સુખ એટલે-(11)કુંતા શાહ

photo (10)

 

ગૌતમ બુધ્ધ્ની વાર્તા “સુખીનું પહેરણ” હૈયામાં કોરાઇ ગઇ છે.  દુનીઆમાં ખરેખર સુખી કેટલાં હશે?  બિલ ગેટ્સ, વોરન બફે, મધર ટેરેસા, જેવા ગણ્યા ગાંઠ્યા લોકો જે પોતાનું સર્વસ્વ બીજાઓને આપી દે અને આપવામાં જ ધર્મ સમઝે અને ખુશી રહે.  દુનીઆમાં કેટલાં તવંગરો, જૂના ઘરમાં રહે છે અને જૂની કાર ચલાવે છે? મધર ટેરેસા જેવા કેટલાં છે જે નિસ્વાર્થે સેવા કરે અને એ જમાનામાં લેપ્રસી ચેપી રોગ કહેવાતો, એની પણ એમણે પરવાહ કદી ના કરી. એમને પણ કદી શારીરિક વ્યથા થઇ હશે અને સગા વ્હાલા, મિત્રો જોડે મતભેદ થયા હશે, છતાં તેઓ લક્ષ્ય પર જ ધ્યાન રાખી સ્વયમ સત્ચિત્ત,આનંદ બની જીવી રહ્યા.

 

એક સાધુની વાત યાદ આવે છે.  એક યજમાને સાધુને ભિક્ષામાં ૫ રોટલા આપ્યા.  જ્યારે સાધુ ખાવા બેઠા ત્યારે એક ભુખ્યા માણસને પડી રહેલો અને કણસતો જોયો એટલે એમણે ૨ રોટલા એને ધર્યા.  પોતે ૩ આરોગ્યા.  યજમાને આ જોયું અને સાધુની પ્રમાણિકતાની પરીક્ષા લેવાનું એમને મન થયું.  યજમાને સાચુને પુછ્યુ “તમે કેટલા રોટલા ખધા?”  સાધુએ કહ્યુ “૨”.  યજમાન તો ગરમ થઇ ગયા.  “અરે! સાધુ થઇને તમે જૂઠ્ઠૂ બોલો છો?  મારી નજરે મેં જોયુ કે તમે ૩ રોટલા ખાધા.” “ભાઇ, મારા ખાધેલાને બીજી વાર ભુખ લાગે ત્યારે હું ભુલી જઇશ કે કેટલા ખાધેલા, પણ આ ગરીબ માણસ, જીવન ભર મેં એને ૨ રોટલા આપેલા એ હકિકતને યાદ રાખશે.  જેમ તમે મને ૫ આપેલા એ હું પણ કદી નહીં ભુલુ.”  આટલું કહી, સાધુ પોતાની મસ્તિમાં અલખ નિરંજન લલકારતા, રસ્તે આગળ વધ્યા.

સુખની ઓળખાણ દુઃખ, અને દુઃખની ઓળખાણ સુખ. જેમ રાત અને દિવસ, ઉન્નતી અને પડતી, ર્મિલન અને વિરહ, આકાશ અને ધરતી, પહાડ અને ખીણ.  જન્મ અને મ્રુત્યુ,  બેઉ એક બીજાના પુર્ણક.  એકલું  દુઃખ જ અનુભવ્યુ હોય તો સુખ કેવુ હશે તેની કલ્પના પણ કેવી રીતે કરાય? બેઉ સાથે જ ચાલે.  તેથી, તટસ્થ રહીએ તો આનંદમાં જ વિહારાય.

સુખ એટલે આનંદની માનસિક ઓળખાણ. કહેવાય છે કે પહેલુ સુખ તે જાતે નર્યા.  ભલે શરીરને મનની શક્તિથી કાબુમાં ઘણે અંશે રાખી શકાય પણ ૧૦૦ ટકા તો નહીં જ.  પરમ યોગીઓને પણ અનેક જાતની વ્યાધીઓથી  પિડાતા જોયા છે પરંતુ તેઓ સમઝે છે કે જેમ આ દેહ નિશ્ચિત સમય માટે મળ્યું છે તેમજ આ વેદના પણ ક્ષણભંગુર છે, અને સુખની પણ એક ઝલક માત્ર જ છે. તેથી સ્થિતપ્રન્ન જીવો સુખનો ગર્વ નથી કરતા અને દુઃખમાં વિશાદ નથી કરતા.  આપણું તન અને મન તંદુરસ્ત રાખીએ તો પરાધીન થવાનો વખત ભાગ્યે જ આવે અને સુખનું બીજું સ્વરુપ છે સ્વતંત્રતા.તમારી પાસે શું છે અને શું નથી કે તમે કયા સંજોગોમાંથી પસાર થયા છો એ તમને સુખી કે દુખી નથી બનાવતા, પરંતુ, એ વસ્તુ, વ્યક્તિ કે પ્રસંગને તમે કઇ દ્રશ્ટીએ વિચારો છો તે વિચારો ત્રાજવાંમાં તોલીને સુખ દુઃખની અનુભુતિ આપે છે.  આખરે, પોતાના મનની સમતુલા જ આપણને સુખી કરી શકે.

માગ્યા વગર જે મળે તેને જો પ્રભુની ક્રુપા માનીએ તો સુખ.  જ્યારે તમે જે વિચારતા હો તે જ તમારા કથન અને કર્તવ્યમાં આવે ત્યારે તમારી સચ્ચાઇ તમારુ પરમ સુખ બને.  બીજાની સમ્રુધ્ધી જોઇ ખુશ થાય અને પોતાની લઘુતાને પણ, સંતોષ તથા આનંદથી સ્વિકારે તે સુખી.  દરેક ક્ષણમાં જે સારું જુવે તેનો અરિસો સુખ.  પોતાની ભુલોનો સ્વિકાર કરી, માફી માંગે અને ફરી એવી ભુલો ના કરે તેની કાળજી કરે એ સ્વભાવની સરળતા અને તે સુખની ચાવી.  જ્યારે ઉન્નતીના પથ પર હોઇએ ત્યારે પણ બધા જોડે વિનમ્રતાથી વર્તવુ, કારણ, વિનમ્રતા સુખનું અણમોલ સાધન છે.

સાંભળ્યુ હશે “હસે એનુ વસે” અને “સુખકે સબ સાથી, દુઃખમેં ન કોઇ”, ફૂટ્સ્ટેપ્સ વાંચ્યુ હશે. કેટલી સાચ્ચી વાત? બધાને પોતપોતાની સમસ્યાઓનો ભાર હોય છે.  સ્વજનો અને સાચા મિત્રોમાં વસતા પ્રભુનાં અંશ સિવાય કોઇ તમારા કપરા સમયમાં તમારો સાથ નહી દે.  દરેક ઘડીએ જે થાય છે તે સારા માટે જ થાય છે એવી શ્રધ્ધા રાખી અચાનક આવી પડેલી દુઃખદપરિસ્થીતિને પી જવાથી શિવનો અનુભવ થાય છે.

સુખના પ્રકાર ઘણા. ક્ષણિક આનંદ—એક કેંડી  મળી.

દિવસનો આનંદ — મનગમતુ ભોજન આરોગ્યુ.

અઠ્વાડીઆનો આનંદ – સરસ કાર્યક્રમ જોયો, લગ્ન થયા – નવી વહુ નવ દિવસ – અઠ્વાડીઆનો પગાર મળ્યો

મહિનાનો આનંદ – સરસ કાર્યક્રમ કર્યો,

વર્શોનાં વર્શોનો આનંદ – બાળકોની પ્રગતિ નિહાળવાનો લ્હાવો

ચિરંજીવી સમયનો આનંદ – જેને આપણે પ્રેમ આપ્યો, મદદ કરી તેઓના સ્મિતની સ્મ્રુતિ.

 

કુંતા શાહ

પ્રેમ એટલે પ્રેમ એટલે પ્રેમ…કુંતા શાહ

પ્રેમ એટલે પ્રેમ એટલે પ્રેમ.

પ્રેમની પરાકાષ્ઠા!!  પ્રેમની પરાકાષ્ઠા હોઇ શકે? પ્રેમ એટલે પ્રેમ એટલે પ્રેમ.

આજે એક એવા વ્યક્તિની  મારે તમને વાત કરવી છે જેને હું કદી મળી નથી.  એની જોડે વાતો કે પત્ર વ્યવહાર પણ ન્હોતો.  આમ તો એ, બીજી ફેબ્રુઆરી, ૨૦૧૪ ના દિવસે, ૨૯ વર્ષની ઉંમરે,  પ્રભુને પ્યારા થઇ ગયા પણ મારે એમની ઓળખાણ સ્વર્ગસ્થ તરીકે નથી જ આપવી કારણ એમના કાર્યો અને જીવનની સુગંધ એમને સદીઓ સુધી જીવંત રાખશે અને એમનાથી પ્રભાવિત થયેલા લોકોમાંથી અનેક રઘુભાઇ જનમશે.રઘુભાઇ મકવાણા રાજ કર્મચારી કે કલાકાર ન્હોતા કે પ્રચલિત હોય.  પણ જે કોઇ એમના સંપર્કમાં આવ્યા હોય તે કદી એમને નહી ભુલે.  ઍમને નામના ન્હોતી જોઇતી,  ફક્ત સેવા કરવાના મોકા જ જોઇતા હતા. શક્તિહિન પગવાળા હંમેશા પલાઠી વાળીને બેસે તેથી લોકો તેમને રઘુભાઇ પલાઠી તરીકે પણ જાણતા.

૧ વર્ષની ઉમંરે એમને પોલિઓ થયો એટલે એમના હાથ એમના પગ બની ગયા.  એમને આ દેહની ખામીનું દુઃખ સમઝણા થયા પછી પણ ના થયું કારણ કે એમને પ્રભુ પ્રત્યે એટલી શ્રધ્ધા હતી કે એમનો જનમ સત્કાર્ય કરવા માટેજ થયો છે એની એમને ખાત્રી હતી.

વીસ વર્શની વયે તે અમદાવાદ આવ્યા.  ઇસ્કોનના મંદિરમાં બધાના પગરખાનું ધ્યાન આપે અને પ્રસાદ વ્હેંચે.  રાત્રે પાછા ફૂટ્પાથ પર જઇને સુઇ જાય.  કોઇ ઉદાર જીવ એમને દક્ષિણા આપે તેમાંથી એમનો નિર્વાહ કરે.  આવા જીવ પર ભગવાનની ક્રુપા વર્સે જ.  ઍક દિવસ એક શાળાના વિદ્યર્થીઓ ત્યાં પર્યટન માટે આવ્યા હતા. રઘુભાઇની એ બાળકો પર એવી અસર પડી કે એ મહેક ગ્રામશ્રી, ગાંધી આશ્રમની એક બહેન સંસ્થાના સંચાલક શ્રી જયેશભાઇને પહોંચી.  તરત જ એ રઘુભાઇને ગ્રામશ્રી લઇ આવ્યા.  એમને ગરીબોની વસ્તિમાં જઇ ગરીબોને સારી રીતે અને ચોક્ખાઇથી કેમ રહેવુ તે સમજાવવાના કામે લગાડ્યા.  ટ્રાઇસાયકલ પર એ ફેરા મારતા.  કેવી રીતે એ ચલાવતા એની તો કલ્પના જ કરવી રહી.  એમની ઉદારતા અને જીવનની સફરની અનેક વાતો છે જે સાંભળવા હું પણ ઉત્સુક છું.

એમની પાસે ફક્ત બે દિવસનો ખર્ચો હોય તો પણ એ પૈસા બીજાને કઇ રીતે ઉપ્યોગી થાય એની જ એમને ચિંતા.  જ્યારે જ્યારે એ ગરીબોની વસ્તિમાં જાય ત્યારે એ વસ્તિના છેડા સુધી “રઘુભાઇ”  “રઘુભાઇ”  નો ઉતસાહ ભર્યો ગુંજારવ પહોંચે. બાળકો એમની પાછલી બેઠક પર બેસી વ્હાલ લુટાવે.  માતા, પિતા,  દાદા, દાદી જાણે એના દર્શન માટે સંકોચાઇને ઉભા રહે.  ઘરે, ઘરે, પોતાના પૈસામાંથી કેળાનો પ્રસાદ ધરાવે.  એક વાર વિચાર આવતાં એણે ૩ ઘરડાં માજી જેમનું કોઇ ન્હોતુ અને કોઇ કામ કરી શકે એવી પરિસ્થિતીમાં નહી હતા, તેમને પોતાની બચતમાંથી ટીફીન આપ્યું.  ધીરે ધીરે મિત્રોમાં વાત પ્રસરી અને અત્યારે ૧૭ વ્રુધ્ધ્જનોને “ત્યાગિનું ટીફીન” મળે છે.  અઠવાડિયાનું પોતાનું એક જમણનો ત્યાગ કરવાથી ગરીબોની સેવા થઇ.  એમને કાને એક માસીની વાત આવી.  એ માસી જ્યારે એકલાં પડ્યાં ત્યારે તેમને કોઇએ મિત્રો બનાવવાનો નુસ્ખો બતાવ્યો.  માસીને બગીચામાં કામ કરવું ખુબ ગમે.  તુલસી તો બસ એમની મિત્ર.  તુલસીના છોડ આજુ બાજુના પડોશિયોને આપવા ગયા અને મિત્રતા બંધાવા માંડી. એ પ્રણાલી પ્રસરી.  ગરીબવાસમાં મુશ્કેલીઓ વધારે અને તેથી મનભેદ પણ થાય અને તણખાયે ઝરે,  રઘુભાઇ તુલસીનો છોડ એવા પરિવારને આપે અને કહે “આ ભગવાનને અતિપ્રિય અને પવિત્ર છોડ છે, સહકુટુમ્બ એની સેવા કરજો.  બે અઠવાડિયે તુલસીની ખબર કાઢવા જાય,  કેટલાયના જીવન એમણે સુધાર્યા અને સુગંધિત કર્યા!

એમની જે ઉણપ હતી તેનું તેમણે બક્ષિસમાં રુપાન્તર કર્યુ.  નીચે પલાઠી વાળીનેજ બેસવું પડે એટલે સહુની જોડે આદર અને પ્રેમથી જ વર્તે.  ભગવાનની મરજી અને ક્રુપાને હસતે મોઢે સ્વિકારી. ભજનો ગાય, ઢોલક વગાડે અને સહુને પ્રફુલ્લિત રાખે.

એના ઘણા સુવાક્યોમાનુ એક અહીં પીરસું.  “જો હું બીજામાં ખરાબ જોઉં તો એ મારી ખરાબીઓનું પ્રતિબીંબ છે. આપણા સહુમાં કોઇ ને કોઇ ખરાબી છે, પણ હું સહુમાં સારુ જ જોવા માંગુ છું.  હું જો મારી સારાઇ જોઇ શકું તો બધામાં જ જોઇ શકું”.

કુંતા શાહ

-તો સારુ….-કુન્તાબેન શાહ

photo (10)

મિત્રો ,

આપણે સહુ જાણીએ છે કે ભગવાન કોઈને મારતા નથી. મનુષ્યનું પાપ મનુષ્યને મારે છે.આ વાત આપણે સહુ જાણીએ છીએ,છતાં અંદરથી આપણને એવું થાય તો….,અને આપણો ડર આવું ન થાય “તો સારું” એમ બોલી ઉઠે છે.આ જ વાત કુન્તાબેને કરી છે. એ સાથે  સમર્પણ ની ભાવના કુન્તાબેને “તો સારું” કહી પ્રગટ કરી છે. પ્રેમમાં તમારે તમારી વ્યક્તિની સંવેદનાને સમજવી પડે છે, સાર્થક કરવી પડે છે.કોઈના જીવનમાં પુષ્પ બનવું અને ખીલવું અને મહેકવું એ ખુબ મોટી ભાવના છે.તમારા જીવનમાં પુષ્પ્ બની ખીલું તો સારું,એ વાંચીને કોઈની પ્રેરણા બની શકો તો સારું। ..

તમારા જીવનમાં પુષ્પ્ બની ખીલું તો સારું

એ પુષ્પની શાખાઓમાં મુજ રક્ષા થકી તુ કાંટો બને તો સૌભાગ્ય મારું

પણ ભાગ્ય કાંટા ના બને તો સારું!

પુષ્પ કયું? ગુલાબ કે મોગરો?  નાગકમળ ન બનું તો સારું!

રંગોનો તો કઇં પાર નથી.

લાલ ભલે શુકનિયાળ, ભડભડતો અગાંર ના વરસાવે તો સારું!

પીળો ભલે વસંત સમો,  ઊંચ નીચનો ભેદ ના જગાડે તો સારું!

વાદળી ભલે, ગગને વિહરવાની મૌજ કરાવું, આંધી ના પછાડે તો સારું!

લીલો ભલે મારા નીલકંઠ જેવો, ઝેર પચવવાનું ના ભુલીએ તો સારું!

શ્યામ રંગ સર્વ રંગોની ખીચડી, અંધકારમાં જ્યોતિર્મય ઘી થઇ રેલાઉ તો સારુ!

શ્વેત જેવો શુદ્દ્ધ અરંગ નહી.  બધી તારી ત્રુશ્ણા ત્રુપ્ત કરીશ, મુજ રંગોનુ સમર્પણ કરીને,

પણ વૈધવ્યનો શ્રુંગાર ન બનુ તો સારુ!

તમારા સિંચનથી હું ખીલું, કરમાવાનું તો છે જ, પણ સુગંધ એની રહી જાય તો સારુ!

તમારા જીવનમાં હું ફૂલ બનીને ખીલું તો સારુ.

તમને મારી પ્રાર્થના સ્વિકાર ના હોય તો કાંઇ નહી,

(જમાના સાથે બદ્લાવું પડે)

કોઇ બીજાના જીવનને સુગંધિત કરીશ

છતાં, તમારી સ્મ્રુતિઓમાં મારી ઝલકની સુગંધ તમને મલકાવે તો સારુ!

કુન્તાબેન શાહ

પ્રેમ

મિત્રો આજે ફરી પ્રેમ વિષે આપણે  વિચારશું પ્રેમ ની વ્યાખ્યા શું છે એના કરતા શું નથી વધારે કદાચ સ્પસ્ટતા આપશે  ….  પ્રેમ નફરત નથી ,પ્રેમ બદલો નથી,  તિરસ્કાર વૃતિ નથી ,માંગણી નથી ,અપેક્ષા નથી ,વાસના નથી ,સંકુચિત નથી ,ઉપેક્ષા નથી ,જૈન ધર્મ અને બુદ્ધ ધર્મમાં કહ્યું છે પ્રેમ નફરત હિંસા કે રૂક્ષ  નથી,બંધન છે ત્યાં પ્રેમ નબળો પડી જાય છે ,સરળાથી ગુસ્સે થતો પ્રેમ નથી ,ભૂલોનો હિસાબ પ્રેમ રાખતો નથી….પ્રેમ મતભેદ ને પોસ્તો નથી…બડાસ મારતો નથી ને મેં કર્યાનું અભિમાન પણ પ્રેમ કરતો નથી જ્યાં અવિશ્વાસ છે ત્યાં પ્રેમ નથી…ને માટે જ પ્રેમ અનાદર કરતો નથી…………………………….હા જયાં સરળતા ,અને સહજતા છે  અને દીવ્યપ્રેમમાં તો આસક્તિ પણ નથી….મિત્રો આવા પ્રેમની વાત કુંતાબેન ની કલમે માણીએ
પ્રેમ
 
પ્રેમ શું છે એ સમજવા દીલ ઉદાર જોઇએ
જન્મથીએ પહેલાં, વિષ્વ્ના ખોળેથી નીસરીએ.
 
કોખની હૂંફમાંથી માતાની મમતા જાણી લઇએ,
ને જન્મે –  માતપિતા, બન્ધુ સ્વ્જનનાં સ્વિકાર માણી લઇએ.
 
માર્ગે મળેલા સુહ્રુદ સખાની મઝા વીણી લઇએ,
અને કોઇ પર વારી ગયું જો દીલ, સમર્પણ સોહં કરી દઇએ.

મન માંકડું, ભટકે કદી તો માફ કરી દઇએ,
સન્માન સહુનું એમાં જ રહે, જો મીણને ઓગાળી દઇએ.
 
પાછા જવાનું જ છે – ડાઘ સહુ ધોઇને જઇએ,
ક્ષમા પ્રેમનું મ્રુગજળ, સહુને દેખાડીને જઇએ.
kunta shah

કુન્તાબેન શાહ -લેવડ દેવડ

મિત્રો ,
પુસ્તક પરબની બેઠક ઘણી ફળદાઈ રહી એમ કહું તો અતિશયોક્તિ ન માનતા .એને તેના ફળ સ્વરૂપે આપણા કુન્તાબેને એક સુંદર કાવ્ય રચ્યું .
હૃદયમાંથી શબ્દો નીકળ્યા કલમે ટપકાવી લીધા

ધરતીથી લીધું ઉછીનું સમતાનું સમર્પણ,

લહેરોથી જીવન સંગીત અમ્રુત,

નભને જોઇ કેળ્વ્યું સ્વ્તન્ત્ર અન્તર,

અને વાદીઓથી ચિત્રામણીની સંગત

કવિએત્રી ને ઘણું કહેવું છે આપવું છે પરંતુ સાથે બધું ઝીલવા પણ તૈયાર છે

સ્વીકારવાની સહજતા અને આપવાની જો ઉદારતા હોય તો પોતાના અસ્તિત્વને ગોતવા નથી જવું પડતું .

આપણે જ આપણી જાતને પામી લઈએ છીએ .

તો મિત્રો વાચો કુંતાબેનની આ રચના અને આપના અભિપ્રાય આપી અને વધુ લખવા જરૂર પ્રેરજો

           લેવડ દેવડ

 

હું જ પરબ અને હું જ તરસ, છું કઇ અમથી?

આ ક્ષણમાં જ જીવું છું.  બીજી ક્ષણની ખબર નથી.

 

લેવું હોય તે લઇ લો, કોઇ ખોટ નથી

આપવાને જ આવી છું. 

ક્ષતિઓથી પરે, કોઇ હ્રદયને સ્પર્ષે, તો જ મુજ જીવનની અસ્થી.

 

ધરતીથી લીધું ઉછીનું સમતાનું સમર્પણ,

લહેરોથી જીવન સંગીત અમ્રુત,

નભને જોઇ કેળ્વ્યું સ્વ્તન્ત્ર અન્તર,

અને વાદીઓથી ચિત્રામણીની સંગત,

 

હરએક સંગાથીઓથી લીધાં મેં સ્મિત

અને પીધાં આંસુ ભરેલા ગીત.

 

હજુ જગ્યા છે, આપશો એ લઇશ.

હું જ પરબ અને હું જ તરસ, છું કઇ અમથી?

સરગમનાં સૂરોમાં તણાઈ

મિત્રો આજે તમારો પરિચય આપણા નવા મિત્ર  કુન્તાબેન   સાથે કરાવીશ .


કુન્તાબેન શાહ આપનું બ્લોગ જગતમાં ભાવ ભર્યુ અને સ્નેહ નીતરતું સ્વાગત્.

આમતો મારે    કુન્તામાંસીનો  પરિચય આપવાની જરૂર નથી  કારણ અએમની કવિતા એજ એમનો પરિચય છે ..એમના શબ્દોમાં કહું તો …. . જયારે મારી સંગીત શીખવાની કોશિશ એ પરાકાશ્ટાએ પહોંચશે, સહજ જ રચનાઓ સરતી થશે અને નિયમ બધ્ધ થશે ત્યારે  એ મારા કૂળદેવને સમર્પ્ણ કરવાની મારી યોગ્યતા થશે..
રાગ અને શબ્દો વચ્ચે ઝુલતાં હૈયાની આ સંવેદના,સંગીત  પ્રેમથી પર થઇને પ્રભુનું શરણ ઝંખે છે એ આખો યે ભાવ સરસ  રીતે કવિતામાં આલેખવાની કોશિશ કરી છે .

આ એમની પ્રથમ કોશિશ છે.

..પરંતુ મિત્રો તમે જાણો છે તેમ સીનિઅર સિટિઝન ને પ્રેરણા આપવા તેમના જીવનના વિવિધ પાસાઓને સ્પર્શતા તેમના  અનુભવો ને   અભિવ્યક્તિ આપવા , તેમજ  તેમની માતૃભાષાની ચાહતને વ્યક્ત કરવા તથા ભાષાને તેના મહત્તમ ચાહકો સુધી પહોંચાડવાનો.  અમારો આ બ્લોગ દ્વારા  એક નમ્ર પ્રયત્ન છે..તો કુન્તાબેન ની કવિતા વાંચી અભિપ્રાય જરૂર આપજો ..

સરગમનાં સૂરોમાં તણાઈ,
ધડકનના લયમાં વણાઈ
,
અચાનક સર્જાયુ શબ્દોનુ નર્તન.

કરું એ શ્રી કૄષ્ણને પદપંકજે અર્પણ.
 જ્યારે,
 શબ્દો ઝરણાંની જેમ રમતા થશે,
ભલેને આડા અવળા થઇ વહે, પણ
એનાં સરગમ ભૈરવીમાં તલ્લીન થશે,
અને ધબકારા લયમાં વિલીન થશે
,
ત્યારે, 

મારું મૂક તાંડવ,
હર હર મહાદેવને ચરણે હશે.
 

…………….કુન્તાબેન શાહ…………….