાના વૈશ્વિક પ્રચાર, પ્રસાર અને જાળવણીના એક નાનકડો પ્રયાસ રૂપે “બેઠક”ની શરૂઆત થઇ અને બે એરીયામાં રહેતા ગુજરાતી ભાષાના પ્રેમીઓએ ઉપાડી કલમ…જેના.ફળ સ્વરૂપે માત્ર વાંચન નહિ લખવાનું કાર્ય બેઠકમા થયું. હેતુ છે,પુસ્તક દ્વારા નવા વિચારો સમાજને આપવા અને વાંચન ની સંવેદના ખીલવવાનો.અહી વાંચન સાથે સર્જન કાર્ય પણ થાય છે“નિતનવા વિષયો સાથે લખવું અને ભાષાની સાથે કલમને પણ સર્જકોએ કેળવવી”.., ગુજરાતી ભાષાની લગોલગ ઉભા રહેવાનો અમારો આ નમ્ર પ્રયત્ન છે. ડો.પ્રતાપભાઈ પંડ્યા, કનુભાઈ શાહ,ડો. દિનેશ શાહ, વિજયભાઈ શાહ, જયશ્રીબહેન મર્ચંટ પી.કે.દાવડા ,મહેશભાઈ રાવલ ,તરુલતાબેન મહેતા પ્રેરણાનું બળ બન્યા. વિજયભાઈ શાહના સહિયારા સર્જન અને નૂતન વિષય સાથે સર્જન શક્તિ પણ ખીલવા માંડી, મૌલિક વિચારોએ લોકોનું ધ્યાન આપ મેળે ખેચયું, ઉગતા લેખકો-કવિઓ ને યોગ્ય તક ની સાથે યોગ્ય માર્ગદર્શન પણ મળી રહે અને સર્જન થાય તે માટે યોગ્ય વાતાવરણ ઉભુ કરવા દિનેશભાઈ શાહ
,દેવિકાબેન ધ્રુવ ,મહેશભાઈ રાવલ, કૃષ્ણ દવે ,આદમ ટંકારવી, અનિલભાઈ ચાવડા ,કાજલ ઓઝા વૈદ્ય  જેવા લેખકો અને કવિને બેઠકમાં આમંત્રણ આપી સર્જન ને યોગ્ય દિશા આપવાનો મારા પ્રયત્ન હજુ ચાલુ જ છે. ગઝલનો વર્કશૉપ રાખ્યો તો ક્યારેક વાર્તા સ્પર્ધા પણ યોજી. બાળકો દ્વારા નરસિંહ મહેતા આદિકવિ નસિહ મહેતાને સંગીત દ્વારા પ્રસ્તુત કરી ગુજરાતી સાહિત્યને જીવત કર્યું તો લેખકો દ્વારા ક્યારેક ઝવેરચંદ મેઘાણી, કલાપી તો ક્યારેક નરસિંહ જેવા કવિ ની કવિતા નો આસ્વાદ કરાવી સાહિત્યના પાના ઉખેડ્યા. “બેઠક”ની માળાના મણકામાં નિત નવા મણકા ઉમેરવાનો આ અમારો નમ્ર પ્રયાસ છે. જેના ફળ સ્વરૂપે પુસ્તક સર્જાયા,

આપ સર્વે આદર થી તેને વખાણશો – વધાવશો તો લખનાર ને પ્રોત્સાહન મળશે.

Presentation1

“બેઠક” વિષે

દર મહિને મળતી પુસ્તક પરબને મળ્યું નવું સ્વરૂપ… “બેઠક”પરબમાં કાવ્યપઠન,વિચારો અને લખાણો વાંચન પૂરતા માર્યાદિત હતા,તેને મોટો મંચ આપી, કોઈએ વાચ્યું હશે,અનુભવ્યું હશે તે સર્જન દ્વારા રજુ કરશે.તેમજ હવે”શબ્દોનાસર્જન”https://shabdonusarjan.wordpress.com/માં  લખતા લેખકો એમની રજૂઆત” બેઠક” દ્વારા કરશે.બેઠક લખવા માટે લોકોને પ્રેરશે,ગુજરાતી ભાષામાં જે ઉત્તમ સાહિત્ય સર્જન થાય છે તેને લોકો સમક્ષ રજૂ કરશે,બે એરિયાના ગુજરાતી ભાષાના પ્રેમીઓ અને પ્રતિભા ને મંચ આપી લોકો સમક્ષ રજુ કરશે ટુકમાં લેખક,વાચક,પ્રેક્ષક અને કલાકાર વચ્ચે કડી થવાનો સેતુ -એટલે “બેઠક”

“બેઠક”માં ઔપચારિકતા કરતા નિકટતા વધુ છે.મારું કામ વાચક સર્જક અને પ્રક્ષકોને મેળવવાનું છે.બેઠકના સર્જકો પાસે વિચારો છે સાથે લખવાનો સંઘર્ષ પણ ,મહત્વની વાત એ છે કે કોઈ પ્રયત્ન છોડતા નથી ,કામ નાના પાયા પર થાય છે, “બેઠક” વાંચનાર ની અનુભૂતિનું સર્જન છે.અહી લખનાર દરેક વ્યક્તિ પહેલા વાંચે છે,અનુભવે છે અને અનુભવ્યા પછી કલમને ઉપાડે છે.

પરદેશમાં ગુજરાતી વાંચવાની ભૂખ પરબમાં સંતોષાય છે.પુસ્તકોમાં પાના ફેરવી જતા લોકો વાંચતા થયા છે ત્યારે મને પરદેશમાં ગુજરાતી ભાષા જીવંત છે તેવું લાગે છે,અહી નું આયોજન મુક્ત રહી… કહી પણ પુરવાર કાર્ય વગર માત્ર નિજાનંદ માટે છે હું એક બેઠકના આયોજક તરીકે માનું છું  કે અતિશય બુદ્ધિમતા પ્લાનિંગ અને આયોજન કરી લખનાર વ્યક્તિ સારો સર્જનકાર ન થઇ શકે.બેઠક બોલાવવી,લેખો છાપવા,પુસ્તકો પ્રકાશિત કરવા એ માત્ર પ્રેરણાના બળ છે, કોઈ નામના કે પૈસા કમાવાની કે ફંડ ઉભો કરવાની વૃતિ નથી.લખનાર વ્યક્તિ અત્યારે પોતાના સ્તર મુજબ લખે છે, અત્યારે માત્ર સાહિત્યનો સ્પર્શ માત્ર દેખાશે,હું માનું છું કે આજના હૃદયમાંથી નીકળેલા અનુભૂતિના શબ્દો ભવિષ્યમાં સાહિત્ય જરૂર બનશે…આપણી ભાષાને વાંચન,લેખનઅને રજૂઆત  દ્વારા જીવંત રાખવાનો “બેઠક”નો  અમારો નમ્ર પ્રયત્ન છે.વાચકો ,સર્જકો પ્રક્ષકો,જાણતા અજાણતા સાહિત્યના પાના ઉખેડે છે.વડીલો જે પરદેશમાં પોતાની માતૃભાષાને શોધતા હતા તેમના માટે “બેઠક”ગોળના લાડવા છે,મારો પ્રયત્ન માત્ર ધરબી રાખેલું બહાર કાઢવાનો છે,બેઠકમાં સંખ્યાનું મહત્વ નથી,હાજરી કે આંકડાની વાત ક્યાય નથી,જેને માન થાય તે ભાષાને શોધતા આવે છે અને ન આવી શકે તો પોતાનું લખાણ જરૂર મોકલે છે ત્યારે મને “બેઠક”બોલાવ્યાની સાર્થકતા લાગે છે.

“બેઠક”પરદેશમાં ભાષાપ્રેમી ગુજરાતી માટે જીવનને પુષ્ટ કરતુ પરિબળ બને,અને માતૃભાષાના સંવર્ધન અને વિકાસનો એક પ્રયત્ન પણ બની રહે તો મને એક નીમ્મિત થયાનો સંતોષ જરૂર થશે.

-“બેઠક”-પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા

માઈફ્રોફીક્ષન વાર્તા-(60)-“તને હાથ જોડું છું” – હેમંત ઉપાધ્યાય

અક્ષત   અને અપર્ણા ના  પ્રેમ લગ્ન .બંને  વચ્ચે એટલી બધી સમજણ અને બૌદ્ધિક  સામ્યતા કે દરેક   એક  જ  વાત  બોલે   ‘” ‘ MADE  FOR  EACH OTHER “

આવી   સ્ત્રી  પુરુષ  ની જોડી  જોઈ ને  કેટલાક ને   ઈર્ષ્યા   થતી ,કેટલાક આશીર્વાદ   આપતા અને કેટલાક  આવું પાત્ર પોતાને મળે એવી  પ્રભુ ને  પ્રાર્થના   કરતા .

અક્ષત એક  વિદેશી કંપની માં   ઉચ્ચ  હોદ્દા પર ખુબ મોટા  પગાર ની  નોકરી કરતો .મુંબઈ ના સમૃદ્ધ વિસ્તાર માં ત્રીજા  માળના વિશાળ ફ્લેટ માં  આ  દંપતિ  કિલ્લોલ   કરતા .એક દિવસ  સવાર નો સમય . અક્ષત ને કોઈક  કારણસર  સવારે અપર્ણા સાથે  જરાક માં   મનદુઃખ  થયું .તે કશુય  બોલ્યો નથી  .

મન ના ભાવ વાંચી જનારી  અપર્ણા  દુખી થઇ   અને  ક્રોધ માં  આવી ગઈ . અક્ષત  ઓફીસ જવા નીકળ્યો . નીચે  પહોંચી જોયું  તો રોજ ની જેમ  બાલ્કનીમાં થી  . મીઠા સ્મિત થી   ” બાય ” કહેનારી  અપર્ણા  ઉભી હતી .તેણીએ  બુમ  પડી ને  કહ્યું    “ઉભા   રહો  “અક્ષત   કશું  વિચારે  તે  પહેલા  અપર્ણા એ    કપડા   ફેંક્યા .  “હવે   અહીં   આવતા   નહિ ” થોડી વાર  માં  પેટી ફેંકી , લેપટોપ  ફેંક્યું ,

અક્ષત  ખુબ આજીજી   કરતો રહ્યો પણ    અપર્ણા   બધું  ફેંકતી જ  રહી ,હવે  તે  ગીતાર નું  મોટું બોક્સ    લાવી . .ઊંચકવા   માં  તકલીફ  થતી  હતી  છતાંય ઉપાડતી હતી .અક્ષત  કરગરે  છે . આ  બોક્સ   રહેવા દે .મહેરબાની  કરી ને  આ ગીતાર નું બોક્સ    ના   ફેંકીશ .તને  હાથ જોડું  છું  અપર્ણા   કશું જ  સાંભળવા  તૈયાર  નથી .અને તેણીએ   ગીતાર નું બોક્સ   ફેંક્યું ,

બોક્સ  જેવું જમીન પર પડ્યું   કે ખુલી  ગયું .અને એમાંથી   હજાર  હજાર  ની નોટો  ઉડવા  માંડી .

ત્યાં થી પસાર  થઇ  રહેલી  ઇન્કમ ટેક્સ   ની  ટીમ  ને  અચાનક  મઝા   પડી ગઈ .

 

હેમંત   ઉપાધ્યાય 

માઈકોફ્રીક્શન વાર્તા – (52)-પ્રમોશન -નિરંજન મેહતા

કંપનીના ચીફ મેનેજર ટૂંક સમયમાં રિટાયર થવાના હતા એટલે મેનેજિંગ ડાયરેક્ટર શ્રી અનુપમે સ્ટાફને જણાવ્યું કે તે અંદરથી જ કોઈને આ માટે નક્કી કરશે અને બઢતી આપશે. ત્રણ ચાર જણમાંથી બધાને સ્વાતિ અને સુજાતા વચ્ચે સમાન તક લાગી હતી. આથી એક પક્ષ સ્વાતિ તરફ હતો જ્યારે બીજો પક્ષ સુજાતાની તરફેણ કરતો હતો.

અંતિમ ઇન્ટરવ્યુ વખતે સ્વાતિને લાગ્યું કે સુજાતાની તકો ઉજળી છે એટલે પોતાને કદાચ તક ન પણ મળે તો? એક વિચારે ઇન્ટરવ્યુને દિવસે સ્વાતિ સુજાતા પાસે ગઈ અને તેને બેસ્ટ ઓફ લક કહી કહ્યું કે તને કદાચ મારી સલાહ પસંદ ન પડે પણ તો ય જણાવું છું કે ધ્યાન રાખજે સાહેન યુવાન અને કુંવારા છે. કદાચ પ્રમોશન માટે કોઈ અજુગતી માગણી પણ કરી બેસે તો સંભાળજે કારણ પ્રમોશન કરતા આબરૂ મહત્વની છે. સુજાતાએ તેને નચિંત રહેવા કહ્યું અને વળતા બેસ્ટ ઓફ લક પણ કહ્યા.

સુજાતાનો પહેલો વારો હતો અને ધાર્યા કરતા તે લાંબો ચાલ્યો એટલે સ્વાતિ અકળાઈ કે શું તેણે કહેલ વાત એક હકીકત બની ગઈ અને તેણે તક ગુમાવી?

થોડીવારે સ્વાતિનો વારો આવ્યો. તેનો ઇન્ટરવ્યુ ધાર્યા કરતા સારી રીતે અને જલદી પતી ગયો એટલે તેને થયું કે તેની શંકા ખોટી હતી.

બીજે દહાડે તેને પ્રમોશનનો કાગળ પણ મળતા તે અંદરખાને ખુશ હતી ત્યાં સુજાતા પેંડાનું બોક્ષ લઇ આવી.

‘વાહ, મારા પ્રમોશનથી ખુશ થઇ તું પેંડા વહેંચે છે. આભાર.’

‘ના, આ પેંડા તો મારા પ્રમોશનના છે. હું શ્રીમતી અનુપમનું પદ પામી તે બદલ.’
નિરંજન મહેતા