HopeScope Stories Behind White Coat – 33 / Maulik Nagar “Vichar”


વિશ્વાસ

“ડૉક્ટર હજી કેટલા ઇન્વેસ્ટિગેશન કરવાના બાકી છે?” વિશ્વાસે હોસ્પિટલની કોરીડોરમાંથી પસાર થતાં ડૉ. શિલ્પીને પૂછ્યું.
“ઈટ વિલ ટૅક ટાઈમ મિસ્ટર, વી નીડ ટુ ચેક ફ્રોમ ઑલ આસ્પેક્ટ્સ” વિશ્વાસના પ્રશ્નમાં જેટલી અધીરતા હતી, એટલી જ શીતળતા ડૉ. શિલ્પીમાં હતી.
વિશ્વાસ હોસ્પિટલના ઇમર્જન્સી વૉર્ડ પાસે આમ તેમ આંટા ફેરાં મારતો હતો. એનાં મોંઘા પર્ફ્યૂમનો સુગંધનો વાયરો પણ એની સાથે ટહેલતો હતો.
થોડી વાર થાય એટલે પાછો એના ચકચકાટ મોબાઈલમાં મોઢું નાખીને બેસી જતો હતો.
“વળી પાછા એક નર્સ સામે આવ્યા અને એ જ પ્રશ્ન પૂછ્યો.”
કૉર્પોરેટ હોસ્પિટલની ખાસિયત જ એ હોય કે પોતાના છેલ્લા શ્વાસ સુધી પેશન્ટના શ્વાસ બચાવવાના. આ નર્સ પાસેથી પણ ડૉ. શિલ્પી જેવો જ ટાઢક ભર્યો ઉત્તર મળ્યો.
વિશ્વાસનો પારો ધીરે ધીરે ચઢવા લાગ્યો.
સૌ પ્રથમ તો એણે પાડોશી પરેશભાઈની સામે જોઈને એકલામાં બબડવાનું ચાલુ કર્યું.
પછી થોડીક રિસેપ્શનિસ્ટ સાથે મગજમારી કરી.
“કમ ઑન મૅડમ, આઈ વોન્ટ ટુ ટૉક વિથ ઑન ડ્યૂટી ડૉક્ટર.” વિશ્વાસને લાગ્યું કે રિસેપ્શનિસ્ટને દાબમાં લેવી હોય તો ઇંગ્લિશનો મારો જ મારીયે.
“આઈ એમ સોરી સર, ડૉક્ટર્સ આર એંગેજડ વિથ યોર રિલેટિવ” રિસેપ્શનિસ્ટ બહેને પણ કાચું કોળું ન કાપ્યું.
“હેલો બેન, એ મારી મમ્મી….” વિશ્વાસ અટકી ગયો…”છે” બોલવી કે “હતી” બોલવી એ એને ન સમજાયું.
“આઈ કૅન અન્ડરસ્ટેન્ડ યૉર ફીલિંગ્સ મિસ્ટર” રિસેપ્શનિસ્ટ બેન તો ઇંગ્લીશના મૂડમાં જ હતા. એમણે તો પોતાની ચેનલ બદલી જ નહીં.
ડૉ. શિલ્પી પાછા આવ્યા. “ઈટ સિમ્સ શી વીલ બી ઑલરાઇટ, હમણાં તો તેમને ટ્યૂબ કરી દીધા છે. બીજા ઇન્વેસ્ટિગેશનની રાહ જોઈએ છીએ.”
“શી વૉઝ ડેડ ડૉક્ટર.” વિશ્વાસે જોરથી રાડ પાડી.
“શી ઇસ નૉટ ઍટ ઑલ ડેડ.” ગ્રેવિટીનો નિયમ પણ જાણે આડો થઇ ગયો હોય એમ ડૉ. શિલ્પીએ વળતો જવાબ આપ્યો.
“પરેશભાઈ, આ લોકો હવે આપણને લૂંટવાનો પ્રયાસ કરે છે.” વિશ્વાસે ટૅબલ પર હાથ પછાડ્યો.
“પેશન્ટની સાથે શું બન્યું છે તેની થોડી જાણકારી લેવી પડશે મારે.” ડૉ. શિલ્પી પાછા તેમના મૂળ સ્વભાવમાં આવી ગયાં.
વિશ્વાસનો મોનોલોગ ચાલું થયો.
“સારું સાંભળો તો ડૉક્ટર…તમે પણ આવી જાઓ બેન..” કટાક્ષમાં એણે રિસેપ્શનિસ્ટ બેનને પણ સાંભળવા આવવા આમંત્રણ આપ્યું.
“એમને સી.કે.ડી છે. માટે પરમ દિવસે ડાયાલિસિસ કરાવવા જવું પડે એવું હતું. પરંતુ કોઈ કારણસર હું ન જઈ શક્યો.”
“ઑકે..પછી..”
“કાલે પણ ન જવાયું, આજે સવારથી મમ્મી કહેતી હતી પણ આઈ વૉઝ અબાઉટ ટુ કમ્પ્લીટ માય લાસ્ટ સ્ટેજ ઈન પબજી”
બધાના કાન ઊંચા થઇ ગયા.
“મારા દીકરાએ મને બૂમ પાડીને જણાવ્યું કે પપ્પા બાનો શ્વાસ રૂંધાય છે. એટલે મારા પાડોશીની સલાહ મુજબ અમે મમ્મીને અહીંયા લઈને આવ્યા.”
“એમ્બ્યુલન્સવાળા ડૉક્ટરે અમને એમ્બ્યુલન્સમાં જ કહી દીધું હતું કે એમનાં શ્વાસ હવે અટકી ગયા છે.” સ્વસ્થ અવાજમાં વિશ્વાસે પોતાની બેજવાબદારપણાના દર્શન કરાવ્યા.
“ડૉન્ટ વરી મિ. વિશ્વાસ, શી ઇસ સ્ટિલ અલાઈવ. એમને વેન્ટિલેટર પર મૂક્યા છે. ભગવાનને પ્રાર્થના કરજો એકાદ-બે દિવસમાં એ એકદમ સરસ થઇ જશે.” ડૉ. શિલ્પીએ પણ એક લાઈફ સેવરના દર્શન કરાવ્યા.
“નો..ડૉક્ટર આઈ નો શી ઇસ ડેડ..તમે આ બધા ધંધા પૈસા કમાવા માટે કરો છો.” વિશ્વાસમાં હવે નફ્ફટાઈ છલકાઈ. વધુમાં એણે ઉમેર્યું, “અમને તમે ડેથ સર્ટિફિકેટ આપી દો એટલે અમે રવાના થઇ જઈએ.”
ડૉ. શિલ્પી માટે આમ તો આવું સાંભળવું નવું ન હતું. કેટલાય પેશન્ટના સગા વ્હાલા પથારીવશ પણ જીવતા માણસ માટે ડેથ સર્ટિફિકેટ માંગતા એણે જોયા હતા.
“સૉરી મિ. વિશ્વાસ, અમારા માટે આમ કરવું એ તો ગુનો બને. કેમકે તેઓ હજી જીવે છે. જો તમને ખર્ચની જ ચિંતા હોય તો તમે એમને સરકારી હોસ્પિટલમાં લઇ જાઓ. ત્યાં એમની મફત સારવાર થશે!”
વાકય પત્યું ન પત્યું અને વિશ્વાસે કહ્યું, “સારું અમે એવું જ કરીએ છીએ. અમે તેમને સરકારી હોસ્પિટલ જ લઇ જઈએ છીએ. તમે ઝડપથી ડિસ્ચાર્જની વિધિ પતાવો.”
ડૉ. શિલ્પીને હવે ખાતરી થઇ ગઈ હતી કે જો આમ જ આ આંટીને એમનાં દીકરાને સોંપી દઈશું તો નક્કી આ ટ્યૂબ કઢાવી નાખશે. ડૉ. શિલ્પીને પૂરો ભરોસો હતો કે જો થોડી ધીરજ અને વિશ્વાસ રાખે તો આ આંટી એકાદ અઠવાડિયામાં તો પોતાના પગે ચાલતા ઘરે જઈ શકશે.
પ્રોટોકૉલના લીધે સગાવ્હાલાના નિર્ણયની વિરુદ્ધ જઈ શકાય નહીં. માટે એણે એક યુક્તિ અજમાવી.

“મિ. વિશ્વાસ, આંટીને ઈંટ્યૂબેટ કરેલું છે. એટલે સરકારી હોસ્પિટલ સુધી અમારી જ એમ્બ્યુલન્સમાં અમારા એક મેડિકલ ઑફિસર આપની સાથે જ આવે છે અને આંટીને સુરક્ષિત હોસ્પિટલ પહોંચાડી દેશે. સો, ડૉન્ટ વરી.” ડૉ. શિલ્પીએ પણ પોતાની હાજરદીમાગી વાપરી.
થોડું મગજ કસતાં યાદ આવ્યું કે એની સાથે જ ભણતી માર્ગી અત્યારે સરકારી હોસ્પિટલમાં જ ઇમર્જન્સી ડિપાર્ટમેન્ટ હેડ છે.
“હેલ્લો માર્ગી, કેમ છે?”
“આઈ એમ ફાઈન. તું કહે…મેરીડ??”
“સાંભળ એ બધી વાત પછી, પહેલાં કહે અત્યારે તું ક્યાં છે.”
“હા..હા..હા” ડૉ. માર્ગીએ હસીને કહ્યું “શિલ્પી..ઘડિયાળ તો જો રાતના બે વાગ્યા છે.”
“બટ..ઇટ્સ ઑકે..ગો ઓન..હું અહીંયા ડિપાર્ટમેન્ટમાં જ આવી હતી એક ક્રિટિકલ પેશન્ટ હતું તો એમને ચેક કરવા આવી હતી.”
“પ્લિઝ ડૉન્ટ ગો હોમ..વેઇટ ફૉર સમટાઈમ. મારા એક ઓળખીતાને……..” ડૉ. શિલ્પીએ એ આંટી પોતાના ઓળખીતા તો છે એમ કહેતાની સાથે સાથ એણે વિશ્વાસની દાનત વિશે પણ ડૉ. માર્ગીને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં જાણકારી આપી દીધી અને આંટીનું પર્સનલ ધ્યાન રાખવા માટે રિકવેસ્ટ કરી.

આ બાજુ ડૉ. માર્ગી અને એની ટીમ આંટીની રાહ જોઈને જ બેઠા હતાં. એમ્બ્યુલન્સમાંથી ઉતાર્યા, જરૂરી સારવાર ચાલુ કરી દીધી.
વિશ્વાસ તો ગણતરીની મિનિટોમાં જ ત્યાંથી રવાના થઇ ગયો હતો.
સગાના નામ પર કોઈ હતું નહિ.
વ્હાલાના નામે પાડોશી પરેશભાઈ અને એમનાં પત્ની આખી રાત ત્યાં સરકારી હોસ્પિટલમાં રોકાયા.
વિશ્વાસ સવાર-સાંજ હાજરી આપવા પૂરતું આવતો હતો.
એની મમ્મીને સાજા થતાં જરાક પણ વાર ન લાગી.
ડાયાલિસિસ કર્યાના બીજા જ દિવસમાં તો વિશ્વાસની મમ્મી ભાનમાં આવી ગઈ.
ટ્યૂબ પણ હટાવી દીધી.
હવે તો વૉર્ડમાં ચાલવાનું પણ શરુ કરી દીધું.
સાંજે રજા આપવાના સમયે વિશ્વાસ અને પરેશભાઈ ડિસ્ચાર્જ સમરી સમજતા હતા.
વિશ્વાસનું ધ્યાન અડધું કાગળમાં અને અડધું પોતાના મોબાઈલમાં હતું.
દવાની થેલી અને ડિસ્ચાર્જની ફાઈલ હાથમાં લઈને આવેલા પોતાના દીકરા વિશ્વાસનો હાથ પકડીને એની મમ્મી ધ્રુસ્કેને ધ્રુસકે રડી પડી અને બોલી,
“બેટા, તું ન હોત તો મારી આટલી સેવા કોણ કરત…તારા કારણે જ મારો જીવ બચ્યો છે.”
વિશ્વાસે કોઈ ઉત્તર ન આપ્યો. કદાચ એનું ધ્યાન હજી પણ મોબાઇલમાં જ હતું.

By:Maulik Nagar “Vichar”