સંવેદનાના પડઘાની ભીતરમાં -૨

અંગત સગાને ત્યાંથી લગ્નમાં દીકરીને વળાવીને ઘેર પાછા ફરતાં ,દીકરીને વળાવતા તેના માતા-પિતા અને ભાઈબહેનને રડતાં જોઈ મારું યુવાન હ્રદય વલોવાઈ ગયું.મેં મારા પિતાને પૂછ્યું”કેમ છોકરીને પોતાનું ઘર છોડીને છોકરાને ઘેર જવાનું? છોકરો લગ્ન કરીને છોકરીના ત્યાં ન આવી શકે?”
બાળપણથી આજ સુધી આવા અનેક રીતરિવાજો,અંધશ્રદ્ધા અને ધાર્મિક માન્યતાઓ જોઈ મારા મનમાં અનેક વિચારોનો વંટોળ વાતો.માંગી શકાય એવા લોકો પાસે તાર્કિક જવાબો માંગતી અને દલીલો કરતી.આવીજ મનમાં ઉદ્દભવેલ સંવેદનાને તમારી સમક્ષ રજૂ કરવાનો મોકો મળ્યો “સંવેદનાના પડઘા “ કોલમ દ્વારા.
સામાજિક સંસ્થા જેવા પરિવારમાં ઉછેર,સંયુક્ત રુઢીચુસ્ત પરિવારમાં લગ્ન અને પચ્ચીસ વર્ષની બુટિકની સફરે જીવનમાં અનેક લોકો સાથે મળવાનો સંજોગ આપ્યો.મારાં હ્રદયમાં ઘૂંટાતી વેદના લોકોના મનમાં ઘર કરી ગયેલ ખોટી માનસિકતા જોઈને અસહ્ય બની જતી.
લગભગ દરેક બાળકી કે યુવતી નજીકના કુટુંબીજન કે કૌટુંબિક મિત્ર કે સગા દ્વારા ભોગવેલી શરીરના અંગત હિસ્સા સાથે થયેલ છેડછાડ કે બળાત્કારની વાત પોતાની અંદર જ છુપાવીને રાખે છે.પોતે અંદરને અંદર જ ગભરાઈને એકલી જ રડીને ચુંમાઈને રહે છે.દરેક યુવતીએ દરેક સ્ત્રીએ ખાલી થવાની જરુર છે. ભારેલો અગ્નિ તમારા હ્રદયને ધુમાડાથી ભરી કાળુંમેશ કરી દેશે. અને આ લાગણીઓને બધા બહાર કાઢી શકે માટે સર્જાઈ વાર્તા “મને પણ” .કોઈએ કીધું “ભાઈ હું તો આવું ન લખી શકું” પણ કોઈએ તો પહેલ કરવી પડે ને? કોઈ લખતા પહેલા પોતાની ઈમેજનો વિચાર કરે. પણ કોઈ પણ જાતની ક્રાંતિની કોઈકે તો પહેલ કરવી પડેને?મીઠું -મીઠું ,ગળ્યું તો સૌ પીરસે ,નગ્ન સત્યની વાત, સમાજની આંખો ખોલવા કોઈકે તો કરવી પડેને?આ વાર્તા વાંચીને કોઈ બાળકી કે યુવતી પોતાની અંગત વીતીની વાત માતા-પિતાને કરશે તો મારી વાતનો સાચો પડઘો પડ્યાનો આનંદ થશે.
દુનિયા અને વિજ્ઞાન કૂદકે અને ભૂસકે આગળ વધી રહ્યું છે ત્યારે પણ સ્ત્રીઓના માસિક પીરિયડ અંગેની આપણા દેશના લોકોના મગજમાં ઘર કરી ગયેલ ખોટી માન્યતા કે પિરીયડ ચાલતો હોય ત્યારે સ્ત્રી મંદિરમાં ન જઈ શકે.”માનસિકતા બદલાઈ નથી” વાર્તા દ્વારા મેં ખૂબ ભણી ગણીને અમેરિકાઆવ્યા પણ પિરીયડમાં સેવાના રુમમાં દીવો કરવા ન જવાય તે માનસિકતા બદલાઈ નથી તે સમજાવવા પ્રયત્ન કર્યો. માસિક એ ધર્મ નથી એક શારિરીક પ્રકિયા છે તે સમજાવવા પ્રયત્ન કર્યો.
સ્ત્રીનું શોષણ સમાજમાં અનેક રીતે થાય છે.તેના ગમા અણગમાનો પતિએ પણ સ્વીકાર કરવો જોઈએ.સ્ત્રીના જીવનમાં તેના પતિ સિવાય તેના બાળકો,માતા-પિતા અને ભાઈ-બહેન પણ તેના હ્રદયનેા એક ભાગ હોય છે. ખૂબ સંવેદનશીલ હ્રદય ધરાવતી સ્ત્રીને અંગત લોકોના જીવનની મુશ્કેલીઓ પણ અસર કરતી હોય છે. અને ત્યારે તેનું મગજ કોઈ બીજી જગ્યાએ રોકાએલ હોય છે .ત્યારે તે સંભોગ માટે તૈયાર નથી હોતી. પતિની માંગણી મોટાભાગની સ્ત્રીઓ ઠુકરાવી શકતી નથી.આવા સમયે પત્નીની અનિચ્છાએ કરેલ સંભોગ પણ પતિએ પત્ની પર કરેલો બળાત્કાર જ છે.આ બળાત્કારનો શિકાર તો ઘણી સ્ત્રીઓ થતી હોય છે. પરંતુ આપણા પુરુષપ્રધાન દેશમાં આ અંગે બોલવાની સ્ત્રીઓની હિંમત ઓછી હોય છે.અને આ વિચારની રજૂઆત માટે “પ્રેમની પરિભાષા શું?” ની વાત લખાઈ.
આવા અનેક વિષયો  જેનાથી લોકો પીડાઈ તો રહ્યા છે પણ બધા સહેમીને સહન કરેછે.તેની સાચી સમજ અને તે ની સામે અવાજ ઉઠાવવાની જરુર પણ છે જ.મેં  મારી અંદર આ અંગે સળગી રહેલ સંવેદનોને વાર્તા દ્વારા વાચા આપી છે.
હું માત્ર નારીશક્તિ જિંદાબાદનાં જ નારા ગાવામાં માનતી નથી અને એટલે જ તેની રજૂઆત માટે યુવતીઓએ પણ પોતાના શરીરની મર્યાદા સમજી તે પ્રમાણે વર્તન કરવું જોઈએ.ખોટી હિંમત કરી દીકરીઓએ અડધી રાત્રે એકલા ન ફરવું જોઈએ.આ વાત સમજાવવા એક સત્યઘટના પર આધારિત વાર્તા “સ્ત્રી ની શારીરિક મર્યાદા” લખાઈ.
આમ વર્ષોથી મનમાં ઘરબાઈ રહેલી વાતો “સંવેદનાના પડઘા”દ્વારા લોકો સુધી પહોંચાડવાનો એક નમ્ર પ્રયાસ કર્યો જે મારા વાચકોએ ખૂબ સરસ રીતે વધાવ્યો.
જિગીષા પટેલ

Sent from my iPad

સંવેદનાના પડઘા -મારી સંવેદના વહેતી જ રહેશે

માણસની સંવેદનાનું વહેવાનું ક્યારેય સમાપન હોઈ શકે? ન હોઈ શકે ને? એક દીકરી લગ્ન કરીને સાસરે જાય ત્યારે તેની સખી તેની અણવર બનીને દીકરીને વળાવે ત્યારે તેની સાથે જાય.સખીને તેના નવા કુંટુંબીજનો સાથે કંકુ પગલા પડાવી પ્રવેશ કરાવી,કથરોટમાં કંકુવાળા પાણીમાં પૈસા રમતી કર્યા પછી પોતાના ઘેર પાછી ફરે.
મારા નવા બેઠક કુંટુંબમાં રાજુ મારી અણવર બનીને આવી.મને બેઠકના મારા પરિવાર સાથે પ્રવેશ કરાવી મને પ્રજ્ઞાબેન,કલ્પનાબેન,સપનાબેન, ગીતાબેન,દર્શનાબેન,જયવંતીબેન,વસુબેન,જ્યોત્સ્નાબેન જેવા અનેક કુંટુંબીજનો સાથે ઓળખ કરાવતી ગઈ. પણ હા,  મારી અંદર ઘૂઘવતી સંવેદનાના સાગરનો અવાજ પ્રજ્ઞાબેન સાંભળી ગયા. મહિને એકાદ વાર્તા હોય તો સમજ્યા પણ દર બુધવારે એક એવી એકાવન જુદી જુદી લાગણીઓ વહેવડાવતી વાર્તા લખવાનું બળ તો પ્રજ્ઞાબેનના મારા પરના અતૂટ વિશ્વાસ વગર શક્ય ન બન્યું હોત…..મારી કલમને વહેતી કરાવવા બદલ હું હંમેશ તેમની ઋણી રહીશ.
મારી લખવાની શરુઆતમાં જ દાવડાસાહેબે પણ મારી વાર્તાઓ અને મારી ઓળખાણ તેમના બ્લોગ પર મૂકી . શબ્દોના સર્જન પર પણ હંમેશ તેમણે પ્રોત્સાહન આપતી કોમેન્ટ મૂકી છે ,તો તરુલત્તાબહેન અને જયશ્રીબેને પણ હમેશાં મને લખવા માટે પ્રોત્સાહન આપી લોકોને ગમે તેવું રસાળ શૈલીમાં કેવી રીતે લખાય તેના સૂચનો આપી નવા રસ્તા ચીંધ્યા છે.વડીલ સુરેશભાઈ જાનીએ પણ તેમના સંચાલિત બ્લોગ ઈવિધ્યાલય પર”હોબી” વિભાગમાં મને બાળકો માટે લખવા નિમંત્રી.આમ વડીલોની પ્રેરણા અને મારા વાચકોના પ્રેમને લઈને મારી કલમ હવે અવિરત ચાલતી રહેશે.
સંવેદનાના પડઘામાં દરેક વાર્તામાં મેં મારી નજરે જોયેલા સમાજનું આબેહૂબ વર્ણન કર્યું છે.લોકોની નહીં બદલાયેલ માનસિકતા તો અંધશ્રદ્ધાથી ખદબદતી ભારતના લોકોની રુઢીચુસ્ત માન્યતા પર વાત કરી.
માત્ર નારીશક્તિની ઉજાગરતા જ નહી પણ સ્ત્રીનાં શરીરની મર્યાદાને સમજાવવાની પણ કોશિશ કરી.સાસુ-વહુનાં નાજુક સંબંધો તો યુવાનીનાં રોમાન્સ ભર્યા પ્રેમની વાતો પણ કરી. દેશપ્રેમ,મોદીપ્રેમ તો
ક્યારેક પતિપત્ની સંબંધો અને સેક્સ જેવા બોલ્ડ વિષયને અને “મને પણ” જેવી વાર્તામાં યુવતીઓની સતામણીના નાજુક વિષયને રુપાળા શબ્દોમાં ગૂંથીને મૂકવા પ્રયત્ન કર્યો.”ઓ સાથી રે….”માં મારી અને મારા મિત્રોના દિલની વાતો હસતા અને હસાવતાં કરી તો ક્યારેક “લલી ના લાડુ “ માં પરદેશમાં વસતા પટેલોની ધંધાકીય સૂઝબૂઝને હસાવતાં હસાવતાં ચુરમાના લાડુ ખવડાવી કરી.આપણે જોયેલ ગઈકાલના ભારત અને અમેરિકાની આજ ની વાત પણ કરી..
આ વાર્તાઓ થકી મારી અંદર ચાલી રહેલ સંવેદનાના ઝંઝાવાતને તમારા સુધી પહોંચાડી તમારા મન હ્રદય સુધી હું પહોંચી શકી હોય તેવો અનુભવ તમારી કોમેન્ટ દ્વારા કર્યો.કયારેક કોઈની આંખ ભીની થઈ તો કોઈવાતમાં મેં જાણે દરેક વ્યક્તિએ તે વાર્તા જેવાો જ અનુભવ કર્યો હોય તેવો અહેસાસ પણ તેમની કોમેન્ટ પરથી થયો.આમ સૌને મારી સાથે જોડવાનો આનંદ પણ અનોખો રહ્યો.
આમ જીવનના નવરસનું પાન કરાવતા કરાવતા કોઈકને કોઈક સંદેશ લોકો સુધી પહોંચાડવા પ્રયત્ન કર્યો. મારી સંવેદનાના પડઘાને વાર્તા રુપે મૂકી તમારા હ્રદય સુધી પહોંચવાનો નમ્ર પ્રયાસ કર્યો.
આ વાર્તાઓના મૂળ ક્યાંથી ફૂટ્યા તેની વાત હવે પછી

સંવેદનાના પડઘા -૪૯વૃદ્ધાવસ્થાનો સહર્ષ સ્વીકાર

માયાબેનનાં બંને દીકરાઓ ભણી ગણીને પોતાની જિંદગીમાં વ્યસ્ત થઈ ગયા હતા.માયાબેન અને તેમના પતિ નરેશભાઈ ભરી દુનિયામાં જાણે એકલા પડી ગયા હતા.બે બાળકો અને સાથે સાથે પોતાનો ધમધમતો વ્યવસાય અને માયાબેનની બેંકમાં જોબને લીધે તેમનું આખું જીવન ખૂબ વ્યસ્ત વ્યતીત થયું હતું.માયાબેનને બેંકમાંથી ઉંમર સાથે નિવૃત્તિ મળી ગઈ.અને મિલો બંધ થવાથી મિલમાં કોટન સપ્લાયનો નરેશભાઈનો ધંધો પણ ધીરે ધીરે પડી ભાંગ્યો .આખી જિંદગીની બચત અને બંને દીકરાઓ ઉચ્ચ ભણતરને લીધે સરસ સેટ થયેલ હોવાથી તેમનેઆર્થિક તકલીફ કોઈ નહતી.બસ નિવૃત્તિના ખાલીપાએ તેમનું જીવન નીરસ બનાવી દીધું હતું. વ્યવસાયને પ્રાધાન્ય આપીને ક્યારેય પોતાના કોઈ મોજશોખને તેમણે પોષ્યા ન હતા.પોતે ઘરડા થઈ ગયા છે તેમ વિચારીને બે ટાઈમ સાદું જમીને આખો દિવસ ટીવી જોયા કરે .પ્રવૃત્તિ વગરના નિવૃત્ત જીવને તેમને ઉંમરથી વધુ ઘરડા બનાવી વૃદ્ધત્વને કોસતા કરી દીધા હતા.એવામાં તેમના મિત્રના માતા ગુણવંતીબેનની ૧૦૦મી વર્ષગાંઠની ઉજવણીનું નિમંત્રણ આવ્યું. બંને પતિપત્નીતો ૧૦૦મી વર્ષગાંઠની ઉજવણીની વાત સાંભળીને જ આભા બની ગયા હતાં તેઓ તો ૬૫ની ઉંમરે રોજ,“આજે મારી કમર દુખે છે અને મને ચાલતા શ્વાસ ચડે છે.ભગવાન અટકી જઈએ તે પહેલા લઈલે તો સારું ,હવે જીવનમાં કંઈ મઝા નથી.” હમેશાં આવીજ વાતો કરતા.
       ગુણવંતીબેનની પાર્ટીમાં જઈને તો તેઓ આશ્ચર્ય ચકિત થઈ ગયા. તેમના વિચારો તેમનું રહનસહન તેમના દીકરાઓએ બનાવેલ તેમની ફિલ્મ ,ફોટા અને પુત્ર,પુત્રવધુઓ અને તેમના પૌત્ર-પૌત્રીએ તેમના અંગે કરેલ વાતોએ માયાબેન અને નરેશભાઈને વિચારતા કરી મૂક્યા.
        ૧૦૦ વર્ષની ઉંમરે તેમનો જીવન જીવવાનો ઉત્સાહ નવજુવાનને શરમાવે તેવો હતો.સંગીતમાં ડબલ વિશારદ અને અંગ્રેજી સાથે મુંબઈની વિનસેંટ કોલેજમાંથી ગ્રેજયુએટ ગુણવંતીબેનનું અંગ્રેજી પરનું પ્રભુત્વ પણ કંઈ નોખું જ હતું.તેમની જીવન જીવવાની રીત અને જીવન પ્રત્યેનો અભિગમ લાજવાબ હતો.સોવર્ષની ઉંમરે ગીતો ગાવા,કોઈપણ વાજીંત્ર હોય તાનપૂરો,હાર્મોનિયમ કે સરોદ વગાડી પોતાની જાત સાથે મગ્ન બની આનંદિત રહેવું.ગરબા અને નૃત્યના પ્રોગ્રામ સ્ટેજ પર ભજવવા.બધીજ બોર્ડ ગેમ,પત્તા ,કેરમમાં ભલભલાને હરાવી દેવા.સિનિયરોની સોસાયટીનીઅને ઉમંગ અને રોટરી ,લાયન્સ જેવી સંસ્થામાં સક્રિય રહી સમાજને ઉપયોગી થવું.રોજ પલાળેલા ડ્રાયફ્રુટ ખાઈને કસરત કરવી. પોતાના પૈસા સંભાળવા ,ચેકો ભરવા ,પોતાના પૈસાનો વહીવટ પોતે જ કરવો,પોતાનું બેંકનું કામ પોતે જ સંભાળવું.ઘરડાં થયા હવે શું કપડાંને દાગીના એવો વિચાર જરા પણ કર્યા વગર રોજ નવી સાડી પહેરી અને પોતાના બગીચામાંથી ફૂલો તોડી સાડીને મેચીંગ મોગરા,ગુલાબ અને કોયલની વીણી બનાવી અંબોડામાં નાંખવી.મિત્રો સાથે મળી નિત નવી વાનગી આરોગવી.આઈસક્રીમ પાર્ટી કરવી,રોજ નિયમિત ચાલવું અને કસરત કરવી.નવા નવા ભજનો જાતે બનાવી ગાવા,નાટકને સંગીતના સમારંભોમાં જવું.તેમના જીવનની વાત સાંભળી માયાબેન અને નરેશભાઈતો વિચારમાં પડી ગયા!
       એથીએ વિશેષ જ્યારે તેમના જમાનાથી ખૂબ આગળ કોઈ જ્ઞાની ગુરુ જેવી તેમની વિચારસરણીની વાત તેમની પૌત્રીઓએ કરી ત્યારે તો પાર્ટીમાં આવેલ સૌ વાહ વાહ પોકારી ઊઠ્યા.
        તેમની પૌત્રીએ કીધું” જ્યારે હું સ્કૂલમાં જતી ત્યારે મારા ક્લાસનાં બધા છોકરાઓ પહેલાં પાના પર તેમના દાદીના કહેવા પ્રમાણે નમ:શિવાય કે શ્રી રામ કે જય સાંઈબાબા લખતા ત્યારે મારા દાદી મને લખાવતા “હું બધાંથી વિશિષ્ટ છું”આજની secret પુસ્તક કે ગુરુઓના હકારાત્મક અભિગમની વાત તેમણે ૫૦ વર્ષ પહેલા તેમના બાળકોને શીખવી છે.તેમજ તેમના પૌત્ર-પૌત્રીને લખેલા તેમના પત્ર જે તેમના જ મોતીના દાણા જેવા અક્ષરમાં નીચે મુજબ પાર્ટીનાં પરિસરમાં લગાવેલ હતા.
1. દુ:ખી થવાના દસ રસ્તા
2. તમારી જ વાત કર્યા કરો.
3. તમારો જ વિચાર કર્યા કરો.
4. કદર કદર ઝંખના કરો.
5. કોઈ ઉપેક્ષા કરે તો બળ્યા કરો.
6. બંને તેટલીવાર “ હું” વાપરો.
7. બીજાઓ માટે બંને તેટલું ઓછું કરો.
8. તમારા સિવાય કોઈનોય વિશ્વાસ ન કરો.
9. બંને ત્યાં તમારી ફરજમાંથી છટકી જાઓ.
10. દરેક બાબતમાં તમારો જ કક્કો ઘૂંટ્યાં કરો.
11. તમારી મહેરબાની માટે લોકો આભાર ન માને તો મનમાં સમસમ્યા કરો.
આવા તો અનેક પત્રો ત્યાં મૂકેલા જોઈ અને પુત્રવધુઓને તેમની વ્યવસાયીક પ્રગતિ માટે લખેલ પ્રશંસાના પત્રો જોઈ સૌને તેમના વિશિષ્ટ અને બધાંથી અલગ તરી આવતી વિચારસરણી માટે અનેરું માન ઊપજ્યું.
ગુણવંતીદાદીની પાર્ટીમાંથી ઘેર ગયા ત્યારે માયાબેન અને નરેશભાઈ જેવા અનેક સિનિયરો પણ પોતે પોતાની જાતને વૃદ્ધ નહી સમજી ,જીવનને કોઈપણ શારીરિક,માનસિક કે સામાજિક ફરિયાદ વગર અંત સુધી નિજાનંદી બનીને રસસભર રીતે કેવીરીતે જીવી શકાય તેની પ્રેરણા લેતા ગયા.સાથેસાથે વૃધ્ધાવસ્થાનો
સહર્ષ સ્વીકાર કરવાનું પણ શીખતા ગયા.
જીગીષા પટેલ

સંવેદનાના પડઘા-૪૭ વિયોગ

પોતાના મૃત્યુબાદ શરીરનું દેહદાન કરવાનું વિલમાં લખી ગયેલ વિદ્યાગૌરીના નિશ્ચેતન દેહને છેલ્લીવાર જોવા આવેલ દીકરા,દીકરીઓ અને પુત્રવધુઓ સૌના મનમાં ગુનાહીત ભાવના સાથેના આંસુ અને હ્રદયમાં ખૂંચે તેવી વેદના હતી.પરતું હવે તો બહુ મોડું થઈ ગયું હતું.દીકરીઓ ખૂબ રડતી હતી કે પોતે માની પોતાના ત્યાં ન આવવાની જીદને સ્વીકારી લીધી અને વહાલી મા ને ગુમાવી……તો પુત્રો જે મા એ પોતાનું સર્વસ્વ દીકરાઓને આપી દીધું હતું તે માને જ્યારે પોતાની જરુર હતી ત્યારે પોતે કંઈજ ન આપી શક્યા ………તેનો રંજ પારાવાર પસ્તાવા રુપે આંસુ બની વહી રહ્યો હતો…….. પણ હવે બંધુજ નિરર્થક હતું…….
તેમની ડાયરીમાં લખેલા છેલ્લા દિવસના પાનાએ તો સૌના હ્રદયને કંપાવી દીધા અને પોતાથી થયેલ અક્ષમ્ય ભૂલ માટે પોતાને જ સૌ પુત્રો અને પુત્રવધુ કોસવા લાગ્યા…..
“ અહીં બધું જ છે નથી મારા જ હાડમાંસમાંથી બનેલા ,મારા લોહીની સગાઈના મારાં વહાલાઓ ….
અહીં મને ચારે બાજુ થાક,હાર અને કંઈક લુંટાયાનો ભાર લાગે છે……
અંતરની બેસુમાર વેદનાથી ઊઝરડાએલ લોકો સાથે જેણે ગમેતે પરિસ્થિતિમાં પણ સદાય વસંતની વેલી ની જેમ હર્ષોલ્લાસથી જિંદગી જીવી હોય તે કેમ રહી શકે???”
આવું લખતા લખતા પોતાના હાથમાં જ ડાયરીને પેન સાથે જ તે સ્વર્ગે સિધાવ્યા ….
હજુતો અહીં આવે માત્ર અઠવાડિયું જ થયું હતું.સેવા આપનાર કર્મચારીઓ પણ જરા વિચારમાં પડેલા
હતા….
તેમને શું થઈ ગયું ????સાંજે તો હીંચકે સરસ ભજન ગાતા સાંભળેલ…..
એક નામોશીભર્યો સન્નાટો…….
બધા નજીકના ભૂતકાળને નજર સમક્ષ જોતા આંસુ સારી રહ્યા હતા…..
જાણે ….ડૂસકાં જ બોલી રહ્યા હતા………
આખી રાત કેટલાય પાસા ઘસ્યાં પણ વિદ્યાગૌરીને આજે ઊંઘ હરામ થઈ ગઈ હતી.મળસ્કે પથારીમાં બેસીને ધ્યાન કરવા પણ કેટલાય પ્રયત્ન કર્યા પણ બંધુજ વ્યર્થ……આખી રાતનો ઉજાગરો અને સૌથી નાના અને સૌથી વ્હાલા દીકરાની પત્નીના બોલેલા અને તેની અજાણતાંમાં સંભળાઈ ગયેલ શબ્દોએ વિદ્યાગૌરીનાં કાળજાને બાળી મુકયું હતું.
“બાને રાખવાની જવાબદારી આપણી એકલાની જ છે?પેલા ત્રણ ભાઈઓની પત્નીઓ અમેરિકામાં જલસા કરે છે અને બાનું બધું મારે જ કરવાનું? થોડા વર્ષો બાને અમેરિકા મોકલો તો બધાંને ખબર પડે કે હવે ઘરડે ઘડપણ બાને રાખવા સહેલા નથી! અને હા મિલકતના તો ચાર જ ભાગ પડવાના છેને?”
હવે આનાથી વધુ કંઈ જ આગળ સાંભળવાની તેમની ક્ષમતા નહોતી. પોતાના આત્મગૌરવના હનનથી વધુ મોટું અપમાન એક મમતાભરેલ મા માટે બીજુ શું હોઈ શકે?વૃધ્ધત્વને આરે આવી આ અપમાન સહન કરવાની તેમની અપેક્ષા નહોતી.
વિદ્યાગૌરી એટલે સમાજમાં આગવી પ્રતિષ્ઠા ધરાવતા ,બુધ્ધિશાળી,સુશિક્ષિત ,સમજુ અને લાગણીશીલ સન્નારી.તેમની વિચક્ષણ બુધ્ધિ અને આગવી સૂઝબૂઝને કારણે આખું ગામ તેમની સલાહ લેતું .બધાં જ બાળકોને ઉચ્ચ ડિગ્રીઓ સાથે ભણાવી ગણાવી તૈયાર કર્યા.ત્રણ દીકરા અને બે દીકરીઓ અમેરિકા સ્થાયી થયા.પતિનો ધંધો ભાગી પડતાં પતિને હિંમતભેર સહિયારો આપી નિરાશ ન થવા દીધા.પોતે રાતદિવસ એક કરી પોતાની સ્કૂલ ચલાવી ,ટયુશનો કર્યા અને ઘર સાચવ્યું અને બાળકોને સરસ રીતે ઊછેર્યા.સૌથી નાના દીકરો સિવિલ એન્જિનયર હોવાથી તેના બધા કામ દેશમાં જ સરસ ચાલતા હતા તેથી તેને અમેરિકા જવું નહોતુ.
બધા જ દીકરાઓના પૌત્ર-પૌત્રીઓને પણ અમેરિકા જઈને મોટા કરી આપેલા.સૌથી નાના દીકરાના દીકરા-દીકરીને તો પોતાના દીકરા- દીકરીની જેમ જ ઉછેર્યા.નાના દીકરાની પત્ની જોબ પર જાય તો બાળકોને ભણાવવા,જમાડવા બધીજ જવાબદારી પોતે ઉપાડેલી .
હવે આજે એંશી વર્ષની ઉંમરે વિદ્યાગૌરીનું શરીર પહેલા જેવું કામ નહોતું કરતું. ઢીંચણ નો વા અને ખભાનો દુઃખાવો તેમના મુક્ત હલનચલન અને કામકાજને મર્યાદિત કરી નાંખ્યું હતું.
અમેરિકામાં રહેતા દીકરાની પત્નીઓને પણ જ્યારે બા આવવાના છે તેવી જાણ થઈ તો આપણે તો કામ કરીએ છીએ બા અહીં આવીને શું કરશે? ભારતમાં તો તેમની બાઈ હોય ,અહીં કોણ તેમનું કામ કરશે?
સૌથી મોટા દીકરાની પત્નીએ કીધુ,
” દરેકના ત્યાં બા ત્રણ મહિના રહેશે અને ત્રણ મહિના ભારત મોકલી દઈશું.”
એટલે સૌથી નાનાની પત્ની કહે “મારા ભાગના તો મેં અત્યાર સુધી રાખી લીધા છે એટલે હવે તો તમારા ત્રણનાં જ વારાના ભાગ પાડો. “
તો વળી બીજા નંબરના દીકરાની પત્ની કહે “બંને બહેનોને પણ ત્રણ ત્રણ મહિનાના વારામાં ગણો તેમને ઉછેરવા અને ભણાવવામાં પણ બાને એટલી જ મહેનત પડી છે ને !તેમના પણ બા છેજ ને વળી….”
અત્યાર સુધી જે બાળકોને ઉછેરવામાં પોતાની જાત ઘસી નાંખી અને લોહી રેડ્યું તે જ બાળકોને જ્યારે માનું શરીર કંઈ કરવા શક્તિમાન ન રહ્યું ત્યારે તેમના માટે કોઈને ટાઈમ નથી. દીકરાઓ મોટા વકીલ ,ડોક્ટર ,એન્જિનયર અને ઈન્ડસ્ટ્રીયાલીસ્ટ બન્યા છે તેમને તેમના કામમાંથી ટાઈમ નથી. દીકરીઓ પોતાને ત્યાં કાયમ રાખવા તૈયાર છે તેા ચાર દીકરા છે તો દીકરીઓના સાસુ-સસરા સાથે વિદ્યાગૌરીને દીકરીઓને ત્યાં જવું નથી.અને દીકરાની પત્નીઓ બાના વારા કાઢે છે.
આખું જીવન યોગ,કસરત અને શરીરનું ખૂબ દયાન આપ્યું પણ શરીરના ધસારાનું શું કરવું…….
વિચારોના ધમાસાણ યુદ્ધ થકી વિદ્યાગૌરીનું પ્રેશર પણ વધી ગયું હતું.
હવે મક્કમ મનોબળ સાથે વિદ્યાગૌરીએ નિર્ણય લઈ લીધો હતો. પોતાની અમેરિકા જવાની ટિકિટ કરાવી દીકરીને ઘેર પહોંચી ગયા અને પોતાની પાસે O.C.I સાથેઅમેરિકન સિટીઝનશીપ તો હતી જ .પોતાની બધી મિલકત ભારતના વૃધ્ધાશ્રમમાં દાન કરી ,અમેરિકાના સિનિયર હોમમાં રહેવા ચાલ્યા ગયા.ઘરમાં રહીને દીકરાની પત્નીઓના ઓશિયાળા રહેવા કરતા અમેરિકાની ગવર્મેંન્ટે વિકસાવેલી પધ્ધતિ મુજબ સિનિયર સીટિઝન હોમમાં પોતાને લાયક કંપની પણ ખરી અને ચોવીસ કલાકની મદદ પણ ખરી. આજે વિદ્યાગૌરીને અમેરિકાની સિનિયરોની બધીજ વ્યવસ્થા અને કાળજી માટે સલામ કરવાનું મન થઈ ગયું.પોતે સ્વમાન ભેર અહીંજ રહેશે તેવો અફર નિર્ણય પણ સૌ પરિવાર જનોને સંભળાવી દીધો. તે પોતાને જોઈતો સામાન લઈને સિનીયર હોમમાં પહોંચ્યા….
પહેલા રુમમાં પોતાના પતિનો ફોટો લટકાવ્યો….
પતિને ગુજરી ગયે દસ વર્ષ થયા હતા પણ ખરો વિયોગ તો આજે જ સાલ્યો….
આજે તે પતિના વિયોગમાં પોક મૂકીને રડયા….
તેમના નશ્વરદેહની મુખરેખા પર પણ આ દુ:ખની કરચલીઓ દેખાતી હતી…

સંવેદનાના પડઘા- ૩૨ મા ના વહાલની અનુભૂતિ

મા ના વ્હાલની સંવેદનાને શું શબ્દોથી વર્ણવી શકાય?ભગવાનને નરી આંખે આપણે જોઈ શકીએ છીએ?નહીં ને ! તે સચ્ચિદાનંદ આનંદની માત્ર અનુભૂતિ જ કરી શકાય.એવીરીતે માના પ્રેમની પણ અનુભૂતિ જ હોય , તેનું શબ્દોમાં વર્ણન કરવું નામુમકીન છે.
                 આજે મધર્સ ડે હતો.મારા દીકરા અને પુત્રવધુએ મને ભેટ સાથે શુભેચ્છા પાઠવી અને તેઓ એક્સરસાઈઝ કરવા જીમ ગયા.મને પણ મારી વ્હાલી મા યાદ આવી ગઈ અને એની યાદમાં આંખો ટપકવા માંડી.વિચારતી હતી જેના વગર જરા પણ ચાલતું નહોતુ તે પ્રેમાળ ચહેરો ક્યારેય જોવા નહી મળે?? મોં ધોવા અને આંસુ ખાળવા બાથરુમમાં ગઈ.મને બધા કહે છે તું આબેહૂબ તારી મા જેવીજ દેખાય છે.અને આ શું !! આજે મારી માને જોવા ઇચ્છતી મારી આંખો ,મારો ચહેરો આયનામાં જોઈ ચમકવા લાગી!.મને પણ મારા ચહેરામાં છૂપાએલ તેનો ચહેરો,મારી આંખોમાં તેના જેવા જ બ્રાઉન રંગની કીકી.તેના મારી ઉંમરે જ આછા થઈ ગએલ વાળ પણ મારા જેવાજ. અને હું મારા ચહેરામાં જ માને જોવા લાગી.કલાકેક સુધી આયના સામે ઊભી રહીને મારામાં જ માને જોઈને જાણે મા સાથે વાતો કરતી રહી અને મનથી જ ખુશ થતી રહી.
                  મા સાથેનો મારો લગાવ એટલો હતો કે તેના મૃત્યુ પછી તે આ દુનિયામાં નથી એ મારું મન માનવા જ તૈયાર નહોતુ.હું બે ત્રણ વર્ષ સુધી તેના મૃત્યુ પછી રોજ રાત્રે તેની સાથે વાતો કરતા ખૂબ રડતી. તેની વિદાય તો ભારતમાં થઈ હતી પણ જાણે અમેરિકાના મારા રુમમાં તે સદેહે મોજુદ ના હોય તેમ હું રોજ તેની સાથે વાતો કરતી. તે મારી ફ્રેન્ડ,ફીલોસોફર,ગાઇડ અને ગુરુ હતી.તેની યાદ હમેશાં અનરાધાર વહેતું ચોમાસું બનીને જ આવે છે.હજુ સપનામાં હું તેની સાથે તે મારી સામે હાજર હોય તેમ જ વાતો કરુછું. મારા જીવનમાં તે હંમેશ મારું અભિન્ન અંગ બનીને રહી છે.તેનો કોઈ પર્યાય ખરેખર નથી.તેની વિદાયે અમારા ભારત જવાના ઉત્સાહને ઓગાળી નાંખ્યો છે.બેટા તું ક્યારે પાછી આવીશ?કહી વિદાય આપનાર અને ભારત જઈએ ત્યારે આપણી રાહમાં વ્યાકુળ થઈ બંગલાના વરંડામાં પરોઢિયે ચાર વાગે આંટા મારતી મા વગરનું ભારત જવું હવે ચંદ્ર વગરની અમાસની રાત જેવું ભેંકાર લાગે છે.વેદાન્તની વાસ્તવિકતા જાણવા છતાં ભગવાનને પૂછતી હતી કે આ વળી કેવું કે એકવાર છોડીને ગએલ માનવ ક્યારેય જોવા જ ન મળે?
            હું આખેઆખી માના વહાલના દરિયામાં ન્હાતી હોવ તેમ માની યાદમાં ખોવાઈ ગઈ. મારી મા સાથેના મારા કંઈક નોખા જ સંબધ હતા.અમારી વચ્ચે જનરેશનગેપ ઓછો હતો.મારી ઉંમરના દરેક પડાવને તે ખૂબ સરસ રીતે સમજતી અને તે સમયની જીવન જીવવાની શ્રેષ્ઠ રીત મને કારણો સહિત સમજાવી શીખવતી.બોલવા ચાલવાની મીઠાશ ,હ્રદયની નિર્મળતા અને નિખાલસતા,સમાજની દરેક વ્યક્તિને પોતાના સ્વાર્થ વગર ઉપયોગી થવું અને જીવનમાં આધ્યાત્મિકતા ને પોતે પોતાના જીવનમાં જીવી તેવીજ રીતે અમને જીવવા પ્રેર્યા.અમારા બધા ભાઈબહેનોમાં આત્મવિશ્વાસ તેણે ઠાંસી ઠાંસીને ભર્યો.જિંદગી જીવવાના મૂળભૂત સિધ્ધાંતોને તેણે એટલી સહજતાથી અમારામાં રોપ્યા હતા કે જીવનની ઝંઝાવાતની ક્ષણોમાં પણ અમે અડગતાથી હિંમત અને ગૌરવથી જીવ્યા. સાસરાના અમારા કરતા એકદમ જુદાજ વાતાવરણમાં પોતાના આત્મગૌરવને હણાયા વગર કેવીરીતે સંયુક્ત પરિવારમાં પ્રેમપૂર્વક રહેવું તે શીખવ્યું.
              માતાપિતાના દાંપત્યજીવનની કેમેસ્ટ્રી એટલી અદ્ભૂત હતી કે તેનાથી અમને સ્વસ્થ બાળપણ અને યૌવન જીવવા મળ્યું જેનો અમારા વિકાસમાં બહુ મોટો ફાળો રહ્યો.મારા પિતાના સામાજિક,રાજકીય ,ધંધાકીય અને ધાર્મિક સંસ્થાઓના જોડાણ અને તેને લીધે ઘરમાં રહેતી અવર જવર ને તે પ્રેમથી નવાજતી.મારા પિતાના દરેક કાર્યને ખભેખભા જોડી સ્વીકારતી અને પૂરતો સપોર્ટ કરતી.તેની જીવન જીવવાની રીત જ અમારી પ્રેરણારુપ પાઠશાળા હતી.માના દિવસની શરુઆત નિયમિત કસરત,સ્વાધ્યાય ને પ્રાર્થના થકી પ્રભુ સાથે જોડાણથી થતી.પણ આ પૂજાપણ સામાન્ય લોકો કરતા તેવી પૂજારુમની કે મંદિરમાં કંકુ-ચોખા કે દૂધ ચડાવવાની નહતી.વિદ્વાન ગુરુઓ પાસે તે આપણા વેદો,ઉપનિષદો,જૂદાજુદા ગ્રંથો પરના ભાષ્યો અને ગીતાના જુદા જુદા વિદ્વાનોએ કરેલા વિવેચનો ભણતી અને અમને પણ તે શીખવતી. સમાજમાં પ્રસરેલી ધાર્મિક અંધશ્રદ્ધા ,દહેજ ,બાળલગ્નો ,ખોટા રીતરિવાજ અને નાતજાતના વાડાઓ સામે નીડરતા પૂર્વક વિરોધ તે કરતી અને તેની સાચી સમજણ અમને આપતી.રસોઈકળામાં એટલી પારંગત કે દિવાળી ,લગ્ન કે પાર્ટી સમયે તેને બધા મિત્રો,પાડોશીઓ અને અંગત સગાંઓ પોતાને ઘેર લઈ જવા લાઈન લગાડતા.અમને બંને બહેનોને પણ તેમાં પારંગત કરી.
                તે પોતે શિક્ષિકા અને જરુર પડે ટયુશન પણ કરતી.સ્ત્રીઓ માટે આત્મનિર્ભરતા ખૂબ જરુરી છે તે નાનપણથી જ સમજાવ્યું હતું તેથી અમે બંને બહેનો પણ આત્મનિર્ભર બન્યા.જીવનમાં આગળ વધવા માટે અને હજારો લોકોમાંથી જુદા તરી આવવા માટે જરુરી બધું જ શીખવ્યું .ભરપૂર આત્મવિશ્વાસ સાથે બદલાની ભાવના વગર સમાજોપયોગી બની દરેક માનવમાં પ્રેમ અને ભગવાનનો અંશ જોઈ પોતે પોતાનું જીવન જીવી અને તેવું જીવતા અમને શીખવ્યું.
દરેક જન્મે આ જ મા મળે તેવી અંત:કરણ પૂર્વકની પ્રભુને પ્રાર્થના

૨૯ -સંવેદનાના પડઘા-મા ને સજા??- જીગીષા પટેલ

નિશા હજુતો સવારનો ચા નાસ્તો પતાવીને બાથરુમમાં ન્હાવા જ જતી હતી અને ઘરનો બેલ વાગ્યો.સવાર સવારમાં નવ વાગ્યામાં કોણ આવ્યું હશે તેમ વિચારતી ,પોતે જ ઝડપથી બારણું ખોલવા ગઈ.મણીમાસીને અચાનક સવારના પહોરમાં આવેલ જોઈ થોડી આશ્ચર્ય તો પામી.પરતું તેમને આવકારી ડ્રોઈંગરુમમાં લઈ જઈ બેઠી.કાબેલ,જમાનાના ખાધેલ,હિંમતવાન અને મજબૂત મનોબળવાળા વાઘ જેવા મણીમાસીને આજે એકદમ દુ:ખી અને નિરાશ ઉતરી ગયેલ મોં સાથે જોઈને નિશા જરા ગભરાઈ ગઈ.નિશા થી તો રહેવાયું નહી અને માસીને વહાલથી પૂછ્યું “માસી સવાર સવારમાં ક્યાંથી નવરા પડ્યા?”
અને જાણે માસીના બધાજ બંધ તૂટી ગયા.જાણે કાળા ડીબાંગ વાદળોથી ઘેરાએલ આભ ફાટીને તૂટી પડે ને તેમ મણીમાસી અનરાધાર વરસી પડ્યા.નિશા પણ કંઈ વાત જાણ્યા વગર તેમની જોડે તેમને આમ આક્રંદ કરતા જોઈ વિસ્મય સાથે ઢીલી થઈ ગઈ!.માસીને પાણી આપી શાંત રાખ્યા.
મણીમાસીની ઉંમર તો લગભગ પંચ્યાસી વર્ષની પરંતુ જીવન જીવવાનો તેમનો ઉમંગ તો યુવાનોને પણ શરમાવે તેવો.કુંટુંબમાં કોઈપણ માંદું-સાજું હોય તો પૂરી લાગણી અને સેવા ભાવ થી ચાકરીકરે.હા,લાગણીથી લથબદ પણ જીભ જરા કડવી ખરી!બધાંને મોં પર જ કડવા વચન કહે અને કહેતા જાય કે “ભાઈ ખોટા મસકા મારવાનું મને ન ફાવે.”
પણ આજે માસીએ આંખમાં આંસુ સાથે કીધું”બેટા નિશા આજે તો મારુંમન સેવામાં પણ ન લાગ્યું ને એટલી બધી અકળાઈ ગઈ,કે આખી રાત ઊંઘ નઆવી,શું કરું અને કયાં જાઉં કંઈ ખબર ન પડી એટલે છેવટે તારી પાસે આવી.”
“પણ થયું શું માસી તે તો કહો” નિશા બોલ
માસી કહે “બેટા, મારા દીકરાએ આજે મારા ગુમાનના ચીંથરાં ઊડાડી દીધા.મારાં ધાવણની લાજ ન રાખી.”આમ કહી માસી મારે હવે જીવવું નથી બેટા ,આવા અપમાન સહન કરીને કહી ફરી રડવા લાગ્યા .
નિશા કહે”પણ માસી એવું તે શું થયું કે તમે આટલા દુ:ખી છો?”
મણીમાસીના નાના દીકરા રાજેશને પોતાની ટેક્ષટાઈલ મિલ અને ટેક્શયુરાઈઝીંગ પ્લાન્ટ પણ ખરો.
યાર્ન અને કાપડ બધું એક્સપોર્ટ પણ કરે.કરોડો રૂપિયાનો માલિક.પરિવારમાં બધાને મદદ પણ ખૂબ કરે.પરતું જેને મદદ કરે તે બધાને તેની વાતમાં હાજીહા કરવી પડે. અને મદદ કરી હોય તે કહી બતાવવાની પણ પુરી આદત. મદદ લેનારને તો બિચારો બાપડો બનાવી દે .
મણીમાસીને ગાડી,ડ્રાઈવર,નોકર-ચાકર બધી સગવડ પરંતુ તમે હાથથી કેમ ખાઓ છો? ચા રકાબીમાં
સિસકારા બોલાવી કેમ પીઓ છો?તમારે આવું કરવું હોય તો તમારા રુમમાં જ જમો અને ચા પીવો. અમારી સાથે ટેબલ પર નહી.પણ આવી અનેક નાની નાની બાબતો તો માસી ગણકારતા નહી.
પંચ્યાસી વર્ષે જાય પણ કયાં?
પણ આ વખતે તો ગજબ થઈ ગયો!! માસી ફોન પર તેમની દીકરી સાથે વાત કરતા હતા.જેમ બધા ઘરડા બા પોતાની દીકરીને જ પોતાના દીકરા -વહુની ફરિયાદ કરે તેમ માસીએ પણ કીધું,
“ બેટા,આ ઘરમાં તો હું સાવ વધારાની છું.કોઈને મારી સામે જોવાનો પણ ટાઈમ નથી.મારા કરતાંતો
ઘરના કૂતરાંને વધારે પ્રેમ અને માન મળે છે.બધાં આવતાની સાથે તેની સાથે રમે છે કેટલું વહાલ કરેછે અને પછી ઘરમાં આવે છે.મારી તો સામે જોવાની પણ કોઈને ફૂરસદ નથી.”
સામે દીકરીએ કહ્યું” બા,કાલે એના છોકરાં મોટા થશે.કોઈ નહી પહોંચે તેને તેનું પેટ પહોંચશે.”
ઉપરના રુમમાંથી ફોન ઉપાડતાં જ મણીમાસીના દીકરા રાજેશ શેઠ ફોનનું એક્સ્ટેનશન એક જ હોવાથી બધી વાત સાંભળી ગયા.બસ ખેલ ખત્તમ.!!
નીચે ઊતરીને રાજેશભાઈએ માસીના રુમમાંથી તેમના બધાં કપડાંને તેમની ચીજો બહાર નાંખી દીધી……પછી ખૂબ ગુસ્સાથી કીધું”તમે મને ખબર પડવાની વાત કરો છોને પહેલા આજે હું તમને ખબર પાંડુ કહી,
“ તમારે જયાં જવું હોય ત્યાં જાવ મારા ઘરમાં તમે આજથી નહી. તેમની મિલમાં તેમના નજીકના જેટલા સગાં કામકરતા હતાં તે બધા મામાના,કાકાના,ભાઈના,બહેનના દીકરાઓ,જમાઈ બધાને ફોન કરી ઘેર બોલાવ્યાં .બધાંને કહી દીધું કે તમે બધા મારી માના લીધે મારા સગા થાઓ છો.મારી મા આજે આવું બોલી છેએટલે તમે બધા કાલથી નોકરી પરથી છુટ્ટા.તમને બધાને આપેલ ગાડીઓ,બાઈકો બધાની ચાવીઓ મને આપી દો .બધાં બીજી નોકરી શોધી લેજો.” આમ કહી મા અને મોટીબહેનની વાત તેઓ જાતેજ ફોન પર સાંભળી ગયા તેમ બધાને જણાવ્યું.
માલેતુજાર રાજેશ શેઠ ને આટલું પણ કહેવાની માની હિંમત !!!!!!!!
મોટોભાઈ,મોટીબહેનના દીકરાઓ બધાં રાજેશ શેઠની રાજેશ મિલમાં નાની મોટી પોસ્ટ પર કામ કરે.આમ અચાનક કામ પરથી રજા આપવાની વાતથી બધા ડઘાઈ ગયા!!!!
માસી અને તેમની દીકરી તો હાથ જોડીને રાજેશભાઈની માફી ચોધાર આંસુથી રડતાં રડતાં માંગે.!!
બીજા દસ જણા પણ લાઈનમાં ગુનેગારની જેમ ઢીલા મોંએ ઊભા રહી, રાજેશભાઈની ગુસ્સાભરેલ વાણીને ઓશીયાળા બની પથ્થર દિલ કરી સાંભળી રહ્યા હતા. રાજેશભાઈના વર્તનથી બધા અવાચક
થઈ ગયા હતા.આખા ગામને એક બૂમથી થથરાંવતાં મણીમાસી કાપો તો લોહી ન નીકળે તેવી દશામાં હતા.
એકબાજુ માસીપોતાના દીકરાના આવા પોતે ભગવાન હોય તેમ સમજી કરેલ અમાનુષી,અહંકારી વર્તન પર ઘીન અનુભવી રહ્યા હતા.અને બીજી બાજુ નજીકના આટલા બધા લોકોની રોજીરોટી પોતાના લીધે છીનવાઈ જતી હોવાથી પોતાના અહંકાર અને વજૂદનેકચડી પોતાના સ્વભાવની સાવ વિરુદ્ધ જઈ પોતાના જ દીકરાને હાથ જોડી કાકલૂદી કરી માફી માંગી રહ્યા હતા. તેમને અને રાજેશથી મોટી તેમની દીકરીને તો ધરતી જગા આપે તો સમાઈ જવા જેવું લાગતું હતું. પોતાનો જ દીકરો અને પોતાનો જ ભાઈ પોતે ખાલી પૈસા પાત્ર હોવાથી બધા પર આટલો રોફ જમાવે!!!!!!
બધાના મનમાં એક જ વાત ચાલી રહી હતી કે “હે ભગવાન ,ગુલામીના દૂધપાક કરતા સ્વતંત્રતાનો સૂકો
રોટલો સારો.મોંઘવારીનાં જમાનામાં અચાનક પૈસાની આવક અને મોટરગાડી જતા રહે તો શું થાય?
મજબૂર માણસ હાથ જોડવા સિવાય કરે તો પણ શું કરે?”
આટલી વાત કરતા અને સાંભળતા તો નિશા અને મણીમાસી બંને હીબકે ચડ્યાં.નિશા પાસે આજે માસીનેઆશ્વાસન આપવાના કોઈ શબ્દો નહતા.ઘરડી માને પણ કોઈ દીકરો પોતાના પૈસાનું
ગુમાન થોપવા સાવ આવી સજા કરતો હશે??? માના ધાવણને ભૂલીને ,પૈસાના મદમાં રાવણ બનેલા
માસીના દીકરાની વાત સાંભળી નિશાના રુંવાડાં ઊભા થઈ ગયા! તેને કમકમા આવી ગયા!!!
શું માને પણ કોઈ આવી સજા ફરમાવે!!!
તેને ખરેખર સમજવાની જરુર છે,
“મુજ વીતી તુજ વીતશે ,ધીરી બાપુડિયા “

૧૯-વાર્તા સ્પર્ધાની એક વાર્તા ‘કુટુંબ અને કારકિર્દીના ‘ ક્ષેત્ર –વચ્ચેનો સંઘર્ષ અને સમતુલન-જીગીષા પટેલ

મા નો કર્તવ્ય સંઘર્ષ

 “ મારે આજે બોર્ડ મિટીંગ છે ,નેહા તું આજે વિહાન અને ઈશાન ને સ્કૂલે થી લાવીને માર્શલ આર્ટના કલાસમાં લઈ જજે” નિરવે ટાઇની નોટ સરખી કરતાં કરતાં નેહા ને કીધું.આ સાંભળી નેહા જરા અકળાઈને બોલી” જ્યારથી મોમ-ડેડ ઇન્ડિયા ગયા છે ત્યારથી છોકરાઓનો બધો બોજો તેં મારી પર નાંખી દીધો છે ,આ નહીં ચાલે…… મારે આવતી કાલે સવારે મારી નવી પ્રોડક્ટ નું પ્રેઝન્ટેશન છે,તેની તૈયારી કરવાની છે.આ ડિરેક્ટર ની પોસ્ટ પર મારે એટલો કામનો બોજો હોય એમાં રોજ ઓફીસથી વહેલા નિકળી જવાનું મને જરાપણ ફાવતું નથી.તું તો મને કહેતો હતો કે એકવાર તારી કંપની વેચાઈ જાય પછી બધું ફોકસ મારી કેરીયર આગળ વધારવા પર કરીશું તેનું શું?
નિરવે કીધું “નેહા સમજ ,મારા પાર્ટનર પરાગ નું બધું કૌભાંડ પકડાઈ ગયું છે! અમે કંપની વેચી ત્યારે કરાર થયાં હતા કે કંપની વેચી એ પછી બે વર્ષ સુધી અમારે તે કંપની સાથે રહી તેઓને બધું કામ સેટ કરી આપવું પડે.અને આ પરાગ ને તો હંમેશની જેમ જુઠ્ઠું બોલવું ને ખોટું કરવું એજ કામ છે .અમારી જૂની કંપનીના માણસો લઈને જ એણે પોતાની નવી કંપની છ મહિનામાં ચાલુ કરી દીધી છે.જેણે અમારી કંપની લીધી છે તેના વકીલોએ કેટલા કેસ તેની પર ઠોકી દીધા છે. હું નિર્દોષ છું ,બધા જાણે છે ,પણ મારે પ્રુવ તો કરવું પડે ને ! વગર કારણે મારી ઊંઘ ઉડાડી દીધી છે.એ સારો માણસ હોત તો ધમધમાટ ચાલતી કંપની તાત્કાલિક વેચી જ ન હેાત ને! “ ચાલ ડાર્લીંગ જાઉં કરીને નેહા ને ભેટી એક હળવું ચુંબન કપાળે કરી બેગ લઈને નિરવ ફટાફટ ઘરમાંથી નિકળી ગયો.
નેહા એ આઠ વર્ષના વિહાન ને પાંચ વર્ષ ના ઈશાન ને ટેબલ પર દૂધ ને પેન કેક આપ્યા ને કીધું “ હું તૈયાર થઈને આવું ત્યારે મારે દૂધ ને બ્રેકફાસ્ટ પતેલા જોઈએ ,ઓકે.” આમ કહી નેહા રૂમમાં તૈયાર થવા ગઈ અને બંને છોકરાંઓ ટેબલ પરથી ઊઠીને બોલ રમવા લાગ્યા.નેહા હજુ તો વાળ ઓળતી હતી ને રસોડામાંથી કાચ ફૂટવાનો અવાજ આવ્યો. નેહા દોડતી રસોડામાં આવી તો વિહાન ના બોલ ના ફટકા થી ટેબલ પર પડેલ દૂધનો ગ્લાસ તૂટી ને આખા રસોડામાં દૂધ……દૂધ ને કાચના ટુકડા વેરાયા હતાં. નેહાને બંને દીકરાઓને જુદી જુદી સ્કૂલમાં ઉતારવાનાં,ફરીથી દૂધ બનાવવાનું,ઑફિસના કપડાં પહેરી રસોડું સાફ કરવાનું અને ટ્રાફીકમાં એક કલાક દૂર પોતાની ઓફીસ પહોંચવાનું.
નેહા એકલી એકલી બબડતી હતી “કોઈરીતે પહોંચી વળાતું જ નથી.આ મારા તોફાની છોકરાઓને
કેવીરીતે હેન્ડલ કરવા !કંઈ સમજાતું જ નથી”.
નેહા એ ઝડપથી રસોડું સાફ કર્યું, છોકરાઓને દૂધ પીડવાવી ને પેનકેક પેપર બાઉલમાં આપી ગાડીમાં બેસાડ્યા. છોકરાંઓને કીધું “બેટા મારો કોલ ચાલુ થાય છે તમે ચુપચાપ પેનકેક ખાઈ લો”.નેહા નો કોલ ચાલુ થાય છે ને બાળકો ચૂપચાપ નાસ્તો કરે છે પણ હાઈવે પર આગળ ની ગાડી બ્રેક મારે છે તે સાથે નેહા પણબ્રેક મારે છે ને જોરથી બ્રેક વાગતા નાના ઈશુ ની પેનકેક નીચે પડી જાય છે ને તે જોર જોર થી રડવા માંડે છે. નેહા ને અગત્ય નો કોન્ફરન્સ કોલ ચાલતો હોવાથી ફોન મ્યુટ પર કરી ,ઈશુ ને પાછળ ફરી સમજાવવા ને ચૂપ રાખવા પ્રયત્ન કરે છે , ને ત્યાંતો ૮૦ માઈલની સ્પીડ પર જતી તેની ગાડી લેઈન બહાર જઈને જોરથી બાજુની ગાડી સાથે ભટકાય છે………….
ગાડી આગળની બાજુ થી અથડાઈ હોવાથી છોકરાઓ બચી ગયા હતા..અમેરિકાની બેલ્ટ બાંધવાની ફરજિયાત સીસ્ટમ ને લીધે બાળકો બચી ગયાં પણ નેહા બેભાન થઈ ગઈ હતી.સવાર નો સમય હતો હાઈવે પર ટ્રાફીક જામ થઈ ગયો.તરતજ પોલીસ ને એમબ્યુલન્સ આવી ગઈ.નેહા ને હોસ્પિટલ લઈ ગયા .બાળકો ગભરાઈ ગયા હતા ને જોર થી રડતા હતા અને તેમની મમ્મી બોલતી નહતી. પોલીસે તેમને સમજાવીને શાંત રાખ્યા, ને એકસિડન્ટના સમાચાર બાળકોના પિતા નિરવ ને આપી તેને સીધો હોસ્પિટલ બોલાવ્યો. પોલીસે બંને બાળકો બચી ગયા છે તે પણ નિરવ ને જણાવ્યું .નિરવ ના આવ્યા પહેલા નેહા ની સારવાર ચાલુ થઈ ગઈ હતી.તેના ડાબા હાથ ને પગમાં ફેકચર થયું હતું ,ને માથામાં બેઠા મારથી તે બેભાન થઈ ગઈ હતી.
નિરવે આવીને બાળકોને છાતી સરસા ચાંપ્યા.ડેડીને જોઈને બાળકો પાછા રડવા લાગ્યા. નેહા ની ઈમરજન્સી વોર્ડમાં સારવાર ચાલી રહી હતી.થોડીવાર પછી નેહાને સ્ટ્રેચરમાં રુમમાં લાવ્યા ત્યારે તે ભાનમાં આવી ગઈ હતી .બાળકો માને નાકમાં ને હાથમાં ટયૂબો ને ઈંજેક્શન સાથે ભરાવેલ બોટલ ને હાથે -પગે પાટા જોઈ થોડા ગભરાઈ ગયા.નેહાએ બાળકોને નજીક બોલાવી માથે હાથ ફેરવ્યો.બાળકોને સાજા નરવા જોઈ તેનું પોતાનું બધું  દુ:ખ ભૂલી ગઈ.આ બધું કરતા લગભગ સાડાબાર વાગી ગયા હતા.પોતાની આવી હાલતમાં પણ ઘડિયાળ સામું જોઈ નિરવ ને સૌથી પહેલા બાળકોનો લંચ ટાઇમ થઈ ગયો હતો ,તેથી લંચ કરાવવા કીધું.નેહા ને માથે હાથ ફેરવી તેની સાથે થોડી વાતચીત કરી ,તેને આરામ કરવાનું કહી ,બંને બાળકોને લઈને નિરવ ઘેર ગયો.
નિરવ ના માતા-પિતા તેમની પ્રોપર્ટી અને પૈસા ના કામ અંગે ઇન્ડિયા ગયા હતા.નિરવના મમ્મી હીનાબેન તો નિરવના પપ્પા દિપકભાઈને રોજ સવાર પડેને કહે “મારો વિહાન ને ઈશુ તો સવારના સાત વાગે નીકળેલા સાંજે સાત વાગે પાછા આવે છે .મારો નાનકો ઈશુ તો બહુજ થાકી જાયછે.કાલે પણ ફોન પર ‘દાદી તું જલદી પાછી ‘આવ કહી ને રડતો હતો.એમાં પણ જ્યારથી રીટા ની દીકરી ના ડિવોર્સના ખબર મળ્યા છે ત્યારથી તો મને એમ થાય છેકે આપણે અહીં છ મહિના રહેવાની જરુર નથી.એ લોકો ત્યાં હાડહાડ થાય ને આપણે અહીં ગામગપાટા મારીએ તે બરોબર નહીં”
હીનાબેન ની વાત સાંભળી દિપકભાઈ બોલ્યા”તારા મગજનું પણ કંઈ ઠેકાણું નથી,અમેરિકામાં રોજ બૂમાબૂમ કરતી હતી કે આ વિહાન ને ઈશાન મારું સાંભળતા નથી,બંને આખો દિવસ ઝઘડે છે,તોફાન કરે છે,રમકડાંના પથારા આખા ઘરમાં કરે છે જમવાના સમયે પણ રમ્યા જ કરે છે ને કોળિયા ભરાવું તો પણ મોમાં જ ભરી રાખે છે.આપણા છોકરાઓને તો ધોલ થપાટ પણ કરતાં ,અહીં તો એ પણ ન કરાય.હવે આ કકળાટ મારા થી સહન નથી થતો ,મારે તો હવે ઇન્ડિયા જ જતું રહેવું છે ને હજુ માંડ પંદર દિવસ અહીં આવે થયા છે ને હવે પાછા જવું છે દીકરાઓ પાસે .”
હીના બેન કહે “તમને ખબર છે આ રીટા ની દીકરી ને જમાઈ બંને ડોકટર ,પ્રેમ લગ્ન કરેલ ને એક દીકરી પણ છે પણ દીકરી માટે બેમાંથી એકેયને ટાઈમ નથી આખો દિવસ ડેકેર ને નેની પાસેજ રહે છે ને માબાપ ઘરમાં હોય ત્યારે પણ ઝઘડતા જ હોય ‘તું દીકરી ને રાખ ને તું દીકરી ને રાખ ‘ છેવટે છૂટા પડ્યા.બિચારી દીકરીનો શું દોષ?  આપણે દાદા-દાદી બાળકોને સ્કૂલે થી લઈ આવીએ ,મૂકી આવીએ ઘરમાં સાથે રાખી સારા સંસ્કાર આપીએ તો નેહા -નિરવ પણ શાંતિથી તેમના કામમાં દયાન આપી શકે ને બાળકોનું બાળપણ સુધરે,ચાલો ને આવતા અઠવાડિયાની ટિકિટ કરાવી લો .”
અહીં નેહા હોસ્પિટલ માં સાવ એકલી દર્દથી કણસતી હતી.શનિ-રવિ પાર્ટી સાથે કરતા મિત્રો ને પણ કોઈને ચાલુ દિવસે તેની સાથે બેસવાનો ટાઈમ નથી.નિરવ છોકરાઓ પાસે છે .નેહાને તેના મમ્મી-પપ્પા,ભાઈબહેન ,કાકા-કાકી બધાં ની યાદ આવી ગઈ.તે  ઇન્ડિયા માં  હોત તો મા તેને ગરમ સૂપ પીવડાવતી હોત,તેની દીદી તેના પગ પર હાથ ફેરવતી હોત ને દાદી ને ડેડી તો એક મિનિટપણ તેનાથી દૂર ન ગયા હોત!!!અહીં રુમમાં તે એકલી છે , હા,બેલ મારે તો નર્સ અચૂક હાજર હોય , પણ સંબંધોની લાગણી ને હૂંફ ક્યાંથી લાવવી? .તેનું મન વિચાર ના વંટોળે ચડ્યું છે.મારા હૈયાના હાર મારા દીકરા બચી ગયા,મને પણ તરતજ ટ્રીટમેન્ટ મળી ગઈ મને કંઈ થયું હોત તો મારા દીકરા ઓ મા વગર ના થઈ ગયા હોત……….મારે હવે જોબ જ નથી કરવી.નથી જોઈતી મારે ડિરેક્ટર ની પોઝીશન ને નથી જોઈતા મારે પૈસા.મારે જોઈએ છે મારા હ્રદયના ટુકડા જેવા મારા દીકરાઓ.નિરવ છોકરાઓને મૂકીને નેહા પાસે બહુ બેસી શકતો નથી.આમ ને આમ ચાર પાંચ દિવસ નીકળી જાયછે .નિરવે તેના પપ્પા -મમ્મી ને ફોન કરીને નેહા ના અકસ્માત ની વાત કરી ,એલોકો બે દિવસમાં જ ટિકિટ કરાવી પાછા આવી ગયાં.
હીના બેને તો એરપોર્ટથી સીધા જ હોસ્પિટલ જવાની જીદ કરી. તેમને તો દીકરી જેવી વહાલી નેહાની ચિંતામાં ચાર દિવસથી ખાવાનું પણ ગળે ઊતરતું નહોતુ.હોસ્પિટલ પહોંચી ને નેહાને જોઈને તે ઢીલા થઈ ગયાં ને નેહા તો મમ્મી ને વળગીને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી ને કહેવા લાગી “મમ્મી હું બચી ગઈ નહી તો મારા વિહુ-ઈશુ નું શું થાત? મારે હવે જોબ નથી કરવી .”નેહા હજુ અકસ્માતના ટ્રોમામાંથી બહાર જ નહોતી આવી.હીનાબેન તેના માથે હાથ ફેરવતા કીધું”બેટા હું આવી ગઈ છું ,તારે હવે કોઈ ચિંતા કરવાની જરુર નથી.તને જલદી સારું થઈ જશે.તારે જોબ છોડવાની પણ જરુર નથી .આપણી મદદ માટે મેં આનંદીબહેનની પણ ટિકિટ કરાવી છે તે હમણાં આપણા ઘેર જ રહેશે ,તે અમેરિકન સીટીઝન છે તે ધરમાં રસોઈને બધા કામમાં મને મદદ કરશે ,ને તું શાંતિથી તારી જોબ કરજે.હું ને તારા ડેડ છીએ તારે બાળકોની ચિંતા કરવાની કંઈ જરુર નથી.તારી આટલી સરસ બનેલી કેરીયર ને આમ લાગણીના આવેશમાં આવીને છોડી દેવાય ?જોબ છોડીને થોડા દિવસમાં જ તું બોર થઈ જઈશ , ને બાળકો પાંચ વર્ષ પછી મોટા થઈ તેમનામાં વ્યસ્ત થઈ જશે ત્યારે તારી કેરીયર નું શું ?આ IT ઈન્ડસ્ટ્રી જેટ વેગે આગળ વધી રહી છે એમાં તું ઘેર રહી ને કેટલી પાછળ રહી જઈશ તેનો વિચાર કર્યો છે? વિપરીત સંજોગોમાં મગજ ને શાંત રાખતા તો શીખવું જ જોઈએ.દરેક પરિસ્થિતિમાં ધીરજ થી વર્તી અડગ મનોબળ થી આગળ વધે તેજ અમેરિકામાં સર્વાઈવ થઈ શકે.જરા શાંતિથી વિચાર કર .ચાલ બેટા ,તારું મોં જોઈ લીધું એટલે મને શાંતિ થઈ ગઈ .હું હવે મારા ભૂલકાઓ પાસે જાઉં ને નિરવ ને તારી પાસે મોકલું તું આરામ કર “.કહી ફરી નેહાને માથે હાથ ફેરવી હીનાબેન ઘેર જવા નીકળ્યા.
હીનાબેન ની વાત સાંભળી નેહા ફરીથી વિચારોના વંટોળે ચડી.તેને કંઈ સમજાતું નહોતુ. અકસ્માત માં તે  ને તેના દીકરાઓ બચી ગયા પછી તો તેને મનથી નક્કી કરી જ નાંખ્યું હતું કે તે સો ટકા જોબ છોડી જ દેશે ને તેના બાળકો ને ઘેર રહી ઉછેરશે.જ્યારે તેના બાળકો થોડા મોટા  થશે પછી  જ ફરી જોબ કરશે પરંતુ  દૂરંદેશી, પ્રેમાળ ને હોશિયાર સાસુમાં ની વાત સાંભળી તેને થયું મમ્મી ની વાત પણ સો ટકા સાચી છે!

જીગીષા પટેલ

હજી મને યાદ છે-૧૧- અબોલ ની સંવેદના-જીગીષા પટેલ

મા નો હતાશ અવાજમાં ફોન આવ્યો ,કે હું બુટિક નું કામ પડતું મૂકી ને ગાડી લઈને એના ઘેર જવા નીકળી ગઈ. મારુ ધ્યાન ગાડી ચલાવવા કરતા રસ્તાની આજુબાજુ વધારે હતું . મારી નજર રાજુ ને શોધી રહી હતી. રમેશપાર્ક – પપ્પાના ઘેર ગાડીઓની લાઈન ઉભેલ હતી.શિયાળાનો સમય હતો એટલે છ વાગતાજ અંધારું થઇ ગયું હતું .ઘરની અંદર ને બહાર આટલા બધા લોકોની ચહલ પહલ જોઈ ને હું પણ ઝડપભેર ઝાંપો ખોલી અંદર જવા ગઈ,ત્યાંજ પાછળ કોઈ અજાણ્યા છોકરાએ બૂમ પાડી ” એ ય રાજુ ની બેન રાજુ મળ્યો?” મેં ડોકું હલાવી ને જ ના પાડી .આજુબાજુના એરિયામાં બધા અમને ‘રાજુની બેન ‘તરીકે જ ઓળખતા કારણકે રાજુને આજુબાજુ ના એરિયા મા બધા ઓળખતા .ઘરમાં વાતાવરણ ગમગીન હતું .મને જોઈને પરાણે રોકી રાખેલ મારી માં ના આંસુ નો બંધ તૂટી ગયો….અડગ મનોબળવાળી ,બાહોશ અને ગમે તેવી પરિસ્થિતિમાં હિંમત ન હારનાર મમ્મી રાજુ ની ચિંતામાં બેબસ લાગતી હતી.

રાજુ મારાથી નાનોભાઈ મેન્ટલી રીટાર્ડેડ હતો. તે હતો તો પચીસ વર્ષ નો પણ તેની સમજ પાંચ વર્ષ ના બાળક જેટલી જ હતી.તેના શબ્દકોશ માં ગણ્યાગાંઠા શબ્દો જ હતા.તેના કાન એકદમ સરવા હતા પણ તે બોલી નહોતો શકતો . તે બોબડો પણ નહોતો કે બોબડાની સાઈન ભાષા બોલે, હા અમે ઘરનાં બધાં ભાઈબહેન ને મમ્મી પપ્પા તેની વાત ઈશારામાં સમજી જતા.અને હા સો સલામ મારી ભાભી રન્ના ને તે પણ તેને બરોબર સમજતી અને સૌથી અધિક રાખતી .આમતો રાજુ સવારે નાસ્તો કરી ને પપ્પા સાથે પ્રેસ માં જતો પણ તે દિવસે પપ્પા ને કામ અંગે બહાર જવાનું હોવાથી ઘેર હતો. તે રોજ બપોર પછી ઘેર થી નીકળી ને આજુબાજુના ત્રણ ચાર કિલોમીટરના એરિયામાં ફરતો પણ સમયસર પાછો આવી જતો.ક્યારેક થોડું મોડું થાય તો મમ્મી ની લડવાની બીકે છાનોમાનો ટેબલપર બેસીને જમી લેતો .તડકામાં રખડીને તેનો વાન શ્યામ થઇ ગયો હતો અને માથે ટાલ પણ પડી ગઈ હતી..

આજે સવારના નવ વાગ્યાનો નાસ્તો કરી ને નીકળેલો રાજુ રાતના નવ વાગ્યા સુધી પાછો આવ્યો ન હતો. બધા જ નજીક ના સગાંસબંધી ને ફોન કરી પૂછી લીધું, ઘરની આસપાસના સ્ટેશન સુધીના અને ચારેબાજુ ના વિસ્તારોમાં બધા ગાડીઓ લઇ ફરી વળ્યાં પણ રાજુ નો ક્યાંય પત્તો ન મળ્યો !!! ગુજરાતી સમાચાર પછી ની “ખોવાયા છે “ની જાહેર ખબરપણ ફોટા સાથે આપી દીધી. હવે શું કરવું તે સમજાતું નહોતું !!! જેમ જેમ રાત વીતતી જતી હતી તેમ તેમ અમારી ચિંતા વધતી જતી હતી. મારો ભાઈ કેવીરીતે કોઈ ને રસ્તો પૂછશે? તેને ભૂખ લાગી હશે તો ખાવાનું કેવીરીતે માંગશે? શિયાળાની રાત છે ,તેને ઠંડી લાગશે તો શું કરશે ?તે કેટલો મુંઝાતો હશે!!!અમારી મનસ્થિતિનું વર્ણન શબ્દોથી કરવું મુશ્કેલ છે.અમે બધા ભગવાનને ખરા હૃદય થી પ્રાર્થી રહ્યા હતા.રાજુના મનની મુઝવણ કોણ સમજશે?

લોકોને માટે તે શું હતો અમને ખબર નથી પણ અમારા માટે તે કાળજા નો ટુકડો હતો.અમારા ઘરનું અનમોલ રતન હતો. અમારે ત્યાં રાજુ નું આગવું સ્થાન હતું . રાજુને અમારે ઘેર આવતા જે લોકો પ્રેમ થી બોલાવતા તેના તરફ અમારો આદર ભાવ વધી જતો અને જે તેના તરફ નાક ચડાવતા તેની અણસમજ ની અમે દયા ખાતા .કોઈ તેને મહારાજા કે કોઈ તેને સર્વદમન કહેતું, ઝુપડપટ્ટી ના છોકરાઓ તેને ગાંડો કહેતાં તો અમે ખુબ ગુસ્સે ભરાઈ કહેતા ,ખબરદાર એને ગાંડો કીધું છે તો એ ગાંડો નથી એનામાં સમજ ઓછી છે !!!

પોલીસ સ્ટેશન ને હોસ્પિટલોમાં ખબર પહોંચાડી દીધી હતી ,બીજે દિવસે છાપામાં જાહેર ખબર અને જાહેર ખબરના ચોપાનિયા ની વિગતો તૈયાર કરવામાં ભાઈ કલ્પેશ ને પપ્પા બધા સાથે બીઝી હતા.પરંતુ તેમના મોં પર મનની વેદના જણાઈ આવતી હતી . રાતના બાર વાગવા આવ્યા હતા ,માં ની ધીરજ હવે ખૂટી ગઈ હતી હું એને જુઠી આશાઓ આપવા પ્રયત્નો કરી રહી હતી પણ મારુ મગજ પણ બહેર મારી ગયું હતું…..ઘરમાં સન્નાટો છવાયેલ હતો ……..અને અમને દૂરથી આ મમ્મી,આ પપ્પા ,ગગી….ઘેરજા શબ્દો નો પડઘો સંભળાયો,હું ને મમ્મી સફાળા ઉઠીને વરંડા તરફ દોડ્યા!! એક ટેમ્પો આવીને ઉભો રહ્યો અને એક ભાઈ રાજુને લઇ ને નીચે ઉતર્યા! રાજુ તો આનંદ માં આવીને જોર જોર થી બૂમો પાડી રહ્યો હતો.એ ભાઈ અમારી સામેની સોસાયટી માં રહેતા હતા ,એમણે સાંજના ટીવી પર” રાજુ ખોવાયો છે “ની જાહેરાત જોઈ હતી.રાત્રે નારોલ તેમના ગોડાઉનથી બાર વાગે પાછા ફરતા તેમણે રાજુ ને ત્યાં બસ સ્ટેન્ડ પર એકલો બેઠેલો જોયો ,તે રાજુ ને તેમની સાથે લઈને આવ્યા .અમારા આનંદ નો કોઈ પાર નહોતો,અમારા જીવમાં જીવ આવ્યો ,અમે રાજુને ભેટી પડ્યા …ભગવાનનો ખુબ આભાર માન્યો ,રામ રાખે તેને કોણ ચાખે? કલ્પેશ આઈસ્ક્રીમ લઇ આવ્યો ,બધાએ આઈસ્ક્રીમ ખાધો .બધા ખૂબ ખુશ થઈ છૂટા પડયા પણ રાત આખી તો અચેતન મન જાણે ખોવાયેલ રાજુ ને શોધતું રહ્યું . હવે તો રાજુ આ દુનિયા છોડી જતો રહ્યો છે પણ હું જયારે પણ કોઈ રાજુ જેવા બાળક ને જોઉં છું ત્યારે મને તેમાં મારો રાજુ જ દેખાય છે અને દોડીને તેને ભેટી પડવાનું મન થઇ જાય છે. …

જીગીષા પટેલ

જિંદગીકે સફરમેં -સપ્ટેમ્બર -(૨) અગલે જનમ મોહે  બિટીયા ં ન કી જો!-જીગીષા પટેલ

એક દિવસ સવારના નવ વાગ્યમાંજ મારી ખાસ સહેલીનો ફોન આવ્યો ,મેં પૂછ્યું કેમ સવાર સવાર માં કામ પર નથી જવાનું?તો કહે એક ખુબ આનંદ ના સમાચાર આપવા તને ફોન કર્યો છે. મારા દીકરા આકાશને ત્યાં ટ્વિન્સ દીકરો દીકરી આવ્યા છે.આજે તો હું એટલી ખુશ છું !!!!!ભગવાનની મારા પર અસીમ કૃપા વરસી છે.!!તેના દીકરાની વહુ ને કોઈ શારીરિક પ્રોબ્લેમ હતો એટલે સેરોગસી દ્વારા બાળક જન્મ્યા હતા.આકાશ ના બાળકોના સમાચાર જાણી ને મને ખુબ આનંદ થયો પણ તેજ વખતે મને મારા મધીમાસી ની યાદ આવી ગઈ.!!!મધુમાસી આમ તો મારા મોટા કાકી ની સૌથી નાનીબેન અને તે પણ ફોઈ ની દીકરી,મારા કાકી ના માતાપિતા કાકી નાના હતાં ત્યારેજ ગુજરી ગયેલ એટલે તેમના ફોઈ-ફુઆએ જ તેમને ઉછેર્યા અને પરણાવ્યા
એટલે ફોઈની દીકરી પણ સગી બહેન જ સમજીલો. ફોઈને પણ છ દીકરી ને એક સૌથી મોટો દીકરો,પણ ફોઈ -ફુઆને દીકરીઓ જરાય વધારાની નહિ ,જાનથીયે વધારે વ્હાલી. સૌથી મોટી સુભદ્રા ને સૌથી નાની મધુ બન્ને વચ્ચે 17 વર્ષનો ગાળો,મધુ સૌથી નાની અને બધાની સૌથી લાડકી,મીઠી મધ જેવી મધુ ને પ્રેમથી બધા મધી કહેતા. ફુઆ વિરમગામ રહેતા અને ઉનાળાના વૅકેશનમાં મારા કાકી ને તેમની દીકરીઓ પણ વિરમગામ જતા.મારા મામા,માસી અમદાવાદમાંજ રહે એટલે એક દિવસ હું પણ જીદ કરી કાકી સાથે વિરમગામ ગઈ. હું ને મધીમાસી સરખી ઉંમરના એટલે મને તો એમની જોડે ખેતર માં રમવાની ને,આંબા પર ચડીને કેરીઓ તોડવાની ,કૂવે ન્હાવા જવાની ખુબ મઝા પડી ગઈ.ફુઆ કામથી મહિને બેવાર અમદાવાદ આવે તો મધીમાસી પણ મારી સાથે રમવા આવે અને મારે ઘેર જ રહે.અમારી દોસ્તી પછી તો ખુબ પાકી થઈગઈ.ફુઆ પણ કામથી કે દીકરીઓ ના વટ વહેવાર માટે આવે તો અમારે ઘેર અચૂક ચા પીવા આવે!!
મારી માં એટલે હાલતું ચાલતું લગ્નબ્યુરો,અને સમાજ માં આગળપડતું સ્થાન ધરાવે ,પપ્પા પણ સમાજસેવક અને અનેક ટ્રસ્ટોમાં ટ્રસ્ટી એટલે અમારા ઘરમાં લોકોના અનેક પ્રોબ્લેમ સોલ્વ થતાં।ફુવાના દીકરાને પણ ત્રણ દીકરીઓ એટલે તેઓ દરેક દીકરીઓના વિવાહ કે કંઈ પણ મુશ્કેલી માં મારા માતાપિતા ની સલાહ લેતા.હવે તેમની સૌથી મોટી દીકરી સુભદ્રા ને લગ્ન ને બારેક વર્ષ થયા પણ બાળક નહિ.માં તેમને ઘણા ડોક્ટર પાસે લઇ ગઈ પણ કાંઈ શકય બન્યું નહિ ,આ બાજુ સુભદ્રા માસી ના સાસુએ તેમનું જીવવું હરામ કરી દીધું હતું. સવારે ઉઠતાં સાથેજ જ્યાં લોટો પાણી ને દાતણ ખાટલે આપવા જાય એટલે હીરાબા માસી ને ભાંડવાનું ચાલુ કરી દે “સવાર પડતાં આ વાંઝણી નું મોઢું જોયું તે આખો દિવસ ખરાબ જશે !!તારું કાળું મોં લઈને અહીંથી જા !!!મારો ને મારા દીકરાનો ભવ બગાડ્યો !!મૂઈ અહીં થી એના બાપના ઘર ભેગી થાય તો મારા દીકરામાટે બીજી વહુ લાવું !!કમજાત ટળતી નથી અને મારું લોહી પી ગઈ.!” બિચારા માસી ગાળો સાંભળી સાંભળી ને રડી રડી અડધા થઇ ગયા હતાં. બાર વર્ષ નું લગ્નજીવન ને પિતાના ત્યાં હજી બીજી દીકરીઓ પરણાવવાની ત્યાં પોતે સૌથી મોટી દીકરી થઇ પિતાને ઘેર પાછી કેવીરીતે જાય!!!

એક દિવસ સુભીમાસી અમારે ઘેર આવ્યા ,ખૂબ રડ્યા ,મારા માતાપિતા એ સમજાવ્યા પણ તે કહે હવે તો મોટીબેન મારી સહનશક્તિ ની હદ આવી ગઈ છે મને કંઈ રસ્તો બતાવો નહીંતો હું કૂવો હવાડો પૂરું !!!મારા મમ્મીપપ્પા તેમના સાસુ ને મળવા સરસપુર તેમના સાસરે ગયાં,પપ્પાએ તેમની સાસુ ને કીધું “બા તમારી દીકરી ને આવું થયું હોય તો શું કરો?સુભદ્રા કેટલી ડાહી ,સુન્દર ને સુશીલ છે,તેણે તમારું ઘર ઉપાડી લીધું છે ,તેને બાળક નથી એમાં તેનો શું દોષ?આપણે એનો પણ રસ્તો કરીએ.!!તેની બહેન સવિતા ને ત્રણ દીકરા છે તેના હમણાં જન્મેલા દીકરા ને તમે દત્તક લઈલો,સવિતાને હું વાત કરીશ ,મને ખાતરી છે કે સવિતા ના નહિ પાડે”પણ હીરાબા માને તો હીરાબા શાના? એતો મમ્મી પપ્પા ને પણ ભાંડવા માંડ્યા!!મારા દીકરામાં કંઈ ખોટ નથી ,હું પારકા જણ્યાં ને મારે ત્યાં શું કામ ઊછેરું ?મારે તો મારું જ લોહી જોઈએ,કુલદીપક વગર મારો વંશવેલો આગળ ન વધે !! મને સમજાવવા આવ્યા છો તો તમારી છોકરી ને લઇ ને નીકળી જાઓ મારા ઘરની બહાર !!!!હું તો મારા દીકરાને બીજે પરણાવીશ ,ફારગતીના (ડિવોર્સ ) કાગળિયા મોકલીદો એટલે હું મારુ કામ કરું.સુભિમાસી તો તેમની સાસુ હીરાબા અને પોતાના પતિ જ્યંતિલાલ નેપગે પાડવા લાગ્યા કે હું બે રોટલી ખાઈશ ને તમારે ઘેર પડી રહીશ ,મને આ ઘરમાંથી કાઢી ના મૂકો !!!પણ તે રાત્રે તો પપ્પા માસીને લઈને જ પાછા આવ્યા !! જ્યંતિલાલ ને પણ સુભીમાસી માટે પ્રેમ તો હતો ,તે માસી ને ક્યારેય કાંઈ કહેતા નહિ પણ જમ જેવા જબરા અને સખ્ખત કડક હીરાબા સામે તેમનું કંઈ ઉપજતું નહિ.અંદરખાને પોતાને પણ બાળક ની ઈચ્છા પણ ખરી !!

આ વાત ને મહિનો થયો હશે ને હું કોલેજ થી ઘેર આવી તો મારુ આખું ઘર ભરેલું હતું।આમ તો અમારે ઘર ભરેલું હોય તે નવાઈ નહોતી પણ હું સાયકલ મૂકતી હતી અને ઘરમાંથી રડારોડ બહાર સંભળાવા લાગી ,હું ગભરાયેલ ,દોડતી અંદર ગઈ તો ડ્રોઈંગરૂમમાં કાકી ના ફુઆ -ફોઈ ,બધી દીકરીઓ મારા કાકા કાકી ,પપ્પા -મમ્મી અને સુભિમાસી બધા રડમસ ચહેરે કોઈ ચિંતાજનક ચર્ચા કરતાં હતા.મારા સુધારક વિચારશરણી ધરાવતા માતાપિતા ફુવા ની વાત સાથે જરાપણ સહમત ન હતા ,મારી માં ગુસ્સાથી લાલચોળ અને તેની આંખો રડીને લાલઘૂમ હતી.!!!!હું પરિસ્થિતિ પામીને સીધી રસોડામાં ગઈ તો ત્યાં મેં મધીમાસીને જોયા,હું કાંઈ બોલવા જાઉં તે પહેલા તો તે મને વળગી ને પોક મૂકીને રડવા લાગ્યા!!સદાય હસતાં ,મીઠા મધુ માસી ને મેં ક્યારેય રડતા જોયા નહોતા!!સૌથી નાના ને સૌ ના વ્હાલા મધુમાસી ને વસ્તુ માંગે તે પહેલા જ મળી જતી એટલે તેમને રડવાની જરૂર જ નહોતી પડી.તેમને હીંબકે ચડેલા જોઈને હું તો ડઘાઈ જ ગઈ.!!માં એ મારી પાસે બહાર બધાં માટે પાણી મંગાવ્યું.મેં પાણી ની ટ્રૅ મૂકી ત્યારે ફુઆ દાદા બોલ્યાં ‘બહેન તું મને કહે છે પણ હું બેબસ છું!’
હીરાબા કહેછે “મધુ ના લગ્ન જ્યંતી જોડે કરાવો નહિ તો સુભી ને લઈજાવ તમારે ઘેર ,હું ય જાણું છું કે મધુ તો હજુ નાબાલિક છે પણ મારે ક્યાં તેની જોડે કપડાં ધોવડાવવા છે.!!!ઘરનું,મધુનું ,જયંતિ નું વટવહેવાર બધું તો સુભદ્રા જ સંભાળશે ,મધુ ને તો જયંતિ જોડે સુવાનું જ છે !!! કાલ ઉઠી ને મધુ ને દીકરો આવશે તોય હું સો વર્ષની બેઠી છું ને એને તો રાજરાણી થઈને રાજ કરવાનું છે મારે ઘેર ” એટલું બોલતાં બોલતાં ફુઆ પણ છૂટાં મોં એ મારી મધી….. કહીને રડી પડ્યા !!!! આ સાથે મારી માં ,કાકી ને બધી જ માસીહીબકે ચડી!!! હું પણ મઘી માસી ને ના …ના ….ના કરતી વળગીને રડતી હતી.!!!!

વજ્ જેવી છાતી ધરાવતા અને પ્રાણથી પણ વધુ વ્હાલા પિતાને બેસહાય બાળકની જેમ રડતા સાંભળીને મધીમાસી પોતાની જાતને સ્વસ્થ કરી આંખો લૂછી ડ્રોઈંગ રૂમ માં દોડી ગયા !!પિતાના બરડા પર હાથ પ્રસરાવતા બોલ્યા “તમે કોઈ રડશો નહીં ,હું મારા સુભીબેન માટે આટલું પણ ના કરી શકું?હું એમની સાથે રહેવા તૈયાર છું.”ભારે હૈયે બધાં વિખરાઈ ગયાં,પણ બધાના દિલ ને દિમાગ અશાંત હતાં।

તે રાત્રે અગાશીમાં હું માં ની બાજુમાં પથારીમાં સૂતી હતી. અડધી રાત્રે મને સપનામાં દેખાયું મધીમાસી લાલ પાનેતરમાં છે અને સુભીમાસી રૂમમાં તેમને મોકલી રહ્યા છે ,જતા જતા બંને બહેનો એકબીજાને ભેટીને ખૂબ રડે છે. રૂમ માં જતાં જતાં જાણે બકરી ને કસાઈ પાસે લઇ જતા હોય ત્યારનું વધેરાઈ જવાની ભયાનકતા સાથેનું બકરીનું ધ્રુજવું ,તેની આંખોના બેબસ આંસુ સાથેનું દયાજનક આક્રંદ અને પોતાનું જેટલું જોર હોય તે સાથે જમીન સાથે જકડી રાખેલ પગ !!! – મને મધીમાસી ની હાલત આ બકરી જેવી દેખાઈ-હું જોરથી ચીસ પાડીને ઉઠી માને વળગી ને જોર જોર થી રડવા લાગી !!
માં જાણે મારુ મન સમજી ગઈ અને એ આખી રાત હું માને વળગીને તેની સાથે જ સૂઈ ગઈ.!!!આખી રાત મા મારા માથે હાથફેરવતી રહી!!

બીજે અઠવાડિયે સમાચાર આવ્યા કે મધીમાસીને તેમનાથી પચીસ વર્ષ મોટા જ્યંતિલાલ સાથે વળાવી દીધા આ સાથેહીરબાની વંશવેલો વધારવા માટે ની જીદ પુરી થઇ અને મધુની જુવાની નંદવાઈ ગઈ !!!!મારી વહાલી મધીમાસીના યુવાની ના સપના ચૂરચૂર થઈ ગયા!!!બરાબર નવ મહિના પછી કોલેજ થી પાછી આવી તો ડાઈનીગ ટેબલ પર પેંડા નું ખોખુ પડ્યું હતું તેની પર લખ્યું હતું “જયંતિલાલ ના દીકરા ના આગમન ના આનંદ ની વધામણી”…….

જીગીષા

 

આજ જાને કી જીદ ના કરો-જીગીષા પટેલ

આજ જાને કી જીદ ના કરો
રાહુલ ની રાહ જોતી જોતી રોહિણી સોફા પર જ ઊંઘી ગઈ હતી. પાંચ દિવસની બોસ્ટનની સફર કરીને આવેલ રાહુલે પ્લેનમાંજ થોડું ખાઈ લીધું હતું. રોહિણીના મનમોહક સુંદર ચહેરા પર વ્હાલથી ચુંબન કરી રાહુલે તેને ઉંચકીને પલંગ પર સુવાડીને રેશમી રજાઇ  ઓઢાડી. રાહુલ પણ ખૂબ થાકેલો હતો એટલે તરત કપડાં બદલી સુઈ ગયો. મળસ્કે રોહિણી ઝબકીને જાગી તો રાહુલ બાજુમાં સૂતો હતો એને ઘસઘસાટ સૂતેલો જોઈને નિસાસો નાખીને તે પણ સુઈ ગઈ.અનેક સુહાના સપના સાથે રાહુલને પરણેલ રોહિણી હવે નાખુશ રહેતી હતી.
આઈ ટી માં કન્સલ્ટન્ટ  રાહુલ એન્જીનીયર થઈને એમ.એસ.  થયેલ દેખાવડો યુવાન હતો.અમેરિકામાં સરસ રીતે સેટલ થઈ ને 29 વર્ષે પરણવા ઇન્ડિયા ગયો.બહુ છોકરીઓ જોઈ પણ કોઈ પસંદ ન પડી.નાના ગામ નડિયાદમાં રહેલી ને પ્રોફેસર પિતાની એકની એક ,બીએસસી થયેલ ,ચુલબુલી ને મનમોહક રોહિણી રાહુલ ને પહેલી મીટીંગમાંજ ગમી ગયેલ. ૫.૮ ઇંચ ઊંચાઈ ,મોડેલ જેવું ફિગર ,મારકણું સ્મિત અને વાક્પટુતાની તો વાત જ ન પૂછો!!   તેને જોઈને કોઈ કહે નહિ કે આ નડિયાદ જેવા નાના ગામમાં રહેલ છે.  પ્રોફેસર પિતાને પણ દેખાવડો અને અમેરિકામાં સેટલ રાહુલ ગમી ગયો અને ઘડિયા લગ્ન લેવાયા.રાહુલ એચ વન પર હતો એટલે રોહિણીને પણ સાથે જ લઇ ને અમેરિકા આવવાનું થયું.   માતાપિતાને છોડવાનું દુઃખ હતું પણ સાથે સાથે પોતાના પિયુ સાથે અમેરિકા આવવાનો ઉમળકો પણ હતો.રોહિણી પહેલી જ વાર પ્લેન માં બેસીને અમેરિકા આવતી હતી.પ્લેનમાં રાહુલને વીંટળાઈ ને બેઠેલ રોહિણીનું ફાટ ફાટ થતું યૌવન રાહુલ ને પણ હચમચાવી દે તેવું   હતું.    સાનફ્રાન્સીસકો ના એરપોર્ટ પર ઉતરીને અને રાહુલના સરસ ઘરમાં પ્રવેશીને તો રોહિણી જાણે સ્વર્ગ ના સુખનો અનુભવ કરી રહી હતી. શરૂઆત ના દિવસોમાં તો રાહુલે તેને સરસ અમેરિકન કપડાં અપાવ્યા ,જુદી જુદી રેસ્ટોરન્ટમાં જમવા લઇ જતો, વિકેન્ડમાં તેને દરિયા કિનારે,  હાફ મૂન બે અને સાનફ્રાન્સીકો  સિટી માં ફરવા લઇ જતો , રોહિણીને તો અમેરિકા અને રાહુલ બંને સાથે પ્રેમ થઇ ગયો.તે તો જાણે સાતમા આસમાન માં વિહરતી હતી.પણ આ લાંબુ ન ચાલ્યું કારણકે રાહુલ ને તેની કેરિયરમાં હરણફાળ ભરવી હતી.તેને તો ઓરેકલ ની દુનિયામાં તેના નામનો ડંકો વગાડવો હતો.
રાહુલ ખૂબ હોંશિયાર અને મહત્વકાંક્ષી છોકરો હતો. કંપનીના કામથી તેને ખૂબ ટ્રાવેલ કરવું પડતું જ્યાં પ્રોજેક્ટ ચાલતો હોય ત્યાં પ્રોજેક્ટ મેનેજર હોવાથી જવું પડતું અને પ્રોજેક્ટ પતાવવા દિવસ રાત કામ કરવું પડતું. રોહિણીએચ 4 પર હતી એટલે કામ કરી ન શકે અને અમેરિકામાં જાહેર વાહનોની સગવડ પણ નહિ એટલે આખો દિવસ ઘરમાં એકલી એકલી કંટાળવા લાગી. દિવસે ચાલવા જતી તો રસ્તા માં ક્યાંય કોઈ દેખાતું નહિ.  તેમાં સવારના સાત વાગે નીકળી ને રાત્રે આઠ વાગે રાહુલ પાછો ઘેર આવતો અને રાત્રે જમીને પણ પાછો કમ્પ્યુટર લઈ બેસી જતો.આખો દિવસ એકલી એકલી કંટાળેલ રોહણી  રાહુલ ને કહેતી મારી સાથે થોડી વાર વાત તો કર !અને રાહુલને ખભા પાછળથી બાથ ભરી ચોંટી પડતી ત્યારે રાહુલ કહેતો રો તું સુઈ જા મારે ખૂબ કામ છે. હું આવું છું અને રાત્રે  એક  કે બે વાગે રાહુલ સુવા જતો ત્યારે પાસા  ઘસી થાકી ને રડીને રોહિણી સુઈ ગઇ હોય.  રાહુલ રોહિણીને પ્રેમથી રો કહીને બોલાવતો.  તેને રો માટે પ્રેમ તો બહુ હતો પણ કામના બોજ હેઠળ પ્રેમ કરવાનો પણ ટાઈમ ન હતો.એમાં કંપનીમાં તેની પોસ્ટ વઘી ગઈ ,તે વીપી બની ગયો.પોસ્ટ અને પૈસા બને વધ્યાં પણ રો ની હરીભરી જિંદગી જાણે નર્ક બની ગઈ.તેના યૌવનના અરમાનોનો મહેલ જાણે કડડ ભુસ થવા તૈયાર હતો.
એક દિવસ રાહુલ કામથી પાંચ દિવસે આવેલ અને બીજે જ દિવસે ફરી ચાર દિવસ માટે જવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો રો રાહુલને વળગીને ખૂબ રડવા લાગી તેને રાહુલ ને કીધું હું તારા વગર આટલું બધું નથી રહી શકતી. આજે તું અહીંથી કામ કર ને જાન !  અને રો એ અતિપ્રિય ગઝલ  ફરીદા ખાનુમ  દ્વારા ગવાયેલ સીડી પર ચાલુ કરી.
આજ જાને કી જીદ મત  કરો ,યું હી પહેલૂમે બૈઠે  રહો। ….
હાય મર જાયેંગે ,હમ તો લૂંટ જાયેંગે ,ઐસી બાતેં કિયા ન કરો। ….
તુમ એ  સોચો જરા કયું ના રોકે તુમ્હે ,જાન જાતી હૈ જબ ઉઠકે જાતે હો તુમ। …..તુમકો અપની કસમ જાનેજા. …. આજ જાને કી જીદ ન કરો   …..
વકત  કી કેદ મેં  ઝીંદગી હૈ મગર, ચંદ ઘડીયાં યેહી હૈ  જો આઝાદ હૈ
ઇનકો ખોકર મેરી જાને જા ઉમ્ર ભર  ના તરસ્તે રહો…આજ જાને કી જીદ ના કરો….
.કિતના માસુમ રંગીન હૈ  યે  સમાં ,હુશ્ન ઔર ઇશ્ક આજ મૈ રાજ  હૈ…….
કલકી કિસકો  ખબર જાને જા…….રોક લો આજ કી રાત કો……..
આજ જાનેકી જીદ ન કરો। ….બાત   ઇતની મેરી માન  લો। …
રો એ રડતા રડતા કહ્યું રાહુલ મને તારા વગર નથી ગમતું તું ના જા  પણ રાહુલ પણ બેબસ હતો. એ નાદાન રો ને શું સમજાવે કે અમેરિકામાં કામ આગળ પોતે કઈ કરી ન શકે.. રો રડતી રહી ને રાહુલ ના પ્લેન  નો સમય થઇ ગયો તેથી રાહુલ ને જવું જ પડ્યું.

રોહિણી ને પોતાની હરીભરી જિંદગી જાણે નર્ક બની ગઈ હોય તેમ લાગતી હતી. પોતાનાથી નવ વર્ષ મોટો રાહુલ હવે તેને રોમાન્સ વગર નો સુષ્ક લાગતો હતો  . તે લગ્ન કરી રાહુલ સાથે અમેરિકા આવી ,તે તેના જીવનની મોટી ભૂલ લાગતી હતી  . એવામાં તેના રણ જેવા જીવનમાં જાણે વસંત આવી. રાહુલે સમાચાર આપ્યા કે તેનો નાનોભાઈ રાજલ એન્જીન્યર થઇ આગળ ભણવા અમેરિકા આવી રહ્યો છે.રાહુલ ને થયું રાજલના આવવાથી રોહિણીને પણ કંપની રહેશે. રોહિણી પણ ખૂબ ખુશ થઇગઈ.
રાજલ પણ  23 વર્ષ નો ફૂટડો યુવાન હતો તેને પણ અમેરિકા આવીને ભણીને ભાઈ જેવી જ કેરિયર બનાવવી હતી.  અને એદિવસ આવી ગયો રાહુલ ને રોહિણી  રાજલ ને એરપોર્ટથી લઇ ને આવી ગયા.રાજલ પણ ભાભી અને રાહુલભાઈ ના  સરસ ઘર ને જોઈ ને ખુશ થઇ ગયો. હવે રાજલ એમ.એસ. ની તૈયારી કરવા લાગ્યો.રોહિણીને થયું હું પણ રાજલ ભાઈ સાથે જ માસ્ટર્સ કરું તો કેવું?અને એને રાહુલને વાત કરી રાહુલને પણ આ વિચાર ગમી ગયો. હવે રોહિણીને રાજલ સાથે ભણવા લાગ્યા. રાજલ પણ પોતાની ભાભી રોહિણીને ભાઈ ની જેમ રો કહીને જ બોલાવતો અને રોહિણી રાજલ ને રાજ કહેતી. સ્વભાવે મજાકીયો અને અલ્લડ રાજલ સાથે રોહિણીના દિવસો આનંદ માં પસાર થવાલાગ્યા. બંને સાથે ગ્રોસરી કરતા સાથે ખાવાનું બનાવતા સાથે ઘર સાફ કરતા અને સાથે ભણતા. જબરજસ્ત યાદશક્તિવાળી અને ચુલબુલી ભાભી સાથે રાજલને પણ ખૂબ મઝા આવતી।તેની હોશિયારીના તે ભરપેટ વખાણ કરતો. રાજલ કમ્પ્યુટર એન્જીનયર હતો એટલે તે રોહિણીને કોમ્પ્યુટરમાં રોજ કૈક નવું નવું શીખવતો રોહિણી પણ બધું તરત જ શીખી જતી।
રાહુલને પણ રોહિણીનો કકળાટ બંધ થઇ ગયો તેથી સારું લાગવા લાગ્યુ.  તેણે તો બંનેને માટે એક જૂની ગાડી પણ લાવી આપી .હવે તો બંને જણ શોપિંગ કરવા સાથે  જતાં  ,રોહિણી બધા કપડાં પહેરી રાજલને બતાવતી અને રાજલ આંખ મચકારી  રોહિણી પર જાણે ફિદા થઇ જતો.રાહુલ નું કામમાં અતિ વ્યસ્ત રહેવું,તેનો થોડો અંતર્મુખ સ્વભાવ અને આ બાજુ ઘી અને આગ નું સાથે રહેવું પછી યુવાની તો માઝા મૂકે જ ને?
રાહુલને હવે કંપની માં ડિરેક્ટર બનાવાનો  નિર્ણય લેવાઈ રહ્યો હતો,રાહુલ ની કામમાં વ્યસ્તતા વધી ગઈ હતી જેને રોહિણી પોતાના તરફની ઉદાસીનતા સમઝતી હતી.રાજલ  અને રોહિણી એકબીજાની વધુ ને વધુ નજીક આવવા લાગ્યા કમ્પ્યુટર શીખવાડતા શીખવાડતા તેમના શરીરના સ્પર્શ  પણ તેમને આનંદ આપવા લાગ્યા. એક દિવસ રાહુલ ન્યૂ યોર્ક ગયો હતો અને રાજલે કીધું ચાલ રો આજે બહાર જમવા જઈએ,ઑફ શૉલ્ડર  ડ્રેસ માં રો નું યૌવન સમાતું  ન હતું એના લાલ પરવાળા જેવા હોઠ અને મારકણી આંખ જોઈ રાજલ ની જવાની આપા બહાર જતી રહી. તેને રો ને પોતાના બાહુપાશમાં જકડી લીધી અને કહેવા લાગ્યો રો હું તને બેહદ પ્રેમ કરું છું  મેં આજ સુધી તારા જેવી સુંદર અને તારા જેટલી  ઈન્ટલેક્ચ્યુઅલ  છોકરી જોઈ નથી. એક ક્ષણ માટે રો છોભીલી પડી ગઈ પણ તેનું હૃદય  અને શરીર પણ આજ ઝંખતું હતું. રાજલના આવ્યા પછી રાહુલ તેને નીરસ અને રોમાન્સ વગરનો લાગતો હતો. રાજલનો સામાન્ય સ્પર્શ તેને રાહુલના દેહસંબંધ કરતા વધુ આનંદ આપતા હતા.આજે હવે રાજલ અને રોહિણીએ એ બધાં  બંધન છોડી દીધા બંને કલાકો સુધી એકમેકમાં સમાઇ ગયા ,કલાકો સુધી અપલક એક બીજાની આંખોમાં ખોવાઈ ગયા.
રાહુલ આજે મોટી ખુશખબર લઇ ઘેર પાછો ફરી રહ્યો હતો। તે કંપનીમાં ડિરેક્ટર બની ગયો હતો.આજે તે હવાઈ  ની બે ટિકિટ લઈને આવ્યો હતો.  તે રો સાથે પોતાના આનંદ ની ઉજવણી કરવા માંગતો હતો.તે આજે રો ને સરપ્રાઈઝ આપવા માંગતો હતો.રાહુલે ધીમેથી ચાવી કાઢી ઘર ખોલ્યું ,રો……..ઓ રો…….જો હું તને બે ખુશખબર આપું ,રો….રો કરી આખા ઘરમાં ફરી વળ્યો। …..ત્યાં ડાઇનિંગ ટેબલ પરથી ચિઠ્ઠી મળી…….અમે હંમેશ માટે ઘર છોડી જઈએ છીએ   ……             લિ. રોહીણી  અને રાજલ
અને ત્યાં રાહુલના ફોનની રિંગ વાગી જેમાં રો એ ગીત સેટ કર્યું હતું
આજ જાને કી જીદ મત કરો,યું હી પહેલું મેં બેઠે રહો। …
હમ તો મર જાયેંગે હમ તો મીટ જાયેંગે ,ઐસી બાતે કિયા ન કરો…..