વીનું મર્ચન્ટ વાર્તા નિબંધ સ્પર્ધા -૧૩-કલ્પના રઘુ -ઇનામ વિજેતા -2

અષાઢની મેઘલી રાત

‘એક બંગલા બને ન્યારા … ‘ રેડિયામાં આવતા આ ગીતનાં શબ્દો સાંભળતા અર્ધચેતન અવસ્થામાં કાચની મોટી બારી પાસે મારી પથારીમાં પડેલી હું સફાળી જાગી ગઇ … અને સાડલાનો છેડો સરખો કરતાં પરાણે બેઠી થઇ. ૭૫ વર્ષની આ રૂપાળી કાયા પર નજર કરી લાકડીના ટેકે રસોડામાં જઇ પાણીયારે માટલામાંથી પ્યાલો પાણી પીધું. મારું અર્ધજાગૃત મન હવે પૂરું જાગી ચૂક્યું હતું. ઘરમાં કોઇજ ન હતું. હું અને માત્ર હું અને મારા પ્રોફેસર! હુ જાણું છું કે એ ક્યાંક મારી આસપાસ છે. મને જોઇ રહ્યાં છે. ‘પણ પ્રોફેસર હું તમારી જ શિષ્યા. આમ હાથતાળી આપીને ચાલ્યા જાઓ … હજુ સોળ દિવસ થયાં છે, તમારે ગયે! થોડું જ છેટુ છે. ગુરુ કરતાં આ ચેલી સવાઇ નીકળશે. જોજો હું આ આવી … ‘

અને … પાંપણે આસુંઓના તોરણ સજાવી ભગવાનનાં પાઠની ચોપડીઓની થેલી લઇને હેમાબેન હિંચકે બેઠાં. તકીયે અઢેલીને જાતને હળવી કરી. અષાઢી મેઘનાં ગડગડાટમાં અને વીજળીના કડાકામાં હિંચકાનો કિચૂડ કિચૂડ અવાજ સંભળાતો બંધ થયો. ભૂતકાળનો ભૂતાવળ ઘેરી વળ્યો. ત્રણ મહિના પહેલાં અમેરીકાથી અમદાવાદ, દસ વર્ષે આવ્યાં હતા. કેવો સુંદર પરીવાર હતો?! અમે બે, અમારાં બે. બેમાંથી ચાર અને સાસુ સસરા. ચાર બેડરૂમનો આ બંગલો કલશોર કરતો હતો. મહેમાનોની અવરજવર પણ ભારે રહેતી. ‘અતિથિ દેવો ભવઃ’ મારા ઘરના સંસ્કાર હતાં. લગ્નજીવનનાં આટલાં વર્ષો સડસડાટ પસાર થઇ ગયાં. રોહન અને આર્યા, અમારા માળાનાં બે પંખીઓ જોતજોતાંમાં અમેરીકા ઊડી ગયાં. બા-બાપુજી પણ સ્વર્ગે સિધાવ્યા. બંગલો સૂનો પડી ગયો. પ્રોફેસર પણ રિટાયર્ડ થઇ ગયાં. કહે, ‘ચાલને, રોહન અને રાહી, આટલું બધું કહે છે તો ત્યાં જઇને રહીએ. અહીં આપણે બે એકલાંજ છીએ. ત્યાં બાળકો સાથે પાછલી જીન્દગીમાં મજા આવશે!’ મેં મજાક કરી, ‘કેમ? જ્યારે કોલેજમાં મને ભણાવતા હતા ત્યારે તો આપણે બન્ને એકબીજામાં ખોવાઇ જતા અને ફોન પર પણ આખી રાત વાત કરતાં. સવાર ક્યારે પડતી, ખબર જ નહોતી પડતી. ભગવાને હવે આપણને અહીં એકલા રહેવાનો સમય આપ્યો છે ત્યારે તમારે બાળકો સાથે રહેવું છે? આખી જીન્દગી મેં બધા માટે જાત ઘસી. આપણાં લવ-મેરેજ હતાં તો પણ. અને હવે આપણે બન્ને, આપણા માટે જીવીએ. શું કહો છો, પ્રોફેસર?’

જવાબમાં આર્યાનો અમેરીકાથી ફોન આવ્યો. ‘મારાં માટે તો તમે અમેરીકા ના રહ્યાં પણ રોહન, રાહી અને નાની રીતુ માટે તો આવો!’ એની પહેલી વર્ષગાંઠ ધામધૂમથી ઉજવવાની છે.’ પછી તો રોહન અને રાહીનાં આગ્રહથી બિસ્તરાં-પોટલા લઇ, ઘરને તાળા વાસી બન્ને, અમેરીકા ઉપડી ગયાં.

દીકરીનું બેબી સીટીંગ, ઘરની સંભાળ, રસોઇ, લોન્ડ્રી, બધું જ ધીમે ધીમે મેં અને પ્રોફેસરે સંભાળી લીધું. દસ વર્ષ થવાં આવ્યાં. અનેક તડકા છાંયડા જોયા. મા અને સાસુના સંસ્કારે દીકરીને ઘેર ના રહ્યાં પણ દીકરાનું ઘર પોતાનું ગણીને પરોવાયા. ક્યારેક મનને ક્લેશ થાય. ઘર છે એટલે વાસણ ખખડે પણ ખરા! પણ કર્મનાં ફળ માનીને હું અને પ્રોફેસર, એકબીજાને સાંત્વન આપીએ અને બને તો બનેલી ઘટનાને નજરઅંદાજ કરીને, હશે! ચાલ્યાં કરે કહીને હળવી બનાવીએ. પ્રોફેસરને ૮૨ અને મને ૭૫ થવાં આવ્યાં. હવે શરીર પણ સાથ નહોતું આપતું. કામ કરવાની ઝડપ પણ ઘટી ગઇ હતી. યાદશક્તિ નબળી થતી જતી. દવા લેવાનુ ભૂલાઇ જતું તો ક્યારેક હાથમાંથી વસ્તુ પડી જતી. રોહન, રાહી અને રીતુ સાથે તો ક્યારેક મારી દીકરીનાં પરિવાર સાથે આનંદમાં દિવસો જતાં. પરંતુ સુખ ક્યાં ઝાઝુ ટકે છે?

એક દિવસ રોહને કહ્યું, ‘મમ્મી-પપ્પા, હવે તમે બેનનાં ઘરે રહો તો કેવું? રાહીનાં મમ્મી-પપ્પા અહીં રહેવા માંગે છે. તેમને દીકરા સાથે નથી ફાવતુ અને આમેય માને દીકરી સાથે વધુ ફાવે!’ ઓચિંતા આ ધડાકાથી મારું અને પ્રોફેસરનું મનોજગત ધ્રુજી ઊઠયું. પ્રોફેસરને ક્યારેક તબીયતનાં પ્રશ્નો રહેતાં. તરતજ મેં વાતને હાથમાં લેતાં કહ્યું, ‘જરૂર બેટા! એમાં કંઇજ ખોટું નથી. દીકરીને ઘેર ના રહેવાય એ તો જુનવાણી વિચાર કહેવાય. પરંતુ અમે હવે અહીં રહીને મોર્ડન બની ગયા છીએ અને આર્યાનું ઘર અહીંથી નજીક તો છે! શું ફેર પડે છે, અહીં રહીએ કે ત્યાં? પરંતુ તે પહેલાં અમે અમદાવાદ જઇ આવીએ.’

બીજે જ દિવસે ત્રણ મહીનાની રીટર્ન ટીકીટ કઢાવીને અમે અમદાવાદ આવ્યાં. આર્યાની બહેનપણી મીતીએ ઘરને સાફ કરાવીને બધી વ્યવસ્થા કરી હતી. કામવાળી છોકરી સોનુ પણ અમારા માટે રાખી હતી. આંગણાંમાં છોડ વગરનાં કૂંડા હતાં. તુલસી ક્યારો સૂકાઇ ગયો હતો. બાગ વેરાન થઇ ગયો હતો. એકા હાશ! સાથે હું અને પ્રોફેસર હિંચકે બેઠાં. પ્રોફેસર કહે, ‘હેમુ, ગમે તેમ તોય આ આપણું ઘર! તારી બહુ ઇચ્છા હતીને કે બન્નેએ એકલાં રહેવું છે, માટે જ ભગવાને આ દિવસ આપ્યો.’ મેં કહ્યું, ‘પ્રોફેસર, હવે નામ ના લેતાં, અમેરીકાનું. હવે તો જેટલું જીવશું, સાથે જીવશું અને મરશું પણ સાથે. મારે જીવનમાં ક્ષણોને જીવવી છે.’

મીતી આવે છે અને ખૂટતું કરતુ આપી જાય છે. નવરાશનાં સમયે દીકરીની જેમ અમારી સંભાળ રાખે છે. હું તેની સાથે મારાં દિલની બધીજ વાતો કરું છું. તે કહેતી, ‘માસી, તમને નથી લાગતું કે રોહન અને રાહીએ આ ખોટું … ‘ અને મીતીના મોં પર હાથ મૂકીને હેમુબેન વાતને ત્યાંજ અટકાવી દે છે. પ્રોફેસર પણ આજ રીતે રહે છે. સવાર-સાંજ પાઠ-પૂજા, મિત્રોને મળવાનું, ટી. વી. જોવાનું. પ્રોફેસરની દવાનું ધ્યાન, તેમને ભાવતુ ભોજન બનાવવું અને તેમની આગળ પાછળ રહીને દરેક પ્રવૃત્તિઓ કરવી એ હેમાબેનનું જીવન બની ગયું.

અચાનક એક દિવસ, સીનીયરોના સત્સંગમાંથી આવ્યા બાદ, પ્રોફેસરે કહ્યું, ‘ચાલને હેમુ, આપણે આપણાં મૃત્યુનું રીહર્સલ કરીએ!’ હેમાબેન ધ્રૂજી ઉઠ્યાં. ‘હું રહ્યો પ્રોફેસર, આખી જીન્દગી તને શીખવાડતો આવ્યો છું. મારું ધ્યાન તુ રાખે છે. હું તારા પછી જઉં તો પ્રશ્ન જ નથી. પરંતુ પહેલાં જઉં તો તારે શું કરવાનું એ તો તને ખબર હોવી જોઇએ.’ પ્રોફેસરે બેન્ક એકાઉન્ટ, લોકર વિષે, મકાનનાં કાગળો, બીજી એફ. ડી.નાં પેપર્સ અને વીલ વિષે, બધીજ માહિતિ આપી. લોકરની ચાવીઓની જગ્યા બતાવી. પાવર ઓફ એટર્ની અને બીજા કાગળોમાં અને થોડાં કોરા કાગળોમાં સહીઓ કરી અને કરાવી. ત્યારબાદ, નોમીનેશન વિષે માહિતગાર કરી, મોબાઇલની બધી એપ શીખવાડી. મારી અને એમની બધી દવાઓનુ લીસ્ટ અને દવાઓ કેવી રીતે લેવાની તે જણાવ્યું. ડૉક્ટરોનાં અને બધી એજન્સીઓનાં, સગા-સંબંધી, મિત્રોનાં ફોન નંબરની ડાયરી અપડેટ કરાવી. મરણ પછી ડેથ-સર્ટીફીકેટ અને અન્ય દસ્તાવેજનું સમજાવ્યું. આ તમામ બાબતો લખેલો એક ચોપડો તૈયાર કર્યો. તે હું જ્યાં પણ રહું, મારી સાથે રાખવા જણાવ્યું. દરેક સાથેની લેણા-દેણી તેમજ બીલો ચૂક્તે કર્યાં.

રથયાત્રાનો દિવસ આવ્યો. આ દિવસે અમારો સવારે જગન્નાથજીના મંદિરે જવાનો નિયમ. રથયાત્રા નીકળતાં પહેલાં દર્શન કરી લઇએ. વહેલી પરોઢે અમારી બાંધેલી રીક્ષાવાળા કરશનભાઇને બોલાવ્યા હતા. તેમાં બેસીને દર્શન કરવા ગયા. ત્યાં ઘણું દાન કર્યુ. ગાયને ઘાસ ખવડાવ્યું અને મને કહે, ‘મરણ પાછળ ગાયનું દાન કરવું સારૂં.‘ કોથળીમાં ગૌમૂત્ર અને છાણ લીધું. ઘરે આવ્યા. આજે માલપૂડા, ગાંઠીયા, મગ, જાંબૂનો પ્રસાદ ખાધો હતો તેથી સોનુને રસોઇ બનાવવાની ના પાડી હતી. શાંતિથી બપોરે સૂઇ ગયા. સોનુ પણ રથયાત્રા જોવા ગઇ. અમે બન્ને શાંતિથી સંધ્યાટાણે ઉઠ્યા પણ કોણ જાણે આજ જીવને જંપ નહોતો.

પ્રોફેસર કહે, ‘સંધ્યાકાળ થઇ ગઇ છે. મૃત્યુના રીહર્સલનો છેલ્લો પાઠ આજે બતાવી દઉ. દિવસ સારો છે. અષાઢ સુદ બીજ, રથયાત્રા. વરસાદ પણ રથને પલાળીને અટકવાનુ નામ નથી લેતો. ઘરમાં કોઇ નથી તો ચાલને તને સમજાવી દઉં. એમ કહીને પ્રોફેસરે દિવાનખંડમાં ઉત્તર-દક્ષિણ છાણનો ચોકો કર્યો. ઉપર જવ-તલ, તુલસીની સળીઓ નાંખી અને હસતા હસતા ઉપર સૂઇ ગયા. મને કહે, ‘આ મારા કપડા તો કોરાજ છે. અને હા, તુ અમેરીકાથી લાવે છે, લઇ જાય છે એ આપણાં બન્નેના નવા કપડાના, સોનાની કરચ, તુલસીની માળા, તારો સુહાગણનો શણગાર, એ પોટલાં તો તૈયારજ છે ને? ચાલ હવે જો મારા મોઢામાં તુલસી પત્ર મુકવાનું અને ગંગાજળ તો પૂજામાં છે જ. અને હા … ‘

બસ, ત્યાં તો વિજળીના કડાકા સાથે લાઇટો જતી રહી અને મને કહ્યું, ‘બાજુની રૂમમાં ભગવાન પાસે હમણાં દિવો કર્યો હતો તે લઇ આવ તો કંઇ દેખાય.’ હું દિવો લઇને આવી દિવાનાં પ્રકાશમાં મને હાથ જોડીને જ્ય શ્રીકૃષ્ણ કહ્યું અને બસ … હું જમીન પર બેસી ગઇ. મુશળધાર વરસાદ, એમની બીડાયેલી આંખો જોઇ મેં પોક મૂકી, ‘પ્રોફેસર, આમ મને એકલીને મૂકીને જશો એ નહીં ચાલે … અને હું એમની છાતી પર ફસડાઇ પડી. મારો સંસાર-દીપ બૂઝાઇ ગયો. હું બેહોશ બની ગઇ.

મીતી ફોન કરતી. ફોન ના ઉપડતાં, ટોર્ચ લઇને ઘરે આવી. બીજી ચાવીથી તેણે લોક ખોલ્યું. કંઇ ન સમજાતા, પડોશીઓને ભેગા કર્યા. ડૉક્ટર બોલાવ્યા. ડૉક્ટરે ઇન્જેકશન આપી મને સ્વસ્થ કરી. હું ભાનમાં આવી. પ્રોફેસરે ભણાવેલા પાઠ મુજબ હવે મારે કાર્ય કરવાનું હતું. મારું બહારનુ શરીર કામ કરતુ રહ્યુ. મન અંદર તરફ! મારી આંખો આસપાસ મારા પતિને શોધી રહી હતી. બે દિવસમાં અમેરીકાથી દીકરા-દીકરી પરિવાર સાથે આવી ગયાં. તેમના શરીરને તેમનાં કહ્યાં પ્રમાણે સજાવીને ચિતા ભેગુ કર્યુ. દીકરા દ્વારા અંતિમ એવા અગ્નિસંસ્કાર થયા. હું રિવાજો પ્રમાણે લૌકિક ક્રિયાઓ કરતી રહી. પરંતુ મારો માંહ્યલો મરી રહ્યો હતો. ૧૩ દિવસ પરિવારમાં સૌ સાથે રહ્યા. રોકકળ, ભજન, ભોજન, વિધિ બધું પરવારીને સૌ સૌના ઘેર ગયા. પંખી ઉડી ગયા પરદેશ પણ મોટે ગામ જવા સૂતેલા એ મારી આસપાસ મારા વિચારોમાં જીવતા રહ્યા.

આજે ૧૬મો દિવસ છે. વીલની, બેન્કની તમામ વિધિ પતાવીને શાંતિથી હું બેઠી છું. મારે પતિ સાથે ક્ષણોના મહેલમાં જીવવુ હતુ પરંતુ નસીબે દરવાજો બંધ કરી દીધો. સંધ્યાકાળનો દીવો કર્યો. એવીજ અષાઢી મેઘલી રાત. ચારે બાજુ પ્રોફેસરની શીખ સંભળાય છે. પ્રોફેસર માટે ગાય આપી હતી. મને થયું વૈતરણી નદી તરીને તેમના સુધી પહોંચવા માટે મારે પણ ગૌદાન કરવુ પડશે. લાવને હું મીતીને ફોન કરીને આ વાત કરું. મેં ફોન જોડયો. ‘મીતી, બેટા, મારે કાલે ગૌદાન કરવું છે. તુ આવીશને? આજે મને કંઇ મજા નથી. પણ ચિંતા ના કરીશ. મારે વિષ્ણુસહસ્ત્રના પાઠ કરવા છે. એ સંપૂટ પૂરો થાય પછી જ હું સૂઇ જઇશ. બાય બેટા. ગુડ નાઇટ. જય શ્રીકૃષ્ણ.’

હેમાબેન હિંચકા ઉપર તકિયો અઢેલી પાઠ કરવા બેઠા. હેમાબેનના ફોને મીતીને ઉંઘવા ના દીધી. છેવટે વરસાદી રાતે તે અને તેનો પતિ, હેમાબેનને ઘેર આવ્યાં. ડોરબેલનો જવાબ ના મળતાં, બારણુ ખોલીને અંદર આવ્યાં. ઓરડો ધૂપથી સુગંધિત હતો. દિવાનખંડમાં હિંચકા પર તકિયાને અઢેલીને હેમાબેન બેઠા હતા. વિષ્ણુસહસ્ત્રની ચોપડી નીચે પડેલી. આંખ પર ચશ્મા પડુ પડુ થતા હતા. માળા પડી ગઇ હતી. બાજુમાં ચિઠ્ઠી અને ચાવીનો ઝુમખો હતો. લખ્યું હતું, ‘મારું દેહદાન કરજો. કોઇ શોક ના કરતા. હા, ગાયનું દાન કરજો. પ્રોફેસર મારી રાહ જુએ છે. અમેરીકાથી કોઇ દોડાદોડ કરીને ના આવતા. ત્યાં સુધી મીતી સંભાળશે. બધું જ ચોપડામાં લખ્યું છે, જે કબાટમાં છે.’ મોટા કડાકા સાથે જાણે ઘર પર વિજળી પડી! એક ચિર સ્તબ્ધતા છવાઇ ગઇ …!!!

વીનું મર્ચન્ટ વાર્તા સ્પર્ધા -અષાઢની મેઘલી રાત -૯-સપના વિજાપુર

દિયરવટુ

એ વરસાદી અષાઢી રાત હતી.. આકાશ વાદળ થી ઘેરાયેલું હતું!! ઝરમર ઝરમર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો!! સુનસાન રસ્તાઓ!! અને પાણીનો ટપક ટપક અવાજ!! અને વૃક્ષો પગથી માથાં સુધી ભીંજાઈ ગયાં હતાં. ઠીઠુરાયેલા પંખીઓ પોતાના પ્રેમીની સોડમાં લપાઈ ગયા હતાં અને એ એકલી પથારીમાં પડખા બદલી રહી હતી!! આજ બસ એને નિર્ણય લેવો હતો!! આજ આ બનાવટી દુનિયાને છોડી દેવી હતી!! સવાર પડે સ્મિત લઈને ઉઠવું અને રાત પડે ઉદાસી લઈને સૂવું!! આ બનાવટ જ છે ને!! એ કેમ ખુલ્લા દિલથી હસી નથી શકતી કે ખુલ્લા દિલથી રડી નથી શકતી!! ખાલીદનો અસલી ચહેરો એ દુનિયાને બતાવી શકતી નથી!! કેટલી મજબૂર હતી એ!! આજ તો  ખાલીદે હદ કરી નાખી હતી!!  આજ તો નિર્ણય લઈ લેવો છે!!

કેટલા સમયથી ખાલીદના મેણા ટોણાંથી કંટાળી ગઈ હતી..ક્યાં સુધી સુધી સહન કરવું? આજ એની સહન શક્તિએ જવાબ આપી દીધો હતો.કદી પતિનો પ્રેમ પામી શકી ના હતી!! પણ સમજુતી કરીને પણ ખાલીદને જીવતા આવડતું નથી!! બસ એકની એક વાત કરી એણે જીવનને જહન્નમ બનાવી દીધું હતું.ઉસ્માનની વાત અથવા એના પિયરીયાની વાત!! બધિર કરી નાખે એવા મેણા ટોણા!!

ખાલીદના મોટા ભાઈ ઉસ્માન સાથે એના લગ્ન થયેલા!! ઉસ્માને એને ખૂબ પ્રેમ આપ્યો!! એટલો પ્રેમ કે આડોશીપડૉશી બધાં એને લયલા મજનુ કહેતા!! અને એ કેવી શરમાઈ જતી!! ઉસ્માન પણ અને પ્રેમથી લયલા કહીને બોલાવતો!! જીવનની હર ક્ષણ પ્રેમમય હતી!! બન્ને ને એક બીજા વગર ચાલતું જ ન હતુ!! દો જીસ્મ મગર એક જાન જેવું હતું!! એને યાદ આવી ગયું!! કે જ્યારે કોઈ પણ પ્રસંગમાં જવા તૈયાર થતી તો ઉસ્માન એના કપડા તૈયાર કરી આપે ઈસ્ત્રી કરે મેચીંગ જ્વેલરી કાઢે અને છેવટે એનો સરસ ચોટલો પણ વાળી આપે!! અને તૈયાર થાય એટલે ગાલ પર ટપલી મારી કહે,” મારી લયલા!” અને પ્રેમથી એને જ્યાં જવું હોય ત્યાં મૂકી પણ આવે!!અને જ્યાં સુધી એ ઘરે ના આવે તો ઉસ્માન બારીમાં એની રાહ જોઈને ઉભો રહે!!

એને એ અષાઢી રાત યાદ આવી ગઈ!! એક વાર ઉસ્માન ઘરના બધાં લોકો સૂઈ ગયા, તો  ચૂપચાપ એનો હાથ પકડી એને અગાશી માં લઈ ગયેલો!!હોઠ પર આંગળી રાખી ચૂપ રહેવાનો ઈશારો કરતો હતો!! અષાઢી રાત હતી!! વાદળ ઝરમર વરસી રહ્યા હતાં!! વાદળની આડમાં ચંદ્રમા છુપાઈ છુપાઈને ઈશારો કરી રહ્યો હતો!! આવી આંખ મીંચામણી ઉસ્માન પણ  કરી રહ્યો હતો!!હાથ ખેંચી અગાશી માં લઈ ગયો!!” અરેરે..!! હું પલળી જઈશ!!” એ બોલતી રહી!! અને ઉસ્માને એનાં હોઠ પર હોઠ મૂકી દીધાં અને કહ્યું,” આજ તને એવી ભીંજવીશ કે..”અને એને છાતી સાથે લગાવી દીધી !!બન્ને ઝરમર વરસાદમાં અને આછી ચાંદનીમાં ભીંજાતા રહ્યા!!

બીજા દિવસે ઉસ્માનને કામથી સૂરત જવાનું થયું!! થોડી ઉદાસ લાગતી સાયરા કંઈક બડબડ કરતી રહી!! પણ ઉસ્માન હસતો રહ્યો!! અંતે  ઉસ્માનને ખાવાનું આપી!! એ કપડાની બેગ ભરવા લાગી!! ખાલીદ પણ કોલેજથી ઘરે આવેલો!! એ પણ “ભાભી લાવો મદદ કરુ!!” કહી બેગ ઊંચકીને કારમાં લઈ ગયો!! અને ઉસ્માન ઓરડામાં આવ્યો!! એણે સાયરાને છાતી સરસી ચાંપી દીધી!! અને મીઠું સ્મિત કરતા કહ્યુ!! જલ્દી પાછો આવું છું!! સાયરાની રડતી આંખો લૂંછી લીધી!! આમ તો ઉસ્માન કામથી ઘણી વાર બહાર જતો. પણ ખુદા જાણે કેમ આ વખતે દિલ વધારે જોરથી ધડકતું હતું.. અલ્લાહ ખૈર કરે!!

એ સુરત જવા નીકળી ગયો!! સાયરા એકલી પડી ગઈ!! કોઈ જગ્યાએ દિલ લાગતું  ન હતું! ઉસ્માન વગર જાણે જીવન જ થીજી ગયુ!! અને રાતે તો પથારી જાણે સાપની જેમ ડસતી હતી!! દોઢેક વાગ્યો હશે!! ઊંઘ તો આવતી જ ના હતી!! અને ફોનની ઘંટડી વાગી!! સમાચાર આવ્યા કે ઉસ્માનની કારનો અકસ્માત થયો છે અને ઉસ્માન ઓન ધ સ્પોટ મૃત્યુ પામ્યો છે!! સાયરાની માથે આભ તૂટી પડ્યું!! ના ના એ તો બને જ નહી!! ઉસ્માન મને છોડી ને જાય જ નહીં!! અમારો વાયદો હતો જિંદગીભર સાથ નભાવવાનો!! ના ના !! કરતી એ બેહોશ થઈ જમીન પર ઢળી પડી!! ઉસ્માનનું મય્યત ઘરે આવ્યું. પણ સાયરાને હોંશ ના હતા!ં લોકોએ ખૂબ પ્રયત્ન કર્યા કે સાયરાને હોંશ આવે તો ઉસ્માન દફન થાય એ પહેલા મોઢું જોઈ લે અને બોલ્યું ચાલ્યું માફ કરાવી લે!!પણ સાયરાએ આંખો ખોલી જ નહીં જાણે કે આ ભયંકર હકીકતનો સામનો કરવા માગતી ના હોય એમ!! ઉસ્માનને દફન કરી દેવામાં આવ્યો!! ત્રણ દિવસ સાયરાને  ન્આઈ વી ઉપર રાખવામાં આવી એણે આંખો ખોલી તો એની દુનિયા લૂટાઈ ગઈ હતી!!

ઈસ્લામ ધર્મ પ્રમાણે ચાર મહીના ઈદ્દતના પૂરા થવા આવ્યાં!! એક એક દિવસ રડી રડીને કાઢ્યો!! ઉસ્માન પાછો ના આવ્યો!! હવે શું? જીવ્યા વગર તો છૂટકો જ ન હતો!! સાસુ સસરા એ અને મા બાપે સાયરાનું દિયરવટું કરવાનું નક્કી કર્યુ!! ખાલીદની ઈચ્છા ના હતી કારણકે સાયરાને હમેશા ભાભી તરીકે જોયેલા!!  અને સાયરાની પણ ઈચ્છા નહીં કારણકે ઉસ્માન સિવાય એ કોઈની કલ્પના જ કરી શકતી ના હતી!! પણ બસ બન્નેની મરજી ચાલી નહી! એ ખાલીદ સાથે જોડાઈ ગઈ મને કમને!! મા બાપની ઈચ્છાને માન આપ્યુ!!

પણ ખાલીદ ઉસ્માન જેવો ના હતો!! ખાલીદ સ્વભાવે શક્કી!! મેણા ટોણા મારવામાં માહેર!! એ સાયરાને હમેશા અપમાનિત સ્થિતી માં રાખતો!! મૃત ઉસ્માન વિષે સંભળાવું!!ઉસ્માનના નામનું મેણુ રોજ મારી એ ઉસ્માનને સાયરામાં જીવંત રાખતો!! સ્વભાવે ખરાબ !! એટલો ખરાબ કે બીજા પતિ પત્નિ વચે તકરાર ઊભી કરાવે!! લોકોના ઘર ભંગાવે!!એકબીજાની નિંદા કરી દોસ્તી તોડાવે!! બની શકે એટલા ગામના લોકો એનાથી દૂર રહે કે આ માણસ આપણને કૈક નુકસાન કરાવશે!!વળી બીજી સ્ત્રીઓ સાથે સંબંધ પણ રાખે!! પત્નિની હમેશા ઉપેક્ષા કરે!! આવા પતિ સાથે સાયરાને બાંધી દેવામાં આવી હતી! જબરદસ્તી ના સંબંધથી સાયરાને એક દીકરો પણ થયો!! કાશ… આ અરમાન ઉસ્માને પૂરા કર્યા હોત!! પણ ના ખાલીદથી એને દીકરો થયો!! આ દીકરો સાયરાની જાન બની ગયો!!પણ ખાલીદ તો જેમ સાયરાની અવગણના કરતો એજ રીતે દીકરાની પણ અવગણના કરતો!! કારણકે એને આ સંસારમાં જીવ જ ન હતો!! બહાર ફરવું, પર સ્ત્રીઓની સોહબત રાખવી, કોઈ કમાણી કરવી નહીં ઘરમાં આવે તો ગુસ્સાથી આવે!! આવી હાલતમાં સાયરા પણ શી રીતે સંસાર ચલાવે કે પતિને પ્રેમ આપે!!

આ આપણા સમાજની નબળાઈ કહેવાય કે સ્ત્રીના બીજા લગ્ન કરતા પહેલા સ્ત્રીનો અભિપ્રાય પૂછવામાં  ના આવે!! હું ધર્મને દોષ નથી દેતી કારણકે ધર્મગ્રંથ પ્રમાણે સ્ત્રીના નિકાહ સ્ત્રીની ઈચ્છા વીરુધ થઈ જ ના શકે!! હું તકિયાનુસી સમાજનો દોષ કાઢું છું..કે બે જીવનને આ રીતે બરબાદ કરવામાં આવ્યા!! સમાજ નક્કી કરે છે કે હવે આ છોકરીનું  શું થશે તો વળગાડો લાકડે માકડું!!પણ આવા સમયે સ્ત્રીએ પોતાનો અવાજ ઊઠાવવો જોઇએ જિંદગી નો સવાલ હોય છે!! કોઈ એક બે દિવસની વાત નથી કે મુસાફરી પૂરી થઈ અને સ્ટેશન આવ્યું અને ઉતરી ગયાં!!

સાયરા બારીમાંથી વાદળ ભર્યા આકાશને તાકી રહી હતી!! બાજુમાં સાત વરસનો ઝહીર સુતો હતો!! એ ધીરે ધીરે એનાં માથા પર હાથ ફેરવી રહી હતી!! બહાર આકાશ વરસી રહ્યુંં હતું અને અહીં સાયરાની આંખો ચોમાસુ બની હતી!! ઉસ્માન ઉસ્માન તમે ક્યાં છો? તમે મૂકીને મને શા માટે ગયાં? જુઓ તમારી લયલાની હાલત ખાલીદે શી કરી છે?? આજ જુઓ મારા પર હાથ ઉઠાવ્યો છે જુઓ આ હાથ આ ચહેરો એના મારથી લીલા ચાઠાં પડી ગયાં છે!! એને ઝહીરને પણ ખૂબ માર માર્યો!! તમે  કેમ ના આવ્યાં મને બચાવવા? તમે કેમ ના આવ્યાં? હું શું સમજું તમારો પ્રેમ પણ એક દેખાવ હતો? ના ના તમે ખુદાની મરજી આગળ સર ઝુકાવ્યું!! વળી કહે છે ને સારા માણસની ત્યા પણ જરૂર છે!! પણ  તુમ ના જાને કહા ખો ગયે હમ ભરી દુનિયા મે તન્હા હો ગયે” પણ જોયું ને ઉસ્માન મારે શું કરવું? તમે કહો? હું ખાલીદના માર ખાઉં કે છોડી દઉં? આજ રાતે મારે નક્કી કરવુ છે!!હવે બસ!! મારી સબર એ દામન છોડી દીધો છે!!મેણા ટોણા, બીજી છોકરીઓ સાથે સંબંધ અને અપમાનજનક દશામાં જીવી!!પણ જ્યારે વાત માર સુધી પહોંચી છે મારે નક્કી કરવું પડશે!!

બારી બહારનું આકાશ એને તાકી રહ્યું હતું!! આ મોટો ભવસાગર અને હુ એકલી મારા દીકરા સાથે!! આ આકાશ રડે છે..આ ધરતી એનાં આંસું જીલે છે!! અને મારા આંસું આ તકિયાની ખોળ માં વિલીન થાય છે એને જીલવાવાળુ કોઈ નથી!!વાદળ વેર વિખેર આકાશમાં ફરી રહ્યા છે..મારા વિચારો પણ વેર વિખેર છે!! જિંદગીના ફેંસલા લેવા સહેલા નથી!! સાત વરસનાં ઝહીરને લઈને ક્યા જાય!! મા બાપને ઘરે જવાનો અર્થ નથી!! એ લોકો સમજાવી પાછી મૂકી જશે!! આઠ ચોપડી પાસ સાયરા કઈ કામ કરવા ને પણ લાયક ના હતી!! એને એક બહેનપણી એ કોઈ એન જી ઓ નું કાર્ડ આપ્યુંં હતું તે યાદ આવ્યું તે ધીરેથી ઊભી થઈ ને કબાટમાં કાર્ડ શોધવા લાગી!!ખાલીદ હજું ઘરે આવ્યો ના હતો. સાસુ સસરા બાજુના ગામમાં કોઈ સગાને ઘરે ગયેલા!! હાશ કાર્ડ મળી ગયું!! કાર્ડમાં ફોન નંબર એડ્રેસ બન્ને હતાં!! ઝહીરના કપડા અને પોતાના કપડા ભરી એ સૂમસાન રસ્તા પર નીકળી પડી!! દૂર દૂર સુધી ક્યાં રિક્ષા ના હતી!! ઝરમર ઝરમર વરસાદ હતો!! આકાશ માં અધૂરો ચંદ્રમા દેખાતો હતો!! તારાનું નામનિશાન ના હતું!!

દૂરથી એક રિક્ષા આવતી દેખાઈ!! એણે હાથ કરી રિક્ષા ને ઊભી રાખી!! રિક્ષા મા બેસી એણે કાર્ડ બતાવ્ય્ં કે આ સરનામે લઈ જાઓ!! રિક્ષા ચાલુ થઈ અને એ મોઢાને દુપટ્ટા થી ઢાંકવાઆ પ્રયત્ન કરી રહી હતી!! કદાચ રિક્ષા વાળો એને ઓળખી ગયો હતો!! અંદરથી એ થરથર કંપી રહી હતી!! રિક્ષા વાળો એક દુકાન પાસે ઉભો રહ્યો!! અને કહ્યુ એક મિનીટમાં આવ્યો બેન!! અને દુકાન પર જઈ કોલ કરવા લાગ્યો!! એ ગભરાઈ રહી હતી!! અને એ પાછો આવ્યો. થોડે દૂર જઈ પેટ્રોલ લેવું છે કહી પેટ્રોલ પંપ પર ઊભો રહ્યો!!

થોડીવાર માં ખાલીદ સ્કુટર લઈને આવ્યો!! રિક્ષા માં બેઠેલી સાયરાને ચોટલા થી પકડી  એક તમાચો મારી દીધો!! ઝહીર અને સાયરાને રિક્ષામાં ઘરે લઈ આવ્યો!! સાયરા રડતી રહી કકળતી રહી!! પણ ખાલીદ ના હ્ર્દયમાં દયાનો છાંટો પણ ન હતો!! સાયરાને પથારી પર પટકી બહારથી તાળું મારી બહાર નીકળી ગયો! આકાશ હજુ આંસું વહાવી રહ્યુ હતું. સાયરાની આંખો આકાશ કરતા પણ વધારે વહી રહી હતી!! આ અષાઢી રાતની ઢળવાની રાહ જોઈ રહી હતી!! શું કરું જીવ આપી દઉં? પણ ના પછી ઝહીરનું કોણ!! ઝહીરને સાથે લઈ મરી જાઉં!!! ના ના ઝહીરનો શું ગુનો છે? જે જિંદગી ખુદાએ આપી એને લેવાનો હક ફક્ત ખુદાનો જ છે!! ખુદાએ આપઘાતને ગુનો કરાર દીધો છે!! આપઘાત એટલે ખુદાથી ના ઉમ્મીદી!! અને ખુદાથી એ ના ઉમેદ ના હતી!! ખુદા જરૂર રસ્તો નીકાળશે!!

આ લાંબી રાતની સવાર પડી!! ભલે દુઃખનો બોજ ગમે તેટલો હોય અને દુખ ગમે તેટલું વિસ્તરેલું હોય પણ પણ એ દુખ ભરી રાતની સવાર જરૂર પડે છે!! કહે છેને દરેક વાદળને ચાંદીની કોર હોય છે!!જાણે ઉસ્માન કહેતો હતો,” યહ સફર હૈ બહોત કઠીન મગર ન ઉદાસ હો મેરે હમ સફર” સાયરાની સવાર પડી!!દ્રઢ નિશ્ચય સાથે એ પથારીમાંથી ઊભી થઈ!!ખાલીદે દરવાજો ખોલી નાખ્યો હતો!! ઝહીરને ઉઠાડી સ્કુલમાં મોકલ્યો!!પોતે કામ કરતી રહી!! બપોરે એ ઝહીરને સ્કુલમાં થી લઈને સીધી એની મિત્રને ત્યાં ગઈ!! ગઈ રાતની વાત રડી રડીને બતાવી!!! એની મિત્ર એને આશ્વાસન આપતી રહી અને પાણી લાવીને આપ્યું!! પછી એન જી ઓને ફોન કર્યો!! મિસ ફરહા જે એન જી ઓ ચલાવતી હતી એને હકીકત જણાવી!! મિસ ફરહા એ સાયરાને ત્યાંજ રોકાવાનું કહી એક કાર મોક્લી આપી!! સાયરા એ કારમાં એન જી ઓ માં પહૉંચી ગઈ!! સાયરાને એ લોકોએ રક્ષણ આપ્યું અને ખાલીદની સામે કેસ કરી, ખુલાની અરજી કરી!! સાયરાને શિક્ષણ પણ આપવામાં આવ્યુ!! અને શીવણ ક્લાસ તથા અચાર પાપડ બનાવવની નોકરી પણ આપી!! અત્યારે સાયરા ઝહીરને ઉછેરી રહી છે!! ઉસ્માનની યાદ દિલમાં છુપાવી જિંદગીની સામે દોટ મૂકી છે!!! માનસિક ત્રાસ ના હોય તો માણસ પ્રગતીના સોપાન ચડી શકે છે!! એક આંગળી પકડનાર હોય તો મુશ્કિલ થી મુશ્કિલ સમયનો સામનો થઈ શકે છે!! અહીં ઘણી સાયરા છે !! જરૂર છે તો મિસ ફરહા જેવી એન જી ઓ ની!!સમાજ શોષણનો ભોગ બનેલી મહિલાઓની સુરક્ષા માટે આવી સંસ્થાની ખૂબ જરૂર છે!

વિનુ મર્ચન્ટ વાર્તા સ્પર્ધા -“અષાઢની મેઘલી રાત” -૬-વિજય શાહ

“આપણું નાનું આકાશ”. 

રીના, ડોક્ટર ચિંતનની પરણિતા. લગ્ન પછી ભણવાનું ચાલુ હતુ. ભણતરનો ભાર એટલો બધો કે ખાસ રીના તરફ ઘ્યાન ન આપી શકેલ ચિંતન એકાંતોમાં કદી પોતાની જાતને ઠપકારતો.. આ કેવું લગ્નજીવન?  ડોક્ટરને દેખાવડી રીનાનાં શરીરનું અકર્ષણ ઓછુ પણ લાગણીઓથી છલકતી આંખો તેને ખુબ જ ગમતી અને રીના આખી જિંદગી સાથેજ રહેવાની છે ને? આ ભણવાનું પતે પછી તેને ફરિયાદ કરવાની તક જ નહીં આપું વાળી વાતો મનમાંને મનમાં કરતો.

સંયુક્ત કુટુંબમાં પોતાની જાતને ગોઠવતી રીના ચિંતનની સામે જોતી ત્યારે ચિંતનની આંખોમાં લાગણીઓનો દરિયો ઘુઘવતો. આ લાગણીઓ જ તેને સાસરીઓનાં મેણા ટોણા સહીને લગ્ન જીવન ને ટકાવતી. એ સમજતી વેરા અને આંતરાનો વહેવાર. પણ હશે મારા તકદીરમાંથી તો કોઇ નહીં લઈ જાયને? અને પોતાનો ઉછેર ગામડાનો..પિયરીયે કોઇ જોનાર નહીં અને સાસરીયે મુંગો ધણી..તેને જાણે એક વિના પગારની કામ વાળી હોય તેમ લાગતું..પણ પછી એ મન મનાવતી આ મેડીકલનાં બે વર્ષ બાકી..પછી તો મારા દી’ ફરશેને?

“ભાભી? તમને ઉપમા બનાવતા નથી આવડતી?”

હું મનોમન બોલતી અમારા ગામડા ગામમાં તો રોટલા ટીપતા આવડે એટલે ભયો ભયો..

“ભાભી તમને બનાવતા શું આવડે છે? પોતૈયા?

“હું પાછી મનોમન બોલતી મને ચાર છ મહીના રહેવા દો અહીંનું બધુ શીખવા દો..પછી તમને બનાવતા આવડે તે બધું જ બનાવીશ

“ ભાભી તમે હવે ગામડામાં નથી રહેતા.. વડોદરા શહેરમાં રહો છો! જરા બધા સાથે હળો મળો. આ શું તમે અને તમારો રૂમ? સહેજ બની ઠની ને નીકળો તો લોકો પણ કહે મારા ભાઈને રૂપાળી અને કાબેલ છોકરી મળી છે”

તે બબડતી કોને દેખાડવા સજુ? મારો પિયુ તો ગયો પરદેશ?

“ ધોળા તો ગધેડાં પણ હોય” એ હેબતાઇ જ ગઈ. અને દુઃખ પણ અનુભવતી. જે છે તે જોતા નથી અને જે નથી તે શોધ શોધ કર્યા કરો છો?

સાંજે પપ્પાએ નાની નણદીને બહુ ખખડાવી. નાના મોટાનું માન રાખવા વિશે ખાસુ એવું લેક્ચર આપી માફી મંગાવડાવી. ભાભી ની જગ્યા મા પછી હોય છે. પપ્પા વિશે માન તો હતું પણ આ પ્રસંગ પછી તે બેવડાઇ ગયું

નાની નણદીઓની છાસ વારે આવતી કટાક્ષવાણી પીતા રીનાને ગુસ્સો આવતો અને ઘણી વાર તડ ફડ કરી નાખવાની ઈચ્છા થતી. પણ ચિંતન પ્રત્યેનો પ્રેમ તેને તેમ કરતા રોકતો.

એક ચિંતનની મમ્મી અને તેમની સહાનુભૂતી ભરી માવજતે તે ગામડા અને શહેરનાં ઉછેરની ખાઈ પુરતા હતા. અને વહાલથી કહેતા.” મારી દિકરીઓને સાસરે જશે ત્યારે ખબર પડશે..અહીયા “હીરો”ગીરી કરે છે પણ સાસરે જશે ત્યારે તેઓને પણ આવું બધું વેઠવું પડશે. એકડે એકથી નવું શીખવાનું હોય ત્યારે હીરો માંથી ઝીરો થવું પડે. તું તો સાસરે આવી છે અને નવું વાતાવરણ હોય તેમાં શીખવાની તૈયારી છે એ ઘણી ઉમદા વાત છે.

ચિંતન ઉપર પણ ગુસ્સો આવતો..પરણ્યા પછી પણ જુદાઇનું તપ? મને પણ લંડન સાથે લઈ જાને? દિવસે તું તારે ભણજે અને હું તારું બધું સાચવીશ. મને રાત્રે તો તું જોવા મળે…તારો વિરહ તો ના નડે ..પણ હાય રે ગામડું મને નડી ગયું.. ઉછેર જુદો છે પણ મને ટકોર ટકોર ના કરશો હું બધોજ વ્યવહાર ઝડપથી શીખી જઈશ..

મને ઈંગ્લીશ ના આવડે. ગુજરાતી મિશ્રીત અંગ્રેજી ના ચાલે. ત્યાં જુદુ એપાર્ટ્મેંટ લેવું પડે..તેનો ખર્ચો વધારે આવે અને તેનાથી પણ વધુ ચિંતનને ભણવામાં ખલેલ પડેને?

ચિંતન પણ મૌની બાબા.. સાંભળે સૌનું પણ મારો પ્રશ્ન અને મને જ ના પુછે. હૂં મોટે મોટેથી બુમો પાડીને કહું તમે મને પુછો તો ખરા? હું તેમની સાર સંભાળ લઈશ..પણ ના. તેમ કરે તો આ મુંગી કામવાળી જતી રહેને?

ક્યારેક ફોન આવે પણ મારા ભાગે “કેમ છે?” અને “સારું છે” તેથી વધુ વાત નહીં. સંયુક્ત કુટૂંબ એટલે સૌની સાથે વાત કરવાની અને મારો વારો આવે ત્યારે ફોન મોંઘો થઈ જાય. પાઉંડની મિનિટ છે… હું કહું પણ ખરી કે મને થાય છે તેટલા વાત કરવાનાં કોડ તને નથી થતા? પણ આવું એકાંત ભરેલા ઘરમાં ક્યાં મળે? એક વખત ફોન પર પહેલા હું મળી ગઈ ત્યારે કહે તું તો મારો કાચો હીરો છે.. તારા ઉપર ઘડતરનાં પાસ પડવાનાં જરુરી છે.

ત્યારથી હું કેળવાતી ગઈ. અંગ્રેજી બોલતા શીખતી ગઈ.પાસ્તા, પીઝા અને લઝાનીયા બનાવતા આવડી ગયું..”હેલો “અને “હાવ આર યુ?” કહેતા આવડી ગયું જુદા જુદા કપડા પહેરતા અને ઉંચી એડીનાં સેંડલ પહેરીને ચાલતા આવડી ગયું. કોંપ્યુટર અને ગાડી ચલાવતા શીખી ગઈ.ઓફીસ મેનેજ્મેંટનો કોર્સ અને પાંચસો થી વધુ દવાનાં નામ કડ્કડાટ થઇ ગયા.મમ્મીને લાગતું કે હવે તેના છોકરાને લાયક તે થઈ ગઈ હતી પણ  મને તો એવું લાગતું કે જિંદગીનાં રોમાંટીક પાંચ વર્ષ નકામા રાહ જોવામાં નીકળી ગયા.

ચિંતન એફ આર સી એસ થઈ ગયો હતો.

તે અષાઢની મેઘલી રાતે ફોન આવ્યો. ઘરમાં કોઇજ નહોંતુ અને ચિંતન બોલ્યો “ હાય બકુડી કેમ છે?”

તેનું હૈયું ક્ષણ ભર માટે તો થંભી ગયું.

“ચિંતન..!”

“ હા. આજે બહું જ ખુશ છું અને તારી સાથે જ વાત કરવા અત્યારે ૫૦ પાઉંડ નું કાર્ડ ખરીદ્યું છે.”

“મારા તો ભાગ્ય ખુલી ગયા હા બોલો મારા મૌનીબાબા!”

“ મેં મૌન અકારણ નહોંતુ સ્વિકાર્યુ..પણ ભણવામાં તારી લાગણીઓ મને સ્પર્શે અને હું લક્ષ્યમાંથી ચળી જઉં એ મને નહોંતુ જોઇતું પણ તેનો અર્થ એ નહીં કે હું તારા તરફ બેદરકાર છું. મને ત્યાંની બધી જ વાતોનો રજે રજ અહેવાલ મમ્મી મોકલતા હતા. અને તારી માવજત અને ઓફીસ યોગ્ય બનાવવાનાં મારા સુઝાવો પ્રમાણે તને ભણાવતા હતા.”

“ હં તો મૌની બાબા..તે બધા કારસ્તાન તમારા હતા?”

“ જો તને લંડનમાં લાવતા પહેલા લંડન યોગ્ય બનાવવી જરુરી હતી..સાથે સાથે મને નોકરી મળે અને હું અહીં સારું કમાતો થઉં તોજ તને લાવી શકુંને? આજે પરિણામ આવી ગયું છે. મને એલ્ફિંસ્ટન હોસ્પીટલમાં સારા પગારની નોકરી અને રહેવાનું એપાર્ટમેંટ મળી ગયું છે. હવે આપણું ખરું લગ્ન જીવન શરુ થશે.. જ્યાં હું અને તું બે જ હશે..અને હશે આપણું ઝંખેલ “નાનકડું આકાશ”.

“ તને ક્યારે ખબર પડી કે હું “નાનકડું આકાશ” ઝંખું છું?”

“એ કંઇ કહેવાની વાત છે? તું એકલીજ ત્યાં ઝુરતી હતી તેવું થોડું હતું? હું પણ તને ચાહતો હતો..ઉન્માદનું તારું ઝરણ બોલકું હતું જ્યારે તેમાં હું ભીંજાતો અને  ભચડાતો તારો ભરથાર મૌન હતો… એ મૌન હવે મિલનની ઘડીઓને માણવા તેટલાજ ઉન્માદથી અને ઉત્કટતાથી તને ચાહે છે.”

“ બોલ રાજા બોલ.. મારા પાંચ વર્ષની આ તપસ્યાનું ફળ છે.”

“હું આવતી કાલે નીકળી તને લેવા આવું છું.. આપણે હનીમૂન માટે માલીદ્વીપમાં જઈએ છીયે અને ત્યાંથી ૧૫ દિવસમાં પાછા લંડન આવીશું.”

ચિંતન હવે ખરેખર લાગે છે કે “રાજાકી આયેગી બારાત રંગીલી હોગી રાત મગન મેં નાચુંગી… અહી વરસાદ પડે છે. અષાઢી વરસાદ.. મારું મન ઢેલ બની તારા આગમનની પ્રતિક્ષા કરે છે.. ખબર નહીં તું આવીશ ત્યારે મારા શું હાલ હશે પણ આવ રાજા આવ.. ચાતકનો ચાંદ બનીને મારી તડપન સમાવ..રાજા આવ અને મને લઈજા મને ગમતું નથી. મારું ચાલે તો ઉડીને તારી પાસે આવી જઉં.”

“હજી એકાદ કલાક મને શોપીંગ માટે મળશે. તારી ગમતી કેડબરીઝ ચોકલેટ, રાતા બાર ગુલાબ અને મેક અપ સૅટ લેવાનો વિચાર છે પણ તું તો એવી સરસ હસતી મને અત્યારે દેખાય છે કે તને મેકઅપની જરૂર જ નથી. બોલ બકા બોલ તારે માટે શું લાવું?”

“તું જલ્દી આવ મને કંઈ જ નથી જોઈતુ. તારા ચહેરાને વહાલથી નિહાળવો છે. પ્રેમે તને ભેટવું છે. બસ તું જલ્દી આવ..આવ અને બસ આવ.”

પેલી ચકોરીની જેમ ચાતક્ને ઝંખે તેમ તને આ મેઘલી અષાઢની રાત્રે તને ઝંખુ છુ અને હજી કલાકોની વાત કરે છે..ચિંતન!જરા મારો તો વિચાર કર તને મળવાની આશમાં પાંચ વરસ તો કાઢ્યા પણ હવે આ ક્લાકો કાઢવા અઘરા છે. બસ આવ અને મને લઈ જા. હવે તો રહેવાતુ નથી

ફોન પર વાત ચાલુ હતી ત્યાં ડોર બેલ વાગે છે..

ડોર ખોલતા ચિંતન ને બારણે ઉભેલો જોઈ રીના સ્તબ્ધ થઇ ગઈ. ફોન પડી ગયો અને ગમતીલો હસતો ચહેરો આંસુઓથી ભરાઇ ગયો અને તે ભેટી પડી. તે બોલી “મને તૈયાર તો થવા દેવી હતી!”

“તો આ સરપાઈઝની મજા મરી ન જાત?” થોડા મૌન પછી ચિંતન બોલ્યો_

“તેં કહ્યુ હતુને કે મને લઈ જા..તો આવી ગયો હું. હવે ફક્ત આપણે બે અને “આપણું નાનું આકાશ”

પાછળ રેડીઓ ઉપર ગીત વાગતુ હતુ અને કહેતું હતું રીના નાં મન ની વાત

પ્રિયતમની પ્રીત્યું પિછાણી
સૈયર હું તો પ્રિયતમને હૈયે દેખાણી

– મેઘબિંદુ