તરુલતા વાર્તા સ્પર્ધા (15)’મ્યુચ્યુલ ફ્રેન્ડ’ -આરતી રાજપોપટ

  અનન્યા ઇઝ ટ્રાવેલિંગ ટુ મુંબઈ વિથ ઉર્વી  રાજ .

એરપોર્ટ પર જતાજ અનન્યા એ ચેક ઈન કરી fb પર સ્ટેટસ અપડેટ કર્યું.

રાજકોટ સ્થિત અનન્યા (અનુ અને રાજ ની એક ની એક હોનહાર અમદાવાદ માં  ભણી પોસ્ટ ગ્રજ્યુએટ થયેલી દીકરી ઉર્વી  ને પુના માં જોબ મળી હતી..બિઝનેસ ની વ્યસ્તતાને લીધે રાજ નીકળી શકે એમ ન હોવાથી અનુ ને ઉર્વી  જઈ રહ્યા હતા. અનુ થો ડી નર્વસ હતી લગ્ન પછી પહેલી વાર આ રીતે એકલી પતિ ની ઓથ વગર પોતાની જવાબદારી થી કોઈ કામ કરવા જઈ રહી હતી. પણ એટલીજ ઉત્સાહિત અને રોમાંચિત હતી.

   મુંબઈ માંજ જન્મી મોટી થયેલી ફાઈન આર્ટસ ગ્રજ્યુએટ  અનુ આમ તો ખુબ તેજ તર્રાર અને સ્માર્ટ હતી પણ લગ્ન પછી એને એની જાત ને ઘર વર અને જાવદારીઓ માં એવી ખૂંપાવી દીધેલી કે પોતે પોતાને ભૂલી જ ગઈ હતી.

પણ ઉર્જા ભણવા ચાલી ગઈ અને સાસુમા ના સ્વરવાસ પછી પોતાને ખુબ એકલું મહેસુસ કરતી ત્યારે રાજ ની જ સલાહ થી તેના જુના શોખ ચિત્રો, વાંચન અને સમાજ સેવા જેવા કાર્યો તરફ ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું. પહેલા તો સોશિયલ મીડિયા થી દૂર ભાગતી અનુ હવે તો તેમાં પણ ખાસ્સી સક્રિય થઇ ગઈ હતી ત્યાં તેને ખુબ માં  મજા  આવતી ..ત્યાં તેના આર્ટ 

વર્ક ને વિચારો બધું ઘણું બધું શેર કરતી ..તેને ઘણા બધા નવા નવા મિત્રો પણ બનાવ્યા.રાજ તો તેને મજાક માં ઘણી વાર ફેસબુક કવિન કહી ચીડવતો તે તો  fb થી દૂર જ રહેતો.આજે પણ 

એક્સાઇટમેન્ટ ની સાથે તેને સ્ટેટસ મૂક્યું અને દીકરી ને ગુડ લક કહેવા રાજકોટ… અને આવકારવા આખું મુંબઈ હાજર હોય એટલા કોમેન્ટ્સ  અને  લાઇક્સ  હતા..!

  બે-ત્રણ દિવસ પિયર રહી બંને પુના આવી ગઈ જોબ નો ફાઇનલ ઇન્ટરવ્યૂ અને ઘર નું સેટિંગ વગેરે પતાવી આજે જ ફ્રી થયા ત્યાં જ રાજ પણ તેની લાડકી ને મળવા ,બધું બરાબર સેટ થઇ ગયું છે ને એ જોવા અને ઉર્વી નો થોડો ઘણો સમાન બાકી હતો તે લઇ ને આવી પહોંચ્યો .

  સવારે એના ડૅડુ ને મળી ઉર્વી  ઓફિસ ગઈ .. કિચન હજુ ચાલુ નોતું થયું તો બપોરે બંને બહાર લંચ લઇ આવ્યા…ને અનુ એ પૂછ્યું 

‘ રાજ  હવે  કઈ ખાસ કામ નથી તો તારા ફોઈ ને ઘેર મળી આવીશું?’ 

 ‘અરે ના અનુ જો હું તને કેતાં જ ભૂલી ગયો મારે મારા એક દોસ્ત ને મળવા જવાનું છે આજે’

  ‘ આજે તો આવ્યો ને આજે જ જવાનું..બાય ધ વે  તારો વળી પુના માં કોણ ફ્રેન્ડ છે મને તો કોઈ ધ્યાન નથી?’ 

 ‘ નહોતોજ ..તને યાદ છે હમણાં થોડા વખત પહેલા અમારી સ્કૂલ નું રી-યુનિયન થયેલું ..ત્યારે ઘણા જુના મિત્રો એક- મેક ને મળ્યા ત્યારે વૉટ્સઅપ નું એક ગ્રુપ બનાવ્યું હતું તેમાં થી આને મને શોધી કાઢ્યો ને. મને મેસેજ કર્યો હું તો વિચારુ આ કોણ છે ?

એ ઓળખાણ આપે પણ મને કશું જ ક્લિક ન થાય …ઘણું યાદ કર્યું પછી એનો Dp જોયો ફેસ જોયો ને યાદ આવ્યું ઓહ આતો સુનિલ શેઠ ..મારો બચપણ નો ગોઠિયો એક થી સાત આઠ ધોરણ સુધી એકજ બેન્ચ પાર બેસી ભણેલા પછી મેં સ્કૂલ બદલી ઘર બદલ્યું એ લોકો પણ થોડા વર્ષ પછી અહીં રહેવા આવી ગયા..અનુ આજે લગભગ ૩૫ વર્ષ પછી અમે મળીશું..’

  ‘અરે વાહ રાજ હું પણ મારી કોલેજ ની સખી ને અહીં આવી ૨૫ વર્ષે મળી ..અમારું પણ કોલેજ ના રી યુનિઅન વખતે વોટ્સઅપ ગ્રુપ બન્યું હતું ત્યારે ચાર વર્ષ પહેલા અલપઝલપ મળ્યા તા તે પાછા વર્ષો પછી મન  ભરી ને મળ્યા ખુબ વાતો કરી ને યાદ તાજી કરી.’

 raj: ‘આ આધુનિક ટેક્નોલોજી 

નું વિશ્વ પણ અજબ છે ને..!’

   અનુ : ‘હા દુનિયા નો  દાયરો તો નાનો  કરી  જ  નાખ્યો ,બિછડેલાં અને 

વર્ષો થી ન મળ્યા હોય એવા લોકો ને મેળવે ,મળેલા ને જોડેલા રાખે..આંગળી ના ટેરવે આખી દુનિયા સાથે જોડાયેલા રહો ઘેર બેઠા જે જોઈ તે મેળવો ..જો ને આપણી ઉર્વી એ પણ કેવો ત્યાં બેઠા બેઠા જ  ફોન ,કોમ્પ્યુટર અને ઇન્ટરનેટ   ના માધ્યમ  થી સ્કાઇપ પર ન્ટરવ્યૂ આપ્યો પ્રેઝન્ટેશન આપ્યું ને જોબ મેળવ્યો ..ત્યાં થી જ ફ્લેટ જોઈ રાખેલા જે અહીં આવી પસંદ કરી પાક્કું જ કરવાનું હતું આપણને તો આ બધું એક સ્વપ્ન સમાન લાગે જે તારી ઢીંગલી એ કરી બતાવ્યું.’

  વાતો કરતા બેઠા’તા ને તેના  ફ્રેન્ડ નો કોલ આવ્યો.વાત કરી રાજે કહ્યું   તે મને પીકઅપ કરવા આવે છે તો ફ્લેટ જોવા ને મળવા આવશે. 

 થોડી વાર માં એ આવ્યો 

રાજે  બંને  ની ઓળખાણ કરાવી ..’સુનિલ ..મારી વાઈફ અનન્યા ..અનુ આ સુનિલ .

હલ્લો નમસ્તે ની આપ-લે 

થઇ…

  અને એ અનુ ને  કહેવા ‘ઓહ તમે રાજ ના વાઈફ છો ?વર્લ્ડ ઇઝ સો સ્મોલ ‘

 રાજ :” ઓહ તમે બંને એક બીજા ને ઓળખો છો ? કેવી રીતે?’

ના રાજ મને તો કઈ ખ્યાલ નથી ..હું નથી ઓળખતી 

આમને ..’

  સુનિલ ખડખડાટ હસી 

કહેવા લાગ્યો ‘રાજ  હું અને ભાભી જી તો ફેસબુક પર ફ્રેન્ડ છીએ ‘.

અનુ : ‘અચ્છા ..!મને તો એવું કશું ધ્યાન નથી .’

   થોડી ઔપચારિક વાતો થઇ ને અનુ ને પણ સાથે ડિનર માં જોડાવા નો આગ્રહ કર્યો પણ તેણીએ ના પડતા બંને ગયા.

  નવરી પડતા આદત મુજબ અનુ  ફોન લઇ ને બેઠી .સવાર થી હાથ માં નહોતો લીધો તો મેસેજીસ ના ઢગલા હતા. fb પર  પણ નોટિફિકેશન ની ભરમાર..! મેસેન્જર માં ૧૫ નો આંકડો બ્લિન્ક થતો હતો. એને થોડું હસવું આવી ગયું કેમકે ઇનબૉક્સ માં માત્ર જે પુરુષ મિત્ર હોય તેના  જ વધારે મેસેજીસ આવે. અને મેસેજ અને કોમેન્ટ પણ કેવા કેવા હોય અમુક ના તો 

‘વ્હોટ આર યુ ડુઇંગ બ્યુટીફૂલ ‘

યોર સ્માઈલ ઇઝ કિલર 

આપણે થોડી વાતો કરી ઓળખાણ વધારીએ ?

કેન આઈ કોલ યુ ?

આપણ ને થાય કે આવા લોકો ના ઘર માં રીતભાત જેવું કઈ શીખવતા નહિ હોય? કેટલીયે વાર ના પાડીયે કોઈને તો સખત 

શબ્દો  માં  કઈ નાક કાપી ને હાથ માં આપો પણ કઈ ફરક જ ન પડે.

  વિચારતા વિચારતા અનુ ને રાજ નો ફ્રેન્ડ યાદ આવ્યો એના કહેવા મુજબ  ફેસબુક પર ફ્રેન્ડ છીએ અમે બંને..એને ફ્રેન્ડ્સ લિસ્ટ માં જઈ શોધ્યું અને સુનિલ શેઠ  નામ મળ્યું એને પ્રોફાઈલ પિક ખોલી ને ધ્યાન થી જોયો …ઓહ હા એ જ છે Fb પર જૂનો પિક મુક્યો લાગે છે એમાં વાળ વાળો ફોટો છે ને અત્યારે અડધી ટાલ પડી ગઈ છે તેથી પોતે ઓળખી ન શકી..પણ અચાનક તેને યાદ આવ્યું અહીં આવી એના થોડા દિવસો પહેલાજ એની રિકવેસ્ટ આવેલી ઘણા મ્યુચુઅલ ફ્રેન્ડ હતા બંને  ના તેની વોલ પર જઈ ને પણ ચેક કર્યું’તું બધું બરાબર લાગ્યું તો રિકવેસ્ટ એક્સેપટ કરી તી અને એના પણ પેલા ઇનબૉક્સ ની ‘જમાત ‘વાળા લોકો જેવા મેસેજ આવ્યા હતા અનુ એ સ્પષ્ટ શબ્દો માં પર્સનલ ચેટ ની ના પાડી દીધી હતી પછી તો તે અહીં આવી ગયેલ અને Fb પર હમણાં વધારે એક્ટિવ નહોતી..એને શું હું તેના મિત્ર ની પત્ની છું એ જોઈ મને રિકવેસ્ટ મોકલી ? ના ના એ તો શક્ય નથી એ કેવી રીતે ઓળખે મારો ને રાજ નો તો એક પણ પિક નથી fb પર રાજ  તો Fb પર છે જ નહિ..એને ગુસ્સો આવ્યો રાજ નો બાળપણ નો ખાસ મિત્ર આવો ..? આવે એટલે કહું એને .. અનુ ખુબ બેચેન થઇ ગઈ…રાજ ની રાહ જોતી બેસી રહી ..

  આખરે રાજ આવ્યો …’ રાજ તને એક વાત કરવી છે’ 

  ‘ ઓહ એનું તું પહેલા મારી વાત સાંભળ આજે કેટલો ખુશ છું હું બાલ ગોઠિયા ને મળી ને ૩૫ વર્ષ પહેલા નો સમય જાણે ફરી જીવી ને આવ્યો ..આહા શું દિવસો હતા એ…મજા આવી ગઈ અનુ મજા આઈ  એમ સો હૅપી ..’ 

  ‘ અરે હા તું કૈક કહેતી હતી ને?

    ‘કઈ નઈ છોડ ચાલ સુઈ જાય ‘

   પણ ઊંઘ ક્યાં આવે મનમાં વિચારો નું તાંડવઃ ચાલતું’તું  એને સુનિલ ના ચિપ અર્થહીન સંદેશ નજર સામે તરવરતા હતા..પણ એ રાજ ને કશું કહી ન શકી… એ બાપડો કરે પણ શું ..એના મન માં તો એના નાનપણ ની જ છબી અંકિત છે ..કેટલો ખુશ હતો એ આજે જ એટલા વર્ષે મળ્યા ને આજેજ એનું દિલ ક્યાં તોડું ? હશે હવે તો એને ખબર છે કે  હું કોણ છુ તો સબંધ ની મર્યાદા રાખશે જ પણ મારા સિવાય કેટલી લેડી સાથે એ એવું વર્તન કરતો હશે? 

  વિચારમગ્ન હતી ને Fb ના નોટિફિકેશન નો ટન્ક ટન્ક અવાજ આવ્યો ..ઓહ ફરી એજ ઇનબૉક્સ મેસેજ હશે ..Fb ખોલ્યું ને સ્તબ્ધ બની ગઈ એનો જ સુનિલ નો જ હતો   અનુ તો ગુસ્સા થી કાપવા  લાગી ..આ માણસ ને કઈ શરમ સંકોચ જેવું લાગતું નથી કે નથી કોઈ ડર જેવું …

  અનુ એ રીપ્લાય કર્યો

તમને કશું લાજ શરમ જેવું છે કે નહિ ..વિચાર્યું નહિ કે મારા પતિ જે તમારા મિત્ર છે એને જણાવી દઈશ તો શું થશે ?

‘ તમે નહિ જ કહો મને ખાતરી છે’ 

નફ્ફટાઈ ભરેલો જવાબ…

 અને અનુ ની કમાન છટકી ..હું એને  કહી તો   ચોક્કસ શકું છુ પણ કહીશ નહિ એને ખબર નથી કે અમારી પતિ-પત્ની વચ્ચે ખુબ પારદર્શિતા છે..અમે બંને એક બીજાથી કશું છુપાવતા નથી પણ બેટમજી તને તો બરાબર હુંજ કરીશ …

 ‘ ફેસબુક એક આખો સામાજિક મેળાવડો છે અલગ અલગ ઓળખ અને 

વિચારો  ધરાવતા  લોકો  ને  મળવાનું , મિત્રો બનાવવા, વિચારોનું આદાનપ્રદાન,પોતાની આવડત કલા બીજા સાથે વહેંચવાની,બીજાની ખૂબી ઓ ને પ્રોત્સાહિત કરવાની ,

નવું શીખવાનું સમજવાનું,ખુદ નો આત્મવિશ્વાસ જગાવાનું ,ભિન્ન ભિન્ન અભિપ્રાયો,સામાજિક જાગૃતિ અને સૌથી વધુ તો છુટા પડેલા અંગત અને મિત્રો ને શોધવાનું એક ખુબસુરત માધ્યમ છે.

  તમે fb પર ફ્રેન્ડ્સ બનાવો ..પછી મિત્રો ના મિત્રો કે તેના પણ મિત્રો રિકવેસ્ટ મોકલે ત્યારે મ્યુચ્યુલ ફ્રેન્ડ ઘણા જાણીતા કે નજીક ના હોય એટલે આપણે ફ્રેન્ડ્સ રિકવેસ્ટ એક્સેપટ કરીએ ..એમાં પુરુષ મિત્રો કેટલાય એવા હોય જેને સ્ત્રી મિત્રો ના વિચારો ,શોખ કે એવી કશી વાત થી નિસ્બત ન હોય તેને રસ હોય ફક્ત તેની અંગત બાબતો જાણવામાં તેની સાથે ઔચિત્ય ભંગ થાય , તેની ગરિમા કે સ્વમાન ને ઠેસ પહોંચે છે એ જાણ્યા વગર વર્બલી અબ્યુઝ કરવામાં. આવા લોકો સ્ત્રી મિત્રો ને જોઈ ઘાંઘા વાંઘા થઇ જાય ..

  અરે વર્ચુઅલ મિત્રો બનાવો તો તેની સાથે કેવી રીતે વર્તવું એતો જુઓ મિત્રો બનાવ્યા એટલે કઈ દરેક પ્રકાર ના વર્તન નો પરવાનો મળી ગયો એવું ન સમજાય.

  સ્ત્રી-પુરુષ આવા માધ્યમ દ્વારા મિત્રો બને છે ત્યારે એ સંબંધ બે પુખ્ત માણસો વચ્ચે વહેંચાતી બૌદ્ધિકતા હોય છે.શોખ સરખા ધરાવતા હો વિચારો નું સારું ટ્યુનીંગ હોય અને એક બીજાની સાથે સમજદારી પૂર્વક નિર્દોષ ઇનબૉક્સ વાતો સહજ થઇ શકે.

  આતો કોઈએ તમને તેના ઘર માં હોલ માં આવવાની પરવાનગી આપી તો તમે છાની રીતે તેના બેડરૂમ માં ડોકિયાં કરવા પ્રયત્ન કરો છો એવી વાત થઇ ..!

  એમાં પણ તમારા કોઈ 

અંગત ના નજીક નું કોઈ 

એવું વર્તન કરે ત્યારે કેવી 

લાગણી થાય?

  fb પર ની ઘણી સખીઓ 

ને આવા કડવા અનુભવ 

થયા જ હશે.

  આવા તો થોડા લોકો જ છે બાકી તો ખુબ સોંજન્ય શીલતા પૂર્વક વર્તન કરતા મિત્રો પણ છે જ.’ 

  આટલું fb ની પોસ્ટ  બોક્સ પર 

એકી સાથે ટાઈપ કરી અનુ એ પોસ્ટ શેર કરી ..ફક્ત લાઈક કે હળવી કોમેન્ટ આપતી અનુ માં ક્યાંકથી પહેલાની હિમ્મત વા ળી અનુ જાગી ઉઠી…!

  પછી પેલા ના ઇનબૉક્સ 

માં જઈ  મેસેજ કર્યો

 ‘ fb ફ્રેન્ડ બનવાનો બહુ શોખ છે તો આજની પોસ્ટ વાંચી લેજો કદાચ થોડી અક્કલ આવી જાય ..બાકી એ ‘નજીક’ ના નું નામ પણ લેતા અટકીશ નહિ ..અને 

msg ના સ્ક્રીન શોટ લઇ 

ને પણ મૂકી શકું છું ..શું બદનામી ફક્ત સ્ત્રીઓ નિજ થાય? મને ખબર પડી છે તમારા સમાજ માં અને બિઝનેસ વર્તુળ માં ખુબ ‘માનપાન ‘ ને ‘ નામ’ બનાવીને રાખ્યું છે એ બધું એક પળ માં ધૂળધાણી થઇ જશે .માટે આજની નારી ને છંછેડવી નહિ નહીતો ભારે પડશે…!

   મન હલકું કરી શાંતિ થી સુઈ ગઈ .

   સવારે પોતાની ભૂલ  સમજાઈ કે બદનામી નો  ડર લાગ્યો જે હોય તે પણ ‘સોરી ‘કહેતા અને હુ તો મજાક કરતો હતો …તમે સિરિયસ લઇ લીધું ..પ્લીઝ એવું કશું કરવાની જરૂર નથી વગેરે.. વગેરે..કહેતા 

msg મોકલી  માફી  માંગી હતી .

  બે દિવસ પછી પાછા જતા એરપોર્ટ પર બોર્ડિંગ  પાસ લઇ સિક્યોરિટી  ચેક કરી વેઇટિંગ લાઉન્જ માં બેસતાં  આદત મુજબ ફોન કાઢ્યો ચેકઇન સ્ટેટસ મુકવા લાગી ને તેનું મોં ખાટું થઇ ગયું ..ફોન બંધ કરીને મૂકી દીધો …અને એ કડવી યાદ ને કટ કોપી કરી રાજ ને સમય આવ્યે જણાવા  માટે હૃદય ની ફાઈલ માં સેવ કરી લીધી.

આરતી રાજપોપટ

વિનુ મર્ચન્ટ વાર્તાસ્પર્ધા ૨૦૧૭ (૨૧) આમ કેમ ?

%e0%aa%86%e0%aa%b0%e0%aa%a4%e0%ab%80-%e0%aa%b0%e0%aa%be%e0%aa%9c%e0%aa%aa%e0%ab%8b%e0%aa%aa%e0%aa%9f

આરતી રાજપોપટ

ઓફ વ્હાઈટ ટ્રાઉઝર પર નીલા આસમાની રંગ નું ટોપ ,આંખો પર સન- ગ્લાસીસ ,ખભે લટકતી સ્ટાઈલિશ પર્સ ..લાઈટ મેકઅપ સાથે ઓપતો ચહેરો સહેજ ભરાવદાર પણ સુડોળ દેહ્યષ્ટિ .ખુબ સુંદર લાગી રહી હતી શાલિની.તેના ઘર ના પોર્ટિકો માંથી નીકળી ગેટ પાસે આવી ઓટોરિક્ષા માટે ઉભી રહી ત્યારે બાજુ ની કંસ્ટ્રકટીન્ગ સાઈટ પર ઉભેલી  મંજુ  તેને કૈક અચરજ,કૈક અહોભાવ અને હસરત ભેર ના જાણે કેવા કેવા ભાવ આંખો માં ભરી જોઈ રહી હતી.આ મંજુ નો રોજ નો ક્રમ હતો.શાલિની નો ઓફિસ જવાનો સમય ને મંજુ તેની ઓરડી ના દરવાજે આવી ઊભી જ રહી ગઈ હોય!ક્યારેક વેસ્ટર્ન ,ક્યારેક સલવાર કમીઝ,તો કદી સાડી આમ રોજ અલગ અલગ રૂપે તૈયાર થઇ નીકળતી શાલિની ને જોવી તેને બહુ ગમતી.

   મંજુ શાલિની ના મકાન ની બાજુ માં આવેલ ખાલી સાઈટ પર બની રહેલ નવા મકાન નું ધ્યાન રાખતા પગી ની ઘરવાળી હતી.શાલિની ના મકાન ના  ગેટ ની લગોલગ રહેવા માટે કાચી પાકી ઓરડી બનાવી હતી.ઓરડી નો દરવાજો કે જે ગેટ તરફ પડતો તો ત્યાં અચૂક આવી ઉભી રહી જતી મંજુ.શરૂઆત માં તો નહિ પણ પછી આ વાત થી સૌ અજાણ પણ નહોતી શાલિની.એ પોતાની સુંદરતા પર  એંઠતિ રૂપગર્વિતા ની અદા થી તીરછી નજરે જોઈ આ વસ્તુ નોટિસ કરતી.છેલ્લા કેટલાય સમય થી આ રોજ નો ક્રમ બની ગયો હતો બંને માટે!

  એક દિવસ શાલિની સાંજે ઓટો માંથી ઉતારી ..શોપિંગ બાઝાર જઈ ગ્રોસરી,ઘરવખરી ને બીજી જરૂરિયાત ની વસ્તુ ..ઘણું બધું ખરીદી લાવી હતી સામાન ઘણો હતો ને ઉચકવા માં જરા તકલીફ પડતી લાગી ત્યાંજ બહાર આવેલી મંજુ દોડતી આવી “લાવો બેન મને આપો હું મદદ કરી દઉં ” ને હસી ..શાલિની એ પણ આનાકાની ન કરતા તેના હાથમાં બે-ત્રણ બેગ પકડાવી.

ઉપર જઈ સામાન મૂકી મંજુ પાછી ફરતીતી ..શાલિની એ બોલાવી હાથમાં પૈસા આપવા લાગી..”ના ના બેન એની કઈ જરૂર નથી”..

“લઇ લે તારા હક ના છે”.

“ના કઈ વાંધો નઈ ..હું જાવ બેન?..કહી ચાલતી થઇ વળી ઉભી રહી જાણે આ મોકો કહેવા નો ચૂકવા ન માંગતી હોય એમ શાલિની સામે જોઈ ઉતાવળે બોલી ” બેન એક વાત કહું તમે બૌ સુંદર છો” શાલિની હસી પડી ” અચ્છા અચ્છા તારું નામ શું છે”

” બેન મંજુ…હું જાવ કઈ પણ કામ હોય તો મને બોલાવજો

હું આઇ નીચે જ રહુ છું ” કહી ગઈ. શાલિની એ પણ આજે પહેલી વાર બરાબર એને  જોઈ ..લગભગ ૩૦-૩૨ વર્ષ  ની  પોતાની જ ઉમર ની સાફ સુઘલતાથી પેરેલી સાડી,વ્યવસ્થિત ઓળેલા કાળા ભમ્મર વાળ ,ભીનો  વાન નમણું મોં કાજળઘેરી આંખો ..ઓછી કામણગારી નથી આ પણ વિચારી મનોમન હસી.

પછી રોજ સવારે હાસ્ય ને

કયારેક  વાતચીત  …ક્યારેક નાની મોટી મદદ માટે પણ સાંજે કે શનિ રવિ માં શાલિની મંજુ ને બોલાવી લેતી.અને આમ કરતા ક્યારે બંને વચ્ચે બેનપણા થઇ ગયા ખબર પણ ના પડી .અને આમ  પણ જયારે મન મળી જાય ત્યારે ઊંચ નીચ ,ગરીબ તવંગર એવા ભેદ ક્યાં વચ્ચે આવે છે! કૈક સરસ જમવાનું  બનાવે તો પણ મંજુ ને યાદ કરી  અપાતી  ..એક  વાર  શાલિની ના સલવાર કમીઝ  જોઈ ” બેન  આ તમારો ડ્રેસ  બૌ સરસ છે મને ખુબ ગમે  છે તો પ્રેમ થી એને એ ભેટ  કરી દીધો ..મંજુ  ના ના  કરતી રહી ‘ બેન હું આવા  કપડાં ક્યાં પેરુ છુ ..હું  શું  કરીશ એનું?શાલિની ..’ કેમ  તારો વર ના પાડશે પેરવાની’? ‘ ના ના એતો સુ ના પાડે ઈ તો બૌ શોખીન  છે મને જ શરમ આવે ‘.

‘ કઈ નઈ ઘર માં જ એને પેરી ને બતાવજે ખુબ શોભશે તારી પર .પણ શાલિની ની ના હસબન્ડ સોહમ ને બંને ના બહેનપણાં બહુ ગમતા નહિ..એ કહેતો ‘ આ શું અને તે ફ્રેન્ડ બનાવી રાખી છે? આખી સોસાયટી માં તને બીજું કોઈ મળ્યું નહિ’?

કેમ એમાં શું થયું એ માણસ નથી ..મારા જેવડીજ એક સ્ત્રી  જ છે  ને ..એમાં અને એટલે શું? મને એની કંપની ગમે છે .કેવી હસમુખી ,મીઠડી ને વાતોડી છે પાછી  સમજદાર પણ ખરી.’

‘ સારું સારું તું જાણ ને તારું કામ ..મારે શું .’

  શાલિની ના ઓફિસ જવાના સમયે અચાનક બે- ત્રણ દિવસ મંજુ ન દેખાણી તો એને થયું શું થયું હશે આ ક્યાં ગઈ હશે ..કે પછી આ તો ફરતા રામ કામ છોડી બીજે ચાલ્યા ગયા? ના ના એમ કઈ કહ્યા વગર થોડી ચાલી જાય? ત્યાંતો ચોથે દિવસે એજ પ્રફુલ્લિત સ્મિત સાથે મંજુ દેવી દેખાયા ..’ કા  અલી ક્યાં ચાલી ગઈ હતી’ ?  ‘મારી બેન ના ગામ ગઈ તી ‘

  બે દિવસ પછી સવાર ના ટાઈમે શાલિની ન દેખાઈ ..સવાર ની બપોર થઇ તોય ન દેખાતા મંજુ ‘ બેન ની તબિયત તો સારી હશે ને લાવ જોઈ આવું  વિચારી ઉપર ગઈ.સાચેજ શાલિની ની તબિયત બરાબર નહોતી ખુબ માથું ચડ્યું તું ને થોડો તાવ પણ હતો એમજ પથારી માં ઉનમુન પડી તી .

‘ અરે રે બેન ઠીક નોતું તો મને બોલાવાય ને ..લાવો બામ ઘસી દઉં …સરસ મસાજ કરી દીધો ..કોફી બનાવી દીધી ..શાલિની ને થોડું સારું લાગ્યું.

મંજુ: ‘ તે હે બેન શરીરે ઠીક નથી ને સાઇબ ઓફિસ વ યા ગયા? મારો વર તો રોયો હું મંદી હોવ તો આગળપાછળ ફરી ગૂંગળાવી મારે મને.શાલિની ને અંદર કશુંક ખુંચ્યુ.’ હા એને મિટિંગ હતી એટલે જવું પડ્યું.’

 ‘અચ્છા તને પૂછવાનુંજ રહી ગયું તારા વર ને ડ્રેસ પહેરી બતાવ્યો એને ગમ્યો?’

‘ હોવે બેન ..મારો રસિક એમ તો બૌ રસિયો છે ..બેન પાછું

તમને ખબર છે ઓલી ફિલમ ની બાયું ની જેમ કેડે હાથ રખાવી મોબાઇલ મા ફોટું પણ પાડ્યા .એને હેત ઊભરાય ને ત્યાંરે મને રિઝવવા એવા અછોવાના કરે ને …કે હુંય મુઈ એમાં તણાઇ જ જાવ ‘ બોલતી બોલતી લાલઘુમ થઇ ગઇ .

‘ઓહો મોટી વરધેલી નો જોઈ હોય તો’.અને એ વધુ શરમાઈ ગઈ.

 પછી ઘણી વાર વાત કરી મંજુ ગઈ…પણ આજે એની વાતો એ શાલિની ને વિચારતી કરી દીધી હતી.કે આમ  કેમ?પોતાને અભિભૂત થઇ નીરખતી મંજુ ને જોઈ પોતે પોરસાતી હતી એની આજે એને મીઠી ઈર્ષા થઇ રહી હતી અને અનાયાસે ..અચાનક જ એ બંને ની સરખામણી કરવા લાગી.એક કાચી પાકી ઓરડી માં જમીન પાર ગાદલું પણ નહિ ગોદડી કે ચટાઈ પાથરી સુતા હશે કદાચ..છતાં એ લોકો ની જિંદગી માં કેવો રોમાન્સ છે અને અહીં બધું હોવા છતાં અમારો સંબંધ છીછરો ,ઉપરછલ્લો ને નીરસ કેમ લાગે છે? શું એક બીજા માટે સમય નથી કે કેર નથી?

 આજે રાતે  સોહમ એના ફ્રેન્ડ ના ઘેર વિકેન્ડ નાઈટ સ્ટે માટે જવાનો છે એના માટે કાલે રાતે બંને વચ્ચે બોલાચાલી પણ થઇ હતી ને એથી જ આજે એની તબિયત બગડી હતી.સોહમ ખુબ શોર્ટ ટેમ્પર ,મૂડી અને સ્વકેન્દ્રી હતો એના મનમાં જે વાત આવે તેની હા ની ના અને ના ની હા ન થતી.હું ઘર ની બહાર જઈ કામ કરું છું ..એમ મંજુ પણ બહાર કામ કરવા જાય છે ભલે મહેનત મજૂરી જ સહી ..પણ હું મોર્ડન ઈન્ડિપેન્ડન્ટ યુવતી કહેવાઉં ને એ પછાત? એવું કેમ ? કેમકે હું સ્ટાઈલિશ કપડાં પહેરું ઈંગ્લીશ બોલું કે હાઈ સોસાયટી માં ઉઠું બેસું એટલે ? પણ સમાનતા  આનાથી મળે કે વિચારો ની અભિવ્યક્તિ ની આઝાદીથી ?

  આ વાત થી તો કદાચ એ લોકો આગળ છે.એની બેનની વાત કરી ત્યારે કહેતીતી કે એનો વર પી ને આવી ગાળાગાળી કરવા ને મારવા દોડતો ને તેની કમાઈ ના પૈસા પડાવવા દાદાગીરી કરતો તો  તો ઘર માંથી કાઢી મુક્યો તેને જઈ સમાધાન કરાવ્યું ને ન સુધારે તો સીધી ફારગતી ..એની સામે ઘણા સો કોલ્ડ રિચ એન્ડ  ફેમસ મોર્ડન ઘર ની સ્ત્રીઓ ને ઘરે ગાળો ને માર ખાઈ બહાર દંભ કરતી જોઈ છે. એ બધા આ કેમ સહન કરતા હશે ? હાઈ પ્રોફાઈલ સોફિસ્ટિકેટેડ લાઈફ સ્ટાઇલ, સ્ટેટસ સિમ્બોલ ,સોસીઅલ ..ફાઇનાન્સિયલ ..ફિઝિકલ સિકયોરિટી  કે પછી નારી એ તો એમજ રહેવાનું હોય એ માન્યતા?

 મંજુ એના પતિ ને કહી શકે છે કે દારૂ જોતો હોય તો બૈરું નઈ મળે એ સામે ઉચ્ચ સોસાયટી માં રોજ ડ્રિન્ક ના નશા માં કેટલી ‘તમ્મના’ ઓ  ચકનાચૂર થતી કચડાતી ગૂંગળાતી હશે.મને પણ ક્યાં શરાબ ની ગંધ ગમે છે..એમજ શાલિની ના મન માં એક વિચાર આવી પાસ થઇ ગયો! સોહમ સાથે લગ્ન થયા ત્યારે લગ્ન પછી પણ જોબ તો ચાલુ જ રાખશે એ એનો નિર્ણય હતો અને સોહમ ને પણ જોબ કરતી જીવન સાથી જોઈતી હતી. લગ્ન ના શરૂઆત ના દિવસો તો હસી ખુશી ક્યાં પાસ થઇ ગયા ખબર પણ ન પડી પણ પછી બધું જોયું અનુભવ્યું એ આમજ હોય એમ માની સ્વીકારી લીધું.પણ સોહમ ને ક્યારેય એમ નઈ લાગ્યું હોય કે એને મારી ઈચ્છા મારી જરૂરિયાત ને પણ સમજવી જોઈએ ? પણ મેં આમજ હોય એમ માની લીધું હોય તો એ તો આ પુરુષ પ્રધાન સમાજ માં ઉછરેલો એક પુરુષ એ તો કેવી રીતે એવું વિચારી શકે.

 પણ હવે મને તકલીફ થાય છે અમારી વચ્ચે દુરી વધતી જાય એ પહેલા મારે જ સોહમ ને સમજાવવો પડશે  ..એને પૂછવું છે ‘સોહમ આવું કેમ મારા મન માં આ સવાલો ચુભે છે બોલ સોહમ આમ કેમ’ ?

આરતી રાજપોપાટ

હાસ્ય સપ્તરંગી -(૩૦) કરાગ્રે વસતે …આરતી રાજપોપટ

‘આ આજકાલ ના છોકરાઓ ને એમની મોબાઈલ ની લત’ મનહરભાઈ અકળાઈને બબડ્યા.’છો ને કરતા તમને શું થાય છે,તરવરિયા યુવાન છોકરાઓ ને જ નવી નવી વસ્તુ ઓનું આકર્ષણ થાય ને’ પત્ની એ તેમને ટોકતા કહ્યું.’ પણ અત્યારે રજાઓમાં કાકા-બાપા ને મામાફોઈ ના પોરિયાઓ ભેગા થયા છે તો પણ આખો દિ સોફા માં પસરાઈ ને મોબાઈલ માં મોઢું નાખી બેઠા હોય છે કોણ આવે છે કોણ જાય છે દુનિયા માં શું થાય છે કાશી ભાન છે એમને ,પેલા તો બધા ભેગા થતા ત્યારે કેવા ધિંગા મસ્તી ને ધાંધલ ધમાલ કરતા’ દાદા બળાપો કાઢતા બોલ્યા.
એક બે વાર તો સાસરે થી રજાઓ માં આવેલી દીકરી ને પણ ફોન પડેલી જોઈ ટોકી ‘છોકરાવ તો ઠીક તું પણ શું આખો દિ ફોન માં હોય છે’
‘ ના ના પપ્પા બેટરી લો હતી તો તે જોતી તી ‘ દીકરી એ સ્વ બચાવ માં કહ્યું.

એજ વીક માં દાદા નો 75th બર્થડે આવતો હતો ,તો બધા છોકરાવે ભેગા મળી પ્લાન કરી સવાર સવાર માં હેપી બર્થડે ‘દાદા’,’નાના’ ,પપ્પા ના વધામણાં સાથે તેમને તેમની સૌથી અણગમતી વસ્તુ, નામાંકિત કંપની નો લેટેસ્ટ મોડેલ નો મોબાઈલ ભેટ માં આપ્યો! દાદા ‘ આ શું મારે એવો ફોન શું કરવો છે ,મારે નથી જોઈતો’ ‘પ્લીઝ દાદા’ બધા એક અવાજે બોલ્યા.’ અરે મને આ વાપરતા પણ ના ફાવે’ દીકરી ની દીકરી કે જે ગેંગ માં સૌથી મોટી હતી તે લાડ થી બોલી ‘ નાના હું શીખવી દઈશ તમને અહીં છુ એટલા દિવસ માં, સાવ સહેલું છે અને તમે આમ તો મોબાઈલ ફોન વાપરોજ છો ને કી- પેડ વાળો એટલે વાંધો નઈ આવે’. સારું હમણાં રાખો પછી જોઈશું’
અને પછી બાકાયદા પ્રેમ ભર્યા હઠાગ્રહ સાથે દાદા ની મોબાઈલ શીખવા ની ટ્રેનિંગ ચાલુ થઇ. ફોન કોલ્સ ,વિવિધ એપ, રેડીઓ ,વિડિઓ ગેમ વગેરે ની જાણકારી નાના નાના પણ એક્સપર્ટ શિક્ષકો એ આપી .દાદા ને પણ ધીમે ધીમે થોડો થોડો રસ પાડવા લાગ્યો. પછી વોટ્સઅપ ના ત્રણ ચાર ગ્રુપ માં પણ એડ કર્યા .એમાંથી એક ગ્રુપ એમના પુરા ફેમિલી નું હતું ,જેમાં દીકરા દીકરી વહુ જમાઈ બાળકો બધા શામેલ હતા. દાદા ને સુડોકુ ની રમત બહુ ગમતી તો એ ડાઉનલોડ કરી રમતા શીખવી.ને બધા વેકેશન પૂરું થતા પોતપોતાના ઘરે ગયા. હવે છોકરાવ તો ચાલ્યા ગયા ને ઘર માં હતા તે સ્કૂલે જવા લાગ્યા તો કશું ન સમજાય તો પુત્રવધુ ને બોલાવી પૂછવું પડતું.
આજે સવારથી જ ગ્રુપ માં મેસેજ આવતા તા hbd રિયા ! many heppy returns of th e ડે રિયા.
તો વહુ ને બોલાવી પૂછ્યું ‘ આ hbd એટલે શું ? વહુ જરા મનમાં હસી હોય એવું લાગ્યું.’ hbd એટલે હેપી બર્થ દે પપ્પાજી’ ‘ ઓહ એમ કે પણ આમ ટૂંકું કેમ ? અને આપણી રિયા સિવાય બીજા કોનો જન્મ દિવસ છે આજે? એનોજ છે તમારી લાડકી પૌત્રી નો.’તો એતો ઘર માંજ
રહે છે એને કેમ બધા એમાં
શુભેચ્છા આપે છે? એ તો
એમજ .દાદા ને નવાઈ લાગી
પછી આઠ દસ દિવસ તબિયત થોડી નરમ ગરમ
રહી તો ફોન થી થોડા વધારે નજીક આવી ગયા ,એમના મિત્રો ના msg ગ્રુપ માં આવતા ચેટ કરતા,
પણ વચ્ચે વચ્ચે મુંજાય જતા પણ હવે વહુ ને પૂછવા માં પણ સંકોચ થતો. ખાસ તો lol ,omg ,jsk આવું બધું સમજ ની બહાર હતું.તબિયત સારી થતા એક દી સાંજે બહાર જવા તૈયાર થયા.તો સ્કૂલે થી આવતી પૌત્રી દાદા કેમ બહાર જાવ છો આરામ કરો ને.’ શું કરું ઘરમાં ‘ અરે તમારા ફ્રેન્ડ સાથે ચેટ કરો ને આરામ કરો ને દાદા. ના ના એમ મૂંગા મૂંગા વાતો કરીને તો હવે મારુ મોઢું ને માથું બેય દુઃખી ગયું છે!કહી પોતાના જીગરી મિત્ર ને મળવા પાર્ક તરફ ચાલ્યા.
પાર્ક માં ‘ અરે મનુ આવ આવ’ ‘ કેમ છે વિનુ .મનહર ભાઈ એ પૂછ્યું. હું તો મજામાં પણ તારે પણ હમણાં જલસા છે નવો ફોન નવી નવી વાતો, યાર બતાવ તો ખરા તારો નવો સાથીદાર!
‘અરે સુ વાત કરું વિનુ ક્યારેક તો બહુ મૂંજવી દે છે આ તું તો ઘણા સમય થી વાપરે છે ને સાલું આ omg ને લોલ ને jsk આ બધું સુ છે.? ને વિનુ ઠહાકા મારી હસી પડ્યો ,જો મનુ આજ ના હાઈટેક સમય માં કોમ્પ્યુટર , કપડાં ને ફોન થી લઇ બધું મેજર થી મીની ને મીની થી માઈક્રો થાય છે ને એમ એમ ચેટ ની ભાષા માં પણ આ વાત લાગુ પડે છે jsk …જય શ્રી કૃષ્ણ, omg …ઓહ માય ગોડ ,સમજ્યો મારા ભોળા રામ .મનહરભાઈ તો જોતા રહી ગયા. ‘એ મનુ આ મેસેજ તે વાંચ્યો ..ને મારા ભાભી ને સંભળાવ્યો કે નઈ ,વિનુભાઈ વિધુર હતા તો મનુ ભાઈ ની મશ્કરી કરતા બોલવા લાગ્યા …ધો ળા માથે કાલા આવે તારા
જો ઈશારા આવે
એક આંખ તું મીંચકારે હેત ના હિલ્લોળા આવે
આંખ મંજરી લ ટ સોનેરી સપના પણ રૂપાળા આવે
મને તોતેર ને તને સીતેર તોય વિચાર નખરાળા આવે!
ને વિનુએ મનુ ને આંખ મિચકારી ‘શું તું પણ વિનુ ધડપણ માં આવી વાતો કરે છે ‘ને બંને ખડખડાટ હસી પડ્યા .’ હા યાર મને પણ હમણાં એક દિવસ કેવો મેસેજ આવ્યો ખબર છે ..પૃથ્વી પર થી એમની જન્મ જયંતિ મનાવી પાછા ફરેલા હનુમાનજી ને પ્રભુ રામે પૂછ્યું કેમ હનુમાન કેવો રહ્યો દિવસ તો હનુમાન કહે છે શું કહું પ્રભુ આજે તો ભક્તો એ વોટ્સઅપ પર એટલા ઠેકડા મરાવ્યા કે ક્યારેય જમ્પ મારી નથી થાક્યો એટલો આજે થાકી ગયો! અને પછી બંને મિત્રો પોતપોતાના ફોન ની ખૂબીઓ અને ખામીઓ માં એવા ખોવાય ગયા કે કેટલો સમય વીતી ગયો એનું ભાન પણ ના રહ્યું ને ધ્યાન ગયું ત્યારે હંમેશા મળે ત્યારે અલક મલક ની વાતો કરતા મિત્રો આજે એમના ‘નવા’ સાથીદાર ને
મળી બે વતા બે ચાર ની નવી મંડળી બની ને વર્ચસ્વ નવા આંગતુકે જમાવ્યું એની પર હસવું કે રડવું એજ ના સમજાયું. પછી તો સવારે કરાગ્રે વસતે લક્ષ્મી નો શ્લોક બોલી તરત કરાગ્રે વસતે ફોનં કરમધ્યે વોટ્સઅપમ કરમૂલે ફેસબુક મ પ્રભાતે મોબાઈલ દર્શનં .એવા હાલ દાદા ના પણ થઇ ગયા નવા રંગે બરાબર રંગાય ગયા દાદા .હવે બળાપો કાઢવા નો વારો પત્ની કાન્તા બેન નો હતો કે શું આખો દિ મોબાઈલ માં માથું રાખી બેસો છો ..!!

 આરતી રાજપોપટ

હાસ્ય સપ્તરંગી (19)’ હસવા માંથી ખસવું ‘-આરતી રાજપોપટ

હાસ્ય આપણી આસપાસ બનતી રોજબરોજ ની ઘટમાળ માંથી જ મળી આવતું હોય છે,તો ક્યારેક કોઈક વીતી ગયેલ પ્રસંગ કે ઘટના એવી હોય છે જેને યાદ કરતા હાસ્ય વગર નથી રહી શકતા.વડીલો આપણને કહેતા એ પ્રમાણે હસવા માંથી ખસવું થતા થતા રહી ગયું હોય એવી એક વાત અમારા દાદી કહેતા એ મારા શબ્દો માં કહું છું .

વલ્લભભાઈ તેમના પત્ની,દીકરો ને વહુ ને તેમનો એક દીકરા નો પરિવાર ગામ માં રહે.એમની ઘેર એમના બનેવી નો મુંબઈ થી એક દિવસ મેલો (કોઈક ના અવસાન નિમિતે આવતી ટપાલ) આવે છે.પ્રવીણ નું અવસાન થયું છે ભગવાન ની મરજી આગળ આપણું કશું નથી ચાલતું .એવા સમાચાર જણાવે છે.તેમના ઘેર તો આઘાત અને શોક થી સન્નાટો છવાઈ જાય છે, બહેન ના જુવાન જોધ 17-18 વર્ષ ના દીકરા ના આવા દુઃખદ સમાચાર, રોકકળ મચી જાય છે ને આખું મોસાળ ભેગું થઇ જાય છે. વહેલી તકે કા ણ લઇ મુંબઈ જવું જોય ,એવું નક્કી કરવામાં આવે છે,અને રૂબરૂ પહોંચી એ પહેલા દિલાસો દર્શાવતો એક અર્જન્ટ તાર મોકલે છે.ચાર પાંચ દિવસ પછી ની માંડ કરી ટિકિટ મળે છે,ત્યાં સુધી ગામ માં રહેતા માણસો ને મોઢે આવવા અહીં ભેગું થવું રોજ એવું નક્કી થાય છે.સફેદ સાડલા શોક નું વાતાવરણ માં ઘર ની સ્ત્રી ઓ બેઠેલી છે ને ઘુમતા કાઢી છાતી ફૂટી પોક મૂકી રડતી સ્ત્રી ઓની કે ણ બહાર ગામ થી આવે છે બધા એકબીજાને દિલાસો આપે છે રડે છે ત્યાં પુરુષો દાખલ થાય છે તેમાં મુંબઈ થી વલ્લભભાઈ ના બનેવી ને એમનો મોટો દીકરો આવે છે જોય ને નવાઈ લાગે છે કે બેન ના ઘર માં મૃત્યુ થયું છે ને આ લોકો અહીં? શું વાત હશે,બધાની વચ્ચે કેમ પૂછવું?ત્યાં ફરી હૈયા ફાટ રુદન સાથે મુંબઈ વાળા બહેન “ભાભી અરર આ સુ થઇ ગયું ,બિચારી વહુ ની પણ દયા નો આવી બગવાન ને ,હિમ્મત રાખો હવે તમારે જ એને સંભાળ લેવાની છે. ભાભી વિચારે આ બેન શું બોલે છે,ત્યાં તેમનો દીકરો દુકાને થી આવ્યો એને જોઈ ને દેવુંફુઆ બરાડો પાડે છે, “ભાઈ-ભાભી આ શું મજાક છે પ્રવીણ તો અહીં સાજો નરવો છે,તો એવો ખોટો તાર કેમ કર્યો?
‘ અમને તો મુંબઈ થી પ્રવીણ ના ખબર ની ટપાલ મળી એટલે તાર કર્યો ,પણ અમે એજ પૂછવા ના હતા કે આવે વખતે તમે લોકો અહીં? ‘
“ટપાલ …કેવી ટપાલ”?
તમે આ શું બોલો છો ,મુંબઈ પ્રવીણ ,એને શું થયું છે? એ તો ઘોડા જેવો છે.
તો આવી ટપાલ કેમ મળી તમારા હાથે લખેલી ?
અને અચાનક બધા ને ચમકારો થયો.
વાત એમ હતી કે દેવુંફુઆ નો દીકરો પ્રવીણ ખુબ મજાકિયા સ્વભાવ નો ને મોટામામા ને ત્યાં સૌનો લાડકો,એપ્રિલ મહિનો હતો તો મામા ને ઘેર બધાને એપ્રિલફૂલ બનાવવા પોતાના અકાળે અવસાન થયાનો કાગળ પોતાનાં પિતા નાં નામે લખ્યો .ગામ થી તાર મળતાં મુંબઈ માં એ લોકો વલ્લભભાઇ નો દિકરો જેનું નામ પણ પ્રવિણ હતું તેનુ અવસાન થયું છે એવું સમજ્યા ને તાર મળતાજ તરત દેશ આવવા નિકળી ગયા ભાઈ ના યુવાન દીકરા ના સમાચાર મળતાં એક દિવસ ની પણ રાહ જોયા વિના તાત્કાલિક નીકળી આ લોકો ની પહેલાં પહોંચી ગયાં .
અને આખી વાત સમજાતા દેવુંફુંઆ નો ગુસ્સો સાતમાં આસમાને ,તાબડતોબ મુંબઈ થી પ્રવિણ ને બોલવ્યો .
આવતાં જ ‘તુ મને ઘર માં જોઈ નઈ ,પગ નઈ મુકતો મારા ઘર માં આજ પછી આવી મશ્કરી હોતી હશે ,હસવા માંથી ખસવું થઇ જતા વાર લાગે?તું તો સાજો નરવો રહી અમારા માંથી જ કોક એ ભગવાન ના ઘરે મોકલી દેત ‘.વલ્લભ મામા ભાણીયા નો પક્ષ લઇ વચ્ચે પડ્યા ફુઆ ને શાંત કર્યા ને પછી બધા કેવો ગોટાળો થયો યાદ કરી પેટ પકડી ને હસ્યાં .
મુંબઈ વાળા પ્રવીણ નું તો વ્યક્તિત્વ જ એવું હતું માંડ ચાર ફૂટ ની વામન કાયા શરારતી ચહેરો અને મશ્કરો સ્વભાવ ,આવી ઇમેજ ને લીધે મુવી માં પણ નાના મોટા કોમેડી રોલ કરતા.
આજે લગભગ પચાસ વર્ષ પછી પણ આ વાત યાદ કરી બધા પેટ પકડી હશે છે.
તા.ક બંને પ્રવીણભાઈ આજે પણ જીવિત છે. એક 82 ના ને બીજા લગભગ 70 ની આસપાસ

આરતી રાજપોપટ

તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા-(21)આરતી રાજપોપટ

મિત્રો હું બહારગામ ગઈ હતી તો ઘણી વ્યક્તિની વાર્તા હું બ્લોગ પર મૂકી નથી શકી જે સમય સર મને મળી છે અને વાર્તા સ્પર્ધા માટે છે .જે હવે મુકું છું.

“સુવાસ”

 વિવેક ના પાર્થિવ શરીર પાસે ઘુટણીઆ ભેર બેસી રીટા એ પુષ્પગુચ્છ સાથે શ્રધાસુમન અર્પણ કર્યા.રોકવાની બહુ કોશિશ કરવા છતાં એક દબાયેલા ડુસકા સાથે આંખમાંથી આંસુ બહાર ઘસી આવ્યા .ઝડપભેર ત્યાંથી ખસી થોડે દુર જઈ ઉભી રહી,વિવેકના અંતિમ દર્શનાર્થે આવેલા લોકોથી વિવેક ના ઘર નો વિશાળ હોલ ખીચોખીચ ભરેલો હતો.આજે વિવેકના જીવન ની અંતિમ યાત્રા ના પ્રયાણ સાથે પોતાના જીવન નો પણ એક પડાવ પૂર્ણ થયો કે શું…? શું સંબંધ હતો તેનો વિવેક સાથે,ને છતાં કેવો ઋણાનુબંધ ! વિચારતા વિચારતા કેટલાક વર્ષો પાછળ તેની હોસ્પિટલ ના રીહેબ-સેન્ટર વિભાગ માં પહોંચી ગઈ રીટા ત્યાં કશાક કામ માટે ગઈ હતી (શહેર ની નામાંકિત હોસ્પિટલ માં નર્સ હતી રીટા,)

અચાનક કોઈક ના ધમપછાડા  ને ચિચિયાયારી ઓ નો અવાજ સાંભળતા ત્યાની નર્સ ને પુછ્યું આ શાનો અવાજ છે?કોણ છે જે આવી ઘમાલ કરે છે? ત્યારે તેણીએ કહ્યું કોઈ ૨૪-૨૫ વર્ષ નો યુવક વ્યસન મુક્તિની સારવાર લેવા આવ્યો છે.ખરાબ લત ની એટલી હદે આદત લાગેલી હતી કે તે ન મળતા દિવસ માં બે-ત્રણ વાર આંમ કાબુ બહાર થઇ જતા ઘેન નું ઇન્જેક્શન આપી સુવડાવી દેવો પડે છે.અચાનક શોર શાંત થઇ જતા કુતુહલ વશ રૂમ માં જઈ જોવે છે ,કેવો ફૂટડો યુવાન છે બીમારી ની હાલત માં પણ તેના મો પર એક તેજ ને ચમક છે. વ્યસન માણસ ને કેવા ગુલામ બનાવી દે છે વિચારતી ત્યાંથી પોતાના વિભાગ માં આવે છે.

      અઠવાડિયા-દસ દિવસ પછી એક દિ’ ડોક્ટરે  રીટા ત્યાની હેડ નર્સ હોવાથી રૂમ નંબર ૧૫ ના પેશન્ટ ની હાલત નાજુક હોવાથી ખાસ ખ્યાલ રાખવાની સુચના આપી. ઓક ડોક્ટર કહી બાકીના રૂમ અને ડોરમેટ્રી પેશન્ટ ની બીજી સિસ્ટર ને ભલામણ કરી તે ૧૫ ન. માં પહોચી જોતાજ ચોંકી ગઈ,અરે આ તો પેલો રી-હેબ વાળો  યુવાન!  કેસ ફાઈલ જોતા ખબર પડી કે લીવર સાવ નબળું પડી ગયું છે,૧૫-૨૦ દિવસ ની ત્યાની ટ્રીટમેન્ટ થી વ્યસન ની આદત માં સુધારો થયો તો પણ અચાનક ઉલટીઓ થતા અહી શિફ્ટ કરવામાં આવ્યો હતો. હાલત થોડી નાજુક હતી અને ખુબ વીકનેસ ને લીધે બે ત્રણ દિવસ તો  બેભાન જેવી અવસ્થા  માંજ રહ્યો. થોડું ભાન આવતા  આંખ ખોલી “હું ક્યાં છુ” એવા અસ્પષ્ટ બબડાટ કર્યો. “તમે સીટી હોસ્પિટલ માં એડમિટ છો તમારી તબિયત સારી નથી વધારે વાત ના કરો” કહી ઉંધાડી દીધો.

       હોસ્પિટલ ની સારવાર ને રીટા ની સતત કાળજી થી હવે તેની તબિયત માં થોડો સુધારો થયો. પછીતો રોજ ગુડમોર્નિંગ ,હલ્લો ને સ્મિત ની આપલે થી વાતો થવા લાગી.રીટા ને લાગતું આવો હસમુખો,મળતાવડો છોકરો ને આવી હાલત?ને તેનું દિલ કરુણા થી ભરાય જતું.

        એક દિવસ વાતવાતમાં પૂછ્યું સિસ્ટર હવે તો કહો હું અહીં કેવી રીતે  આવ્યો? ત્યારે સિસ્ટર એ રી-હેબ સેન્ટર થી માંડી અહી કેવી રીતે આવ્યા તેની વાત કરી.”

પણ ત્યાં મને કોને એડમીટ કર્યો”

કેસફાઈલ મુજબ અપને કોઈ મી. જોશી લાવેલા અહીં”

“ઓહ એતો અમારા મેનેજર છે’

“સર એક વાત પુછુ તમે અને આવી હાલત માં? અહી તમને આજ સુધી જેટલું જાણી એ પરથી આ વાત મેળ નથી ખાતી.

         અને ત્યારે વિવેકે એક નિસાસો નાખી પોતાની વાત કહેવાની ચાલુ કરી ,” હું વિવેક શ્રોફ શહેર ના ગર્ભ શ્રીમંત પરિવાર નો એક માત્ર પુત્ર ચાંદી ની ચમચી મોમાં લઇ જન્મ્યો હોવા છતાં ઘર માં પહેલે થીજ અનુશાસન સંસ્કારિતા અને ધાર્મિક વાતાવરણમાં ઊછર્યો. હું પંદર વર્ષનો હોઈશ ત્યારે મમ્મી અમને છોડી ગયા. પણ ઘર નું વાતાવરણ,ઓજસ્વી પિતાની ઓથ અને મારી બુદ્ધિપ્રતિભા ના તેજ થી મારું વ્યક્તિત્વ એકદમ ખીલી ઉઠ્યું. ખુબ ઝડપ થી પ્રગતી કરતો આગળ વધતો હતો પણ કોલેજ ના છેલ્લા વર્ષ માં આવતા થોડા નઠારા દોસ્તો સાથે પનારો પડતા શરાબ ની લત લાગી, અને સ્વાર્થી દોસ્તો એ પૈસા વાળા બકરો  હાથ માંથી જતો ન રહે અને તેમના શોખ મારાથી પોષતા રહે એવી લાલચે મને છાની રીતે ડ્રગ્સની  પણ આદત પાડી દીધી.મને બધું સમજાયું ત્યારે ઘણું મોડું થઇ ગયું હતું. જેમ લત ને છોડવાની કોશીસ કરતો  તે વધારે ભીસથી જકડી લેતી. પપ્પા ને વાત ની ખબર પડી મને ખુબ સમજાવ્યો, ને હું તેમને પ્રોમિસ આપી ઘર માંથી નીકળ્યો ને સીધી હોસ્પિટલ માં મારી આંખ ખુલી.

           જુઓ ને સિસ્ટર પપ્પા મારાથી કેટલા નારાજ ને ગુસ્સે હશે કે આટલા દિવસ થી અહી હોવા છતાં એકવાર પણ મારી ખબર પૂછવા નથી આવ્યા ,અને હોયજ ને મારાથી ભૂલ જ એવી થઈ છે”

            રીટા એ ધીમેથી કીધું,”સર તમે મારી વાત ઘ્યાન થી સાંભળો  આપના પિતા તમે રી-હેબ માં હતા ત્યારે ત્યાં  આવ્યા તા પણ તમારી હાલત જોઈ એમને એટલો આઘાત લાગ્યો કે એમને મેસીવ હાર્ટ-એટેક આવ્યો અને અહીજ એમની સારવાર ચાલુ કરી પણ અમે બચાવી ન શક્યા.આટલા દિવસ તમારી નાજુક હાલત જોતા તમને આ વાત કરવી યોગ્ય ન લાગી.”

           સાંભળી થોડીવાર તે અવાચક થઇ ગયો ને પછી પારાવાર પસ્તાવા ને ગ્લાની સાથે નાના બાળક ની જેમ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડ્યો. તેને થોડીવાર રડી હળવો થવા દઈ પછી સાંત્વના આપી શાંત કર્યો.

           થોડા દિવસો જતા તેની તબિયત માં હજુ થોડો સુધારો થયો,પણ રીટા જાણતી હતી કે આનું જીવન હવે કાચ ના જેવું નાજુક છે જેટલી સંભાળ એટલું સલામત.એક દિવસ ડ્યુટી ટાઈમે રીટા તેને દવા આપી રહી હતી ત્યારે બહાર થી બીજી નર્સ તેને અરજન્ટ બોલાવી ગઈ. એ પાછી આવી થોડી ઉદાસ હતી ,તો પુછ્યું,”શું  થયું એનીથીંગ સીરીયસ?”

       “હા બાજુના જનરલ વોર્ડ માં એક ૬-૭ વર્ષ નો છોકરો છે તેની તબિયત અચાનક લથડી છે ડોક્ટર કે છે ઓપરેશન કરવું પડશે પણ તેના માબાપ આવો ખર્ચો કરી શકે એમ નથી “ કહેતા તેના ગળે ડૂમો બાજી ગયો. “ શું થયું સિસ્ટર તમે આમ ઢીલા કેમ પડી ગયા”. “કઈ નઈ”

મને તમે કહી શકો છો તમને ઠીક લાગે તો”. અને રીટા ની આંખ માંથી આંસુ ટપકી પડ્યા .” મારો પણ આવડો જ નાનો ભાઈ હતો જેને સરખી  સારવાર ના અભાવે ખોઈ દીધો. એકદમ આ નીલ જેવો ને તેની ઉમર નોજ .” “ઓહ સોરી”. ‘

“તમારા ઘર માં બીજું કોણ કોણ છે?” માં અને નાની બહેન છે જે ટેન્થ માં ભણે છે તેને ડોક્ટર બનવું છે જેથી લોકોની સેવા કરી શકે ને કોઈ ગરીબ નું બાળક પૈસા ના અભાવે મોત ને નો ભેટે.” હું અહીં નર્સ ની નોકરી કરું ને એ પણ એના ફ્રી સમય માં ટ્યુશન લઇ પૈસા ભેગા કરે છે”.

           અને આટલા દિવસ થી ઉદાસ,ખોવાયેલા વિવેક ના મોઢા પર એક ચમક આવી ગઈ.અને બાળક ના માબાપ ને મળી તેને મદદ કરવાની ઇચ્છા જતાવી. “સિસ્ટર કરોડો રૂ. ની દોલત છે શું કામ ની મારા માટે હવે ,તે કોઈ ના સારા કામ આવશે તો મને ઘણો આનંદ થશે”.અને પછી નીલ નું સફળ ઓપરશન થઇ તે સાજો થયો.

           દિવસો વિતતા જાય  છે ને વિવેક ની તબિયત માં થોડો થોડો સુધારો થતો જાય છે. દરમ્યાન ખુબ લાંબા સમય હોસ્પિટલ માં રહેવાથી ત્યાના સ્ટાફ ને સર્વે સાથે એક આત્મીયતા થઇ ગઈ  છે ,અને પ્રથમ થીજ વિવેક ની સારવાર માં રહેવાથી તેની ને વિવેકની સારી એવી મિત્રતા થઇ ગઈ  છે . લાંબી સારવાર પછી ખાવા-પીવાના ઘણા બધા રીસ્ટ્રીકશન ,નિયમિત દવાઓ અને ચેકઅપ કરાવતા રહેવાની કડક સુચના સાથે હોસ્પિટલ માંથી રજા મલી  વિવેક ને..સાંજે ડયુટી પતાવી રીટા ઘેર પહોંચી ને થોડી વાર માં ડોરબેલ વાગી ,દરવાજો ખોલતા પ્રફુલિત સ્મિત સાથે વિવેક દરવાજે ઉભો છે.”તમે અહીં” આવો આવો કહી તેને અંદર લઇ ગઈ.માં અને બહેન ને મલાવ્યા . અને વાતવાત માં  પ્રિયા , રીટા ની નાની બહેન ની ભણવાની જવાબદારી પોતે લેવા માંગે છે જણાવ્યું.બધા ની આનાકાની થતા “ શું મારી પણ નાની બેન જેવી નથી કહી બધાને ચુપ કરી દીધા.

           પછી તો અવાર-નવાર મારું હવે તમારા સિવાય કોણ છે કહી ઘેર મળવા આવી જતો,ત્યારે રીટા ની બસ્તી ના લોકો ને મળતો તેમની ઘર ઘર ની પરેશાનીઓ ની વાતો સાંભળી તેનું હૃદય દ્રવી ઉઠતું ,તેને થતું મારી પાસે જે છે ને હતું તેની મેં કદિ કદર ન કરી અને લોકો તેના અભાવે કેવી હાડમારી માં જીવી રહ્યા છે. અને જેમ જેમ તેને કોઈની તકલીફ ખબર પડે તેમને ખુલ્લા દિલ થી મદદ્દ કરવા લાગ્યો. અને આમ જાણે એને આખી બસ્તી ને દતક જ લઇ લીધી! ભણતર,કન્યા ના લગ્ન ,મેડિકલ જરૂરિયાત જેવી જરૂર એવી સહાય.અને તેણે જાણે સેવા કાર્ય કરવાનો ભેખ લીધો.અને તેમાં એની સહભાગી બની સિસ્ટર રીટા. તમામ જરૂરિયાત વાળા લોકોની સૂચી, સહાય ત્યાં સુધી પહોચાડવી ,તેનો યોગ્ય ઉપયોગ થયો છે તેની ખાત્રી કરવી જેવી દરેક બાબત નું ધ્યાન તે રાખતી. વિવેકે માનવતા ના યજ્ઞ માટે તેની તિજોરી ખોલી નાખી,પણ કહેવાય છે ને કે બેઠા બેઠા તો રાજા નો ખજાનો પણ ખૂટી પડે તેથી તેણે ઓફીસ જઈ તેનો બીઝનેસ પણ સંભાળવા માંડ્યો જેથી તેના આ સેવા યજ્ઞ માં કોઈ અડચણ ના આવે એની ખુદ ની તો બીજી કોઈ જરૂર ન હતી. ભણી ને તૈયાર થતા એલીજીબલ યુવા ને  જરૂર મુજબ તેના બીઝ્નેસ માં કામ પણ આપતો. વખત વીતતો ગયો ને તેની તબિયત ના હાલ જાણતો હોવાથી તેની તમામ ચલ-અચલ સંપતિ અને તેના સેવાકાર્ય નું એક trust પણ બનાવી નાખ્યું

જેમાં   તેના મેનેજર,રીટા,તેની ડોક્ટર બની ગયેલી બહેન પ્રિય વિગેરે વિશ્વાસુ લોકો શામેલ હતા.

        આમ વિવેક નો  સકારાત્મક અભિગમ, લોકોપયાગી થવાની ભાવના  ને સાફસુથરી જીવન પધ્ધતિ થી તેને ૧૫ વર્ષ નું નવજીવન મળ્યું. પણ છેલ્લા થોડા દિવસ થી તબિયતે ફરી ઉથલો માર્યો ને આજે તેનો પવિત્ર આત્મા નશ્વર દેહ ને છોડી અંતિમ યાત્રા એ વિહાર કરવા નીકળ્યો .તેના ચહેરો  પર સંતોષ ને પરમ તેજ ની આભા હતી.

         ખીલેલા પુષ્પ સૃષ્ટિ માં સુંદરતા ને સુગંધ વિખેરે છે ,ને કરમાઇને પણ નકામાં નથી થતા ,તેનો

અર્ક પણ ઉપયોગી બને છે તેમ વિવેકે પણ તેના મુરજાઇ ગયેલા જીવન ને   લોક ઉપયોગી કાર્ય માં ખર્ચી નાખ્યું .  તેના જીવનઅર્ક ની  સુવાસ આજે સર્વત્ર મહેકી રહી છે. એક કરમાયેલા પુષ્પ ની સુવાસ થી અસંખ્ય ફૂલો ખીલી ઉઠ્યા છે તેનું જીવન હજારો લોકો ને પ્રેરણા આપી રહ્યું છે, વિચારતા રીટા નું મન આદર અને અહોભાવ થી ભરાય ગયું ,તેના હાથ જોડાય મસ્તક આપોઆપ નમી ગયું.

      

       

ડાયાસ્પોર’ અછાંદસ કાવ્ય …(6)આરતી રાજપોપટ

પાલક માં
એક હળવો આંચકો ને
છુક છુક …
ઉપડીતી ટ્રેન,ને ચાલી તી હું
માં-ભોમ થી દુર …
નવ-દેશ ,નવ-ભૂમિ રચવા નવજીવન …
અહા !
કેટલા વર્ષો વીતી ગયા…
છોડી આવી તી તે જન્મભૂમિ,
અહી બની કર્મ ભૂમિ ..
ના વિદેશ ની ધરતી નહિ
બંને છે મારી ભારત
માતા ની જ સંતાન !!
એક માં તો બીજી
“માં”સી (પાલક મા )
એવીજ આબોહવા એવીજ મીઠાસ
જેટલી સમાનતા એટલીજ
અલગતા..!!
એકે આપ્યું શૈશવ ,યૌવન ભણતર..તો બીજે પામ્યું
પૂર્ણત્વ ,માતૃત્વ ગણતર…
ખુશ છું, સંતુષ્ટ છું..
જાઉં વર્ષે દહાડે મારી ” માં”
ને મળવા…
સંભારણા ની
ઝોળી ભરવા…
પણ …
થાય થોડા દિવસ ને
બોલાવે છે મને કરી યાદ
જાણે માં યશોદા બોલાવે
કાન્હા ને પ્રેમે દઈ સાદ !
ને જયારે એરોપ્લેન ના પૈડા ધડધડા હત સાથે ઉતારે છે ત્યારે રોમાંચ ની એક મીઠી ધ્રુજારી થાય છે..
ને ભૂમિ ના ચરણ સ્પર્શ થતા
બાહ ફેલાવી મને આવકારે છે મારી પાલક માં !!!

આરતી રાજપોપટ

માઈક્રોફીક્શન વાર્તા – (19)”નિષ્ઠા” આરતી રાજપોપટ

સ્ટેશન પાસે રીક્ષા ઉભી રેહ્તાજ એક ૨૪-૨૫ વર્ષ નો યુવાન ઝડપથી કુદી બહાર આવે છે ફટાફટ સમાન લઇ aહાથ માં રાખેલી ૫૦ ની નોટ રિક્ષાવાળા ને પકડાવી છુટ્ટા લીધા વગર હાંફળો ફાંફળો સ્ટેશન તરફ દોટ મુકે છે આજે ટ્રેન ચુકી જવાશે તો?બહુ મોડું થઇ ગયું,ટીકીટ પણ લેવાની બાકી છે વિચારતા સ્ટેશન ના મુખ્ય પ્રવેશ પાસે પહોંચે છે..ગ્લાસ ના ગેટ માંથી ધીમે ધીમે સરકી રહેલી ટ્રેન દેખાય છે દસ ડગલા દુર ટીકીટ બારી છે,પંદર ડગલા દુર ટ્રેન…કૈક વિચારી ભાગી ટ્રેન સ્પીડ પકડી લે તે પહેલા ચડી જાય છે.

જગ્યા શોધી બેસે છે..કામ પતાવતા મોડું થઇ ગયું છતાં પહોંચી જવાશે એમ માનેલું પણ આ મહાનગર ના ટ્રાફિક પરિસ્થિતિ કટોકટી માં લાવી મૂકી. ટીકીટ વગર મુસાફરી કર્યાનો ઉચાટ ભાગતી ટ્રેન માં બેઠેલા યુવક મોં પર થીજી જાય છે વિચારે છે ટી સી આવશે ત્યારે ટીકીટ ના પૈસા સાથે find પણ ભરી દઈ સ. એક પછી એક સ્ટેશન પાછળ મુકતા જાય છે ટી સી આવતો નથી નિર્ધારિત મુકામ આવતા ઉતરી ટીકીટ લઇ લઉં વિચારી આમતેમ જુવે છે ત્યાં પણ કોઈ કળાતું નથી બહાર ની તરફ જતા સામે ટીકીટ બારી દેખાય છે બે મિનીટ થોભી કશુક વિચારે છે બારી પર જાય છે પોતે જે શહેર થી આવ્યો ત્યાં જવા ટ્રેન તૈયાર છે ટીકીટ મળી રહી છે ટીકીટ લે છે ધીમે પગલે બહાર આવે છે હાથ બતાવી રીક્ષા ઉભી રાખે છે શાંતિ થી સમાન મુકે છે . તેના મોં પર એક સાચા નાગરિક હોવાનું અને તેના પ્રત્યે ની પ્રતીબદ્ધાતા,નિષ્ઠા દાખ્વ્યના સંતોષ નું સ્મિત ઝળક છે.
“સત્ય ઘટના પર આધારિત”

Thank you.

Aaarti Rajpopat
Bangalore.

માઈક્રો ફિક્શન (7)” ઝાળ “આરતી રાજપોપટ

આરતી રાજપોપટ

 

 

 

વિજયભાઈ ને તેમના પત્ની બોસ ના દીકરા ના લગ્ન માંથી પાછા ફરી રહ્યા હતા..વિજયભાઈ “તે જોયું પેલી ચાંપલી કેવી બોસ ની આજુ બાજુ ફરતી તી”..” કોણ”? પેલી શૈલજા ..શૈલજા વિજય ભાઈ ની કલીગ હતી ..”પણ મને તો એ ખુબ મળતાવડી ને હસમુખી છોકરી લાગી બધા સાથે હળી મળીને બોલતી’ તી “..અરે છોડ એ બધો ફક્ત દેખાડો છે બોસ ને બરાબર નો ફસાવ્યો છે જબરજસ્ત લફડું ચાલે છે બંને નું “.. “છી છી આ શું ફસાવ્યો છે ને લફડું ને તમને આવું બધું કોને કીધું? અરે ઓફીસ માં બધાને ખબર છે બધા કહે છે..” અને તમે માની લીધું ? તમે કશી જાણકારી કે ખાતરી પુરાવા વગર કોઈ ને એમ બદનામ કેવી રીતે કરી શકો ? શું એ ફક્ત એક સ્ત્રી છે એટલે ?” “હવે બસ નો જોય હોઈ તો મોટી નારી વાડી તને તો બધા સતવાદી જ લાગે છે કહી પત્ની નું મોઢું તોડી લીધું ..પછી ઘર સુધી બંને વચ્ચે મોંન છવાયેલું રહ્યું.ઘરે પહોંચતા દીકરી બારે જ મળી ગઈ ..” કેમ બેટા આજે ઉદાસ લાગે છે થાકી ગઈ “? ને દીકરી માં ને વળગી રડી પડી સુ થયું બેટા?” માં મારી કામ ની ધગસ સી હું આગળ વધુ છો તો ઓફીસ ના લોકો મારા થી જલી મારા બોસ સાથે મારું અફેર છે ને એવી ગંદી વાતો ફેલાવે છે “સાંભળી વિજયભાઈ ને તન મન માં જાણે ઝાળ લાગી બધું ગોળ ગોળ ફરતું લાગવા માંડ્યું ને સોફા માં ફસડાઈ પડ્યા.

Aarti Rajpopat

આપનું બેઠકમાં સ્વાગત છે.