હોપસ્કોપ વાર્તા – 4

અત્ર તત્ર સર્વત્ર, કુદરત હંમેશા આપણી આસપાસ અજરામર છે. આવી અનુભૂતિ મને મારા જીવનમાં અનેક દિવ્ય અનુભવોથી થઇ છે. આ કોઈ વાર્તા નથી પણ અક્ષરશ: સાચે સાચ બનેલો પ્રસંગ છે. પ્રસંગ એટલે કહીશ કારણકે ક્યાંક મેં લખ્યું હતું કે, “પ્રસંગ એટલે પ્રભુનો સંગ”.  આ પ્રસંગને મેં શબ્દો કે રૂઢિપ્રયોગોથી શણગારવાનો કોઈ જ પ્રયત્ન નથી કર્યો. સહજતાથી પ્રસ્તુત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. આશા રાખું છું કે આપ સર્વેને આ પ્રસંગ ગમશે.

રોજના જેવો મારો આજ દેજે,

એકેએક પળનો હિસાબ લેજે,

લઇ લેવું હોય તો લઇ લેજે બધું રાજી થઇને,

પણ, સૌથી પહેલી કડવાશ લેજે.

– મૌલિક “વિચાર”

————————————————————————————

દરવાજો ખુલતાની સાથે “ગુલાબી આંખે, જો તેરી દેખી”ના મધુર સૂરો પિયાનો પર વાગતા સંભળાયા સાથે હડબડીમાં બોલતા પટાવાળા રજનીકાકાનો અવાજ પણ મારા કાને પડ્યો.

‘સર, આજુબાજુમાંથી કોઈ ડૉક્ટરને બોલાવી લાવું?’

‘અરે ના…ના… કાકા થોડી વાર સૂઈ જઈશ એટલે સારું થઇ જશે! કોઈ ખાસ કામ ના હોય ત્યાં સુધી મને ઉઠાડતા નહિં.’ મારા રેકોર્ડિંગ સ્ટુડિયોના ખૂણામાં સૂતા સૂતા મેં જવાબ આપ્યો. મારા અવાજમાં આજે થોડી અકળામણ હતી.

‘સર, પણ સવારથી તમે આમ રિબાયા કરો છો.’ દવા લઇ આવો તો સારું થઇ જશે.’

‘કાકા, આમ ક્લાસ છોડીને નીકળાય એમ નથી, પરમ દિવસે ૧૨૦ છોકરાઓની લંડન કૉલેજ ઓફ મ્યુઝીકની થિયરીની પરીક્ષા છે.’ મારા અવાજમાં ખૂબ જ થકાન અને માંદગી જણાતી હતી.

એક તો ૧૨૦ વિદ્યાર્થીઓની પરીક્ષાનો વહીવટ, પરીક્ષાની તૈયારીઓ, વાલીઓના તીર જેવા ધારદાર સવાલો અને ઉપરથી આ આંખનું ઇન્ફેક્શન, બધું જ સાથે આવ્યું હતું.

મને આંખમાં ઇન્ફેક્શન અને ભયંકર માથાના દુખાવાના લીધે ઊંઘ તો આવતી ન હતી પણ સ્ટુડિયોની બહાર મ્યુઝીક ક્લાસીસમાં થતી બધી ચહલ પહલ સંભળાતી હતી.

‘હેલ્લો…અનલિમિટેડ મ્યુઝીક ક્લાસીસ’, કાકાનો લહેકો અદ્દલ કોલ સેન્ટર પરથી ફોન કરતા યુવક જેવો હતો.

‘હું અતુલ ભટ્ટ બોલું છું, મારે મૌલિક સર સાથે વાત કરવી છે’

‘સર તો મીટીંગમાં છે’, ગાંધીજીના ભક્ત કાકાને આજે જૂઠું બોલવું પડ્યું હતું. જોકે એમની ભક્તિ પણ નોટ સુધી જ સીમિત હતી.

‘વાંધો નહી, એમને કહેજોને કે મેં મેટર ઇમેઇલ કરી દીધી છે, બસ ખાલી એમણે સહી સિક્કા જ કરવાના છે. હું હમણાં એકાદ કલાકમાં લઇ જઈશ.’

‘ઓકે’ કહી કાકાએ ફોન મૂક્યો અને તેમણે મારી મનપસંદ આદુની ચા બનાવવા માટે પેન્ટ્રી તરફ પ્રસ્થાન કર્યું.

ત્યાં જ વળી પાછી ઘંટડી વાગી. આ વખતે ફોનની નહીં પણ ક્લાસીસના મુખ્ય દ્વાર પર લગાવેલ મેગ્નેટીક લોકના બેલની હતી. સીધા સાદા પહેરવેશમાં એક દંપતી રિસેપ્શન પાસે આવ્યું.

‘ભાઈ, મારા બાબાને ગીટાર શીખવું છે.’ પહેરવેશથી એ દંપતી સુશિક્ષિત તો લાગતું ન હતું એટલે બાબા બેબી કરે એ સહજ હતું.

‘હા સાહેબ, આ Inquiry ફોર્મ ભરી આપો.’ રજનીકાકાએ વિનંતી કરી.

ફોર્મ લઈને કાકા સ્ટુડિયો તરફ ગયા તો ખરા પણ એમના મનમાં કંઈક અસમંજસ ચાલતી હતી. આ ભાઈને આપણી ફીસ પોસાશે કે નહીં?, આના માટે સરને જગાડું કે નહીં? વિગેરે વિગેરે…

હું માથું પકડીને હજુ સૂવાનો પ્રયત્ન કરતો હતો અને ત્યાં જ કાકાએ સ્ટુડિયોમાં આવી Inquiry ફોર્મ આપ્યું.

મોઢા પર થોડો થાક અને અણગમો બંને હતા પણ છતાંય એકાદ સારો વિદ્યાર્થી મળે એ લાલચે હું આંખ ચોળતો ચોળતો મારી ઓફિસમાં ગયો.

દેખાવમાં સાવ સીધુંસાદું દંપતી ત્યાં બેઠું હતું. મેં પણ મારી કોર્સ ફી, શીખવાડવાની પદ્ધતિ વિગેરે સમજાવવાની ટેપ ચાલુ કરી દીધી. એ દિવસે મારા અવાજ અને આત્મવિશ્વાસમાં થોડી ઉણપ હતી. 

એકેડેમીની પ્રથા પ્રમાણે હું એ દંપતીને ક્લાસરૂમ્સની વિઝિટ કરાવવા એકેડેમીની અંદર લઇ ગયો. જેમ તેમ કમને એકેડેમીના એકએક કલાસરૂમ તો બતાવ્યા; પિયાનો, કીબોર્ડ વગેરેનો તફાવત પણ સમજાવ્યો. કલાસીસના સમય અને દિવસનું નક્કી કરતા કરતા આઠ ફૂટના કોરિડોરને ચાલતા જાણે આઠ પ્રહર લાગ્યા હોય એવું લાગ્યું.

હંમેશની આદત મુજબ દરેક મીટીંગ પછી હું મુલાકાતી હોય કે વાલી એમને છેક દરવાજા સુધી મૂકવા જઉ. આ દંપતી સાથે પણ મેં એમ જ કર્યું. તેઓ દરવાજો ખોલીને બહાર જવા નીકળ્યા. એકાદ બે બીજા મુલાકાતીઓ પણ બેઠા હતા, જેમને જોઈને મારા તો મોતિયા જ મરી ગયા.

ખેર, અંદરની બાજુ મેં બે ડગલાં જ ભર્યા હશે અને રજની કાકાએ મને ઓફિસ પાસે જ રોક્યો અને કહ્યું પેલા દંપતીને વળી પાછું મળવું છે.

દરેક વાલીથી એક જાદુઈ સવાલ પૂછવાનો રહી જ જતો હોય છે. નક્કી આ જાદુઈ સવાલ પૂછવા જ પાછા આવ્યા છે. એ જાદુઈ સવાલ છે “મારા બાબા/બેબીને સંગીત કેટલા ટાઈમમાં આવડી જાય?”

પણ મારી ધારણાથી કંઈક વિપરીત જ થયું. પેલું દંપતી મારી પાસે આવ્યું. પેલા ભાઈ મારી નજીક આવ્યા અને ખાલી હું જ સાંભળી શકું એવા અવાજે મને પૂછ્યું, ‘સર આપની સાથે દસેક મિનિટ જેટલી વાતો કરી અને એ દરમ્યાન તમે સતત તમારી આંખ ચોળતા હતા..!!’

મારા નકારાત્મક વિચારો પાછા ચાલુ થયા કે રખેને જો મને કન્ઝક્ટિવાઈટિસ હોય તો અમને પણ ચેપ લાગશે એવા આરોપોનો ગોળીબાર ચાલુ કરશે.

એટલે મેં પણ જબરદસ્તી સ્મિત સાથે કહ્યું, ‘અરે ના..ના.. આ તો હું સાઇકલ લઇને આવું છું એટલે કચરો પડ્યો હોય એવું લાગે છે.

મારો જવાબ પૂરો થયો ના થયો અને એ ભાઈએ કીધું. આમ ઓફિસમાં લાઈટ નીચે આવો હું જોઈ આપું. હું અને મારા પત્ની બંને ઓપ્થેલ્મોલોજિસ્ટ છીએ. અમારી ક્લીનીક અહીંયા નારણપુરામાં જ છે.

આ વાક્ય સાંભળતા જ કાકાની આંખો ચાર થઇ ગઈ, કેમકે એમણે મારી સાથે થયેલ આવી ઘણી ઘટનાઓ રૂબરૂ જોઈ છે, અને મારા માટે એ ઘટનાઓ નહીં પણ ચમત્કારો જ છે.

ખેર, પેલા ઓપ્થેલ્મોલોજિસ્ટ ભાઈ એ મારી આંખના પોપચાં આડાંઅવળાં કર્યા અને કહ્યું કે આંખમાં ઇન્ફેક્શન છે, હું તમને આ ટીપાં લખી આપું છું. દિવસમાં ત્રણ વખત ચાર-ચાર ટીપાં નાખજો. તો પણ સારું ના થાય તો મને ક્લીનીકે બતાવી જજો.

મારી પાસે એક જ ઉદ્ગાર હતો, ‘Thank You Sir’.

ના….ના….વાર્તાનો પૂર્ણ વિરામ અહીંયા નથી થતો. કલાઈમેક્સ તો અભી બાકી હૈ!!!

કાકાને એ દવા લખેલી ચબરખી આપી અને નીચે અપોલો ફાર્મસીમાંથી લઇ આવવા જણાવ્યું. આદત મુજબ પેલા ફરિશ્તાની જેમ આવી પહોંચેલ દાક્તર સાહેબને દરવાજા સુધી મૂકવા ગયો અને બીજા એક મુલાકાતી બેઠેલા એમને પૂછ્યું, ‘ભાઈ કોનું કામ છે?’

‘હું અતુલ ભટ્ટ, મારે મૌલિક સરને મળવું છે.’

મેં કહ્યું, ‘આવો આવો, હું જ મૌલિક છું. કહો કઇ રીતે હું મદદ કરી શકું?’

સર, મારી દીકરી રિંકલ ફિગર સ્કેટીંગ કરે છે. એણે બેલ્જીયમ ફિગર સ્કેટીંગ આંતરરાષ્ટ્રીય સ્પર્ધા માટે ફોર્મ ભરેલ છે. સ્પર્ધામાં ૫ મિનિટ થાય એવા ૨ અંગ્રેજી ગીતો સિલેક્ટ કરવાના છે.

‘સ્પર્ધાના નિયમ અનુસાર કોઈ સંગીત નિષ્ણાત પાસેથી એ ટ્રૅક્સનું પ્રમાણપત્ર લેવાનું છે કે એ ગીતોની સ્પીડ, ટાઈમસિગ્નેચર, ગીતનો પ્રકાર વિગેરે ફિગર સ્કેટીંગ સ્પર્ધાના નિયમ મુજબ છે.’

ઇમેઇલમાં એમના નિયમો અને પેલા ૨ ટ્રૅક્સ તમને મોકલ્યા છે. જો તમારા લેટરહેડ પર સહી સિક્કા કરી આપશો તો મારી દીકરીની સ્પર્ધા માટે ભરેલ એપ્લિકેશન અપ્રૂવ થઇ જાય.’

એમને શું જોઈતું હતું તે સમજીને એમણે જ મોકલેલા એ ઈમેલની મેં પ્રિન્ટ કાઢી અને યોગ્ય લાગતા, મેં સહી સિક્કા કરી દીધા.

દીકરી હવે સ્પર્ધામાં ભાગ લઇ શકશે એ ખુશી અતુલભાઈના ચહેરા પર છલકતી હતી. એક હાથ પાછળના ખિસ્સામાં નાખતા મને પૂછ્યું, ‘સર કેટલો ચાર્જ થયો?’.

‘બ્રાહ્મણ ગુજરાતી દીકરી આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે જઈને સ્પર્ધામાં ભાગ લે એ તો આપણા માટે ગર્વની વાત છે. એ કાર્યમાં હું જો થોડો નિમિત્ત થઇ શકું તો એ મારું ભાગ્ય છે.’

‘તમત્યારે દીકરીને મારા વતી શુભેચ્છાઓ આપજો.’ આ વાક્યથી જ એમના આત્મવિશ્વાસમાં અનેકઘણો વધારો થઇ ગયો.

થોડી વાર મારી આંખ સામે જોઈને કહ્યું કે ‘સાહેબ, તમને આ આંખમાં શું થયું છે, વારેઘડીએ ખંજવાળ્યા કરો છો’

વાક્ય પત્યું ત્યાં તો કાકા હાથમાં ટીપાંની બાટલી લઈને આવી ગયા. હું હાથમાં પકડું એ પહેલા જ પેલા અતુલભાઈ એ કાકાના હાથમાંથી બાટલી હાથમાં લીધી અને કહ્યું, “પરફેક્ટ છે સર, ચાર ટીપાં જશે અને રાત સુધીમાં તો તમે રેડી થઇ જશો.”

હું અને કાકા અવાચક બની એકબીજાની સામે જ જોઈ રહ્યાં…….

ત્યાં વળી પાછા સંગીતના સૂરો સાથે સંભળાયું કે હું અને મારા પત્ની બંને ઓપ્થેલ્મોલોજિસ્ટ છીએ. અમારી ક્લીનીક અહીંયા નવરંગપુરામાં જ છે.

‘બેઠક’નો વિચાર “એક થી અનેક”

મારા જીવનની પ્રવૃતિઓનું એક મહત્વ કેન્દ્રબિંદુ છે ‘બેઠક’ દરેક માણસના આંખમાં એક સપનું હોય છે. મેં પણ એક મહા સ્વપન જોયું હતું ‘બેઠક’ને વિસ્તારીશ.જીવનમાં કેટલાય મિત્રો છે દેશમાં પરદેશમાં નામ ગણવા જાઉં તો લેખ ભરાય જાય, પણ ઘણી વ્યક્તિ જીવનમાં માત્ર મોસમ ખીલવવા જ આવતી હોય છે.આ વાત સહૃદયતાની છે. હું હમણાં અમદાવાદ ગઈ હતી અને ત્યાં એક વ્યક્તિને મળી ,નાનો યુવાન તરવરાટ થી ભરેલો ઉત્સાહી યુવાન. મૌલિક,વિશ્વને જીતવાની લગની,નામ તેવા જ ગુણ બધી વાતમાં એની મૌલિકતા,પોતાની સર્જકતાની અંદર ખીલે સંગીત લહેરાવે બીજામાં રોપે ,પોતાની કૃતિથી રંગાયેલો હોય અને બીજાને તેમાં તરબોળ કરે, સર્જક થઇ ભીતરથી પહોંચવાનું ચેતનાના સ્તરે, એના,સર્જનમાં એ આનંદ લે જે આપણને પણ સ્પર્શી જાય,ખુદની ચેતના શક્તિ અને સકારાત્મકતા,જેવી વાણી તેવી જ પારદર્શકતા, સાદો સીધો દેખાતો યુવાન અને  આંખોમાં અનેક સપના તરવરે, આપણને પણ તેના સપનામાં ડુબાડે એટલું જ નહિ આપણા સ્વપનો પણ પુરા કરે મેં મારો વિચાર એને દર્શાવ્યો.

અમદાવદમાં બેઠકના એનેક સર્જકો રહે છે આપ ત્યાં બેઠક શરુ કરો અને અમેરિકાને જોડતો  શબ્દનો  સેતુ બંધો તો કેમ ?મારા જીવનમાં ચમત્કારો થયા જ કરે છે મને જે જોઈએ તે આપમેળે અનાયાસે મળતું રહે છે બસ મેં બે હાથ ઉચા કરી ભગવાન પાસે માગ્યું અને ૨૨ હાથ મારી મદદે ભગવાને મોકલી આપ્યા.મૌલિકે મારા સ્વપ્નને સાકર રૂપ આપી દીધું અર્ચનાબેન અને અને તેમના પતિ દીપકભાઈ એમનું બળ બની સાથે ઉભા રહ્યા.રશ્મિ માસી (રશ્મિ જાગીરદાર)એ આશિર્વાદ આપી દીધા અને બસ બધા એ હોકારો દઈ આજના શુભ દિવસે અમદાવાદની ‘બેઠક’નો  કળશ મુક્યો અને પછી તો વિચારોનું સૌંદર્ય આપ મળે ખીલ્યું,જાણે આંબે  મોર આવ્યા, વતાવરણ ઉત્તેજિત થઇ ગયું, ત્યારે  મારા મનની મોસમ ક્યાંથી કાબુમાં રહે?પહેલા વરસાદના છાંટા જેવી  ભીની માટીની મહેકથી વાતાવરણને સુંગંધિત કરી દીધું અને હું પોહચી ગઈ મારા વતનમાં સર્જકો સાથે, અમદાવાદમાં ‘બેઠક’ “એક થી અનેક” એક સ્વપનને સાકાર કર્યું, ધારેલું જાણે આપી ભગવાને ખોબો ભરી દીધો અને મનની મોસમ ખીલી……

 

આજના રામ નવમીના  પવિત્ર દિવસે અને માનનીય  રશ્મિબેન જગીર્દરના જન્મદિવસે એક વાત જાહેર કરતા આનદ થાય છે કે અમેરિકાની બેઠક હવે સંઘ બંનીનેઅમદાવાદમાં  સ્થપના કરી રહી છે. બેઠકનો સામાન્ય ઉપક્રમ  આ મુજબ હશે .

🌀સંચાલન (અર્ચિતા પંડ્યા/દિપક પંડ્યા/મૌલિક)
🌀વેલકમ સ્પીચ (દર વખતે અલગ અલગ વક્તા : વક્તવ્ય માટે આત્મવિશ્વાસ વધે તે હેતુથી )
🌀કાવ્ય પઠન
🌀વાર્તા પઠન
🌀કાવ્યનો આસ્વાદ
🌀ગયા મહિનાનો અહેવાલ
🌀પ્રમાણપત્ર અને ઈનામની જાહેરાત
🌀સાહિત્યકારની હાજરીનું આયોજન
🌀મફત પુસ્તક વિતરણ
🌀સાત્વિક ચા-નાસ્તો

દરેક વ્યક્તિને’ બેઠક’ના ખુબ અભિનંદન

મૌલિકનો પરિચય અહી મળશે -https://maulikvichar.com/about/

હાસ્ય સપ્તરંગી -(17) આ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે..-મૌલિક “વિચાર”

(રાગ : આ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે)

તારી તે કેવી કડવી, છે વાણી મારી રાણી,

આ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે.

તારું તડબૂચ જેવું મોઢું, જોઇ ઊંઘી પૂંછડીએ દોડુ,

આ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે.

તારી ફેલાયેલી કાયા, જાણે લીમડાની ઘેરી છાયા,

આ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે..

તારો સ્પર્શ વીજળીનો કંપ, “શ્વાસ” હવા પુરવાનો પંપ,

આ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે..

નાક તારું ચીબું, જાણે કટાઈ ગયેલું છીબું,

આ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે..

મન મોહક તારી અદા, જાણે હનુમાનજીની ગદા

આ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે..

મૌલિક “વિચાર”

 

ગુજરાતી હોવાનું ગર્વ -મૌલિક વિચાર-

અંગત અને વ્યક્તિગત નામના કમાવા માટે લોકો રાત દિવસ એક કરી દેતા હોય છે, અને જાતભાતના નુસખા કરી world રેકોર્ડ માટે નામ નોંધાવતા હોય છે. જયારે ગુજરાતી ભાષાના સંસ્કાર કંઈક અલગ જ છે, વિદેશમાં રહીને માતૃભાષાને પ્રચાર પ્રસાર કરવાં માટેની ઘણી પ્રવૃત્તિ ચાલે છે, જેમાં ગત મહીને એક માન્યામાં ન આવે તેવી ગુજરાતી સાહિત્યની શબ્દરૂપી ઈમારત જોવા મળી. 12,224 પાનાંની ગુજરાતી ભાષાની વિવિધ વાંચન સામગ્રી સંકલન કરેલું પુસ્તક પ્રત્યક્ષ નજરે જોઇને રુંવાટા ઊભા થઇ ગયા.
વિચારયાત્રાની કૉલમ “ઓળખ”માં એ પુસ્તક એટલે કે “સંવર્ધન માતૃભાષાનું” વિષે વધુ વિગત વર્ણવી છે.

http://maulikvichar.com/2016/03/26/vicharyatra-march-2016/

ટૂંક જ સમયમાં આપણું આ પુસ્તક થોડીક ઔપચારિક વિધિ પતાવીને GUINNESS BOOK OF WORLD RECORD માં સ્થાન પામશે.

દુનિયાનું સૌથી જાડા માં જાડુ પુસ્તક એટલે “સંવર્ધન માતૃભાષાનું”
ગુજરાતી ભાષા સાહિત્યનો ગ્રંથ એટલે “સંવર્ધન માતૃભાષાનું”

ખુબ ખુબ અભિનંદન એ પાંચેય સંપાદકો :
વિજય શાહ, પ્રવિણા કડકિયા, પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા, હેમા પટેલ, કિરણ ઠાકર
જેમની રાત દિવસની મહેનતથી આપણાં ગુજરાતી હોવાનું ગર્વ આપણને થાય છે.

Maulik Vichar's photo.
Maulik Vichar's photo.

માઈક્રોફિક્શન વાર્તા …(17)તડબૂચનાં છોતરા પણ નહિ મળે-મૌલિક વિચાર-

“જીજાજી” જો જો તો ખરા તમારાં અને તોરલદીદીનાં લગ્નમાં તો ધમાલ જ ધમાલ. તમારી જોડેથી તો મોજડીનાં 500 ડોલર વસુલ કરીશું અમે બધી સાળીઓ.જીજાજી એ કહ્યું  “બિન્ની એટલી કૂદકા ના માર તમને લોકોને તો મારો એક મિત્ર જ ભારે પડશે.”
તમને તો તડબૂચનાં છોતરા પણ નહિ મળે. આ બુધવારે હું અને મારો મિત્ર સિદ્ધાર્થ અમેરીકાથી સાથે જઆવીએ છીએ.મારા આગ્રહને વશ થઇને મારા અને તારી તોરલદીદીના લગ્નમાં જોડાશે.
 સાંજ પડી અને ઉદયનો રૂમ પાર્ટનર સિદ્ધાર્થ ઘરે આવ્યો અને કહ્યું સિદ્ધાર્થ આજે મારી સાળીને ચેલેન્જ આપીછે, તારા સ્કૂલના તોફાનોની જે વાતો કરતો હતો તે મારા લગ્નમાં બતાવવા પણ પડશે, મારી આબરુનોસવાલ છે, ઉદયે કહ્યું.
બુધવારે ઉદય અને સિદ્ધાર્થ ઇન્ડિયા આવ્યા. સિદ્ધાર્થ એના અમદાવાદનાં ઘરે ગયો અને ત્યાંથી જાન નાસિકજવાની હતી તેમાં જોડાયો. જાનમાં બધાં  ઉત્સુક હતા અને સિદ્ધાર્થ પણ બધાં સાથે ભળી ગયો. નાસિકપહોચ્યાં ત્યાં સુધીમાં બધાં જવાનીયાઓ ને ખાત્રી થઇ ગઈ હતી કે સિદ્ધાર્થભાઈ છે એટલે વાંધો નહિ આવે.
જાન નાસિક પહોંચી અને સાંજના લગ્નની તૈયારીઓ ચાલતી હતી, સાળીઓ પોતાની સજાવટ બાજુ પરમુકીને જીજાજી અને જાનૈયાઓને મળવા આવી અને સિદ્ધાર્થને પણ મળી, સાંજે મેચ બહું રસાકસી વાળી થશેતેનો ખ્યાલ બધાંને આવી ગયો કેમ કે ઉદયની સાળીઓ અને સાળા કંઈ ઓછાં ન હતાં બધાં જ બેટિંગ(cricketની નહિ શરતની) કરવાનાં મૂળમાં હતાં.
લગ્નની વિધિ ચાલુ થઇ, ઉદયની મોજડી સિદ્ધાર્થેજ સાચવી હતી, બધાની નજર એ મોજડી પર હતી, શાતિરસાળીઓ એ મોજડી ઝૂંટવવાનાં લાગમાં જ હતી, આખરે લાગ જોઈને ઝૂંટવી લીધી, બધી સાળીઓ રાજી થઇગઈ કે આજે તો જીજાજી પાસે 500 ડોલર વસુલ કરશું. સિદ્ધાર્થે હવે ચક્રો ગતિમાન કાર્ય અને એક કાચોખેલાડી પકડી પાડ્યો, એનાં એક સાળાને પાસે બોલાવ્યો અને કાનમાં કંઈક કહ્યું અને મોબાઈલ નંબરઆપ્યો, પાંચ મિનીટ પછી એ સાળાએ ફોન કરીને સિદ્ધાર્થને પાર્કિંગમાં બોલાવી મોજડી આપી દીધી.ઉદયની સાળીઓ તો ભોઠીજ પડી ગઈ. જાનૈયાઓ ને એક જ પ્રશ્ન હતો કે સિદ્ધાર્થે એવું તો શું કહ્યું કે ઉદયનોસાળોએ મોજડી આપી ગયો. જાન પાછી વળતી હતી અને રસ્તામાં બસ એક જ પ્રશ્ન પૂછાતો હતો, પણસિદ્ધાર્થ જવાબ જ નહતો આપતો, અંતે તોરલભાભીએ જ પૂછયું કે એવું તો તમે શું કીધું મારાં ભાઈને?
મેં તમારાં ભાઈ ને એટલું જ કહ્યું કે જો તું મોજડી નહિ લાવી આપે તો “તને તારી મમ્મીનાં  સમ”..ત્યાંજ બધાંખડખડાટ હસતા હતા અને સિદ્ધાર્થને એક SMS આવ્યો, “સિદ્ધાર્થભાઈ હવે તો ફોક કહો”.

મૌલિક વિચાર