સૌ વિજેતા સર્જકોને અભિનંદન

પ્રિય પ્રજ્ઞાબેન .

તરુલતા મહેતા ‘વાર્તા સ્પર્ધાનું પરિણામ 

‘શબ્દોનું સર્જન’ના સૌ સર્જકમિત્રો તથા વાચકમિત્રો આપ સૌ ટેક્નોલોજીની પારિવારિક સંબંધો પર અસર વિષયને કેન્દ્રમાં રાખી લખાયેલી વાર્તાઓના પરિણામને જાણવા આતુર હશો .વાર્તાસ્પર્ધાની  બ્લોગ પર જાહેરાત કર્યા પછી મને પણ ઘણી ઉત્સુકતા હતી કે કેટલી વાર્તાઓ આવશે ,કેવી લખાઈ હશે ? કુલ 24 વાર્તાઓ સ્પર્ધામાં સ્થાન પામી છે.બધા જ વાર્તાકારોને મારા અભિનન્દન છે .સૌએ  મૌલિકપણે વાર્તા લખી છે.દરેક વાર્તામાં કંઈક નવા વિચારો ,નવી રજૂઆત ,ભાષા અને પાત્રોની વિવિધતા છે.વાર્તા નિમિત્તે સ્વ નિરીક્ષણ કરવાની તક મળી.ટેક્નોલોજીનો ઉપયોગ આજના આપણા જીવનનું મહત્વનું પાસું છે,આજની સમાજવ્યવસ્થા ટેક્નોલોજી પર આધારિત છે .એક જમાનામાં સમાજમાં કુટુંબો વચ્ચે વાટકીવ્યવહાર અને પત્રવ્યવહાર હતા આજે સેલફોનના મેસેજ અને ઈમેઈલ કે ફેસબુકના પોસ્ટીગ કે વ્હોટસ અપ વિના કોઈને ચાલતું નથી.આ વિષય ઉપર સરસ વાર્તાઓ મળી છે.કોને પસંદ કરવી એ મારા માટે કપરી કસોટી હતી.સ્પર્ધાનું  પ્રયોજન સર્જકોને લખવા માટે પ્રોત્સાહન આપવું અને વાચકોને રસપ્રદ વાચન પીરસવું. બેઠકના સૌ મિત્રો વાર્તાઓ વાંચવાની મઝા માણે તેમ આશા રાખું છું .

તરુલતા મહેતા વાર્તાસ્પર્ધાના ઈનામોની જાહેરાત .

પ્રથમ ઇનામ:   (1)  વૈશાલી  રાડિયા  વાર્તા  ‘હે  ય માય સન વૉટ્સ ? ‘ 

                       (2)  સપના વિજાપુરા  વાર્તા ‘વંદેમાતરમ  ‘

દ્વિતીય ઇનામ :   (1)  આરતી રાજપોપટ  વાર્તા  ‘ મ્યુચ્યલ ફ્રેન્ડસ ‘

                         (2) ઈલા કાપડિયા  વાર્તા  ‘જીવનસન્ઘ્યાનું  ડિજિટલાઝેશન ‘

તૃતીય ઇનામ ;   (1) કુન્તા શાહ વાર્તા ‘મિલન ‘

                        (2) રાજેશ શાહ  વાર્તા ‘લય કે પ્રલય ‘

પ્રોત્સાહક  ઇનામો : (1) દર્શનાબેન નાડકર્ણી વાર્તા ‘ ટેકનોલોજી સમયસકર કે સમયસેવર’

                            (2) જયવંતીબેન પટેલ વાર્તા ‘સમય  સાંકળ ‘

સૌ વિજેતા સર્જકોને અભિનન્દન. ગુજરાતીમાં લખી ,વાંચી,બોલી આપણી માતુભાષાનું ગૌરવ અને સંવર્ધન કરતા રહીએ તેવી શુભેચ્છા.

તરુલતા મહેતા 23મી સપ્ટેમ્બર 2017.

 

 

સૌ વિજેતા સર્જકોને અભિનન્દન. ગુજરાતીમાં લખી ,વાંચી,બોલી આપણી માતુભાષાનું ગૌરવ અને સંવર્ધન કરતા રહીએ તેવી શુભેચ્છા.

આ સ્પર્ધા લખવા માટે પ્રોત્સાહન મળે ,ગુજરાતીમાં સર્જકો લખે અને વાચકોને નવું વાચન મળે તે પ્રયોજનથી રાખી છે.વાર્તામાં કથાબીજના  વિકાસમાં પાત્ર ,વાતાવરણ,ભાષા ,સંવાદો તેને અનુરૂપ સર્જાય તો જ રસ કે ભાવનું  નિરુપણ થાય અને ભાવક આનન્દ સમાધિમાં લીન થાય.એ બે ઘડી બધું ભૂલી સર્જકે ખડા કરેલા વિશ્વને માણે છે .વાર્તા કરુણ ,હાસ્યં ,પ્રેમ ગમે તેનું આલેખન કરે વાચક રસમાં તરબોળ થાય ત્યારે વાર્તાનું સર્જનકાર્ય લેખે લાગે.સર્જકના કાર્યને સમજવા માટે વાચક પોતાના ,વિચારો,માન્યતા,પૂર્વગ્રહોને વીસરી જઈ કૃતિ વાંચે તેવી અપેક્ષા રહે છે.મેં એ રીતે સ્પર્ધાની વાર્તાઓ વાંચી ને મૂલવણી કરી છે.

પ્રથમ સ્થાને આવેલી વૈશાલી રાડીયાની વાર્તા ‘હે ય માય સન ..’માં પેસાદાર પિતાનો યુવાન પુત્ર ટેક્નોલોજીની બૂરી સાઈડનો શિકાર બન્યો હતો.આવા સન્જોગોમાં મોડી રાત્રે ઘરમાં દાખલ થયેલો પુત્ર અને ચિંતાતુર પિતા વચ્ચે મૌનની અડીખમ દિવાલ છે.તેમનાં પગલાં અલગ દિશામાં જાય છે.લેખિકાએ જીવંત નિરૂપણ કરી વાર્તાનો પ્રસંગ શરૂ કર્યો છે.એ જ રીતે કયી પરિસ્થિતિમાં યુવાનનું હદય પરિવર્તન થયું  તેનું  આલેખન વાચકને  જકડી રાખે તેવું છે.સુખદ અંત યોગ્ય છે.પોઝિટિવ સન્દેશ વાર્તામાં વણાઈને મળે છે.સન્દેશ આપવાની કે શોધવાની ચિંતા કરવી નહિ .

પ્રથમ સ્થાને આવેલી સપના વિજાપુરની ‘વન્દેમાતરમ ‘વાર્તામાં ભારતમાં સરહદ પર રહેતી મુસ્લીમ યુવતી મોબાઈલના ઉપયોગ દ્વારા આતંકવાદી સગાને હિંમતપૂર્વક પોલીસને હવાલે કરે છે.વાર્તાનું ગરીબ કુટુંબનું વાસ્તવિક આલેખન સ્પર્શી જાય છે.સરળ ભાષામાં સહજ રીતે પાત્રને જીવંત કર્યું છે.સપનાબેન નિખાલસતાથી એમના સમાજની વાત લખે છે.હવે શું થશે? તેવી તાલાવેલી વાચકને થાય છે.વન્દેમાતરમ દેશના ગૌરવને 

સલામ કરતો સન્દેશ સુખદ છે.

બીજા સ્થાને આવેલી આરતી રાજપોપટની વાર્તા ફેસબુકની મૈત્રી ક્યારેક કેવી પોકળ હોય છે અને નાલાયક મિત્રને કેમ પાઠ ભણાવવો તેનું જીવંત  નિરૂપણ આધુનિક કપલને કેન્દ્રમાં રાખી સરસ કર્યું છે.

ઇલાબેન કાપડિયાની વાર્તા સિનયર સીટીઝન ટેક્નોલોજીના સદુપયોગથી પોતાના જીવનને સરળ બનાવી શકે તેનું આલેખન રસપ્રદ પસંદ દ્રવારા કરેછે.

સર્જકે પોતાની વાર્તાના પાત્રોને જીવંત કરવાના હોય છે.

આ સ્પર્ધામાં અનુભવી અને જાણીતા લેખકોએ તેમની વાર્તા મોકલી છે તે આનંદની વાત છે.તેમની વાર્તાઓ સરસ છે,તેમને મારી માનપૂર્વકની સલામનું ઇનામ છે.પ્રજ્ઞાબેન,પ્રવિણાબેન ,રશ્મિબેન તથા આદરણીય વિજયભાઈ આપ સૌ વાચકોને તમારી વાર્તાઓ દ્વારા  સમૃદ્ધ કરતા રહેશો.

જેમણે વાર્તાઓ લખી છે,તેઓ પોતે જ વાચનથી પોતાની ત્રુટિને સમજી શકશે.વાર્તાની ચર્ચા કરવા માટે મારો સંપર્ક કરી શકો છો.આપણે સૌ વાચન અને લેખનથી માતૃભાષાનું ઋણ ચૂકવીએ તેવી અભ્યર્થના.

તરુલતા મહેતા 4થી ઓક્ટોબર 2017.

તરુલતા વાર્તા સ્પર્ધા-(24) ટેક્નોલોજી લય કે પ્રલય -રાજેશ શાહ

થોડાક દિવસો ઉપર જ હું વેકેશન માં મારા દિકરાને ઘેર ગયો હતો…  લગભગ દસ દિવસ ના સમયમાં પૌત્રીઓ સાથે વધુ સમય ગાળી અને ખુબ મઝા કરવાની ઈચ્છા હતી અને તે પુરી થયી.  છેલ્લે છેલ્લે અચાનકજ સ્વામિનારાયણ મંદિર માં વિવેકભાઈ મળી ગયા મારુ ધ્યાન તો મારી પૌત્રીઓ – ખુશી અને આરુષિમાં હતું…પણ વિવેકભાઈએ મને ઓળખવામાં વાર ના કરી…કઈ પણ બોલ્યા વગર મારી આંખોમાં આંખો મિલાવી જોઈ રહ્યા…મને નવાઈ લાગી આ કોણ આ રીતે મારી સમક્ષ જુવે છે  ચાર આંખો મળી અને કોણ પહેલા ઓળખી કાઢે અને બીજાને આશ્ચર્ય આપે તેની હરીફાઈ થતી હોય તેમ અમે બંનેએ એકી સાથે એક બીજાને નામ થી બોલાવ્યા ત્યારે બંને ખુબ હસી પડયા  ..ઘણા વખતે અમે બંને આટલું ખડખડાટ હસ્યાં હઈશું…

વિજ્ઞાને અને ટેકનોલોજીએ ગમે તેટલી પ્રગતિ કરી હોય પણ ભગવાને આ મગજ કેવું બનાવ્યુ છે? અને આંખોનો કેમેરા કેવો? ..તેમાં કેટલાય વર્ષો પહેલા મળ્યા હોય પણ મળેલા ની તસ્વીર કેદ થયી જાય છે….નજર સમક્ષ વીતેલા વર્ષો ફરી વાર પસાર થવા લાગ્યા …જૂની યાદો જીવંત થયી ગયી….અમે બંને જણાંએ એક ​સાથેજ ​પૂછ્યું કે તમે અહીં ક્યાંથી?

​ ​વિવેકભાઈ કહે ..બચપણ માં આપણે સાથે જ હતા અને હવે પચપન માં મળ્યા એવુ જ કહેવાયને?મેં કહ્યું કે પચપન નહિ મને તો પાંસઠ થયા ભાઈ. હું અને વિવેકભાઈ આમેય સ્કૂલ ના એકજ વર્ગ માં હતા….બંનેની ઉમર પણ સરખી ..

મેં મારી વાત ની શરૂઆત કરી……ખુશી અને આરુષિ મારી સાથે જ હતા .આ દસ દિવસ જાણે એક સ્વપ્ન હોય તેમ ઝપાટાભેર  ગયા અને હવે તો પાછા જવાના દિવસો આવ્યા

 વિવેકભાઈ કહે તેઓ તેમના મોટા દિકરા નિખિલ સાથે રહેવા, હજુ ગયી કાલે જ નાના દીકરા કિરણના ઘેર થી આવ્યા છે ..મને નિખિલે તાત્કાલિક બોલાવ્યો છે …વડીલ ઘરમાં ના હોય ત્યારેજ તેની કિંમત સમજાય …મેં વિવેકભાઈ ની આંખોમાં આસું જોયા… મેં પૂછ્યું કેમ વિવેકભાઈ શું વાત છે? કેમ ઢીલા પડ્યા?

વિવેકભાઈએ કહ્યું કે વાત થોડી લાંબી છે આપણે જયારે ઇન્ડિયા માં હતા ત્યારે આપણું જીવન કેટલું બધું સાદું – સીધુ હતું….. મજા જ મજા હતી…. કોઈ મોજશોખના સાધનો તેમની પાસે ના હતા ..

અમદાવાદની પોળો માં વિતાવેલા વર્ષો..મિત્રો ​સાથે હું લગભગ દરરોજે ​પોળ માં રમવા જાઉ …ઘર માં પણ કેરમ પત્તા, સાપસીડી, વેપાર રમીયે….બસ ગમ્મત, તોફાન- મસ્તી અને ભાઈબંધો પણ કેટલા બધા…ક્રિકેટ રમવા બોલાવે, ગિલ્લી દંડાની રમત તો ભાઈ બહુ મજાની …મમ્મી સાંજે મોડું થતા જમવા બોલાવે ત્યારે ધ્યાનજ નહિ આપવાનું અને રમ્યા જ કરવાનું  અને પછી જો થયી છે…..મારા પપ્પા તો ખુબજ કડક અને શિસ્ત ના આગ્રહી તેમને આવવાનો સમય થાય તે પહેલા મારી બે બહેનો અને હું ડાહ્યા ડમરા થયી લેશન કરવા બેસી જઈએ …કેલ્ક્યુલેટર લેવાની સખ્ત મનાઈ…. ..સૌએ સૌ નું લેસન જાતેજ કરવાનું..સ્કૂલમાં નિયમિત હાજરી અને શિસ્ત ના માર્ક અપાતા ..અને જો સ્કૂલ માં થી ફરિયાદ આવી તો તો આવીજ બન્યું..સ્કૂલ ના લેસન માટે કોઈને નોટ આપવાની નહિ કે કોઈની નોટ ​લાવવાની નહિ..મિત્રને ફોન કે મેસેજ થયી શકે તેવું વિચાર્યુંજ ન હતું..અને રાત્રે જ્યાંય હોઈએ ત્યાંથી વેહલા ઘેર આવી જવાનું અને વેહલા સુઈ જવાનું…સુતા પહેલા આંક અને ઘડિયા તો બોલવાના જ… ..અરે આખી પોળ માં માંડ એકજ ફોન હતો અને તે રમાબેનના ઘેર કલ્પનાબેન નો ફોન આવે એટલે એ એટલા બધા ઉત્સાહી થયી જાય કે જ્યાં સુધી કલ્પનાબેન જવાબ ના આપે ત્યાં સુધી મૉટે મૉટે થી બૂમ પાડતા રહે…ઘણી વાર તો હસવું રોકી ના શકાય ….સાઈકલ તો છેક મને 11માં ધોરણમાં મળી અને તે પણ જો ફર્સ્ટ ક્લાસ આવે તોજ અપાવવી તેમ પપ્પાએ ફરમાન કરતા જાણે એવું વાતાવરણ સર્જાયું કે જાણે મારે હિમાલય ચઢવાનો છે કે વાઘ સિંહ મારવાના છે ….આવા સાદા સીધા સમય માં લગભગ જિંદગીના પચીસ વર્ષ પસાર થયી ગયા – ટેક્નોલોજી અને વિજ્ઞાને પ્રગતિ તો કરેલી પણ તે હજુ અમારા પરિવારને સ્પર્શ્યા નહતા …જીવન માં આનંદ અને મસ્તી હતી…..પરિવારમાં ​સંબંધોનું માધુર્ય હતું અને જીવન માં મીઠાસ હતી એક બીજા માટે લાગણી, પ્રેમભાવ હતો…કોઈના પણ માટે સમય હતો- આંખો માં શરમ હતી – ઘરના સંસ્કાર અને શાળા નું ભણતર, શિસ્ત અને સમયપાલન એ જીવનનો શણગાર ગણાતો..સાદાઈ અને નમ્રતા ગરીબાઈને ઢાંકી દેતી અને ચારિત્ર ની પુંજી થી જીવવાનું …વાહ વાહ કહેવાનું મન થયી જાય તેવી જિંદગી હતી ​….ટેક્નોલોજીની મદદ નહોતી લીધી તોય ઘરમાં અને જીવન માં બસ આનંદ અને આંનંદ જ હતો લગ્ન થયા પછી પણ એટલા બધા મોજશોખ અને સુખ સાહ્યબી નો વિચારજ આવ્યો નથી…

લગભગ પચાસ વર્ષે ની ઉંમરે પૌત્રો ને મળવાનું મન થયું અને ભારત છોડી ને અમેરિકામાં રહેવા આવી ગયો.અહીં આવીને નિખિલના 10 વર્ષના એક ના એક દિકરા ઝિલ સાથે રહેવાની ખુબ મઝા પડી… ઝિલ ને લાડ લડાવવામાં નિખિલે અને નયનાએ કોઈ કચાસ રાખી નહતી ….મોટી ઉંમરે અને તે પણ એક નો એક દીકરો હોવાથી જે માંગે તે અને ક્યારેકતો માગ્યા વગરજ આજની લેટેસ્ટ વસ્તુઓ જેવીકે આઈ પેડ, સેલ ફોન, સોની ગેમ્સ.. તમે બોલો તે વસ્તુ તેની પાસે હશેજ ..નિખિલ અને નયના પણ તેઓના વ્યસ્ત જીવનને કારણે ઝિલ પર ધ્યાન નહતા આપી શકતા જયારે જુવો ત્યારે સમયજ ના હોય…ક્યારેય તેઓ હસતા ખીલતા અને આનંદમાં જ ના દેખાય તેમની ચારેય તરફ બસ તનાવ અને તનાવ ..વિવેકભાઈને આ ના સમજાતું કે આ તો કેવી ટેક્નોલાજી કે જે ઘર સંસાર માંથી હાસ્ય જ ખૂંચવી લે   …વિવેકભાઈ કહે મારે અને ઝિલ ને ખુબ બનતું   અને આમેય પહેલી પેઢી અને ત્રીજી પેઢીને ખુબ બનતું હોય છે ને?..સાથે રમે અને સાથે જ ઘણો સમય પસાર કરે પણ વિવેકભાઈ ઝિલ ને વિડિઓ ગેમ્સ, આઈ પેડ, ટેલિવિઝિન વધુ ના જોવા માટે ટોકે તે

નિખિલ અને નયનાને ના ગમે …જયારે જુવો ત્યારે તે બંને પણ તેમના સેલ ફોન ઉપરજ લાગેલા હોય…તેઓ શું ઝિલ ને કહી શકે? ઘરનું જે વાતાવરણ હોય છે તે બાળકોના મગજ ઉપર ખુબ અસર કરે છે અને તે તેનુંય આંધળું અનુકરણ કરે છે…તે બંને વચ્ચે સંવાદ ઘટતો જતો હતો અને વિવાદ વધતો જતો હતો …વિવેકભાઈની ઈચ્છા તો મન ની મન માં જ રહી ગયી. તેમને ઝિલને દરરોજે પંચતંત્ર અને હિતોપનિષદની નવી નવી વાર્તાઓ ​કહેવી હતી ..તેમનું એવું માનવું હતું કે નાની નાની વાર્તાઓ બાળકોના કુમળા મગજને જલ્દીથી અસર કરે છે પણ ઝિલને તો હેરી પોટર, મિકી મોઉસ, ડ્રેગન અને સેન્દ્રાની વાતોજ સાંભળવી  હતી ..જે વિવેકભાઈ માટે શક્ય નહતું…એકવાર વિવેકભાઈએ હિંમત ભેગી કરીને નિખિલને ઝિલ વિષે કહ્યું – નયનાને કેહવાની તેમની ઈચ્છા નહોતી કારણકે એમને એમનું માન જોખમાશે એવો ડર હતો. નયનાના કાન ખુબ તેજ હતા તે દોડીને ત્યાં આવી ગયી પણ વાત નો દોર તો નિખીલેજ ચાલુ રાખ્યો તેણે વિવેકભાઈને કહ્યું કે જો ઝિલ ટેક્નોલોજીથી દૂર રહી આજના જમાના સાથે કદમ નહિ મિલાવે તો સ્કૂલમાં તેના દોસ્તોની સામે તે ગામડિયો દેખાશે અને બધા એની હાંસી ઉડાવશે..એટલે તે જે કરે છે તેમાં તેને અટકાવવો નથી પણ ​વિવેકભાઈનું માનવું સોળ આની સાચું હતું કે ટેક્નોલોજીનો માધ્યમસરનો અને વિવેક બુદ્ધિ થી કરેલો ઉપયોગ ચોક્કસ ફાયદો કરશે નહીંતર આ ટેકનોલોજી ચોક્કસ વિનાશને નોતરસે એમાં શંકા નથી પણ કોણ માને? ​

નિખિલ અને નયનાને વિવેકભાઈની આ દરરોજની ટકટક ગમતી નહિ તેમને એક દિવસ લાગ જોઈને વિવેકભાઈને કહ્યુકે તેમણે થોડો સમય કિરણ અને કેતકીના ઘેર પણ જવું જોઈએ હવાફેર થશે અને તેમને બંનેને પણ ગમશે ..બસ સંબધોં ડાયાલિસિસ પર મુકાયી ગયા…અને વિવેકભાઈને નિખિલનું ઘર છોડવા સિવાય કોઈ વિકલ્પજ નહતો વિવેકભાઈને નિખિલ અને નયનાને છોડીને જવાનું એટલું દુઃખ નહતું જેટલું તેમને ઝિલને છોડીને જવાનું હતું પણ દુઃખી મને, આંખમાં આસું સાથે તેમને કિરણના ઘેર જવું પડયુ..વડીલોના ગયા પછીજ તેમની કિંમત સમજાય છે.વારે તહેવારે અને સારા પ્રસંગે એવુંતો મન માં ચોક્કસ​ થાય કે આજે બાપુજી હોત તો ..આમ અને તેમ…પણ હવે તંદુરસ્ત સમાજ જ ક્યાં રહ્યો છે? વૃદ્ધાશ્રમો કુદકેને ભૂસકે વધતાજ જાય છે ટેક્નોલોજીના અતિરેક થી અને સોશ્યિલ મીડિયાના અતિશય ઉપયોગથી પારિવારિક જીવન ​યંત્રવત બન્યું છે. ​અને જીવન માંથી સુગંધ  ​અને સંબંધ માંથી મીઠાસ જતા રહ્યા છે

કેતકી ખુબ સંસ્કારી અને શુશીલ હતી ક્યારેય તેણે વિવેકભાઈના જીવને દુઃખ થાય તેવું વર્તન કર્યું નહતું..તેઓને એકજ દુઃખ હતું કે સંતાન નું સુખ હજુ મળ્યું નહતું..વિવેકભાઈ કાયમ આશ્વાસન આપે કે હશે, ભગવાનની ઈચ્છા એવી હશે…બરાબર સમય આવશે એટલે બધું બરાબર થયી જશે અને એક ચમત્કાર થયો વિજ્ઞાન અને ટેક્નોલોજીએ એટલી બધી પ્રગતિ કરી છે કે આ મેડિકલ સ્પેશિયાલિટી ના ડૉક્ટર ચૈતન્ય નાગોરી ની અમદાવાદમાં ખુબ નામના છે અને તેઓ ના હાથમાં પુરેપુરો જશ છે તેવું યાદ આવતા તેમણે કિરણ અને કેતકી ને ડોક્ટર ચૈતન્યને મળવાની અને તેમની સલાહ લેવાની વાત કરી…તેમના મનમાં વાત ઉતરી અને ત્રણેય અમદાવાદ ગયા અને વાત કામ કરી ગયી…જે ઈચ્છા હતી તે પુરી થવામાં ભગવાને મદદ કરી અને સૌ ખુશ ખુશ થયી ગયા સૌ અમેરિકા પરત આવ્યા મોટા જલસા વળી પાર્ટીનું આયોજન કર્યું નિખિલ -નયના ને પણ ​આ શુભ સમાચાર આપવાનું નક્કી કર્યું.

હજુ તેઓ સાંજે નિખિલને ફોન કરવાનું નક્કી કરે છે પણ તે પહેલાજ તેનો અણધાર્યો ફોન આવી ગયો…નિખિલ તો ખુબ લાગણીવશ અને નરમ એટલે તેણે નયના ને વાત કરવા આપી…. વિવેકભાઈ કઈ કહે તે પહેલા જ નયનાએ રડતા અવાજે વિવેકભાઈની માફી માંગી અને એક ના એક ઝિલ ને ટેલીવિઝન – સેલ ફોન અને વિડિઓ ગેમ્સના અતિશય ઉપયોગથી મગજની નવી બીમારી થયી ગયી છે અને તેની ગંભીર અસરોથી સૌ ચિંતિત છે તે વિષે વાત કરી ….તે વાત પુરી કરે તે પહેલાજ વિવેકભાઈથી ના રહેવાયું અને તે તુરંતજ આવે છે એમ કહી ચિંતા ના કરશો એમ હૈયાધારણા આપી.

જે કામ દવા નથી કરી શકતી તે દુઆથી થાય છે અને વડીલો ના આશીર્વાદ અને જીવન પર્યન્ત કરેલ સત્કાર્ય આવા સમયેજ મદદે આવે છે તેવું વિવેકભાઈ માનતા હતા અને તેમને સંપૂર્ણ શ્રદ્ધા હતી કે તેમના જવાથી ચોક્કસ ફેર પડશે અને થયું પણ તેવું જ  …તેઓ ઝિલ ને મળ્યા અને તેમનો વહાલ ભર્યો – પ્રેમભર્યો હાથ તેના ઉપર ફર્યો અને ઝિલ ની બીમારી ડરી ગયી કુદરતની કરામત આગળ વિજ્ઞાન પણ પાછું પડે છે….ડોક્ટરને પણ નવાઈ લાગી અને નિખિલ-નયના ના આનંદનો પાર ના રહ્યો….તેઓએ મનોમન નક્કી કર્યું કે ઝિલ ને સારું થયા પછી ઝિલ ના  ભણતર અને તેની પ્રગતિ માટે તેઓ પૂરતો સમય આપશે …ટેલિવિઝન, સેલ ફોન, ગેમ્સ વી. નો ઝિલ સમજદારી પૂર્વક અને જરૂર પૂરતોજ ઉપયોગ કરશે તેનું તેઓ ધ્યાન રાખશે… તેઓ પણ તેમના વડીલોને માન આપી તેમના સલાહ સૂચનોને યોગ્ય ન્યાય આપશે તો બાળકો પણ તેમનું અનુકરણ કરશે.

વિવેકભાઈએ આ બધી વાતો કરી….. મને અને એમને બંનેને સમયનો ખ્યાલજ ના રહ્યો ..હું સાંભળતો જ ગયો અને તે બોલતાંજ રહ્યા…આધુનિક ટેક્નોલોજી ની કડવી વાસ્તવિકતા જેવી સમજાઈ ગયી કે જાણે બધા સંબંધો માં જાન આવી ગયો અને બંને સાથેજ સુર પુરાવ્યો..

ટેક્નોલોજી જીવન ને લય પણ ​આપે અથવા પ્રલય પણ કરાવે.આ વાત સમજ્યા પછી વિવેકથી ચાલો એકવાર ફરીથી જિંદગી જીવી લઇએ..

રાજેશ શાહ

પ્રેસ રિપોર્ટર,

ગુજરાત સમાચાર, યુએસએ

                  

તરુલતા વાર્તા સ્પર્ધા-(23)જી મોર્ડન થયા -વસુબેન શેઠ

આધુનિક ટેક્નોલોજીની પારિવારિક સંબંધો પર અસર.

 
જી મોર્ડન થયા …         

 જી આજે ઉદાસ હતા.પ્રેમ થી નાની ને બધા જી કહેતા.આજે જી ના ચાહિતા મહેમાન હતા પણ જી ઓરડામાં એકલા બેઠા હતા.થોડા અકળાયા હતા.હું એમનો હાથ પકડીને બહાર લાવીને બધા સાથે બેસવાનો આગ્રહ કર્યો। જી વાતોડિયા હતા,પણ આજે શું થયું?જી ચૂપ છે.કોઈ ફોનમાં વ્યસ્થ છે તો કોઈ આઈ પેડમાંથી ઉંચુ જોતા નથી.પૌત્ર પુત્રી ઓ નું ટોળું નીચે આવ્યું અને ટીવી માં રમત રમવા લાગ્યા,જી થી રહેવાયું નહિ અને તાડુક્યા,

“આ જમાનામાં લોકો વાતો કરતાજ ભૂલી ગયા છે.કોઈ જી ની ખબર નથી પૂછતું,કોઈ ને મારી પાંસે બેસવાનો પણ વખત નથી.”અરે ઝંખના તું ભણવાનું મુકીને આશું રમત કરે છે ?

જી હું રમત નથી કરતી મારું હોમવર્ક કરું છું. હોમવર્ક તે તારી ટીચર ક્યાં છે ? જુ ઓ દાદી આ સ્કાઇપ પર ટીચર મને મેથ્સ શીખવાડે છે.

અને જી જોઈ રહ્યા વાહ ! સાલું આતો નવું શીખ્યું તેઓ એક કલાક ત્યાં બેસી જોતા રહ્યા ઝંખના એ હોમવર્ક કરી લીધું એટલે આવીને જીને વળગી પડી. જી મેં હોમવર્ક કરી લધુ !”જી ચાલો તમને આઈ ફોન પર એક રમત રમતા શીખવાડું।”

જી એ છણકો કર્યો અને કહે ,”આ ઉંમરે હવે હું રમત રમવાની?”

ઝંખના પણ હઠે ચડી,મનમાં વિચાર્યું કે જી ને આજે રમત શિખવાળી ને જ છોડુ.એણે જી ને બે ત્રણ રમત આઈ ફોન પર શીખવાડી ,જી હોશિયાર ,થોડીવારમાં શીખી ગયા.પુત્રી જી ને ફોન આપીને ટીવી માં રમત રમવા લાગી,થોડી વાર પછી પુત્રીએ પાછું વળી ને જોયું તો જી ગુમ.પુત્રી જી ના ઓરડામાં ગઈ.જી તો રમવામાં એટલાં બધા મશગૂલ હતા કે કોણ આવ્યું ગયુ તેની ખબરજ ન રહી.જી હવે નિત્ય ક્રમ પરવારીને ફોન લઈ ને બેસી જતા.જી ખુશ હતા.ફક્ત રમતજ નહીં,પણ એમના ભજન,સ્તુતિ,વ્યાખ્યાન બધુ જ ઓરડામાં બેઠા બેઠા સાંભળવા લાગ્યા।ઈયર ફોન પણ લાવી આપ્યા જેથી સરખું સંભળાય, અને ઈન્ડિયાની બહેનપણીઓ સાથે કલાકો વાતો કરતા.. પોતે શું કરે છે અને શું આવડે છે ?આમ તો ભાવ મારતા કહી શકાય..  એક વાર તો એકભાઈ ને લાંબુ લચક લેકચર આપ્યું. કે આજના આ આધુનિક જમાનામાં આઇપેડ, કોમ્પ્યુટર,આઈફોન વાપરવું જરૂરી છે.કોઈ પણ પ્રશ્નનો જવાબ તરત મળી જાય.ઘેર બેઠા ભણી શકાય ,નોકરી કરી શકાય,વાનગીઓ બનાવી  શકાય,અરે તમે જે વિચારો તે કરી શકો.અરે તમારા બેન્ક ના ધક્કા ઓછા થઇ જશે.આ બધી સગવડતાને લીધે લોકો વધારે વિકાસ પણ સાંધે છે.

પણ પેલાભાઈના મગજમાં આ વાત ન પેઠી ,થોડા જુનવાણી ખરાને કહેના આપણા જેવું કામ થોડું મશીન કરી શકે..બહેન ઉપરથી ખોટા ખર્ચા.

પણ જી એમને સમજાવતા અને કહ્યું તમે ઘરે એકલા રહો છો કોઈવાર અચાનક જરૂર પડે તો શું કરશો ?આ સાદો ફોન રેફ્રીજેટર અને ગેસના ચૂલાને તમે અપનાવ્યાને! એરોપ્લેન  મુસાફરી કરો છો ને ? પણ સ્વીકારતા નથી કે રોજબરોજની જિંદગીમાં ટેકનોલોજીના ફાળો છે. તો હવે આ નવા ફોન સાથે મૈત્રી કેળવો ..કોઈવાર આચાનક કામ આવશે.એક બટન દબાવતા બધું થઇ જશે.અચાનક માંદગી આવે તો ભોંપું ભોંપુ કરતી એમ્બ્યુલન્સ આવી જાય.અને તમારા દોસ્તો  સાથે સ્કાઇપ પર વાતો થાય.

પેલા ભાઈ પણ જી સાથે સવાલ અને ચર્ચા કરતા પણ બેન અમેરિકાના બાળકને કોમ્પ્યુટર નેટવર્ક સાથે કામ પાર પાડતા આવડે છે પણ પડોશીના બાળક સાથે રમતાં નથી આવડતું એનું શું ?ટેકનોલોજીએ કેટલાક પ્રશ્નો પણ ઊભા કર્યા છે ?. કેટલાકે ટેકનોલોજીનો ઉપયોગ કર્યો, કેટલાકે દુરપયોગ કર્યો.

અને જી એમે વાત ને છોડે ફરી પોતાનો મુદ્દો નાખ્યો ટેકનોલોજી પાછળનો મૂળ આશ્રય છે સગવડતાઓ વધારવી છે, એને તમે કેમ ભૂલી જાવ છો ?સતત ભુતકાળની ભુતાવળમાં ક્યાં ભટક્યા કરો છો ?વિજ્ઞાન અને જ્ઞાનને બાંધી રાખવાનો પ્રયત્ન કર્યા કરો છોને  અને એ જ તમારા ઘરમાં ધર્ષણમાં થી અશાંતિનો ઉદભવ થાય છે લ્યો ત્યારે આવજો કહી જીએ ફોન મુકો દીધો.

જી ની ૭૧મી વર્ષગાંઠ આવી. જીને બધાએ મોટા સ્ક્રીન વાળો ફોન ભેટ આપ્યો,મોટા ભાઈએ જી ને કોમ્પ્યુટર પાસે બેસાડી ને એમના સગાસંબધી અને ઓળખીતા ને ભારતમાં ફેસટાઈમ કર્યો,જી તો ખુશ ખુશ થઇ ગયા.જી ને થયું દુનિયા કેટલી નાની થઇ ગઈ છે.જયારે જેને મળવાનું મન થાય ત્યારે મળી શકાય.

નવી વસ્તુને અપનાવાની અને સહજ રીતે સ્વીકારવાની જી ની આ વાત જ સૌને ઘરમાં ગમતી, જી નાનકડા ગામમાં થી આવ્યા જરૂર પણ પરદેશ આવ્યા પછી જેવો દેશ તેવો વેશ એમ કહી બધું સ્વીકારતા. પોતે આધુનિકતા ને અપનાવતા અને બીજાને સમજાવતા માથે ઓઢી સાડી પહેરતા જી જાણે મોર્ડન થઇ ગયા.  પણ હવે જી આખો દિવસ ફોન સાથે એક જગ્યાએ બેસી કૈક ને કૈક કરતા. ઈલેક્ટ્રોનિક્સનું બહુ મોટું મોજું જી ની જીંદગીમાં આવ્યું. જીના  સીત્તેરમાં  વર્ષમાં જાણે જીવન બદલાઈ ગયું. એમને અમેરિકામાં નવું જ વાતાવરણ મળ્યું કે તેણે જીવન વિષે વિચારવાની એમની દ્રષ્ટી જ બદલી નાખી….

પણ જી ચાલવાનું ભૂલી ગયા. ઉમર સાથે શરીરને પણ વાળવું પડે સાંધાનો દુખાવો જી ને થતો કારણ પગ હવે અકળાયા…

“કોઈ મારા પગે બામ ઘસી આપો.”

જવાબ ન મળવાથી લંગડા લંગડા બહાર  આવ્યા તો ઘર માં કોઈ ની હાજરી નહી.બધા જીમમા ગયા હતા.જીએ ઝંખના ને કહ્યું મને બામ લગાવી આપ તો ?

ઝંખનાને આવડે તેવું કામ કર્યું, બામ લગાડતા બોલી દાદી તમે પણ જીમમાં જાવ તો પગ નહિ દુખે..ત્યારે દાદીને એક વાત નો અહેસાસ જરૂર થયો આજના કમ્પયુટર અને ટેક્નોલોજીના આ યુગમાં બેઠાડું જીવન થઇ જાય છે.  માનવ જીવનની શૈલી બદલી નાખી છે અને બદલાતી રહેશે. યંત્રો … રાખવા  હોય તો નિયમિત રીતે પ્રકૃતિની સમીપે રહી તે અનુસારનાં કાર્યો પણ કરવાં જોઈએ. એટલે ઘરના બગીચામાં દાદી પોતાના પગ છુટા કરવા ગયા પણ હા  ઈયર ફોન કાનમાં લગાડી ને !

વસુબેન શેઠ.

                 

‘ટેક્નોલોજીની દામ્પત્યસંબંધ  પર અસર  ‘  નવલિકા ‘ મારી રાહ જોજે ‘ તરુલતા મહેતા 

આ વાર્તા સ્પર્ધા માટે નથી પણ વિષય અનુરૂપ છે જે આપણને માર્ગદર્શન સાથે પ્રેરણા આપશે

‘મારી રાહ જોજે ‘

આજે સવારથી  વરસાદ એકધારો  ઝિકાતો (ધોધમાર)   હતો, તડાકા -ભડાકા અને પવનનું જોર  હતું .  બિલ્ડીગની સાઈટ પર છત્રી ઓઢી નીતેશ મજૂરોની રાહ જોતો હતો ત્યાં  મોબાઈલ પર નીતાનો મેસેજ જોયો ‘મારે કામ માટે બહાર જવાનું છે.’

‘મારી રાહ જોજે ‘ તેણે સામે મેસેજ કર્યો .

સવારે એણે નીતાને બે વાર કહ્યું હતું  :ચા તૈયાર છે.’

‘હું જરા બીઝી છું.’  નીતા ઓફિસમાંથી જ બોલી હતી .

એણે ઘરની બહાર નીકળતા ‘બાય ‘ કર્યું પણ નીતા ત્યારે શાવરમાં હતી.

રાત્રે પણ નીતા મોડા સુધી કોપ્મ્યુટર સ્ક્રીનને જોતા   કાગળની ડિઝાઈનો કરવામાં બેડરૂમમાં આવી નહોતી.

‘આ શું એક ઘરમાં રહીએ છીએ પણ બે વાત કરવાની નવરાશ નહિ ?’ તે અકળાયો હતો.

પવનના સપાટામાં તેના હાથમાંની છત્રી ભેગો તે ય જાણે હાલમડોલ થતો હતો,આમે ય રાત્રે નીતાની રાહ જોવામાં તેને સરખી ઉંધ આવી નહોતી .મોસમનો પહેલો વરસાદ …’ચાલ નીતાને બોલવું’ તેને હસવું આવી ગયું ..જાતે જ લાફો મારી ગાલ લાલ કર્યા જેવું લાગ્યું.
ફોનમાં નીતાનો મેસેજ હતો ‘હું ઉતાવળમાં છું ‘.

 તે ફોન ખિસ્સામાં મૂકતો હતો ત્યાં પવનમાં છત્રી કાગડો થઈ ઊડી ગઈ.’ઓહ  ગઈ ..’
નીતેશ આમ જ વર્ષો પહેલાં મુંબઈના ગ્રાન્ટરોડ પર ધોધમાર વરસાદમાં છત્રી ઓઢવાના બહાને   નીતાની લગોલગ ચાલતો હતો.એના હાથમાં શોપીંગની બેગો હતી અને નીતા છત્રી ખૂલ્લી રાખી ચાલતી હતી.ત્યાં પવનના ઝપાટામાં છત્રી કાગડો થઈ ઊડી …ત્યારે નીતા ‘લિબાસ ‘ના શોરૂમની ડિઝાઈનર હતી અને નીતેશ કપડાનો શોખીન અમદાવાદથી  ખરીદી માટે આવતો ફાંકડો યુવાન હતો.વરસાદના છાંટાથી હેરાન પરેશાન
બાજુમાં ઉભેલી નીતાએ   છત્રીને પકડવા હાથ લંબાવ્યો..  નીતેશે  હાથને  પોતાના હાથમાં લઈ નીતાને પાસે ખેંચી લીધી તે જ ક્ષણે વાદળનો કડાકો થયો ને વીજળીના  તેજસ્વી લિસોટોમાં ચીપકીને ઊભેલાં તેમણે પરસ્પરની આંખોમાં ભીની ચમક જોઈ .
‘સા’બ   શું કરીએ? ‘સાઈટ પર કામ કરવા આવેલા મજૂરે તેને બોલાવ્યો .
નીતેશે ભીના હાથને  ઝાટકતા  આકાશ તરફ જોયું. તેની નજરમાં સૂનાપણું અને ઉદાસી આવી ગઈ.મજૂર સમજ્યો કામ બગડ્યું તેથી સાબ નારાજ થયા છે. સાઈટ પરથી  મજૂરો  પાછા ગયા.
નીતેશ મલ્ટીસ્ટોરી બિલ્ડીગની સાઈટ પર રેતી ,ઈંટોના ઢગલા વચ્ચે અંદર-બહાર પલળતો બસ એમ જ ખોડેલા થાભલા જેવો ઊભો હતો. વર્ષો પહેલાં મકાનમાલિક નવીનશેઠે ઘરવખરી ભેગા તેને અને મમ્મીને ભાડાના ઘરમાંથી બહાર ઉસેટી દીધાં હતાં. તે વખતે દસ વર્ષનો  છોકરો  ખુન્નસભર્યો ચીખી ઊઠ્યો હતો :’જો જો ને હું દસ માળનું બિલ્ડિગ બનાવીશ.’
‘તારા જેવા ટેણિયા બહુ જોયા .’ શેઠ પાનની પિચકારી મારી કારમાં બેસી ગયા.એ  છોકરો જાણે હજી સમસમીને ત્યાં જ ઊભો હતો.
નીતેશ અટ્ટાહાસ્ય કરતો  દુનિયાને કહેતો હતો ,’જુઓ અમદાવાદમાં  દસ માળના બિલ્ડીગોથી ઠેર ઠેર નીતેશ બિલ્ડરનું નામ ગાજે છે, પણ પેલો ટેણિયો કેમે કર્યો મનમાંથી ખસતો નથી.’
નીતેશ    બને તો નીતા સાથે લન્ચ થાય એમ વિચારતો   ઉતાવળો  ઘર તરફ જવા નીકળ્યો . છેલ્લે ક્યારે તેઓએ  સાથે નિરાંતે લન્ચ કર્યું હતું?નવા ઘરમાં તો ક્યારેય નહિ . હા, બિટ્ટુ નાની હતી ત્યારે નીતા લન્ચ પેક કરી સાઈટ પર અણધારી જ આવી પહોંચતી .નીતેશને મનપસંદ આલુપરોઠા ,ચટણી અને લસ્સી ..પછી એ મૂડમાં આવી કહેતો ,’આજ તો ટેસડો (મઝા ) પડી ગયો.’
એણે અમદાવાદના સેટરલાઇટ  વિસ્તારના વાહનોથી ધમધમતા રોડ પરથી ટર્ન લીધો. એની ભૂરી વોલ્વો કાર   ‘સ્વપ્નિલ’ લક્સ્યુરંસ એપાર્મેન્ટના ગેટ પાસે  આવી એટલે દરવાને દોડીને ગેટ ખોલી સલામ ભરી.
એણે વડોદરાના આર્કિટેક પાસે પ્લાન તૈયાર
કરાવી ‘સ્વપ્નિલ’ દસ માળનું બિલ્ડિગ તૈયાર કર્યું હતું. પ્રોફીટ લેવા બન્ધાતા કબુતરના માળા જેવા બહુમાળી જોઈ નીતેશને ધિક્કાર થતો.માણસની આબરૂ વધે તેવું રહેઠાણ   હોવું જોઈએ.શાહજહાંએ પ્રેમની નિશાની રૂપે તાજમહલની અજાયબી દુનિયાને આપી તેમ તેણે નીતાને કહ્યું હતું : ‘મારા જીવનનું સ્વપ્ન ‘સ્વપ્નિલ ‘ તારા ચરણોમાં ‘.
મોગલશાહી બાલ્કનીઓ અને અવનવી કોતરણીવાળા બારી-બારણાં જોતા જ છક થઈ જવાય ! મોં માગ્યા ભાવે શ્રીમંતોએ ‘સ્વપ્નિલ ‘ના આલિશાન ફ્લૅટ ખરીદી લીધા હતા. દસમો  માળ નીતા -નીતેશનું અતિ વિશાળ નિવાસસ્થાન. ઓપનટેરેસની પાર્ટીઓ થાય, નવરાત્રિના ગરબા અને ધૂળેટીના રંગોની ઝાકમઝોળ અહીં થાય.બિટ્ટુની ટેબલટેનિસની રમતો ને હેપી બર્થડેટથી ગાજતો દસમો માળ !!!
*
નીતા દસમા માળની લિફ્ટમાંથી નીચે ઉતરતા ધૂધવાતી હતી ‘હજી નીતેશ આવ્યો નહીં?’ ક્યાં સુધી રાહ જોવાની? તે કાંડા પરના ઘડિયાળમાં  જોતી નીચે આવી.પાર્કિગમાં નીતેશની ગાડી જોઈ નહિ એટલે રિક્ષા બોલાવી.એને માટે સી.જે.રોડ પરના ‘સ્ટાઇલ ‘ શોરૂમના મિટીંગહોલમાં સમયસર પહોંચવું ખૂબ જરૂરી હતું.નીતેશ એના ડિઝાઈનરના કાર્યને મહત્વનું ગણતો નહિ ,એને તો એમ જ હતું આર્થિક જવાબદારી તેણે ઉપાડી હતી એટલે નીતા વધુ ધ્યાન ઘરમાં રાખે  અને ફાલતું સમયમાં નીતા એનું શોખનું કામ કરે! આજે  એને સમજાશે કે નીતા કાંઈ એની રાહ જોઈને બેસી નહી રહે !
*
નીતેશે બારણું ખોલી ‘હલો નીતા ‘કહી ચાવીને નીતાએ બનાવેલા સ્ટેન્ડ પર મૂકી .
ઘરની બહારની ડિઝાઇન નીતેશની પણ ઘરમાં પગલૂછણિયાથી માંડી બારીના પડદા ,બેડરૂમનો સેટ ,ચાદરોની પસંદગી એકમાત્ર નીતાની.તેની સજાવટમાં બિટ્ટુ કે નીતેશથી સહેજસાજ આડુંઅવળું થાય તો નીતા આખું ઘર માથે લે . બિટ્ટુનો ‘ટાઈમ આઉટ ‘ નો   ટી.વી.નો ફ્રેડસ . નીતેશ ‘સોરી ‘ કરી બહાર જતો રહે.
શો -રૂમ જેવા  ઘરને જોતાં મહેમાનો અચંબામાં પડતા ,નીતા ગૌરવથી પોતાની સજાવટની ઝીણી ઝીણી વિગતો બતાવતા કદી થાકતી નહિ પણ નીતેશ થાકી જતો.
નીતેશને નીતાના  ઘરમાં  મોકળાશ કે હાશ લાગતી નહિ. કામની વહેંચણીમાં બન્નેના   હાસ્ય અને પ્રેમ વ્હેરાતાં  (કપાતા )   ગયાં . નીતાને માટે ડિઝાઈનનું કોઈ મોડેલ જેવો નીતેશ હતો.   સતત કાતરથી એના પર કાપકૂપ થતી,ટાંકણીઓ ખોસાતી ગમે ત્યારે ડૂચો વાળીને ડસ્ટબીનમાં જઈ પડતો. ખરીદીમાં સાથે ગયાં હોય ત્યારે ય ક્રેડીડ કાર્ડ આપવા અને બેગો ઊંચકવા પૂરતો તેનો ખપ હતો.
ઘરની  કેદમાંથી પેરોલ પર નીતેશનો  સમય બહાર દોડતો હતો .નીતા ઘેરથી ઓન લાઈન બિઝનેસની  કેદમાં સમયને  ખોઈ બેઠી હતી.ચાર હજાર સ્કેરફૂટની છત નીચે તેમની દીકરી બિટ્ટુ મમ્મી -પાપાને ભેગા કરવા એક રૂમમાંથી બીજા રૂમમાં દોડ્યા કરતી.  પતિ-પત્નીના   બહારથી છલકાતા સુખના
બહુમાળી બિલ્ડિગનાં ભોંયરામાં દિવાલોને ક્યારે  ભેજ લાગ્યો ?ને ક્યારે હૂંફાળી આત્મિયતાને બદલે ઉધય લાગી ? તેની જાણ થઈ નહીં. કાંઈ ઝઘડા થાય,દલીલો કે બોલાબોલી થાય તો સમાધાન કે સોરી થવાનો મોકો રહે પણ આ તો દિલના તાંતણાની
વાઢકાપ ! લૂણો લાગેલી ભીતમાંથી રોજ રોજ કણ કણ ખરવાનું . ફ્રીઝના પાણીના બાટલાઓમાં ટીપું ટીપું ઝૂરવાનું ને ભરેલા  ભાણે ભૂખને માટે તડપવાનું! નીતા અને નીતેશ  અડધા અંગ વચ્ચોવચની ‘ હું કરું હું કરું ‘ ની કાંટાળી વાડથી રાત -દિવસ
ઘવાતા રહ્યાં .

‘હલો હની ,નીતા ‘ ના પડઘા સૂમસામ ઘરમાં અથડાતા હતા . બફારાથી તેના  શ્વાસ ભીંસાતા  હતા . તેણે પંખો ચાલુ કરી સોફામાં બૂટ કાઢવાની તમા કર્યા વિના લંબાવી દીધું.એને ઘડીક જાણે એની પત્ની નીતાનો છણકો સંભળાયો.’સોફો ગંદો થઈ જશે .’ એણે  ચીડમાં  બૂટ કાઢી નાંખ્યા. એને ખબર હતી કે નીતા એનું ધાર્યું કરતી અને કરાવતી. એણે કહ્યું :’નીતા તું આવી બધી  ચિંતા છોડ ,બીજા ચાર નવા સોફા ખરીદીશું. ‘
‘અરે પણ આ સોફા રાજસ્થાન ગયાં ત્યારે મેં ડિઝાઇન આપી બનાવડાવ્યો હતો ,કેટલો એલિગન્ટ લાગે છે ! પેલા સીમાબેન અને પરાગભાઈએ આવો જ બીજો સોફાનો ઓર્ડર આપવા મને કહેલું  પણ  મારી ડિઝાઇન એમ થોડી આપી દેવાય?’
*
નીતેશને  સોફામાં કરન્ટ લાગ્યો હોય તેમ ઝાટકા સાથે ઊભો થઈ ગયો .
બેડરૂમમાં ,ઓફિસમાં ,બિટ્ટુના  રુમમાં બધે રઘવાયો થઈ આંટો મારી આવ્યો. સાવ ખાલી ઘરની બહાર અગાશી પર બેસુમાર પાણીનો માર પડતો હતો. આકાશ ઝનૂન પૂર્વક આખા વર્ષના મોનને તોડી એકધારા શોરથી ગાજતું હતું.અગાશીમાં રેલ આવી હોય તેમ ખાસ્સું જળબંબાકાર થયું હતું. એણે દોડીને રોડ તરફના પાઈપોના ઢાકણાં ખોલી નાંખ્યા .એ ઠન્ડા પવનમાં દાઢી કકળાવતો ,પલળતો દોડીને બારણા પાસે આવ્યો, નીતુ ટુવાલ લઈને ઊભી હોય તેમ તેણે  હાથ લંબાવ્યો ….. માણસ પલળી જાય …ઠરી જાય ..તેમ ઘર પલળી જઈ ,ઠરી જઈ સિમેન્ટ-રેતીનો એક્સ રે થઈ જાય ???
એણે સવારે  નીતાને   કસ્ટમ-મેડ ડિઝાઇન  કરેલા ડ્રેસના પેકેટ તૈયાર કરવામાં રોકાયેલી જોઈ  હતી.એ રાત્રે મોડે
સુધી જાગી હતી ,એ એવું જ કરતી હતી .બિટ્ટુને નાઈટ સ્ટોરી કહી સૂવાડી દેતી પછી નીતેશને ‘ગુડ નાઈટ’ કહી ઓફિસમાં જઈ એના કામમાં ડૂબી જતી.
કાલે રાત્રે એણે નીતેશને બિટ્ટુને સૂવાડવા કહ્યું હતું. બિટ્ટુએ  ખુશ થઈ પાપાનો હાથ પકડ્યો ત્યાં પાપાએ એને ઉંચકી લીધી.પાપા વાર્તા કહે ત્યારે બિટ્ટુ એકને બદલે ચાર વાર્તા સાંભળતી. પછી પાસે સૂતેલા પાપા   ઝોલે ચઢે એટલે એ પાપાને ધીરેધીરે કપાળ પર એની પોચી ,લીસ્સી હથેળીથી થપકીઓ મારી ઉઘાડી દે. ‘મારા પાપા ‘ નીતેશને બિટ્ટુની થપકીઓ મીઠ્ઠી લાગતી ,ડોળ કરી આંખો બન્ધ કરી પડી રહેતો.
બે વાર નીતેશે બાજુના રૂમમાં કામમાં ગળાબૂડ નીતાને સૂવા માટે બોલાવી પણ નીતા એની દુનિયામાં ખોવાયેલી હતી.
નીતા ક્રિએટિવ ડ્રેસ ડિઝાઈનર હતી.  રાત્રે કામ કરતી ત્યારે જાણે તેનું સમગ અસ્તિત્વ કાગળ પરની ડિઝાઇન બની જતું .દીવાની જ્યોત જેવા પ્રકાશિત તેના મુખ પર અનેરી આભા પથરાતી. તેના રૂમના  ખૂણામાં પડેલા ફાલતુ કાગળના ડૂચા જેવું ઘર આખું  ,બિટ્ટુ ને નીતેશ … જગતની કોઈ ચીજ કે આકર્ષણ નીતાને ડોલાવી શકે નહિ !
નીતેશથી  બેડરૂમના કિંગ સાઈઝ બેડની  ડાબીબાજુની ખાલી જગ્યા સહેવાતી નહિ . આમ તો એને  પત્નીનો  કલાકારનો  મિજાજ ગમતો પણ હવે તે   મૂડી અને એકલસુરી  (એકાંતપ્રિય ) રહેતી હતી. નીતેશ માનતો કે પોતાની આવડતથી પેસા કમાઈએ તો જ માનભેર જીવાય .એટલે એણે કુટુંબનો ભાર ઉપાડી લીધો હતો.નીતાને મરજીમુજબ ગમતું કર્યા કરે તેમાં નીતેશ રાજી હતો.તે આર્ટિસ્ટ છે કબૂલ પણ…. એ બેડમાંથી ઊભો થઈ ગયો.
તે પ્રશ્નાર્થ નજરે નીતાની સામે જોઈ ઊભો રહ્યો:
‘ કલાકારના સંવેદનશીલ હૈયામાં પતિ કે  કે સંતાન માટે પ્રેમ હોય કે  નહિ ? નીતા તને મારા માટે ,બિટ્ટુ માટે પ્રેમ છે ? આ સુખ સાહેબી ,બઁગલા ગાડી અરે એક છત નીચે રહેવાનો શું અર્થ છે?’
નીતા ભારેલાઅગ્નિ જેવી હતી ! એને શેની અતુપ્તિ હતી? નીતેશની સફળતા અને નામના માટે શું જલન હતી?નીતેશ નીતાના મૌનની દિવાલમાં હાથ પછાડે કે માથા પછાડે .. એક કાંકરી ખરતી નથી.
નીતેશ ઘવાયેલા પશુની હાલતમાં બેડની બન્ને બાજુએ પાસાં ઘસતો રહ્યો.
સવારે  એણે નીતાને ચા -નાસ્તા માટે બોલાવી : નીતા ચાલ સાથે ચા પીએ ‘.પણ
એ આવી નહિ . એને લાગ્યું   સફરમાં   નીતાનો સાથ છૂટતો જાય છે.
ઘણા દિવસથી તે  જોતો હતો કે નીતાનું ચિત્ત ઘરમાં કે બિટ્ટુનું ધ્યાન રાખવામાં ચોંટતું નહોતું.પણ નીતેશ  સમસમીને બેસી રહેતો .કેમ જાણે એની અને નીતા વચ્ચેનો સેતુ તૂટી ગયો હતો.એ એના ધન્ધામાં ઘણું કમાતો હતો પછી નીતાને આ ડ્રેસ બનાવવાની માથાકૂટ કરવાની શું જરૂર?પણ આવું કાંઈ બોલવા જાય તો નીતા રોકડું પરખાવે કે લગ્ન પહેલાં તો બડાશો મારી હતી કે ‘હું કાંઈ પત્નીને  ઘરમાં પૂરી રાખવા માંગતો નથી ,બન્ને વિકસીએ ,ખીલીએ પછી લલકારતો  ‘બહારો ફૂલ બરસાવો ,મેરા મહેબૂબ …..’
બે સિગરેટને ફૂંકી નીતેશે  ડસ્ટબીનમાં નાંખી દીધી.પંખો ચાલુ કરી સ્પ્રે છાંટી રૂમમાં તેણે  બેચેનીથી આંટા માર્યા. બાથરૂમમાં જઈ માઉથવૉશથી કોગળા કર્યા. નીતાને કીસ કરતો હોય તેમ ભીના  હોઠને લંબાવ્યા .આયનામાંના નીતેશને જોઈ સીટી વગાડી,બાવડાંના ગોળાકાર મસલ્સને દબાવતા નીતાને આલિગનમાં ભીંસી લેવા તડપી રહ્યો….ચુંબન ,આલિગન બધું  તેને માટે
દૂ ..રના ભૂતકાળની મસ્તી  હતી .તેને નીતાને કહેવું હતું ‘શું તું ભૂલી ગઈ કે તારો   પ્રેમી પતિ આદિ પુરુષ આદમ છે અને તું વર્જ્ય સફરજન ખાતી ઇવ છે! ચાલ આ વરસાદમાં વરસતા જઈએ !!

 ‘ક્યાં ગઈ નીતા ? મોટા ઘરનું સુખ નીતેશને બચકાં ભરતું હતું .કયા ઓરડામાં શોધવી? સાદ દઈએ તો ય સાંભળે નહિ ,બે જણા ઘરમાં હોય ત્યાર પણ ફોનના મેસેજથી ..?

*

નીતાએ આજે પોતાનું આધુનિક બુટિક શરૂ કરવા માટે મિટીંગ રાખી હતી પણ નીતેશને ગમશે કે તે વિરોધ કરશે તેની દ્વિધા હતી . પત્ની એના કામમાં જ બીઝી રહે તો ઘરમાં આનન્દ પ્રમોદના કોઈ પ્રોગ્રામ ગોઠવાય નહિ.
નીતેશને સમજાતું નહિ કે સાંજની રસોઈ મહારાજ આવી કરતો ને બાઈ તો સવારથી આવી  સાફસૂફી કરતી પછી નીતાને ક્યાં ઘરમાં કામના ઢસરડા હતા?પણ કોણ જાણે કેમ નીતા ઠરીને બેસતી નહિ કે કીટીપાર્ટી કે પત્તાક્લબમાં રસ લેતી નહીં,બસ એક જ વાતની ધૂન પોતાનું એક આધુનિક  બુટિક શરૂ કરવું .

નીતા અને નીતેશની પ્રથમ મુલાકાત ‘લિબાસ ‘ના  ફેશન ડિઝાઈનરના શોમાં થઈ હતી.ત્યારે નીતાને  એની બહેનપણી રૂપાએ એક પર્ફેફ્ટ હાઈટ-બોડી ધરાવતા યુવાનની ઓળખાણ આપતા કહેલું:
‘અમદાવાદના  જાણીતા બિલ્ડર નીતેશ  શ્રોફ  ‘.
નવી સ્ટાઇલના કપડાંનો શોખીન નીતેશ  અવારનવાર શોપીંગ માટે આવતો .એને સુડોળ ,નમણી ,સ્માર્ટ નીતા ગમી ગઈ હતી પણ નીતા લગ્નનું  બંધન સ્વીકારવા તૈયાર નહોતી .નીતેશ  જેવા પેસાપાત્ર પતિની પત્ની બની શોભાના ગાંઠિયા જેવી જિંદગી કેમ જીવાય? તેને પોતાની આવડતથી નામ બનાવવું હતું . પણ પછી તો નીતેશના હઠીલા પ્રેમમાં નીતાનું  જીવન નવેસરથી મહેંકી ઊઠ્યું હતું.
*

નીતેશે   રસોડામાં જોયું તો સવારની ચાની તપેલી ગેસ પર એમ જ પડી હતી.સૂકાયેલી ચાની પત્તીઓને  કચરાપેટીમાં નાંખતા તેનો હાથ ધ્રૂજી ગયો.  ઠરી ગયેલી

ચાના કપ ટેબલ પરથી ઉપાડી સિન્કમાં મૂકી પાણીને જવા દીધું ,બધું જ અમથું અમથું …ખાલી ખાલી ..કરતા તેને થાક લાગ્યો.

નાસ્તાની ડીસ પર માખી બ ણબણતી હતી.એને સૂગ આવી ગઈ .ભૂખ મરી  ગઈ.નીતાની હાજરી-ગેરહાજરી બધું  તેને માટે ખાલીપો હતું.

નીતેશે  મોબાઈલ ચેક કર્યો મેસેજ હતો,’બિટ્ટુને સ્કૂલેથી લઈ આવજે ‘

એને આઘાત લાગ્યો ,ગુસ્સાથી શરીર કંપી ઊઠ્યું ,ડાઇનિંગ ટેબલ પર હાથ પછાડી બરાડી ઊઠ્યો ‘તું  શું કહેવા માંગે છે?પૂછ્યાગાછ્યા વગર જતા રહેવાનું? મારી રાહ જોઈ નહિ ?’

ઓરડાની દિવાલો એની છાતીસરસી ધસી આવી હોય તેમ તેને ગૂંગણામણ થતી હતી .’હવે શું કરવું?’

તેણે મેસેજ મૂક્યો ‘ક્યારે પાછી આવીશ ?’

જવાબ આવ્યો ‘ ખબર નથી ‘.

‘બાપ રે .. ત્રણ વાગી ગયા ? બિટ્ટુને લેવા જવાનો ટાઈમ થઈ ગયો ..

વરસાદ ને ટ્રાફિક જોઈ તેણે રિક્ષા જ બોલાવી .ભીડભાડમાં મોટી કાર ચલાવવી ને પાછી પાર્કિગની માથાકૂટ .રિક્ષા ટ્રાફિકના જંગલમાં  ઊભી હતી.નીતેશે રિક્ષાવાળાને ખભે હાથ મૂકી ઉતાવળ કરવા કહ્યું.

‘હું શું કરું સાબ ?તમે ડબલ ભાડું આપો પણ રોડ પર ખસવાની જગ્યા જ નથી.’
*

નીતા પરદેશથી આવનાર ડિઝાઈનરની  રાહ જોતી હતી.એ જાણતી હતી કે નીતેશ ગઈ કાલ રાત્રે અને તે પહેલાંની ઘણી રાત્રિઓથી તેનાથી નારાજ હતો.પણ એ શું કરે? બધી વાતોના ખૂલાસા કરે તો  નીતેશ કંટાળે .એને કેમ કરીને સમજાવાય કે પોતાના બિઝનેસમાંથી નવરો પડે ત્યારે નીતાની  સંગત શોધે ,ખાવાપીવાના જલસા ગોઠવે  તેજ ઘડીએ   એણે  કામને પડતું મૂકી દેવાનું? લાઈટની સ્વીચ ચાલુ -બન્ધની રમત તેનાથી નહિ રમાય!!

‘મને તો એકવાર ધૂન ચઢે મારી ડિઝાઇન પૂરી કર્યે જ જંપ વળે.પેસા તું કમાય છે,વધુ પેસાની તમન્ના નથી પણ મારી કલાની કદર થાય તો મને ગમે   ,મારી અંદરની ઝન્ખના મને ચેનથી જીવવા દેતી નથી.મારા મનમાં કોઈ નવો વિચાર આવે એટલે હાથ કાગળ -કાતર માટે તડપે છે.ત્યારે તારો  અને મારો  સમય છેદાય   છે.’

‘અરે ,હજી કોઈ આવ્યું કેમ નહીં?’નીતા ચોંકી ઊઠી .તેણે બારીની બહાર જોયું, ધોધમાર પડતા વરસાદમાં રોડ પર છત્રી ઓઢી ચાલતા લોકોમાં એક મોર્ડન યુગલ જતું હતું . તેને પોતાના ઓળખીતા લાગ્યાં. ‘એ કોણ ? ઓહ છત્રી ઊડી ગઈ ? એકબીજામાં પલળતા એકાકાર થઈ ગયાં કે શું?’તેઓને ઓળખું છું તેમનાં નામ હૈયે છે પણ હોઠે નથી આવતાં !! મોબાઈલ પરનો નીતેશનો સંદેશો ‘મારી રાહ જોજે ‘ મોટા અક્ષરોમાં ચારે કોર નીતાને દેખાતો હતો.

કેબીનના બારણા પર ટકોરા થયા.
‘મેડમ વરસાદને કારણે મુંબઈથી ફ્લાઇટ
આવી નથી આજની મીટીંગનું  શું કરીશું ? રોડ પર પાણી ભરાયાં છે ,મારે ઘેર જવા નીકળી જવું પડશે ‘ સેક્રેટરીએ કહ્યું .
નીતા દસમા માળેથી નીચે પટકાઈ હોય તેમ બેબાકળી થઈ ગઈ !! ‘અરે હું ક્યાં છું ?’
નીતાને  બિટ્ટુને સ્કૂલેથી લેવા જતો  નીતેશ દેખાય છે.એ ટાઇમસર સ્કૂલે પહોંચ્યો હશે?વરસાદમાં ક્યાંક અટકી પડ્યો હશે તો?બિટ્ટુ આજે મમ્મી કે પાપાને ન જોતાં રડતી હશે? મને આજે જ ક્યાં મીટીંગ રાખવાનું સૂઝ્યું ?સવારનો વરસાદ હતો પણ હું મારી ધૂનમાં   દોડતી અહીં આવી ,નીતેશની રાહ જોવા ન રોકાઈ?’
એ  રિક્ષા માટે ઉતાવળી રોડ પર આવી .

એણે મોબાઈલ પર નીતેશને મેસેજ મૂક્યો :’મારી રાહ જોજે ‘

તરુલતા મહેતા

તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્થા ના વિષય પર લખેલ વાર્તા – દર્શના વારિયા નાડકર્ણી

આ મહિના ના લખાણ માં સૂચન પ્રમાણે શબ્દોની મર્યાદા ને લઈને મેં વાર્તા ટૂંકાવીને લખેલ અને સમર્પિત કરેલ. આ નીચેની લાંબી વાર્તા છે.  આશા છે કે તમને ગમશે. બીજા લખાણ તમે મારા બ્લોગ www.darshanavnadkarni.wordpress.com ઉપર વાંચી શકશો.

ટેક્નોલોજી: સમયસકર  કે લાઇફસેવર – Technology: TimeSucker or LifeSaver

Posted by Darshana V. Nadkarni, Ph.D. in Gujarati: Fiction-Poems-Essays-Events on August 11, 2017 | Edit

આ મહિને બેઠક માં તરૂલતાબેન વાર્તા સ્પર્ધા યોજાયેલ છે તેનો વિષય છે – આધુનિક ટેક્નોલોજી। તેવા વિષય માં કલ્પના ઉપર કાબુ કેમ રાખી શકાય? એટલે મેં મગજ ને જ્યાં મન થાય ત્યાં દોડાવ્યું અને તેમાં મેં જે નવી ટેક્નોલોજી આપણા માન્યા માં ન હવે અને આપણને  અજાયબ કરી નાખે તે જોઈ છે, જેના ઉપર કામ થઇ રહ્યું છે તે માહિતી આ વાર્તા માં વણી લીધી છે. તેમજ આજ કાલ અમેરિકા માં રાજકારણ માં જે સર્કસ ચાલી રહ્યું છે તેને પણ નીચેની વાર્તામાં વણી લીધેલ છે.  બેઠકની વાર્તા માં શબ્દોની મર્યાદાને અનુસરીને ટૂંકાવીને અંત આણ્યો છે અને અહીં લંબાવીને ને અંત બદલવામાં આવ્યો છે. બેઠકની વાર્તા શબ્દોના સર્જન બ્લોગ માં મુકવા માટે મોકલી આપી છે. બીજી વાર્તાઓ શબ્દોના સર્જન www.shabdonusarjan.wordress.com  બ્લોગ ઉપર જરૂર વાંચશો.

**********************************************************************

બકેટ લિસ્ટ

લગ્ન પછી  વિદેશ આવીને સોનાલી પણ બકેટ લિસ્ટ એટલે અંતિમ ઇચ્છાનો વિચાર કરતી થઇ ગયેલ. હજી તો તેની અને સોહમ ની ઉમર નાની હતી પણ નાની ઉમર માં પણ સોહમે તેના કામમાં  નામના મેળવેલ અને તેના કામમાં ખુબજ વ્યસ્ત રહેતો. સોહમ ને ગુગલ માં ખુબજ સારી નોકરી હતી અને તેને ઘણા એવોર્ડ્સ અને પ્રોમોશન પ્રાપ્ત કરેલા. ગૂગલની નવી બારાખડી કમ્પની માં પણ તેનો હાથ હતો. તે સોનાલીને કહેતો કે હજી બે પ્રોમોશન વધુ હાસિલ થાય અને ડિરેક્ટર બને પછી છોકરા માટે નો વિચાર કરશે। સોહમ એટલો હોશિયાર હતો કે હંમેશા તે નવી ટેક્નોલોજી ના વિચાર માં રહેતો. સોનાલી ને ક્યારેક કંટાળો આવતો પણ તેની ઝંખના છોકરા માટે નતી. સોનાલીને પણ સારી નોકરી હતી પણ તે નોકરી પાછળ પણ પાગલ નતી. સોનાલીને તો છોકરા બનાવ્યા પહેલા દુનિયા ફરી લેવાની તાલાવેલી હતી.સોહમ વેકેશન માટે મંજુર રહેતો પણ તે સોનાલી ને કહેતો કે વૅકેશન નાનું અને પૂરું પ્લાન કરેલું હોવું જોઈએ અને દરેક જગ્યાએ વાઇ-ફાઈ જોઈએ તેથી તે તેની ટિમ ના સંપર્ક માં રહી શકે.

પરંતુ સોનાલી ના બકેટ લિસ્ટ માં બીજીજ પ્રકાર ના વૅકેશન પડઘા પડતા. તે સહેલીઓને કેતી કે મારે તો એકવાર સોહમ ને એક યુનિક, એકસોટીક વેકેશન ઉપર લઇ જવો છે જ્યાં તે ફોન અને લેપટોપ મૂકીને વેકેશન માં મશગુલ થઇ જાય. તે વિચાર કરતી કે યુરોપ ની બદલે કોઈ નવી જગા ગોતવી જોઈએ. ક્યારેક ગુગલ માં શોધ કરતી આફ્રિકા ની સફારી ઉપર જવાની, ક્યારેક  આઇસલેન્ડ માં ગ્લેસિયર જોવા જવાનો વિચાર આવતો અને ક્યારેક કેવ ડાઇવિંગ માં જવાનો વિચાર આવતો અને છેલ્લે બંને યુરોપ ફરી આવતા. એક વાર તેની સહેલી એ તેને નવાજ વૅકેશન ની માહિતી મોકલી. સોનાલી વિચાર માં પડી ગઈ.

સોહમ ની સાથે જોન ફર્નાન્ડેઝ કામ કરતો।  જોન અને તેની પત્ની જયશ્રી મૂળ કેરેલાના વતની  હતા. જોન પણ સોહમ જેવોજ કુશળ હતો અને તાજેતરમાં તેને પ્રોમોશન મળેલું.  તે સેલિબ્રેટ કરવા સોહમે તેને આમંત્રણ આપેલ. જયશ્રી અને સોનાલીની પણ સારી મૈત્રી જામતી અને બંને કપલ સાથે નાની ટુર પણ કરી આવેલ. સોનાલીએ જયશ્રીને નવા વૅકેશન ની વાત કરી. જયશ્રી એ માહિતી  વાંચી અને તે ક્યે આ વૅકેશન તો જોન ને પણ ગમશે. તેણે જોન ને માહિતી બતાવી. વાત સાંભળીને સોહમ તો તુરંત બોલ્યો આપણને આવા વૅકેશન માં રસ નથી. પણ જોન માહિતી વાંચવા લાગ્યો. જયશ્રી અને સોનાલી રસોડામાં થોડું સફાઈ કરીને પાઈનેપલ  બાસુંદી લઈને આવ્યા ત્યાં સુધીમાં તો જોને સોહમ ને સમજાવી લીધો. તેણે સોહમ ને કહ્યું અરે યાર આ વૅકેશન તો આપણા બોસ ને પણ ગમશે. તને તો ખબર જ છે કે ગુગલ અવાર નવાર આપણને ટેક્નોલોજી બંધ કરીને સર્જનાત્મક વિચારસરણી વિકસાવવા માટે પ્રોત્સાહન આપે છે અને તે માટે વૅકેશન લેવા ની પણ છૂટ છે. સોહમ ને હવે આ વૅકેશન નો આઈડિયા વધારે ને વધારે ગમવા લાગ્યો.

તેઓ લગભગ એક સાથે તેમની પત્નીઓને સંબોધીને બોલ્યા “પણ તમને આ વૅકેશન ગમશે? ત્યાં માત્ર ત્રણ જોડી કપડા જ લઇ જવાના છે અને બધુજ કામ આપણે જાતે કરવાનું છે”. સોનાલી ક્યે “ગમશે જ ને, આ તો એક સાહસિક એડવેન્ચર છે”. બે મહિના બાદ થોડા ઉત્સાહ ની સાથે અને થોડા ગભરાટ સાથે ચારેય વૅકેશન ઉપર નીકળ્યા. સાન ફ્રાન્સિસકો થી સેઉલ, સાઉથ કોરિયા પહોંચ્યા અને ત્યાંથી એક નાના પ્લેન માં જિનડો નામના ટાપુ ઉપર પહોંચ્યા ત્યારે ખરી દુનિયા થી જોજનો દૂર પહોંચી ગયા હોય તેમ લાગ્યું. ત્યાં થી એક નાના હેલિકોપ્ટર માં તે ચાર અને બીજા નવ જાણ જોડાઈને ગોટો નામના ટાપુ માટે રવાના થયા. પણ તે પહેલા બધાની બેગ ની બારીકાઈથી ચકાસણી થઇ. ત્રણ જોડી કપડાં અને દવા અને એક બ્રશ અને એક પેસ્ટ લઇ જવાની જ પરવાનગી હતી. બીજું કંઈપણ લોકો લાવેલ તે ત્યાં લઇ અને લોકર માં મુકવામાં આવ્યું. લેપટોપ અને ફોન કે બીજા કોઈજ આધુનિક ચીજો ન લાવવાની પહેલે થી જ ચોખ્ખી ભલામણ કરેલી. છતાં એક ચાઇનીસ સ્ત્રી જિનશુ વાંચવા માટે કિન્ડલ લાવેલ તે પણ જપ્ત કરીને લોકર માં મુકવામાં આવ્યું.

કુદરત માં વસવાટ

ગોટો ટાપુ ઉપર નાની જગ્યા ઉપર પ્લેન ઉતર્યું ત્યારે આબોહવા સુંદર હતી અને બધા ખુશ હતા. ટાપુ ઉપર પંદર લોકો ની ટોળીએ આવકાર આપ્યો અને હેલિકોપ્ટર પાછું વળ્યું. આખા ટાપુ ઉપર માત્ર કમ્પની ના પંદર કાર્યકર્તાઓ અને તેર ટુરિસ્ટ મળીને 28 લોકો જ હતા. સૌ પ્રથમ જમવાનું પીરસાયું। ઝાડ ના થડ ની બેન્ચ  અને તેવાજ ટેબલ ઉપર દરિયાની ના મોજા ને માણતા બધા જમ્યા અને રસોઈ નો સ્વાદ કઈ ઔર જ હતો. સૌને પોતાના સાદા રૂમ માં આરામ માટે થોડો સમય અપાયો અને પછી બે કલાક નું લેક્ચર હતું. તેમાં બધા સલાહ સૂચનો અપાયા। દરરોજ 5 વાગે ઉઠવાની ઘંટડી વાગે ત્યારે જેની નક્કી કરેલી ફરજ હોય તેઓને ચા પાણી તૈયાર કરવાના. સાથે લાવેલ દાંત સાફ કરવા નું બ્રશ વાપરી શકાય પણ બપોર ના લેક્ચર માં કુદરતી સાધન વાપરી શકાય તે બતાવવામાં આવશે તેમ કહેવાયું. સોનાલી સોહમ ને ક્યે “એ તો આપણું દાતણ, વળી બીજું શું”. ચા પાણી પતાવીને બધાએ પોતાની ડ્યૂટી પ્રમાણે પહોંચી જવાનું.

નીચે પ્રમાણે સૂચનો અપાયા. થોડા લોકો ને ખેતી વાડી માં પંહોંચવાનું, જે માંસાહારી હોય તેમાના થોડા ને ફિશિંગ માટે જવાનું અને થોડાને રસોઈ ની જવાબદારી. રસોઈ ઉપર જેની ડ્યૂટી હોય તેણે બે પ્રકારનું પોતના દેશનું માંસાહારી અને શાકાહારી ખાવાનું બનાવવાનું.  લગભગ 10 વાગે ચા અને નાસ્તો જ્યાં ડ્યૂટી હોય ત્યાં તેઓ પહોંચાડી આપશે. હમણાં ઉનાળા નો સમય હતો એટલે એક વાગે બધા જમવા આવે પછી પાછા કામ માટે જવાનું નતું। લંચ પતાવીને થોડો આરામ કર્યા બાદ 2-3 અને 3-4 અને પછી 4:30-5:30 એમ ત્રણ કલાસ માટે હાજર થવાનું.  જેની ડીનર ડ્યૂટી હોય તે છેલો ક્લાસ છોડી ને ડીનર ની તૈયારી કરે. ક્લાસ માં વિલ્ડરનેસ્સ લિવિંગ ની બધી તાલીમ આપવામાં આવશે. ખેતી ના શિક્ષણ થી લઇ ને જાતે સાબુ બનાવવા તે પણ શીખવાડવામાં આવશે. સ્ત્રીઓને મેકઅપ લાવવાનો પ્રતિબંધ હતો પરંતુ સૌંદ્રય વધારવા માટે ની કુદરતી વસ્તુઓ દેખાડવામાં આવશે તેમજ જેને રસ હોય તેઓને ઓજાર બનાવવા નું શિક્ષણ મળશે. જયશ્રી બોલી ઉઠી શું કુદરત માં આય શેડો અને દરિયા ની હવામાં માં વાળ બરડ થઇ ગયા છે તે માટે કઈ ઉપાય છે?  શાન સર બોલ્યા જરૂર છે. આજેજ   તમને એક રસદાયક વાત કહું. આ ટાપુ ઉપર થોડા સાપ સિવાય કોઈ હિંસાકારી જાનવર નથી. પણ અહીં ઘણા બકરા છે. આ બકરાઓ આર્ગન ફ્રૂટ ના ઝાડ ઉપર રયે છે તેને તમે જોયાજ હશે. તેઓને આર્ગનના બીયા ખુબ પસંદ છે. પણ તે માત્ર તેની છાલ ખાય છે અને બી થુકી નાખે છે.  તમારી દુનિયા જેને અમે કૃતિમ દુનિયા કહીએ છીએ તેમાં આર્ગન ની મહત્વતા સોના જેટલી વધી ગઈ છે. તે આર્ગન બીયા આપણે વીણવા જઈશું. આર્ગન બીયા નું તેલ કાઢીને માથામાં નાખો તો વાળ એકદમ સુંદર બની જશે. આર્ગન નો સાબુ બનાવી વાપરતા ત્વચા માં ચમકાટ વધશે અને તેનો ખાવામાં વપરાશ કરતા ડાયાબિટીસ ની તકલીફ ઓછી થાય છે. તેમજ ટાપુની દક્ષિણ માં સુંદર પથ્થરો છે તે અમુક ધાતુ ને લીધે  નીલા, લાલ લીલા અને પીળા રંગ નો ચમકાટ કરે છે. તે પથ્થરો ને ઘસી ને તેનો પાવડર બનાવી ને તમે આઈ શેડો અને બ્લશ ની જેમ વાપરો તો સુંદર મેકઅપ બને છે અને ત્વચા માટે હાનિકારક પણ નથી.

આમ તેઓનો સમય પસાર થવા લાગ્યો. સાંજના જયારે કઈ ડ્યૂટી ન હોય ત્યારે સોહમ અને જોન ટાપુ ની લટારે નીકળતા અને કઈ નવી ટેક્નોલોજી કેમ કામ આવે તેની વાતો કરતા. જોત જોતામાં 14 દિવસ નીકળી ગયા અને પાછા ફરવાનો દિવસ આવી ગયો. દુનિયાના વિવિધ દેશ માં થી આવેલ લોકો વચ્ચે મૈત્રી અને આત્મીયતા ગાઢ બની ગઈ હતી.  તેઓએ ઇમેઇલ ની અદલબદલ કરી, વૉટ્સ એપ અને ફેસબુક દ્વારા સંપર્ક માં રહેવાના કરાર કર્યા, અને ફોટા એકબીજાને મોકલવાના વચનો આપ્યા. જવાના દિવસે બધા આગલી રાતે વ્યવસ્થિત ધોયેલા કપડાં પહેરી ને આતુરતાથી તૈયાર થઇ ગયા અને વિમાન ની રાહ જોવા લાગ્યા. પણ વિમાન આવ્યુજ નહિ. રાહ જોતા જોતા કલાકો નીકળી ગયા. શાન સર તેમના તાળા ચાવી લઇ માત્ર એક નાનું સ્ટોરેજ સ્ટ્રક્ચર હતું તે ખોલવા ગયા. તેમાં કટોકટીમાં કામ આવે તેવી બે ચાર વસ્તુઓમાં એક જૂનો સેલ ફોન હતો તે બહાર કાઢ્યો। દર બે અઠવાડિયે તેઓ સ્ટોરેજ માં જઈને સોલાર ચાર્જર દ્વારા ચાર્જ કરી આવતા. તે ફોન લઈને તેઓ તેમની કંપની ના હેડ ક્વૉર્ટર માં ફોન જોડવા લાગ્યા. કલાકોની મહેનત પછી પણ કોઈએ તેમનો ફોન ઉપાડ્યો નહિ. બધા કહેવા લાગ્યા કે બીજા કોઈને ફોન જોડો ત્યારે તેઓને ખબર પડી કે ટાપુ ઉપર એકજ લાઈફ લાઈન હતી અને કોલ કરવાની સુવિધા માત્ર હેડ ક્વોર્ટર જોડે હતી.

હતાશ થયા વગર રોજ રાત દિવસ બધા ફોન કરવાની કોશિશ કરતા પણ કોઈ જવાબ મળતો નહિ. જિનશુ ના વર શુજીને એક નવી વાત કરી. તે ક્યે આવતા પહેલા જ તેણે કોઈ નવી વાત વાંચેલી કે આવતા એક મહિના ની અંદર 70 ટકા જેટલી દુનિયા નાશ પામવાની છે. ઓસ્ટ્રેલિયા થી આવેલ રોબર્ટ તુરંત બોલ્યો, અરે શુજિન તું આવી વાત કરે છે?  ધર્મ ની આવી આગાહી માં તારા જેવો મોટો વિજ્ઞાની કેમ વિશ્વાસ રાખી શકે? શુજિન ક્યે અરે મેટ આ કોઈ ધર્મ ની આગાહી ની વાત નથી. આ વસ્તુ મેં વિજ્ઞાની આર્ટિકલ માં વાંચેલ કે અમુક મિટિઓર દુનિયા ને ભટકાવાના છે અને તેના કારણે દુનિયા માં પૂર આવશે અને મોટા ધરતીકંપ થશે અને મોટી તારાજી સર્જાવાની શક્યતા છે અને મોટા ભાગની દુનિયા નાશ પણ થઇ શકે. બીજા ઘણા મોટા મોટા વૈજ્ઞાનિકોએ આ વાત હસી કાઢેલી. પણ હવે મને એ શક્યતા લાગે છે.

ટેક્નોલોજી વગરનું જીવન

હવે તે પછીના 16 વર્ષના ગાળા માં શું બન્યું તે બધી માંડીને વાત બીજી વખત કહીશ।  પણ વાત આગળ વધારીએ તો ટૂંક માં કહેવાનું કે દસ મહિના પછી સોહમ અને સોનાલી ને ત્યાં દરિયા કિનારે સાગર નામના દીકરાનો જન્મ થયો. લગભગ તેજ સમયે શુજિન અને જિનશુ ને ત્યાં નાશુજી નામનો દીકરો જન્મ્યો. લગભગ બાર મહિના પછી ઓસ્ટ્રેલિયન રોબર્ટ અને બ્રાઝીલ થી એકલી આવેલ શાના ને ત્યાં દીકરી નો જન્મ થયો અને તેમ જેનરેશન આગળ ચાલ્યું. તેમને વિલ્ડરનેસ માં રહેવાની રહેણી કેહણી ઉપરાંત વડીલો અંગ્રેજી, ઇતિહાસ, ભૂગોળ, વિજ્ઞાન અને ગણિત ના કલાસ માં ભણાવવા લાગ્યા.  જોન એક વખત ફિશિંગ માટે ગયેલો અને લપસીને પાણી માં પડ્યો અને મોટા દરિયાઈ મોજામાં તણાય ગયો. બીજા બે જણાએ હોડી બનાવી આગળ દુનિયા નો સંપર્ક કરવા નીકળ્યા અને મોટા દરિયાઈ મોજાને કારણે તણાય ગયા અને પછી કોઈએ જવાની વાત વધુ વિચારી નહિ.

શાન સર ના સ્ટોરેજ માં થી થોડા ઓજારો મળ્યા અને કુદરતી રીતે કપડાં અને બીજી જરૂરી વસ્તુઓ બનાવતા શીખ્યા. જરૂરિયાતની વસ્તુઓ બનાવવાની કળા ખીલી કે પછી જરૂરિયાતો ઓછી થઇ ગઈ પણ જિંદગી આગળ ચાલવા લાગી. માણસ ની આ ખાસિયત છે કે ગમે ત્યાં ગમે તે સંજોગો ને અનુસરીને રહેતા શીખી જાય છે.  પણ જે સમય ચાલ્યો ગયો હોય અથવા જે વસ્તુઓ ન હાસિલ કરી શકે તેને યાદ કરીને નિસાસા પણ નાખ્યા કરે છે. ટેક્નોલોજી બગડી જાય તો બે દિવસ તેને યાદ કરી કરીને રડે છે ને ટેક્નોલોજી હાસિલ થાય ત્યારે ટેક્નોલોજીને બદનામ કરે છે.

જયારે સાગર અને નાશુજી 14 વર્ષના થયા ત્યારે તેમને હોડી બનાવી આગળ દુનિયા જોવાની ઈચ્છા થઇ. તેમણે વડીલોને વાત કરી. પહેલા તો વડીલો એ ચોખ્ખી ના કહી. પણ સાગર નાશુજી અને તેમના થી બે મહિના નાની એમિલી તથા છ મહિના નાની ઇમારા એ મળીને જીદ પકડી. આખરે વડીલોએ મળીને નિર્ણય લીધો કે ચારે છોકરાઓને 10 મહિના ખુબ તાલીમ આપી ને તૈયાર કરવામાં આવશે। દરિયાના મીઠાવાળા પાણી માંથી પીવાનું પાણી કેમ બનાવવું તેનાથી લઈને નાના મોટા ઈલાજ કેમ કરવાના વગેરે ની બધીજ તાલીમ છોકરાઓને મળવા લાગી. અને તે દરમ્યાન બધા મળીને મોટી હોડી બનાવવા લાગ્યા. પહેલા નિર્ણય એવો લેવાયેલો કે રોબર્ટ પણ સાથે જ જવાનો હતો. પરંતુ રોબર્ટ ને થોડી માંદગી આવી અને હોડી માં સંકડાશ વધી જાય નહિ તેથી આખરે ખુબ ઉપદેશ ભલામણ પછી ચારે છોકરાઓ નીકળ્યા.. તેઓને કહેવામાં આવેલ કે કંપાસ પ્રમાણે નજીકનો મોટો ટાપુ  જેજુ છે અને  બીજો ટાપુ  જિનડો છે તે ચાર દિવસ ના અંતરે હોવો જોઈએ. તેઓને મહિના માટેનું ખાવાનું આપેલ પણ કહેવામાં આવેલ કે જો છ દિવસ ની અંદર કોઈ ટાપુ નજરે ન પડે તો પાછા ફરવાનું.

બરાબર સંભાળ રાખવાના વચન સાથે ચારે છોકરાઓ નીકળ્યા. બહુજ શાંતિ થી અને ડહાપણ થી ધીમી ગતિએ જતા લગભગ છઠે દિવસે તેઓને ધરતી દેખાવા લાગી. તેઓ ખુશ થઇ ગયા. જયારે પહોંચ્યા ત્યારે આખી નવીજ પ્રકૃતિ ની દુનિયા જોઈને તાજ્જુબ થઇ ગયા. લોકો પણ તેમને અને તેમના ઢબ વગરના કપડાં વગેરે જોઈને આશ્ચર્ય પામી ગયા. તેઓને તુરંત ત્યાંના મેયર અને પોલીસ મળવા આવ્યા અને તેમને સ્ટેશને લઇ આવ્યા. મેયર એડી અને પોલીસ કમિશનર લીપેન જોડે તેઓની નીચે મુજબ વાત ચાલી.

મેયર એડી: તમે દરિયામાં મુસાફરી કરીને કઈ જગાએથી આવો છો?

એમિલી: અમે ગોટો નામના ટાપુ એથી આવીએ છીએ.

સાગરે માંડીને વાત કરીકે આશરે સોળેક વર્ષ પહેલા તેમના બધાના વડીલો એક્સોટિક વેકેશન માં જવા નીકળેલા અને તેમને પાછા લાવવા માટે પહેલે થી ઠરાવ્યા પ્રમાણે કંપની નું વિમાન આવ્યુજ નહિ. ત્યારથી તેઓ ટાપુ ઉપર ફસાઈ ગયા છે.

મેયર એડી: તમને તો કેમ ખબર હોય પણ એ અરસામાં ખુબ મોટી તારાજી થયેલી.

નાશુજી: અમે તેવું કૈક સાંભળ્યું છે.

મેયર એડી: તમે સાંભળ્યું જ ન હોય. કોઈને ખબર નતી કે આવું કઈ થશે. અમેરિકા માં ટ્રમ્પ નામનો પ્રેસિડેન્ટ હતો તેને નોર્થ કોરિયા ના કિમ જૂન સાથે પર્સનલ બોલાબોલી ટ્વીટર ઉપર થતા કિમ જૂન ને ગુસ્સો આવ્યો અને તે તો પાગલ માણસ હતો.

સાગર: તેના વિષે અમને થોડી વાત કહેવામાં આવેલ.

લીપેન: કિમ જૂને અમેરિકા માં લોસ એન્જલ્સ તરફ મિસાઈલ મોકલી. ટ્રમ્પ ક્યે આવું અમેરિકા સહન નહીંજ કરે. તેણે ન્યુક્લિઅર કોડ દબાવીને નોર્થ કોરિયા માં અટૉમ બૉમ્બ નાખ્યો. નોર્થ કોરિયા તો નાનો ટાપુ હતો અને તે સાઉથ કોરિયા સાથે જોડાયેલ છે. આખો નોર્થ કોરિયા તુરંતજ નાશ પામ્યો અને સાથે સાથે અડધું સાઉથ કોરિયા પણ નાશ પામ્યું. બૉમ્બ ને લીધે દરિયા માં સુનામી જેવી ભરતી આવી અને છેક જાપાન સુધી પાણી ફરી વળ્યું અને કેટલાય ગામ ડૂબી ગયા. તે પછી ટ્રમ્પ ની તો રશિયા સાથે ની વાતો બહાર પડી અને તેને ઇમ્પીચ કરવામાં આવ્યો અને કમલા કરીને મહિલા પ્રેસિડેન્ટ આવી. તે પછી અમેરિકા એ ખુબ મદદ મોકલી અને બધા લોકો નો ગામે ગામે વર્ષો સુધી સંપર્ક સાધવાની કોશિશ બધા કરતા રહ્યા.

એડી: પરંતુ ગોટો ટાપુ ઉપર તો કોઈ માણસો રહેતા હોય તેવી નોંધ ક્યાંય હતીજ નહિ.

દુનિયા માં ટેક્નોલોજી ની પ્રગતિ

સાગર: મારા પપ્પા તો ગુગલ કરીને એક મોટી કૅમ્પની માં કામ કરતા હતા અને તેમના બોસ ને કહીને નીકળેલા.

એડી: ખબર નહિ કેમ તે પ્રમાણે સમાચાર નહિ મળેલ. અને લગભગ બાર વર્ષ પહેલા ગુગલ કંપની બંધ થઇ ગઈ.

સાગર: એવું બને જ નહિ. મારા પપ્પા અમને કહેતા કે ગુગલ દ્વારા બધુજ શોધી શકાય છે.

તેવી બીજી કોઈ કંપની છે જ નહિ.

લીપેન: હવે તો એક બીજી ટેક્નોલોજી કંપની આવી ગઈ છે. તેની સર્વિસ લ્યો ત્યારે તેની ચિપ તમારી આંગળી માં ચામડી નીચે બેસાડી આપે એટલે તમે કોઈ પણ ગેજેટ વગર ગમે ત્યાં ગમે ત્યારે કોઈ પણ વસ્તુ શોધી શકો છો.

ઇમારા ને ટેક્નોલોજી ની વાતોમાં ખુબજ રસ પડતો। એ તુરંત બોલી: એ કેવી રીતે? તમે બતાવશો?

લીપેન: જરૂર. જુઓ હું હવામાં લખું છું કે કોરિયા ના આજુબાજુના ટાપુઓ બતાવો.

લીપેન સામે હવા માં કૈક લખવા લાગ્યા. અને બીજીજ મૅનિટે હવા માં કોરિયા ના ટાપુઓ નજર સામે તરવા લાગ્યા.

તેમણે ગોટો માટે માહિતી માંગી તો ગોટો નો એરિયા, ત્યાંનું હવામાન વગેરે માહિતી આવવા લાગી.

લીપેન: આ નવી કંપની નું નામ છે AirMagic (એરમેજિક)। હવે ફેસબુક કરીને કંપની હતી તે પણ ગઈ અને તેને બદલે બીજી કંપની છે તેની ચિપ વચલી આંગળી માં બેસાડાય છે.

ઇમારા: અમે સાંભળેલ છે કે બધા પાસે ફોન પણ હોય છે અને તુરંત એક બીજાનો સંપર્ક કરી શકાય છે.

એડી: હવે તેવા જુના ફોન ગયા.

ઇમારા: શું ત્રીજી આંગળી માં ફોન ની  ચિપ બેસાડવાની?

લીપેન: આંગળીમાં જ બધું થોડું હોય? તો જેને આંગળી ન હોય તેનું શું થાય? ફોન માટે ની ચિપ તો કાન પાસે બેસાડાય છે. ફોન મળે નહિ, ખોવાય જાય, તમારા કોન્ટેક્ટ અને બધી માહિતી કોકના હાથ માં જાય તેવું સેક્યુરીટી રિસ્ક પણ ખરું. તેને બદલે આ ચિપ કાન બેસાડેલી હોય એટલે તમે બોલો “કોલકારો, Mrs. લીપેન જોડે ફોન જોડ એટલે ફોન લાગે અને તમને કાન માં સંભળાય”. તે કંપની નું નામ છે KolKaro (કોલકરો).

ઇમારા: એ વળી કેવું નામ?

એડી: હવે દુનિયા ગ્લોબલ થઇ ગઈ છે. અને આ નામ ભારત માં એક ભાષા ગુજરાતી બોલાય છે તેમાંથી લેવાયું છે. અમેરિકા માં વસતા ગુજરાતીઓ એ એટલું મોટું દળદાર પુસ્તક બનાવ્યું કે તેની નોંધ ગિનિસ બુક માં કરવામાં આવી. તેથી ગુજરાતી ભાષા માં થી નવી ફોન કંપની નું નામ તેના ઇન્વેન્ટરે કોલકારો રાખું છે.

સાગર: મારા મમ્મી અને પપ્પા પણ મૂળ ગુજરાતના વાતની છે અને તેઓએ મને થોડું થોડું ગુજરાતી પણ શીખવ્યું છે.

એડી: મેં એવું સાંભળેલ કે એકવાર કોઈ ગુજરાતી વિવેચકે જોડણી વગર ગુજરાતીઓ લખે છે તેની ખુબ ટીકા કરેલી. પરંતુ આ ગુજરાતીઓ તો દુનિયા માં મોટી ટેક્નોલોજી ની શોધ કરી ને નામ કમાઈ ચુક્યા છે. લખવાની તો તેમની સાઈડ ની હોબી છે અને તોયે ધીમે ધીમે લખવામાં પાવરધા થઇ ચુક્યા છે. આ મોટા પ્રૌદ્યોગવિજ્ઞાનીઓ દુનિયા માં જેટલી પ્રગતિ કરી રહ્યા છે તેનાથી પા ભાગનું પણ પેલા વિવેચક કરી બતાવે તો આપણે માનીએ.

લીપેન: ગુજરાતીઓ ના સાહિત્ય અને સંગીત ના શોખ ને કારણે અને ગિનિસ બુક ની નોંધ પછી, આખી દુનિયા માં લોકો ગુજરાતીઓને ઓળખતા થયા. અને પાછું કહેવાય છે કે ગુજરાતીઓ જેટલા લખવામાં પાવરધા તેટલાજ છે તેટલાજ ખાવાના પણ શોખીન હોય છે. તેથીજ હમણાં કોઈ ગુજરાતીએ બનાવેલ નવી કમ્પની ખુલી છે તેનું નામ છે JalsaKaro (જલસાકરો). તેની સર્વિસ રાખો તો તેઓ રસોડામાં થ્રિ ડી મશીન મૂકી જાય અને પછી તમે તેમાં રેસીપી પ્રમાણે ઇન્ગ્રીડિઅન્ટ નાખો એટલે તૈયાર રસોઈ બહાર આવે.

એમિલી: આ નવી ટેક્નોલોજીની વાત તો ખુબજ રસદાયક છે પણ હવે અમારા વડીલોનો સંપર્ક જલ્દી કરીએઅને એ પહેલા મારી એક દરખાસ્ત છે. તમે જે કંપની કહી તે ફેસબુક ની જગાએ આવેલ છે તેમાં જોઈ શકાય કે મારી માસી ની કઈ ખબર મળે તો?

ટેક્નોલોજી સમય સકર કે લાઈફ સેવર

લીપેન: ચાલો જોઈએ. અને તે કંપની નું નામ છે સમયસકર। હા એ પણ કોઈ ગુજરાતીએજ બનાવેલ છે અને એનો અર્થ છે સમય નો વિનાશ કરે તે. લોકો ફેસબુક ઉપર રોજ કલાકો ના કલાકો  વેડફી નાખતા. એટલે તેવીજ નવી કમ્પની એ પોતાનું નામ સમયસકર રાખ્યું છે.

સાગર: એટલે કે ટેક્નોલોજી હોય તોયે મોટી સમસ્યા અને ન હોય તોયે મોટી સમસ્યા.

લીપેન: બેટા, એનો અર્થ એવો કે ટેક્નોલોજી ભલે ગમે તે આવે અને ગમે તેટલી પ્રગતિ થાય પણ ટેક્નોલોજીને ક્યાં અને કેટલું મહત્વ આપવું અને ક્યારે માણસાઈ સાચવવાની અને આપણા વ્હાલાઓને મહત્વ આપીને  ટેક્નોલોજી બંધ કરવાની તેનો દોર તો આપણેજ સાંભળવો પડે.  બાકી પ્રગતિને કોઈ રોકી પણ ન શકે અને પ્રગતિ ની જરૂર પણ છે. ફોન લોકર માં મૂકીને 15 દિવસ તમે વેકેશન માણો તેનું પરિણામ આપણે જોઈ લીધું અને તે છતાં પણ વેકેશન પૂરું થાય પછી જિંદગી એની એજ તો તે પણ નકામું.

ટેક્નોલોજી ના ચક્કર ફસાયેલી જ જિંદગી હોય તો તે 15 દિવસ ના વૅકેશનનો  શો અર્થ?  ટેક્નોલોજી બંધ કરીને 15 દિવસ વેકેશન ઉપર જવાની બદલે લોકોએ તે પાઠ ટેક્નોલોજી ભર્યા જીવન માં વણવાનો છે તેથી ટેક્નોલોજી ના ગુલામ થઇ ને રહેવાની બદલે ટેક્નોલોજી ના બોસ થઈને માણસ રહી શકે.

સાગર: તો અંકલ તમે અમને હોડી તૈયાર કરવામાં મદદ કરશો? અમારે તુરંત અમારા વડીલો નો સંપર્ક કરવા માટે પાછા નીકળવાની તૈયારી કરવી પડશે.

લીપેન: મેં તે માટે મેસેજ મોકલી દીધો છે અને ત્રણ હેલિકોપ્ટર તૈયાર છે. ટેક્નોલોજી ને સમયસકર તો ઘણા ગણે છે, પણ આજે આપણા વહાલા જનો સાથે અંતર ઓછું કરવામાં આધુનિક ટેક્નોલોજી નો ફાળો છે તે પણ તમને જોવા મળશે. આ નવા હેલિકોપ્ટર હવા ની ગતિએ ઉડે છે અને કોઈપણ મોટી મુસીબત માં પડ્યા વગર  તમે છ મિનિટ માં તમારા વડીલો સાથે હશો અને તુરંત બધાને અહીં લાવવાની અમે તૈયારી કરેલ છે.

Darshana 

Darshana V. Nadkarni, Ph.D.
Cell: 408-898-0000

Updates on Twitter @DarshanaN

Blog – http://darshanavnadkarni.wordpress.com/
“Success is the ability to go from one failure to another, with no loss of enthusiasm” – Sir Winston Churchill

તમને ફૂલ દીધાનું યાદ- તરુલતાબેન મહેતા

તમને ફૂલ દીધાનું યાદ

શહેરની જાણીતી હોસ્પિટલ ‘અંકુર ‘ના ગેટ પર રિક્ષાનો ધરધરાટ થઁભી ગયો. બરોબર  સાંજે સાડા છ વાગે ગેટ પરનો દરવાન દરરોજ તેને સલામ કરી આવકારે છે,તે યુવાની વટાવી ચૂકેલી પણ  સપ્રમાણ દેહ અને આધુનિક ડ્રેસમાં કોઈને  નજર ઠેરવી જોવાનું મન થાય તેવી હતી.તે   ઠસ્સાપૂર્વક   અને સ્ફૂર્તિલી ચાલે લિફ્ટ તરફ જાય છે.દરવાન ક્યાંય સુધી તેના અછડતા હાસ્યને જુએ છે.
બીજા માળે કેન્સર વોર્ડના છેડા પર આવેલા સ્પેશ્યલ રૂમ વીસનું બારણુ ખૂલ્યું.
રૂમમાં ઠરી ગયેલી ફિનાઈલ અને ડેટોલની વાસ ખળભળી ઊઠી.ટયુબલાઈટના સફેદ  પ્રકાશમાં સળવળાટ થયો.

દીપની બન્ધ આંખોની  પાંપણે એક સરસરાટ અનુભવ્યો ,ખસી જતા દુપટ્ટાને ખભે સરખો મૂકતા હાથની સોનાની બગડીનો સહેજ રણકાર કાનમાં ગૂંજી રહ્યો. આછી મધુરી સુવાસનું એક તાજું મોજું  એને ભીંજવી ગયું.

દીપનો  શ્વાસ આછા  લયમાં રોકાયો,અબઘડી પ્રિયા બારીનો પડદો ખસેડશે ,એ આંખ ખોલશે ને   પડદો ખૂલતાં વેંત સાંજના આકાશેથી   નારંગી કિરણો  ઓરડાના ખૂણે ખાંચરે કેસરી પોતું લગાવી દેશે.પછી ઓરડાનો  બેડ શાંત સરોવર હોય તેમ તેમાં ધીરે ધીરે સૂર્યના પ્રતિબિબને વિલીન થવાની   તેણે

 કલ્પના કરી .

દીપને  એના કપાળને ,પાંપણોને ,હોઠને એક સરકતો મૃદુ પાદડીઓનો સ્પર્શ  થયો .

એના છાતી પર મૂકેલા હાથની ફિક્કી ,રુક્ષ હથેળીમાં પડેલું તાજું લાલ ગુલાબ તેણે હળવેથી  દબાવ્યું.શરીરની સમગ્ર ચેતના આંગળીઓના ટેરવે રોમાંચિત થઈ ઝણઝણી ઊઠી.એની છાતી પર ઝૂકેલા પ્રિયાના આછા મેક અપથી શોભતા ચહેરાને તે આંગળીઓથી ચૂમી રહ્યો,પ્રિયા દીપના હોઠોમાં રમતું    ‘તમને ફૂલ દીધાનું યાદ ‘  ગીત અનુભવી રહી.

પિયા અતીતના રમણીય સમયમાં સરી ગઈ.પહેલી વાર ઢાળ ઊતરતી ટેકરીઓ પરથી એક નાનકડું રાતુંચોળ ફૂલ દીપે પ્રિયાને રોમિયોની અદાથી આપ્યું હતું. મંત્રમુગ્ધ પિયા કઈ બોલે તે પહેલાં મિત્રોના  તાળીઓના અવાજથી તે શરમાઈ ગઈ હતી .સૌએ તેમના  પ્રેમને વધાવી લીધો હતો.

દીપ ઘણું બોલવા તડપે છે પણ કીમો થેરાપીની અસરથી અવાજ રિસાઈ ગયો છે,ત્યાં હળવી ચપટીના અવાજથી  તેનું ધ્યાન ખેંચાયું .

‘ડોન્ટ બી સેડ  દીપ, યુ વિલ બી ઓલરાઇટ ,આઈ નો યુ લવ પ્રિયા.’ ડો.આશુતોષ બોલ્યા .
*

દીપ-પ્રિયાની પહેલી મુલાકાતના મુગ્ધ પ્રેમની શરૂઆત 25વર્ષ પહેલાં આબુના ગુરુશિખરની ટોચ પરથી ઊતરતાં થઈ હતી,વેકેશનમાં  મિત્રોએ આબુની ચાર દિવસની ફન ટ્રીપ ગોઠવી હતી.બધાએ કપલમાં એડજેસ્ટ થવાની શરત હતી.બીજા અગાઉની ઓળખ કે મૈત્રીથી પોતાના પાર્ટનર શોધી મીની વાનમાં ગોઠવાઈ ગયાં .દીપ અને પિયા પહેલીવાર મળેલાં ,એકબીજાને મુંઝાતા જોઈ રહ્યાં .થયેલું એવું કે પિયાનો ફ્રેન્ડ સિદ્ધાર્થ પ્લાન પ્રમાણે આવી શક્યો નહોતા.છેક છેલ્લી ઘડીએ  વિનય એના ભાઈ દીપને લઈ આવેલો.દીપ બેગ્લોરની ટેક ઇસ્ટિટ્યૂટમાંથી ગ્રેજ્યુએટ થઈ રજાઓમાં ઘેર આવ્યો હતો.

વિનયે બૂમો પાડી ‘આમ બાધાની જેમ એકબીજાને જુઓ છો શું?બસમાં ચઢી જાવ.’

બસની પહેલી બે સીટ ખાલી હતી  તેમાં તેઓ સંકોચાઈને ગોઠવાયાં એટલે પાછળની સીટમાંથી આશુતોષે દીપને  પ્રિયાની નજીક ધકેલ્યો.’સ્કૂલના છોકરાની જેમ નર્વસ થઈ ગયો કે શું?મઝા કરવા નીકળ્યાં છીએ દુનિયા જખ મારે આપણને કોઈની પડી નથી.’આશુતોષ મસ્તીમાં બોલ્યો હતો .

દીપ વિચારતો હતો દરરોજ સાંજે છ વાગ્યા પછી એની રુમમાં જીવન વહેતુ થાય છે. હળવી  ઝરમર થાય છે.સાંજે  પ્રિયા રૂમમાં આવે પછી દસેક મિનિટ પછી ડો.આશુતોષ રાઉન્ડ પર દીપની પાસે આવે.બધાં કોલેજકાળના  મિત્રો હતાં તેથી હળવાશના વાતાવરણમાં આશુતોષ વધુ સમય રૂમમાં રોકાતો ,કેટલીક વાર પ્રિયાના ટીફીનમાંથી નાસ્તો કરતો,કેન્ટીનમાંથી ચા મંગાવતો . પહેલેથી તેનો મૂડ મસ્તી મઝાકનો તેથી દીપને અને પ્રિયાને ગમતું.પણ તેઓ જાણતા હતા કે આશુતોષ તેના  હાસ્યમાં ઊંડી  વેદનાને છુપાવતો હતો. તેની પત્ની આ જ હોસ્પિટલમાં પાંચ વર્ષ પહેલાં ગર્ભાશયના કેન્સરમાં મુત્યુને ભેટી હતી.

કે ટલીક વાર દીપ આંખો બંધ કરી સૂતો હોય , આશુતોષ બેડની ડાબી બાજુ ઊભો હોય અને પ્રિયા જમણી બાજુ ઊભી હોય બન્ને દીપની સારવાર કરવામાં મગ્ન,બે તંદુરસ્ત શરીરના ગરમ શ્વાસોનું  પરસ્પર મિલન દીપ એના  કુશ શરીર પર કોઈ તોફાનની જેમ અનુભતો.ફૂલ સ્પીડમાં પૂલ પરથી પસાર થતી ટ્રેનને રોકવા એ એના નબળા હાથ ઊંચા કરી તેની પર ઝૂકેલા બે શરીરને અલગ કરવા પ્રયત્ન કરતો.પ્રિયા અને આશુતોષ

એકસાથે બોલી ઊઠે :’આર યુ ઓ કે દીપ ?’

‘મારાથી શ્વાસ નથી લેવાતો ‘ દીપ કડડભૂસ કડાકા સાથે તૂટી પડતો પૂલ હોય તેમ ચીખી  ઊઠ્યો .

ડો.ઓક્સિજનની નળીને ઠીક કરે છે.પ્રિયા ભીના ટુવાલથી એનું મોં લૂછે છે.

આશુતોષ ;’સી યુ ટુમોરો ‘ કહી રૂમની બહાર ગયો..

દીપ જોતો  હતો  સૂર્યાસ્ત પછીની બારી બહારની ભૂખરી  ઉદાસીનું પૂર રૂમમાં નિશબ્દ ફરી વળ્યું હતું. પ્રિયાના ચહેરા પર થાક અને વેદના ઊભરી

આવી હતી. થોડીવાર પહેલાં રૂમમાં બે તંદુરસ્ત શરીરની હાજરીથી જાગેલાં  સંવેદનોએ  અજાણપણે  એકબીજામાં ભળી જઈ સંમોહક વાતાવરણ સર્જ્યું હતું . પ્રિયાનો ચહેરો પ્રફુલ્લિત થઈ ગયો હતો ,આશુતોષ તેની ડ્યુટીને અને સમયને વીસરી જઈ જાણે સ્વજનની હૂંફમાં નિરાંતવો ઊભો હતો.

દીપને  પોતાના  કેન્સરગ્રસ્ત શરીર  માટે  ધિક્કાર થયો ,કેમ કરીને તેનાથી છૂટકારો મળે ? હજી કેટલી વાર કીમો લેવાનો? અરર આ સતત ઊબકા ને માથાની નસોની તાણ . ના ના હવે સહન નથી થતું .,એ કેટલો લાચાર કે જાતે બાથરૂમમાં પણ નથી જઈ શકતો ,પાણીનો પ્યાલો તેના નબળા હાથથી પકડી શકતો નથી.

પ્રિયા તું રોજ મારા માટે ગુલાબ લાવે છે , આખો દિવસ હું તારા આવવાની રાહ જોઉં છું, મારું મન તને ભેટી પડે છે પણ મારું આ  જડ શરીર  બેડમાં જકડાઈ

રહે છે ! મને આશુતોષના તંદુરસ્ત શરીરમાં પ્રવેશી તને મારા બાહુમાં સમાવી છાતી સરસી લગાડી દેવાનું મન થાય છે.કાશ ! હું પરકાયા પ્રવેશ કરી તારા હૂંફાળા દેહને મારામાં સમાવી શકું ! તારી  ઊભરાતી છાતીમાં  મારું મોં છૂપાવી દઉં !  દરરોજ સાંજે  મને કચ્ચરધાણ કરતું  આવું દશ્ય હું ક્યાં સુધી સહન કરું? ક્યાં સુધી આ અગન પથારી પર હું સૂતો રહું? મારી લાશને સૂકા કાષ્ઠમાં ભડ ભડ બળી જવા દે।.

પ્રિયાએ ટિફિન લીધું અને દીપના કપાળે ચુંબન કરી કહ્યું; ‘કાલે તને સારું ફીલ થશે. ‘

દીપે પિયાનો હાથ ઝાલી કહ્યું ‘નો મોર કીમો ,આઈ કાન્ટ બેર ઈટ ,સૉરી મને માફ કરજે પ્રિયા ‘.

પ્રિયાને આઘાત લાગ્યો ,ગુસ્સો આવ્યો ;’ટ્રીટમેન્ટ વગર શું થાય તને ખબર છે ને?’

દીપે પ્રિયાના હાથને સ્નેહથી  દબાવ્યો:’આપણા પ્રેમને ખાતર મારી પીડાને સમજ ‘.

પ્રિયા ડૂસકાંને દબાવતી   ઊતાવળી ડો.આશુતોષની ઓફિસમાં પહોંચી. ડો.આઈ.સી.યુ માં હતા.

તે લથડતા પગે નીચે આવી ત્યાં દરવાન દોડીને આવ્યો ;’મેમસાબ ઠીક હો?’

તેણે રીક્ષા બોલાવી .પોતાના જ મૃતદેહનો   બોજ તે ઉપાડતી હોય તેમ ભારેખમ પગથી  પ્રિયા   એક ડગલું  ચાલી શકતી નથી એ ..બોજ તેના  ખભાને ,કેડને,સમગ્ર શરીરને ….એના હોવાપણાને તોડી રહ્યો હતો.

*

‘ આજે કેમ આટલી વહેલી આવી?તારી તબિયત ઠીક છે ને?’ડો.આશુતોષે ઉતાવળી ,વ્યગ્ર આવેલી પ્રિયાને જોઈ કહ્યું.

તે ચક્કર આવતા હોય તેમ ખુરશીમાં બેસી પડી.ડોકટરે નર્સને પ્રિયાનું બ્લડપ્રેશર લેવા કહ્યું.

‘પ્રિયા ,લૂક એટ મી ,એટલી બધી ટેન્સમાં કેમ છું ?’ ડોકટરે રિલેક્સ થવા ગોળી આપી.

‘મને દવાની જરૂર નથી,દીપને જરૂર છે અને એ કીમો લેવાની ના પાડે છે.’ પ્રિયા ગુસ્સામાં બોલી.

‘વોટ ? હોસ્પિટલમાં છેક છેલ્લી ઘડી સુધી પેશન્ટને બચાવવા સારવાર અપાય છે.એ અમારી ડ્યૂટી  છે.’ડો.આશુતોષ કડકાઈથી બોલ્યા.

તેણે ખુરશીમાં બેઠેલી પ્રિયાને આત્મિયતાથી ઊભી કરી કહ્યું :’ ચાલ, આપણે એને સમજાવીશું.’

ગઈ કાલ રાતના દીપના શબ્દો પ્રિયાને  રૂંવે રૂંવે દઝાડતા હતા તે એવી આગમાં ફસાઈ હતી કે બચાવની કોઈ દિશા નહોતી.છેલ્લાં બે વર્ષથી તે દીપની સારવાર માટે  સમયને હંફાવવા લડતી હતી,હા ડો.આશુતોષનો સહકાર અને હૂંફ તેને ટકાવી રાખવા બળ આપતાં હતા.પણ દીપ આમ હતાશ થઈ જાય તો ર્ડાકટર શું કરે?શું એની સારવારમાં ખામી છે?શું એનો પ્રેમ દીપને જીવનનો ઉજાસ ન આપી શકે?

ડો.આશુતોષે દીપના રૂમમાં પ્રવેશ કર્યો ત્યારે એની પાછળ આવતી પ્રિયા વચ્ચે જ થઁભી ગઈ.એક ક્ષણ તેને લાગ્યું બેડ ખાલી છે.ડોકટર એનો હાથ પકડી લઈ આવ્યા.ઊંચા ,મજબૂત ડોક્ટરને વેલીની જેમ વીંટળાતી પ્રિયાને દીપે  બન્ધ આંખોએ જોઈ.પછી તે બારીને તાકી રહ્યો ,પ્રિયાથી જીરવાયું નહિ એણે સર..કરતો પડદો ખોલી નાંખ્યો.

 દીપે પોતાની આંખ પર હાથ ઢાંકતા કહ્યું :’આજે તાપ આકરો છે.,આજે તું વહેલી આવી ગઈ ?’

આશુતોષે દીપને સ્ટેથોસ્કોપથી તપાસતા કહ્યું :’શું વાત છે યાર ? તારી સારવાર ચાલી રહી છે ,ને તું કેમ ભાંગી પડે છે?’

પ્રિયાની લાલ આંખો જોઈ દીપ બોલ્યો :’આજે ગુલાબ આંખોમાં સંતાડી રાખ્યા છે?’

પ્રિયા પર્સમાંથી ગુલાબ કાઢતાં ધ્રુસકે ચઢી …એક  .બે  .મિનિટ… રૂમમાં ટોર્નેડો(ચક્રવાત ) આવ્યો હોય તેમ બધું ઊંઘુછત્તુ થઈ ગયું.

દીપના ચહેરા પર અકળ સ્મિત હતું.

આશુતોષને  ગુસ્સો આવ્યો :’બીજાંને રડતાં જોઈ તને હસવું આવે છે?’

દીપ:’હું તો લાચાર છું ,માત્ર દષ્ટા છું ‘.

આશુતોષે પ્રિયાના ઝૂકેલા ખભા પર  પર હાથ ફેરવ્યો.ગુલાબનું ફૂલ દીપના હાથમાં મૂકતી  પ્રિયાના હાથને દીપે હોલવાતા દીવાની ભડકો થતી જ્યોતની જેમ ઝનૂનપૂર્વક  પકડી આશુતોષના હાથમાં મૂકી દીધો પછી બે ઊષ્ણ  હથેળીઓ વચ્ચે  હળવેથી ગુલાબને સરકાવી દીધું .

(ધીરે ધીરે ઢાળ ઊતરતી ટેકરીઓની સાખે ,તમને ફૂલ દીધાનું યાદ –કવિ રમેશ પારેખ )

તરૂલતા મહેતા

આજ જાને કી જીદ ના કરો-જીગીષા પટેલ

આજ જાને કી જીદ ના કરો
રાહુલ ની રાહ જોતી જોતી રોહિણી સોફા પર જ ઊંઘી ગઈ હતી. પાંચ દિવસની બોસ્ટનની સફર કરીને આવેલ રાહુલે પ્લેનમાંજ થોડું ખાઈ લીધું હતું. રોહિણીના મનમોહક સુંદર ચહેરા પર વ્હાલથી ચુંબન કરી રાહુલે તેને ઉંચકીને પલંગ પર સુવાડીને રેશમી રજાઇ  ઓઢાડી. રાહુલ પણ ખૂબ થાકેલો હતો એટલે તરત કપડાં બદલી સુઈ ગયો. મળસ્કે રોહિણી ઝબકીને જાગી તો રાહુલ બાજુમાં સૂતો હતો એને ઘસઘસાટ સૂતેલો જોઈને નિસાસો નાખીને તે પણ સુઈ ગઈ.અનેક સુહાના સપના સાથે રાહુલને પરણેલ રોહિણી હવે નાખુશ રહેતી હતી.
આઈ ટી માં કન્સલ્ટન્ટ  રાહુલ એન્જીનીયર થઈને એમ.એસ.  થયેલ દેખાવડો યુવાન હતો.અમેરિકામાં સરસ રીતે સેટલ થઈ ને 29 વર્ષે પરણવા ઇન્ડિયા ગયો.બહુ છોકરીઓ જોઈ પણ કોઈ પસંદ ન પડી.નાના ગામ નડિયાદમાં રહેલી ને પ્રોફેસર પિતાની એકની એક ,બીએસસી થયેલ ,ચુલબુલી ને મનમોહક રોહિણી રાહુલ ને પહેલી મીટીંગમાંજ ગમી ગયેલ. ૫.૮ ઇંચ ઊંચાઈ ,મોડેલ જેવું ફિગર ,મારકણું સ્મિત અને વાક્પટુતાની તો વાત જ ન પૂછો!!   તેને જોઈને કોઈ કહે નહિ કે આ નડિયાદ જેવા નાના ગામમાં રહેલ છે.  પ્રોફેસર પિતાને પણ દેખાવડો અને અમેરિકામાં સેટલ રાહુલ ગમી ગયો અને ઘડિયા લગ્ન લેવાયા.રાહુલ એચ વન પર હતો એટલે રોહિણીને પણ સાથે જ લઇ ને અમેરિકા આવવાનું થયું.   માતાપિતાને છોડવાનું દુઃખ હતું પણ સાથે સાથે પોતાના પિયુ સાથે અમેરિકા આવવાનો ઉમળકો પણ હતો.રોહિણી પહેલી જ વાર પ્લેન માં બેસીને અમેરિકા આવતી હતી.પ્લેનમાં રાહુલને વીંટળાઈ ને બેઠેલ રોહિણીનું ફાટ ફાટ થતું યૌવન રાહુલ ને પણ હચમચાવી દે તેવું   હતું.    સાનફ્રાન્સીસકો ના એરપોર્ટ પર ઉતરીને અને રાહુલના સરસ ઘરમાં પ્રવેશીને તો રોહિણી જાણે સ્વર્ગ ના સુખનો અનુભવ કરી રહી હતી. શરૂઆત ના દિવસોમાં તો રાહુલે તેને સરસ અમેરિકન કપડાં અપાવ્યા ,જુદી જુદી રેસ્ટોરન્ટમાં જમવા લઇ જતો, વિકેન્ડમાં તેને દરિયા કિનારે,  હાફ મૂન બે અને સાનફ્રાન્સીકો  સિટી માં ફરવા લઇ જતો , રોહિણીને તો અમેરિકા અને રાહુલ બંને સાથે પ્રેમ થઇ ગયો.તે તો જાણે સાતમા આસમાન માં વિહરતી હતી.પણ આ લાંબુ ન ચાલ્યું કારણકે રાહુલ ને તેની કેરિયરમાં હરણફાળ ભરવી હતી.તેને તો ઓરેકલ ની દુનિયામાં તેના નામનો ડંકો વગાડવો હતો.
રાહુલ ખૂબ હોંશિયાર અને મહત્વકાંક્ષી છોકરો હતો. કંપનીના કામથી તેને ખૂબ ટ્રાવેલ કરવું પડતું જ્યાં પ્રોજેક્ટ ચાલતો હોય ત્યાં પ્રોજેક્ટ મેનેજર હોવાથી જવું પડતું અને પ્રોજેક્ટ પતાવવા દિવસ રાત કામ કરવું પડતું. રોહિણીએચ 4 પર હતી એટલે કામ કરી ન શકે અને અમેરિકામાં જાહેર વાહનોની સગવડ પણ નહિ એટલે આખો દિવસ ઘરમાં એકલી એકલી કંટાળવા લાગી. દિવસે ચાલવા જતી તો રસ્તા માં ક્યાંય કોઈ દેખાતું નહિ.  તેમાં સવારના સાત વાગે નીકળી ને રાત્રે આઠ વાગે રાહુલ પાછો ઘેર આવતો અને રાત્રે જમીને પણ પાછો કમ્પ્યુટર લઈ બેસી જતો.આખો દિવસ એકલી એકલી કંટાળેલ રોહણી  રાહુલ ને કહેતી મારી સાથે થોડી વાર વાત તો કર !અને રાહુલને ખભા પાછળથી બાથ ભરી ચોંટી પડતી ત્યારે રાહુલ કહેતો રો તું સુઈ જા મારે ખૂબ કામ છે. હું આવું છું અને રાત્રે  એક  કે બે વાગે રાહુલ સુવા જતો ત્યારે પાસા  ઘસી થાકી ને રડીને રોહિણી સુઈ ગઇ હોય.  રાહુલ રોહિણીને પ્રેમથી રો કહીને બોલાવતો.  તેને રો માટે પ્રેમ તો બહુ હતો પણ કામના બોજ હેઠળ પ્રેમ કરવાનો પણ ટાઈમ ન હતો.એમાં કંપનીમાં તેની પોસ્ટ વઘી ગઈ ,તે વીપી બની ગયો.પોસ્ટ અને પૈસા બને વધ્યાં પણ રો ની હરીભરી જિંદગી જાણે નર્ક બની ગઈ.તેના યૌવનના અરમાનોનો મહેલ જાણે કડડ ભુસ થવા તૈયાર હતો.
એક દિવસ રાહુલ કામથી પાંચ દિવસે આવેલ અને બીજે જ દિવસે ફરી ચાર દિવસ માટે જવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો રો રાહુલને વળગીને ખૂબ રડવા લાગી તેને રાહુલ ને કીધું હું તારા વગર આટલું બધું નથી રહી શકતી. આજે તું અહીંથી કામ કર ને જાન !  અને રો એ અતિપ્રિય ગઝલ  ફરીદા ખાનુમ  દ્વારા ગવાયેલ સીડી પર ચાલુ કરી.
આજ જાને કી જીદ મત  કરો ,યું હી પહેલૂમે બૈઠે  રહો। ….
હાય મર જાયેંગે ,હમ તો લૂંટ જાયેંગે ,ઐસી બાતેં કિયા ન કરો। ….
તુમ એ  સોચો જરા કયું ના રોકે તુમ્હે ,જાન જાતી હૈ જબ ઉઠકે જાતે હો તુમ। …..તુમકો અપની કસમ જાનેજા. …. આજ જાને કી જીદ ન કરો   …..
વકત  કી કેદ મેં  ઝીંદગી હૈ મગર, ચંદ ઘડીયાં યેહી હૈ  જો આઝાદ હૈ
ઇનકો ખોકર મેરી જાને જા ઉમ્ર ભર  ના તરસ્તે રહો…આજ જાને કી જીદ ના કરો….
.કિતના માસુમ રંગીન હૈ  યે  સમાં ,હુશ્ન ઔર ઇશ્ક આજ મૈ રાજ  હૈ…….
કલકી કિસકો  ખબર જાને જા…….રોક લો આજ કી રાત કો……..
આજ જાનેકી જીદ ન કરો। ….બાત   ઇતની મેરી માન  લો। …
રો એ રડતા રડતા કહ્યું રાહુલ મને તારા વગર નથી ગમતું તું ના જા  પણ રાહુલ પણ બેબસ હતો. એ નાદાન રો ને શું સમજાવે કે અમેરિકામાં કામ આગળ પોતે કઈ કરી ન શકે.. રો રડતી રહી ને રાહુલ ના પ્લેન  નો સમય થઇ ગયો તેથી રાહુલ ને જવું જ પડ્યું.

રોહિણી ને પોતાની હરીભરી જિંદગી જાણે નર્ક બની ગઈ હોય તેમ લાગતી હતી. પોતાનાથી નવ વર્ષ મોટો રાહુલ હવે તેને રોમાન્સ વગર નો સુષ્ક લાગતો હતો  . તે લગ્ન કરી રાહુલ સાથે અમેરિકા આવી ,તે તેના જીવનની મોટી ભૂલ લાગતી હતી  . એવામાં તેના રણ જેવા જીવનમાં જાણે વસંત આવી. રાહુલે સમાચાર આપ્યા કે તેનો નાનોભાઈ રાજલ એન્જીન્યર થઇ આગળ ભણવા અમેરિકા આવી રહ્યો છે.રાહુલ ને થયું રાજલના આવવાથી રોહિણીને પણ કંપની રહેશે. રોહિણી પણ ખૂબ ખુશ થઇગઈ.
રાજલ પણ  23 વર્ષ નો ફૂટડો યુવાન હતો તેને પણ અમેરિકા આવીને ભણીને ભાઈ જેવી જ કેરિયર બનાવવી હતી.  અને એદિવસ આવી ગયો રાહુલ ને રોહિણી  રાજલ ને એરપોર્ટથી લઇ ને આવી ગયા.રાજલ પણ ભાભી અને રાહુલભાઈ ના  સરસ ઘર ને જોઈ ને ખુશ થઇ ગયો. હવે રાજલ એમ.એસ. ની તૈયારી કરવા લાગ્યો.રોહિણીને થયું હું પણ રાજલ ભાઈ સાથે જ માસ્ટર્સ કરું તો કેવું?અને એને રાહુલને વાત કરી રાહુલને પણ આ વિચાર ગમી ગયો. હવે રોહિણીને રાજલ સાથે ભણવા લાગ્યા. રાજલ પણ પોતાની ભાભી રોહિણીને ભાઈ ની જેમ રો કહીને જ બોલાવતો અને રોહિણી રાજલ ને રાજ કહેતી. સ્વભાવે મજાકીયો અને અલ્લડ રાજલ સાથે રોહિણીના દિવસો આનંદ માં પસાર થવાલાગ્યા. બંને સાથે ગ્રોસરી કરતા સાથે ખાવાનું બનાવતા સાથે ઘર સાફ કરતા અને સાથે ભણતા. જબરજસ્ત યાદશક્તિવાળી અને ચુલબુલી ભાભી સાથે રાજલને પણ ખૂબ મઝા આવતી।તેની હોશિયારીના તે ભરપેટ વખાણ કરતો. રાજલ કમ્પ્યુટર એન્જીનયર હતો એટલે તે રોહિણીને કોમ્પ્યુટરમાં રોજ કૈક નવું નવું શીખવતો રોહિણી પણ બધું તરત જ શીખી જતી।
રાહુલને પણ રોહિણીનો કકળાટ બંધ થઇ ગયો તેથી સારું લાગવા લાગ્યુ.  તેણે તો બંનેને માટે એક જૂની ગાડી પણ લાવી આપી .હવે તો બંને જણ શોપિંગ કરવા સાથે  જતાં  ,રોહિણી બધા કપડાં પહેરી રાજલને બતાવતી અને રાજલ આંખ મચકારી  રોહિણી પર જાણે ફિદા થઇ જતો.રાહુલ નું કામમાં અતિ વ્યસ્ત રહેવું,તેનો થોડો અંતર્મુખ સ્વભાવ અને આ બાજુ ઘી અને આગ નું સાથે રહેવું પછી યુવાની તો માઝા મૂકે જ ને?
રાહુલને હવે કંપની માં ડિરેક્ટર બનાવાનો  નિર્ણય લેવાઈ રહ્યો હતો,રાહુલ ની કામમાં વ્યસ્તતા વધી ગઈ હતી જેને રોહિણી પોતાના તરફની ઉદાસીનતા સમઝતી હતી.રાજલ  અને રોહિણી એકબીજાની વધુ ને વધુ નજીક આવવા લાગ્યા કમ્પ્યુટર શીખવાડતા શીખવાડતા તેમના શરીરના સ્પર્શ  પણ તેમને આનંદ આપવા લાગ્યા. એક દિવસ રાહુલ ન્યૂ યોર્ક ગયો હતો અને રાજલે કીધું ચાલ રો આજે બહાર જમવા જઈએ,ઑફ શૉલ્ડર  ડ્રેસ માં રો નું યૌવન સમાતું  ન હતું એના લાલ પરવાળા જેવા હોઠ અને મારકણી આંખ જોઈ રાજલ ની જવાની આપા બહાર જતી રહી. તેને રો ને પોતાના બાહુપાશમાં જકડી લીધી અને કહેવા લાગ્યો રો હું તને બેહદ પ્રેમ કરું છું  મેં આજ સુધી તારા જેવી સુંદર અને તારા જેટલી  ઈન્ટલેક્ચ્યુઅલ  છોકરી જોઈ નથી. એક ક્ષણ માટે રો છોભીલી પડી ગઈ પણ તેનું હૃદય  અને શરીર પણ આજ ઝંખતું હતું. રાજલના આવ્યા પછી રાહુલ તેને નીરસ અને રોમાન્સ વગરનો લાગતો હતો. રાજલનો સામાન્ય સ્પર્શ તેને રાહુલના દેહસંબંધ કરતા વધુ આનંદ આપતા હતા.આજે હવે રાજલ અને રોહિણીએ એ બધાં  બંધન છોડી દીધા બંને કલાકો સુધી એકમેકમાં સમાઇ ગયા ,કલાકો સુધી અપલક એક બીજાની આંખોમાં ખોવાઈ ગયા.
રાહુલ આજે મોટી ખુશખબર લઇ ઘેર પાછો ફરી રહ્યો હતો। તે કંપનીમાં ડિરેક્ટર બની ગયો હતો.આજે તે હવાઈ  ની બે ટિકિટ લઈને આવ્યો હતો.  તે રો સાથે પોતાના આનંદ ની ઉજવણી કરવા માંગતો હતો.તે આજે રો ને સરપ્રાઈઝ આપવા માંગતો હતો.રાહુલે ધીમેથી ચાવી કાઢી ઘર ખોલ્યું ,રો……..ઓ રો…….જો હું તને બે ખુશખબર આપું ,રો….રો કરી આખા ઘરમાં ફરી વળ્યો। …..ત્યાં ડાઇનિંગ ટેબલ પરથી ચિઠ્ઠી મળી…….અમે હંમેશ માટે ઘર છોડી જઈએ છીએ   ……             લિ. રોહીણી  અને રાજલ
અને ત્યાં રાહુલના ફોનની રિંગ વાગી જેમાં રો એ ગીત સેટ કર્યું હતું
આજ જાને કી જીદ મત કરો,યું હી પહેલું મેં બેઠે રહો। …
હમ તો મર જાયેંગે હમ તો મીટ જાયેંગે ,ઐસી બાતે કિયા ન કરો…..

 

તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા-(૨૨) ટેકનોસેવી -રેખા શુક્લ

ટેકનોસેવી

‘રૂપલ ને ટેકનોલોજીની બહુ ખબર પડે’ કહીને પપ્પાએ ફોન તેને આપ્યો. ને બે જ મિનિટમાં કયા

બટન કઈ જગ્યાએ જઈને દબાવ્યા કે બધુ ફિક્સ કરીને હાથ માં આપતી રૂપલ આઠ વર્ષની

જ્યોતિને ઠેંગો બતાવી કુદતી કુદતી બીજા રૂમમાં ગઈ. મમ્મી એ દરવાજામાં જ રોકી ને ટોકી ‘ આમ ના કરાય, તને આવડે છે તેનું અભિમાન નહીં કરવાનું બેટા. બધામાં કંઈને કંઇ આવડત હોય જ છે સમજી ને ?’

‘હા, મમ્મી…! ‘ કહીને તે તો ભાગી..પાછળ વળીને જોયું પણ નહીં કે જ્યોતિનું મોઢું કેવું પડી ગયેલું. પપ્પા એ જઈને તરત જ તેને હગ કરી દીધી. જયોતિએ સ્માઈલ કર્યું ને મમ્મી તરફ આગળ વધી. અધિરાઈથી દોડી આવેલ દેવ ને જોઈને પપ્પા-મમ્મી ચિંતા કરતા શું થયું બેટા કહી તેને બાજુમાં

ખસેડી દેવ તરફ આગળ ધસી આવ્યા. દેવ કહે, ‘પપ્પા માર્કેટ ક્રેશ થઈ છે..!’

‘અરે..! પણ ધેટ્સ પેપર લોસ !! એમાં આટલી બધી ચિંતા કરાતી હશે..બી.પી બધી જશે કાં તો

હાર્ટ એટૅક આવશે આ જ્યારથી સ્ટોક માર્કેટ માં પડ્યો છે રોજ ને રોજ કોઈ ને કોઈ પ્રોબ્લેમ

જ છે… આ એકાઉન્ટિંગ નું ભણી ને શું કાંદા કાઢ્યા ? ડોક્ટર ના ખીસા ભરવા જ ને ..પણ કાલે

પાછી માર્કેટ ઉંચે જશે ને તું પાર્ટી કરીશ.’

‘ ના પણ આ વખતે ઉંચે આવતા વાર લાગશે પપ્પા..!’ બેચાર ફોન ના બટન દબાવતા કોઈની

સાથે વાત કરવા દેવ બીજા રૂમ માં ગયો. મમ્મીએ પપ્પાને શાંત થવા ઇશારો કર્યો.. શાંતિ

રાખો એમ. ને પપ્પા એ જઈને ફરી જ્યોતિને હગ કરી. મમ્મીએ પાસે આવીને માથે હાથ ફેરવ્યો. જ્યોતિ સ્માઈલ આપી ચાલી ગઈ.

દસ વર્ષના ગાળામાં દેવ સી.ઈ. ઓ ની પદવી પામી ને બેઠો હતો ઓફિસમાં. ડેસ્ક પર પોતાનો

ફેમિલી પિક ફ્રેઈમ કરેલો પડ્યો હતો. બાજુમાં રોલોડેસ્ક પેપર્સ ફાઈલ પેન-પેન્સિલ વગેરે સાથે હાઈ ટેક ફોન હતો. ઘરે સુખડનો હાર ચડાવેલો મમ્મીનો હસ્તો ફોટો હતો. દેવ ના લગ્ન પછી ના બીજા જ વર્ષે અચાનક દેવલોકપામેલા તે સમયે જ્યોતિએ પોતાનો ફૂડ ક્રેઝ ના લીધે

ઓનલાઇન શો લોંચ કરેલો. ખૂબ સરળતાથી ને સભ્યનારીની પોષ્ટિક વાનગીઓ જોઈ ને શો હીટ જાય તે સ્વાભાવિક છે. ચાલો કમપ્યુટર સેવી હોવાનો લાભ તો લીધો …ને જ્યોતિની કેરિયરમાં ખૂબ પ્રગતિ થઈ. પપ્પા ખૂબ ખુશ હતા.. મમ્મી જોવા રહ્યા નહોતા પણ અંતરના આશિષ સાથે જ હતા. રૂપલ ને પણ નોકિયામાં હાઈ પોસ્ટ પર જોઈને બધા ખુશ હતા.જન્મદિવસની અઢળક શુભેચ્છાઓ પાઠવ્યા પછી પપ્પા એ જ્યોતિ ને પૂછ્યું ખુશ છે ને બેટા ? ને માથે હાથ ફેરવ્યો ને ગંગા-જમના વહી રહ્યા. જ્યોતિ રડતી રહી થોડી વાર માં શાંત થશે પણ તે શાંત થઈ ના શકી. કારણ કંઈક નીજી પણ હોઈ શકે. સ્મૄતિપટ માં ધરબાયેલું ક્યારે બહાર આવે કોને ખબર … પણ જરૂર કંઈક થયું જ

હોવું જોઈએ પણ હમણાં નહીં પછી પોતાની જાતે વાત કરવા તૈયાર થશે ત્યારે સાંભળીશ. એમ વિચારી ફરી એની સામે જોયું ને જ્યોતિ બોલી પડી…’મમ્મી ને ગયા ને દસ-દસ વર્ષ થઈ ગયા ને મને કોઈ

યાદ પણ નથી કરતું ? એવું તે મેં શું કર્યું કે મારે મમ્મી સાથે તમને બધાને પણ ખોવા પડે ? ને આજે

અચાનક તમે પૂછ્યું કે હું ખુશ છું ને ..? પણ ક્યાંથી હોંઉ ખુશ ..??’ ‘અરે બેટા તું આમ ન બોલ … તને અમે રીચ આઉટ કરી પણ તારા કામ ને લીધે સંજોગોવશાત કોઈ ન કોઈ બહાને ના મળાયું પણ

એનો મતલબ એ નથી કે અમે તને ભૂલી ગયા…વિસરી ગયા જ હોત તો ક્યાંથી તારી બર્થ-ડે યાદ હોત બોલ ..!’

‘કમપ્યુટર યુગ માં કોઈને કોઈની સાથે હળવું મળવું ખૂબ સહેલું છે..આનું નામ તો ટેક નો સેવી હોવું તે જ  ને ‘કહી રૂપલ દાખલ થઈ. ફુલદસ્તો જ્યોતિ ને હાથ માં મૂકતા હેપ્પી બર્થ-ડે વીશ

કરી. ને ત્યાં જ તો દેવ ફૂલો ના ગુલદસ્તાથી ઢંકાયેલો ધીમે ધીમે આગળ વધતા બોલ્યો ‘અરે આ જ્યોતિદી ક્યાં છે …ધીસ ઇસ ટુ બીગ…! એન્ડ હેવી ટુ..!!’

જ્યોતિ એ જઈને દેવ પાસેથી ગુલદસ્તો લેતા બોલી; ‘આ રહી આપની જ્યોતિ ભાઈ !’

સૌને ભૂખ લાગેલી તેથી વાત અધૂરી મૂકી પપ્પા ને જ્યોતિ શાંતિથી સાંભળીશ તારી વાત કહી ફ્રેશનઅપ થવા ચાલ્યા ગયા.  ઘર ના સુંદર આર્ટિટેક્ટ ના વખાણ કરતો દેવ પણ લોબી માં આવી બહાર નો વ્યુ પણ માણી રહ્યો. રૂપલ ફોન માં પડેલી એસ ઓલ્વેઝ…. ‘લેટ મી ચેક બે મિનિટમાં આવું હો’ કહી બીજા રૂમના વોશરૂમ માં ભરાઈ ગઈ. એક રૂફ નીચે પણ બધા અજાણ્યા જાણે વર્ષો પછી મળ્યા પણ ઉત્સાહ આનંદ ઉમળકો નામ માત્ર ના જ હતા કે શું ? સૌ સરખા જમ્યાં પછી ડીઝર્ટ્માં કપાયેલી બર્થ-ડે કેક ચાખતાં હતા ને રૂપલ પોતાની સરપ્રાઈઝ લેવા ગઈ ને તરત જ પાછી આવી. મમ્મી ની આફ્રિકન સ્ટોન ની માળા ઝગારા મારતી હતી.દેવે પણ મમ્મી-પપ્પાના ફોટા ને મમ્મીની

જૂની ચાંદીની ફ્રેમમાં મઢાવીને આપતા કહ્યું કે ધીસ વોઝ મોમ’સ વીશ ટુ..!! ને નાનીએ બનાવેલો હાથ નો ગૂંથેલ મોતી વાળો હેન્ડ હેલ્ડ ફેન ક્લીયર ડીપ ફ્રેમ માં મઢાવીને આપતા પપ્પા બોલ્યા… ‘હેપી બર્થ-ડે બેટા વી ઓલ લવ યુ એન્ડ મિસ યુ ટુ મચ ‘ જાણે અબોલા તૂટ્યાં હોય તેમ બધાની આંખોમાંથી આંસુ ઝર્યા ને જ્યોતિ થેંક્યુ પણ ના બોલી શકી. ડૂમો ભરાઈ આવ્યો હતો ને ધીમે ધીમે ભારે હૈયું ખાલી થતાં જ પપ્પા પાસે થી ખસવા જતી હતી ને પપ્પા બોલ્યા..’ બેટા કમપ્યુટર એજ નથી શીખવતું કદાચ

કે શું લેટ ગો કરવું ને શું સેવ કરવું .. ગાંધીજીના ત્રણ વાંદરા ને જો દુનિયા યાદ કરે તો દુનિયા જીવવા જેવી બને.. બાકી સેવ ઇમ્પોર્ટન્ટ એન્ડ લેટ ગો અધર..!! લાઈફ બીજું કંઇજ નથી.

માણવા જેવી છે જીન્દગી બસ આનું જ નામ ટેકનો સેવી…આ દુનિયામાં કોઈ કોઈથી ઉતરતું કે ચડિયાતું નથી વખત આવે સૌના દિલ કેવા મોટા છે કે છીછરાં છે તે દેખાય છે.. મોટા ને

મોટા કરવા પણ નાના ને પણ ના ભૂલવા બસ બેટા…તું તો ખૂબ સમજું છે. !’

રૂપલ થોડી ટગર ની કળીઓ ને થોડા કરેણ ના ફૂલ તોડી લાવેલી તો તેનો હાર બનાવતી હતી. બે આડી ને બે ઉભી ટગર પરોવી ને સુંદર હાર બનાવ્યો. ને બીજો ઉંધી કરેણ નાંખી ને

ગણેશજી નો હાર બનાવી ને પહેરાવ્યો. ટગર નો હાર મમ્મીના ફોટા ને ચડાવતા આંખોના ખૂણા ભીના થયા..પણ બધાને બોલાવ્યા કઠણ થઈને. બધા નમ્યાં વંદન કરી આશિષ લીધા.

—-રેખા શુક્લ

Thanks Pragnaben

 

તરુલતાબેન વાર્તા સ્પર્ધા-(21)એક નવું અભિયાન

તેજલ શેઠ ની આજે નવી નવલકથા બહાર પડી હતી. ગઈ કાલનો સમારંભ નવી નવલકથા ‘ શર્વરી ‘ના લોન્ચ  કરવાનો ખૂબ સરસ રહ્યો હતો.એક જ દિવસમાં તેનું અભૂતપૂર્વ વેચાણ થયું હતું  .ફેસબૂક ,ટ્વિટર અને વ્હોટસ અપ પર  સંદેશાઓનો વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. તેનો ફોને તો બંધ થવાનું નામ જ લેતો ન હતો.તેજલ ના મનમાં ખુશી સમાતી નહોતી। રાત્રે બે વાગે પલંગમાં સુવા આવી ત્યાં થયું ફરી એકવાર ફેસબુક પર મુકેલ બુક લોન્ચ ના ફોટોગ્રાફ  જોઈ લઉં!!

કલાકો સુધી ફોટોગ્રાફ્સ જોતી અને પ્રશંસકો ની સરસ સરસ કોમેન્ટ્સ વાંચતી વાંચતી હાથમાં આઇપેડ સાથે જ તે ઊંઘી ગઈ.

તેજલ શેઠ ખુબ પ્રતિભાશાળી વ્યક્તિ છે.તે નવલકથાકાર, એક્ટર ,કોલમરાઇટર ,ટીવી સીરીઅલ ની સ્ક્રિપરાઇટર ,ખૂબ સરસ વક્તા છે.એક સ્ત્રી લેખક ની એક સાથે સત્તર ભાષાઓમાં નવલકથા બહાર પડી હોય તેવા તે પ્રથમ મહિલા છે.આધુનિક  બધી જ ટેક્નોલોજી તેને પોતાના જીવનમાં એવીરીતે અપનાવી લીધી છે કે ખાલી ભારતમાં જ નહીં  બલ્કે આખા દુનિયાભરના ગુજરાતીઓ માં તેમન નામનો ડંકો વાગી ગયો છે.દેશ વિદેશ ના સતત પ્રવાસો તે કરતા રહે છે.ઑસ્ટ્રૅલિયા ,અમેરિકા ,આફ્રિકા ,યુકે  કે ભારતમાં કોઈ પણ જગ્યાએ તેમના પ્રવચન હોય તો ઈન્ટરનેટ થી આખી દુનિયાના લોકો તેમને સાંભળી અને પોતાના પ્રતિભાવ આપી શકે છે.પતિ પત્ની ,બાળકો અને માતાપિતા ના સંબધો ને કેવી સુંદર રીતે સમજી ને સજાવી શકાય તે અંગેના તેમના પ્રવચનો સોશ્યિલ મીડિયા પર ખૂબ પ્રચલિત થયા છે

પ્રવાસ કરે ત્યારે નેવિગેટર વાપરી જે દેશ માં હોય ત્યાં ગાડી લઇ તે જગ્યાને ખૂંદી વળે છે.તે જ્યાં જ્યાં ફરે તેના બધા ફોટોગ્રાફ્સ તે ફેસબુક પર મૂકે છે. એકવાર તેજલ બેન આફ્રિકા ની કોઈ હોટેલ માં સ્વિમિંગ કરતા હતા અને તેમને સ્વિમસ્યુટ સાથેનો પોતાનો ફોટો ફેસબુક પાર મૂક્યો। પ્રશંસકો માના કેટલાક સંકુચિત  માનસ ધરાવતા લોકો આ સહન ન  કરી  શક્ય।.તેમના માટે જે વ્યક્તિ ની પ્રતિભા અને પ્રતિષ્ઠા એક ઉંચાઈએ પહોંચી ચુકી હોય તેમને સામાન્ય જિંદગી જીવવાનો હક્ક નથી.એ લોકો એ હંમેશા સાડી અને સરસ જુદા જુદા પરિવેશમાં સજ્જ તેજલબેન ને જોયેલ। સ્વિમસ્યુટ માં તેમના ફોટો જોઈને તેમણે  અનેક અણછાજતી કૉમેન્ટ્સ લખી। જે વાંચી ને કોઈપણ માણસ ગુસ્સે થઇ જાય। જાહેરજીવનની કોઈ પણ વ્યક્તિ શું પોતાનું જીવન પોતાની રીતે જીવીજ નશકે?

ફરી એક વાર એવી બન્યું તેજલ બેન ના વૃદ્ધ માતા તેમની સાથે રહેતા હતા ,તેજલબેન ને અમેરિકા પોતાના કામથી જવાનું હતું માં ને એકલા ઘર માં મુકાય તેમ હતું નહિ અને તેમનું દયાન રાખનાર બેન રજા પર  હતા તેજલબેને માતા ને રહેવાની સગવડ વૃદ્ધાશ્રમ માં કરી અને ઉંમરલાયક માતાનું તેજલ બેન ના અમેરિકાથી પાછા  ફર્યા બાદ    વૃદ્ધાશ્રમ માંજ મૃત્યુ થયું। તેજલબેનના દુઃખ નો પાર ન હતો ને આ બાજુ ફેસબુક પર નાદાન લોકોએ આશ્વાસન ના બે શબ્દને બદલે મન ફાવે તેવી કોમેન્ટ લખી!!!! વાહિયાત કોમેન્ટ વાંચી ને તેજલ બેન કેટલીયે રાતો સુઈ ન શક્યા !!!પ્રતિષ્ઠિત અને જાહેર જીવનમાં જીવનાર લોકો ને આ આધુનિક ટેક્નોલોજી થી લોકો દવારા કરાતી શાબ્દિક છેડતી નો સામનો કરવો પડે છે.!!!!!પણ પોતાનો આગવો અનોખો નજરીયો ધરાવતા અને સમાજ થી બિલકુલ નહિ ડરનાર તેજલબેન તો જુદીજ માટીમાંથી બનેલ હતા.

તેજલબેને તો તેમના નવા વક્તવ્ય માં અભિયાન ચાલુ કર્યું હતું કે દરેકે દરેક યુવાનો અને દીકરા -દીકરીઓએ આ ગુગલ યુગમાં પોતાના માતા પિતા અને વડીલો ને દરેક આધુનિક ટેક્નોલોજી પાસે બેસીને શીખવવી જોઈએ। જયારે દુનિયા કૂદકે ને ભૂસકે આગળ વધી રહી છે તો વડીલોને તેની સંપૂર્ણ જાણકારી આપવાની જવાબદારી યુવાનોની છે. આજે ગુગલ ગુરુ પાસે તમારા બધાજ સવાલના જવાબ છે.તમારે કોઈ રોગ વિષે ,તેની દવા વિષે ,કોઈ વ્યક્તિ વિષે કે જગ્યા વિષે સંપૂર્ણ માહિતી જોઈતી હોય તો તમને ઘેર બેઠા બધી માહિતી મળી શકે છે.તમને ગુગલમેપ પર જઈ કોઈ પણ દેશમાં તમે તમારો આઇફોને લઇ ફરી શકો છો। ઘેર બેઠા કોઈ પણ ચીજ ખરીદી શકો છો.પ્લેન,ટ્રેઈન ,બસ કે મુવી ની ટિકિટ ખરીદી શકો છો  .તમારા આઈ ફોનમાં ઉબર  ની એબ નાખી દો  જ્યાં જવું હોય ત્યાં જઈ  શકો છો.ફેસટાઈમ  કરીને ગમે  તે   દેશમાં    દૂર   બેઠેલાં   તમારા    મિત્રો કે સગાસંબધી ને જોઈ શકોછો ને વાત કરી શકો છો। અને વૉટ્સઅપ ની તો વાતજ નપૂછો  તેના થી તો તમે દુનિયા ના  કોઈ પણ છેડેથી તમારો સંદેશો તમારા મિત્રો ને સગા ને મોકલી શકો છો  અને વૉટ્સઅપ ફોન કરી વાત પણ કરી શકો છો। વડીલો હવે જો તમે ટેક્નોલોજી પ્રયત્ન કરીને શીખીલો  તો તમે એકદમ સ્વતંત્ર, તમારે કોઈ ચીજ પર  કોઈ ની ઉપર આધાર રાખવો ન પડે.તમારે સંગીત સંભાળવું હોય તો યુટ્યૂબ પર  તમે કોઈ પણ કવિ ની ગીત કે ગઝલ સાંભળી શકો છો ,જે વાંચવું હોય તે વાંચી શકો છો ,પિક્ચર કે નાટક જોઈ શકો છો ,ચેસ ,સુડોકુ,કે પત્તા  કોઈ પણ પાર્ટનર વગર આઇપેડ પર રમી શકો છો। હવે દુનિયા તમારા આઇપેડ અને આઈફોન માં તમારા ઘરમાં આવી ગઈ છે.અરે હવે તો ટેસલા કંપની ની ગાડી માં ગાડી ચલાવનાર ની પણ જરૂર નહિ રહે.તમે બોલશો તે જગ્યા એ ગાડી જ તમને લઇ જશે.

પણ વડીલો અને દરેકે દરેક વ્યક્તિ એ ટેક્નોલોજી સાથે કદમ મિલાવી ને આગળ વધવું  પડશે। હા કદાચ આ યંત્રવત જિંદગી માં સવેંદના ની ભીનાશ ની ખામી લાગશે !!!પણ આટલું બધું મેળવવા માટે કૈક તો ગુમાવવું પડેને?તેજલબેન ના આ પ્રવચનો એ તો ધૂમ મચાવી દીધી છે।  કરોડો ની સંખ્યામાં યુટ્યૂબ ને ફેસબુક પાર લાઈક મળ્યા છે.યુવાનો ને દીકરા દીકરીઓ પોતાના માતાપિતા ને ટેક્નોલોજી શીખવવા લાગ્યાછે।અનેક સામાજિક સંસ્થાઓ પણ ભારતના શહેર અને ગામડામાં લોકોને કમ્પ્યુટર ફ્રી શીખવવા લાગી છે.યુટ્યૂબ પર જોઈ ને દીકરીઓ માતાની મદદ વગર જુદી જડી દેશીવિદેશી વાનગી બનાવતા શીખવા લાગી છે. અમેરિકા જેવા દેશમાં વડીલો એકલા પડતા હતા તે ટેક્નોલોજી શીખી પોતાનો સમય સરસ રીતે પસાર કરવા લાગ્યા છે.

આમ તેજલબેન ના પ્રવચન ‘ટેક્નોલોજી ની સાથે સાથે ચાલો ‘ની અસર હેઠળ નાના મોટા સૌ આગળ વધી રહ્યા છે.

 

જિગીષા દિલીપ પટેલ

 

જિંદગી એક સફર હૈ સુહાના – એપીસોડ -૫ (જયશ્રી વિનુ મરચંટ)

મિત્રો

આજે ‘બેઠક’માં ‘બેઠક’ના ગુરુ જયશ્રીબેન મર્ચન્ટની એક સુંદર વાર્તા આ મહિનાને લગતા વિષય પર મુકું છું ..આ વાર્તા હરિફાય માટે નથી …વાર્તાની રજૂઆત મને ખુબ સ્પાર્શી ગઈ છે. વાર્તા અને કલમ બંને જોરદાર છે એક શ્વાસે વાંચી જશો એની મને ખાત્રી છે ..બહુ જ હ્રદયસ્પર્શી વાતો,સડસડાટ જતું લખાણ ને સરળ શબ્દો એટલું જ નહિ શબ્દો અને ભાવની સરસ અભિવ્યક્તિ.પરંતુ હું જે શીખી છું તે આપની પાસે વ્હેચું છું. ચાલો સર્જકો સૌ પ્રેરણા લઈએ .

એમની અનેક વાર્તા ધારાવાહી તમે દાવડા સાહેબના આંગણામાં વાંચી શકો છો.

શ્રેણીઃ ધારાવાહી https://davdanuangnu.wordpress.com/-

જયશ્રીબેન આપ જેવા સર્જક પાસેથી અમને સદા શીખવા મળ્યું છે.અભિનંદન 

“તુ કહાં, યે બતા, માને ના મેરા દિલ દિવાના”

મારી બચપણની ખૂબ જ વ્હાલી સખી, મેધા, મેધા પાટીદર, ક્યાં હતી આજકાલ? મારા એક ખૂબ જ ઈન્ટરેસ્ટીંગ સપનામાં આવીને મને અને મારી જિંદગીને હલબલાવી ગઈ હતી. મેધા અને હું બીજા ધોરણથી સાથે હતા. મલાડ, મુંબઈનુ, ફીફ્ટીસ અને સીક્સ્ટીસમાં, માંડ દસ થી પંદર હજારની વસ્તી ધરાવતું સબર્બ હતું. નો કમ્પ્યુટર, નો ઈન્ટરનેટ નો સેલ ફોન, નો સોશ્યલ મિડિયા એટલે કે નો ફસાદબુક – સોરી – નો ફેસબુક કે નો ટ્વીટરના શું સોનેરી દિવસો હતા! સાચે જ, “ते हि नः दिवसो गताः”! એ દિવસો તો સુખના જતા જ રહ્યા! સોશ્યલ મિડિયા નહોતા પણ માણસો સોશ્યલ હતા. માણસોને એકમેકને મળવા માટે ફોન કરીને સમય લેવાની પણ જરુર નહોતી. મિડીયા જેવું કોઈ મીડલમેન તત્વ હતું જ ક્યાં ત્યારે?

                                એ સમયનું મલાડ અને આજનું મલાડ..! બધું કેટલું બદલાઈ ગયું હતું? હવે જો મારે મેધાના જૂના ઘરે જવું હોય તો મને રસ્તો પણ ન મળે!  ક્યાં શોધું મેધાને? મારી, સીમાની અને મેધાની દોસ્તીની બધાને જ નવાઈ લાગતી હતી. હું શાળામાં ખૂબ સોશ્યલ હતી અને અનેક મિત્રો હતા. સીમા સરળ અને પ્રવાહી સ્વભાવની હતી, જેની પણ સાથે હોય, એની જોડે સીમા હળી મળી જતી પણ પોતાપણું કદીયે ન ગુમાવતી. મેધા ખૂબ જ શાંત અને અંતરમુખી હતી અને બહુ ઓછું બોલતી પણ એના મોઢા પર કોઈ અજબ શાંતિ સદા માટે રહેતી. હું ને સીમા ક્યારેક ટીચર્સની મસ્તી કરતાં, અંદર અંદર વાતો કરતી વખતે, પણ મેધા જેનું નામ, એ અમને કહેતી, “આવી વાતો કરીને તમને શું મળે છે?”  મેધાને, હું અને સીમા હાઈસ્કૂલના દિવસોમાં ગણિતની કોન્સટન્ટ સંજ્ઞા “પાઈ” કહીને બોલાવતા! ગમે એ થઈ જાય, “પાઈ”ની વેલ્યુ સિસ્ટમ બદલાય જ નહીં! મેધાના માતા-પિતા એ સાત વરસની હતી ત્યારે એના પિતાની સરકારી નોકરીમાં બદલી થતાં નડિયાદથી મુંબઈ આવ્યા હતા. અમારી મૈત્રીની શરુઆત મેધાના શાળાના એડમીશનના પહેલા દિવસથી થઈ હતી. શાંત, બે ચોટલા વાળેલી, થોડીક શ્યામ પણ ખૂબ નમણી, ઊંચી અને એકવડા બાંધાવાળી આ નવી વિદ્યાર્થીની બીજા ધોરણથી મારી અને સીમાની વચ્ચે એક જ બેન્ચ પર બેસતી અને તે પ્રથા અગિયારમા- તે સમયના એસ.એસ.સી.-પર્યંત ચાલુ રહી. મેધા, હું અને સીમા, અમારી ત્રણેની મૈત્રીમાં, ઘનિષ્ઠતા સાથે અણબોલાયેલી સમજણ અને વિશ્વાસ હંમેશા રહ્યો હતો. મેધા અને મને ખૂબ જ બનતું, સીમા અને મારી વ્યક્તિગત રીતે થોડીક મજાક અને મસ્તી વધારે થતી. સીમા સાથે મેધાના સખ્યમાં બહેનો જેવો પ્રેમ વધુ હતો જેની, મને તે સમયે કોઈ કોઈ વાર છાની અસૂયા થઈ જતી છતાં પણ અમે ત્રણેય જ્યારે સાથે હોઈએ ત્યારે જાણે એમ જ લાગતું કે આખી જિંદગી આમ જ અમે સખીઓ સાથે રહીશું! ત્યારે ક્યાં ખબર હતી કે સમયની ધારા કોને ક્યાં વહાવીને લઈ જશે!

       સીમા અને હું ફેસબુક પર ફ્રેન્ડ્સ હતાં. સીમાએ એની પડોશમાં રહેતાં પંજાબી ડોક્ટર છોકરા, શેખર ખન્ના સાથે લગ્ન કર્યા હતા. શેખર મુંબઈનો હવે ખ્યાતનામ કાર્ડિયોલોજીસ્ટ હતો ને સીમા હાઉસ વાઈફ હતી. મેં પહેલાં તો મેસેન્જર પર ફોન કર્યો તો એણે ન ઊંચક્યો. પછી ફેસબુકના ચેટ પર એને પીન્ગ કરી.  આમતેમની વાત પછી મેં ચેટ પર પૂછ્યું, “સીમા, આપણી “પાઈ”-મેધા- ક્યાં છે આજકાલ?” એણે ઉત્તર આપ્યો, “મારે ૧૯૭૬ પછી કોઈ જ કોન્ટેક્ટ નથી. તું જો એને ટ્રેક કરે તો પ્લીઝ, મને જણાવજે. મને પણ એની બહુ યાદ આવી રહી છે.” અને ચેટ મેસેજમાં બીજી વાતો આમતેમ કરીને છૂટા પડ્યા.  ક્યાં હશે મેધા? શું થયું હશે આટલા વર્ષોમાં એની સાથે?

        એસ.એસ.સી. પાસ કર્યા પછી મેધા અને સીમા જુદી-જુદી કોલેજમાં આર્ટસમાં ગયા અને હું સાયન્સમાં ગઈ. આમ અમારા કોલેજકાળના મિત્રો પણ અલગ રહ્યા. છતાંયે અમે ત્રણેય જ્યારે પણ મળતાં ત્યારે એમ જ લાગતું કે કદી જુદા પડ્યા જ નહોતા. ઈન્ડિયામાં માઈક્રોબાયોલોજી અને બાયોકેમેસ્ટ્રી કર્યા પછી હું તરત જ અમેરિકા આગળ ભણવા માટે આવી ગઈ હતી. બી.એ. પાસ કરીને, વરસની અંદર જ લગ્ન કરીને મેધા એના પતિ સાથે તરત જ મસ્કત જતી રહી હતી. મેધાના મસ્કત જવાના બે—ત્રણ વરસ સુધી તો મારો પત્ર વ્યવહાર એની સાથે રહ્યો હતો પણ પછી ધીમે ધીમે ઓછો થતો ગયો અને ૧૯૭૮ સુધીમાં તો સાવ જ બંધ થઈ ગયો. વચ્ચે, મને યાદ છે ત્યાં સુધી તો ૧૯૮૦ માં હુ ઈન્ડિયા ગઈ હતી ત્યારે એના મમ્મીને મળવા જવાની હતી તો ભાભીએ કહ્યું કે એના મમ્મી ગુજરી ગયા છ-સાત મહિના પહેલાં અને એના પિતાજી તથા ભાઈ-ભાભી તો બીજે કશેક, ઘર ખાલી કરીને જતા રહ્યા. ત્યાર બાદ, અમેરિકા જઈને મેધાને એની મમ્મીના અવસાન બદલ અફસોસ વ્યક્ત કરતો મસ્ક્તના સરનામા પર મેં પત્ર લખેલો જે થોડાક વખત પછી ફરતો-ફરતો પાછો આવ્યો હતો with a note, “Addressee Not Found at the Designated Address.” અને પછી તો મેધા પર વિસ્મૃતિનો પડદો પડી ગયો હતો. એના લગ્ન થયા ત્યારે હું અમેરિકાના મિશીગનમાં ભણવા માટે આવી હતી અને મારા લગ્ન નહોતા થયા. મારા લગ્નમાં એ મસ્કતથી આવી શકી નહોતી, આમ, મને કદી એના પતિને પ્રત્યક્ષ મળવાનો મોકો નહોતો મળ્યો. આજે મને કેમેય કરીને એના પતિનું નામ અને એની અટક યાદ આવતી નહોતી. મને મારી જાત પર ગુસ્સો આવતો હતો કે કેમ મને યાદ નથી?? તે જ સમયે, મને ઓચિંતો જ મારા પતિદેવે સાચવી રાખેલા પત્રોનો એ અલ્લાદિનના જાદુઈ ચિરાગ જેવો “પેન્ડોરા”નો બોક્ષ યાદ આવ્યો. હું જલદીથી ઊભી થઈ અને એ બોક્ષ કાઢ્યો. હાથ એકબીજા સાથે ઘસ્યા અને સાથે જોડ્યા, ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરવા કે મને આમાંથી મેધાનો એકાદ પત્ર, એના લગ્ન પછીનો લખેલો મળી આવે! And of course, there it was!

                 ૧૯૭૮ની સાલ, માર્ચની ૩૧, તારીખે મેધાએ પત્ર લખ્યો હતો. મેં એ પત્ર વાંચવો શરુ કર્યો એ પહેલાં એનું એડ્રેસ અને નામ સેન્ડર તરીકે વાંચ્યું, “મેધા અનિલ પટેલ” એ પત્ર વાંચતાં વાંચતા મારી આંખો છલકાઈ ગઈ. મેધાએ લખ્યું હતું. “જયુ, છેલ્લા કેટલાક મહીનાઓથી અનિલનો કારોબાર અહીં બરાબર નથી ચાલતો. અમે વિચારીએ છીએ કે, મસ્કત છોડી, દુબઈ સેટલ થવા જતાં રહીએ. અનિલ પહેલાં ત્યાં જશે અને એકાદ-બે વરસની જ તો વાત છે. જેવા દુબઈમાં સેટલ થશે કે અમને પાછાં ત્યાં બોલાવી લેશે. ત્યાં સુધી, મારી મોટી દિકરી નીના, અને નાની બેઉ જોડકી દિકરીઓ, સુસ્મિતા અને અમિતાને લઈને હું, વડોદરા જતી રહું છું. અમે વડોદરામાં નાનકડો બંગલો બે વરસ પહેલાં, મારા સાસુ અને સસરા માટે ખરીદ્યો હતો. મારા સાસુ –સસરા હવે ગામનું કાચું મકાન છોડીને ત્યાં રહે છે. તને તો ખબર જ છે કે અનિલ એમનો એકનો એક જ દિકરો છે. અનિલ ખૂબ જ મહેનતુ છે. એ જેવા દુબઈમાં સેટલ થઈ જશે કે અમને બોલાવી લેશે એની મને ખાતરી છે. સીમાને પણ આ સાથે પત્ર લખ્યો છે, આ બધી જ વિગત સાથે. જો હાથ થોડો તંગ ન હોત ને, તો તમને બેઉને ફોન જ કરત. સારો સમય પણ જોયો અને હવે થોડી તકલીફ પણ આવે તો વાંધો નહીં, બરાબર ને? મારી ફિકર કરતી નહીં. જેવી હું વડોદરા પહોંચીશ અને ઠરીઠામ થઈશ કે એડ્રેસ અને ફોન નંબર આપવા પાછો કાગળ લખીશ. આશા છે કે તું, જીજાજી અને બાળકો આનંદમાં હશો. અમારા જીજાજી અને વ્હાલાં ભૂલકાંઓની પણ કાળજી લેજે પણ એ સાથે પોતાની ધ્યાન રાખવાનું ભૂલીશ નહીં.” આટલી વ્હાલી મારી એ મિત્રનો છેલ્લો પત્ર હતો અને મેં કે સીમાએ પણ આ પત્ર પછી એની ભાળ લેવાની પરવા પણ ન કરી? ફિટકાર છે મારા આવા સ્વાર્થી સખ્ય પર કે જ્યારે એ તકલીફમાં હતી તે જાણ્યા પછી પણ મેં એટલું જાણવાની દરકાર ન કરી કે હવે બધું બરબર થયું હતું કે નહીં…! એનું સરનામું કદી આવ્યું નહીં અને અમે પણ અમારા સંસારમાં એટલા ડૂબી ગયા કે પાછું વળીને જોયું પણ નહીં ને વિચાર્યું પણ નહીં!

                  હું આજે વિચારોમાં મેધામય થઈ ગઈ હતી. મેધાની દિકરીઓ હવે મોટી થઈ ગઈ હશે! મેં સીમાને મેધાના કાગળની કોપી સ્કેન કરીને, ઈ-મેલમાં મોકલી અને સાથે લખ્યું કે એના કોઈ કોન્ટેક્ટ જો વડોદરામાં હોય તો મેધાની તપાસ જરુર કરાવે. હું મેધાને જાણતી હતી એટલે જ ખાતરી હતી કે એના જેવી સરળ સ્વભાવની, શાંત વ્યક્તિ ફેસબુક પર તો હોય જ નહીં! મેં ફેસબુક પર પછી નીના, સુસ્મિતા તથા અમિતા ની સર્ચ કરવાની ચાલુ કરી. મને પછી થયું કે દિકરીઓ જો પરણી ગઈ હશે તો એમના નામ પણ જુદા હશે, છતાંયે કોશિશ તો કરવી રહી.  મેં પછી ખાલી ત્રણેય નામોની સાથે પટેલ અને લખીને સર્ચ કરી તો મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે મને સોથીયે વધારે નીના પટેલ અને ૧૮૮ બીજી અટકવાળી નીના મળી. બસો જેટલા અમિતા પટેલ અને સોએક અમિતા અન્ય અટક વાળી મળી. પરંતુ ફક્ત દસ સુસ્મિતા મળી જેમની અટક પટેલ અને બીજી છ સુસ્મિતા બીજી અટક વાળી હતી. મેં સોળે-સોળ સુસ્મિતાને મેસેન્જર પર સંદેશો મોકલ્યો કે હું મારી બહુ વ્હાલી મિત્ર મેધાને શોધું છું. અમે મુંબઈના પરાં, મલાડની સ્કૂલમાં સાથે ભણ્યા હતાં અને એ લગ્ન કરીને એના પતિ અનિલની સાથે મસ્ક્ત રહેતી હતી, વગેરે વગેરેની વિગતો મોકલી. સાથે એ પણ લખ્યું કે “અનિલ અને મેધાની ત્રણ દિકરીઓ હતી, મોટી નીના અને પછીની બે ટ્વીન દિકરીઓ, અમિતા અને સુસ્મિતા. જો આપ એ સુસ્મિતા હો તો અવશ્ય મને જણાવજો અને ન હો તો તકલીફ બદલ માફ કરજો.” રાતના સાડા અગિયાર થયા હતાં. મેં કમ્પ્યુટર બંધ કર્યું અને સૂવા ગઈ. મનોમન હું પોરસાતી પણ હતી કે કેટલે જલદી હું ફેસબુકના બધા ફીચર્સ શીખતી જતી હતી! કાલે મારા સંતાનોને કહીશ કે રહેતાં-રહેતાં હું પણ એક દિવસ “હાઈ ટેક” બની જઈશ!

                                બીજે દિવસે, ડિનર પછી મેં કમ્પ્યુટર ખોલ્યું, અને મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે દરેક સુસ્મિતાના જવાબો આવ્યા હતા. પંદર સુસ્મિતાએ દિલગીરી જાહેર કરીને, મને મારી મિત્ર જલદી મળે એવી શુભેચ્છા વ્યક્ત કરી હતી. અને એક જવાબ હતો સુસ્મિતા મહેરાનો, જેણે લખ્યું હતું, “આન્ટી, પ્લીઝ, મને તમે ફોન નંબર મોકલો અથવા મને ફોન કરો. નંબર મોકલાવું છું. બાય ધ વે, હું મુંબઈમાં રહું છું. હું એ સુસ્મિતા નથી જેને તમે શોધો છો પણ મને લાગે છે કે હું તમારી મદદ કરી શકું એમ છું.” આ બે-ત્રણ વાક્યોના જવાબે મને જાણે “કૌન બનેગા કરોડપતિ” ના છેલ્લા પાંચ કરોડના પ્રશ્નના જવાબની લાઈફ-લાઈન આપી હોય એટલો આનંદ થયો. સાન ફ્રાન્સીસ્કોમાં સાડા આઠ રાતના થયા હતા. મેં એના મોકલાવેલા નંબર પર ફોન કર્યો.

“હું સાન ફ્રાન્સીસ્કોથી જયુઆન્ટી વાત કરું છું. સુસ્મિતા છે?”

“હા, હું જ સુસ્મિતા. બોલો આન્ટી”.

“થેંક્યુ ફોર ટેઇકીંગ ટાઈમ તો આન્સર. તમે કહો, શું મદદ કરી શકો છો તમે?”

“આન્ટી, મારી ગાયનેકોલોજીસ્ટ છે, જેનું નામ ડો. નીના એમ. પાટીદાર છે. અહીં, પેડર રોડ પર, મારા બીલ્ડીંગથી દસેક બીલ્ડીંગ દૂર, બિલકુલ જેસલોક હોસ્પિટલની સામે “ડોક્ટર્સ હાઉસ” છે ત્યાં એમની ઓફિસ છે. હજી એકાદ અઠવાડિયા પહેલાં હું મારી એપોઈન્ટમેન્ટ માટે ગઈ હતી તો એમની બે ટ્વીન બહેનો ત્યાં આવી હતી એમની ઓળખાણ કરાવી હતી. બેઉ બહેનો લંડનથી આવી હતી. બેઉના નામ અમિતા અને સુસ્મિતા હતા. હું ડો. નીનાનો નંબર આપું છું. એ સાથે હું પણ એમને તમારો નંબર પણ મોકલીશ. તમે એકાદ બે કલાક રહીને એમને ફોન કરજો જેથી એટલા સમયમાં એમને મારો સંદેશો પહોંચી શકે. ગુડ લક આન્ટી.”

                 મારી ખુશીનો પાર નહોતો. મને થયું કે સાચી સુસ્મિતા કદાચ આ ફેસબુક પર નહીં હોય, નહીં તો જરુરથી જવાબ તો આપત. હું હવે એકાદ-બે કલાક કેમ વિતાવવા એની રાહ જોતી હતી. મેં ઝી ટીવી ચાલુ કર્યું. “આંધી” મુવી ચાલી રહ્યું હતું. હજી તો મુવીમાં ધ્યાન આપું ત્યાં તો મેસેન્જર પર રીંગ વાગી. મેં ફોન ઉપાડ્યો અને સામે જે મેં સાંભળ્યું, મને લાગ્યું કે હું સપનું જોઈ રહી છું અથવા જીવનની વરવી સચ્ચાઈની એક-એક ક્ષણને ચલચિત્ર સમ આંખો સમક્ષ પસાર થતી જોઈ રહી છું! એ ફોન ડો. નીના મેધા પાટીદારનો હતો! મેં તરત જ પૂછ્યું કે, “મારી મેધા છે ક્યાં? મને એનો ફોન નંબર આપ, સહુ પહેલાં, મારે એને ચોંકાવી દેવી છે!” પણ નીનાને આટલા વરસોનો “ભારેલો અગ્નિ” ઠરી જાય એ પહેલાં જ, જાણે એને બધું જ કહી દેવું હતું. મેધાના પતિએ દુબઈ જઈ મુસ્લિમ ધર્મ અંગીકાર કર્યો અને મુસ્લિમ કન્યા સાથે લગ્ન કરી લીધા. મેધા તથા બાળકોને કદીયે પાછા ન બોલાવ્યા, એટલું જ નહીં પોતાના વૃધ્ધ માતા-પિતાની તરફ જોયું પણ નહીં! મેધાએ તો એના સંતાનોના ભણતરની સફળતા માટે. અનહદ મહેનત કરી, બાળકોને મોટા કર્યા અને મેધાના સાસુ-સસરા આઠેક વરસો સુધી જીવિત રહ્યા, ત્યાં સુધી એમને પણ પ્રેમથી રાખ્યા. નીનાએ એમ.ડી. કર્યું અને ૨૦૦૭થી મુંબઈમાં પ્રેક્ટીસ કરી રહી હતી. અમિતા-સુસ્મિતા બેઉ સોફ્ટ્વેર એન્જિનીયર થયા અને લગ્ન કરીને લંડન શીફ્ટ થઈ ગયા. આ બધી વાત કરતાં હું નીનાના અવાજનો કંપ આટલે દૂર અનુભવી શકતી હતી. નીના બોલી, “આન્ટી, મારો સેલ નંબર પણ નોટ કરી લેજો.” હું બોલી, “બેટા, મને થાય છે કે હું ઊડીને ત્યાં આવું! મને મેધાનો નંબર આપ. મારાથી રાહ નથી જોવાતી હવે! આટલું બધું એ એકલી સહેતી રહી ને એક વાર પણ એણે મને યાદ ન કરી, પણ, હું યે કેવી સ્વાર્થી કે મારી વ્હાલી સખીની ભાળ ન કાઢી! મારે એને ધમકાવવી છે અને સાથે એને કહેવું છે કે મને વઢે, એની ખબર ન લેવા માટે!” સામેથી નીનાના અવાજમાં ડૂમો છલકાયો, “આન્ટી, મમ્મીને ખાતરી હતી કે ક્યારેક તમે કે સીમા આન્ટી ક્યારેક તો એને શોધશો જ અને કોન્ટેક પણ કરશો! એણે તમારા બેઉ માટે એક પત્ર આજથી દસ વરસ પહેલાં લખીને મૂકી રાખ્યો છે, મારે એ મોકલવો છે.” મારી ધીરજ ખૂટતી જતી હતી. શું થયું હતું મેધાને કે દસ વરસ પહેલાં પત્ર….! મેં તરત જ પૂછ્યું, “મેધાને કઈં થઈ ગયું છે? મને એ ક્યાં છે, એ જલદી કહે, બેટા!” સામે છેડેથી જવાબ આવ્યો, “આન્ટી, મમ્મી મારી સાથે જ રહે છે. હું તમને ફેસ-ટાઈમ અથવા સ્કાઈપ પર નક્કી ઘેર જઈને તમારી સાથે મેળવીશ, મમ્મીને દસ વરસ પહેલાં અલ્ઝાઈમરની શરુઆત થઈ હતી. જે દિવસે અલ્ઝાઈમર શરુઆતના સ્ટેજમાં પરખાયું હતું તે જ દિવસે એણે આ પત્ર લખીને મૂક્યા હતા.! મમ્મી હવે તો કોઈનેય ઓળખતી નથી. એની પોતાની દુનિયામાં જ રહે છે. મમ્મી આ દુનિયાની રહી નથી હવે! પણ રાતના ઘેર જઈને ફોન કરું છું!” ડૂમા ભરેલા અવાજે નીના બોલી રહી હતી. આ હું શું સાંભળતી હતી! આટલા વરસો, આટલી વેદના, આટલી વ્યથા, મારી સખીના ભાગ્યમાં લખાઈ ગઈ અને હું? આંસુ વહ્યા કરતાં હતાં.! ફોન પૂરો થયો હતો! સાચે જ, એની મમ્મી ક્યારેય આ દુનિયાની હતી જ નહીં! હું હતપ્રભ થઈ, શૂન્ય નજરે ઝી ટીવીને તાકતી રહી..!  ઝી ટીવી પર. “આંધી” મુવીનું “તુમ આ ગયે હો નૂર આ ગયા હૈ” નું ગીત આવી રહ્યું હતું!

બસ…!

જયશ્રીવિનુ મર્ચન્ટ .