-પુત્રવધૂઓ-મેઘલતાબેન મેહતા

મિત્રો ,
દરેક કવિ કે લેખકે ગુજરાતની નારીને સમય સમયાંતરે જુદી જુદી રીતે ચીતરવાનો પ્રયાસ કર્યો છે    ..ગયા વખતે આપણે સાસુ વહુની   વાતો કરી  તો આજે મેઘલતાબેન   પણ એમીની કવિતામાં પુત્રવધુની વાત લઈને આવ્યા છે કહેવતકથા – પુત્રના લક્ષણ પારણામાંથી ને વહુના લક્ષણ બારણામાંથી વાચી છે ,પરંતુ માસી તો કવિતા  રચીને લાવ્યા  છે.  પૃત્રવધુના અલગ રૂપ સરળ રોજની ભાષામાં મુકાયા છે   આમ જોવા જઈએ તો પુત્રવધુના જેટલા રૂપ આલેખ્યા છે તે સ્ત્રીના છે .. એકવાત ખુબજ સરસ કરીછે
…સંતૃપ્તે  કે સંતાપે;સાસુની  એ સંગાથી. . ..  પુત્રવધુઓ જાતજાની ભલે હોય પરંતુ ઘરના દરેક દુ:ખમાં વહુ પણ એટલો જ ભોગ આપે છે.અહી સાસુ કે વહુ  માત્ર સ્ત્રી છે. બન્ને આ વિરોધાભાસ વચ્ચે  જીવે છે છતાં લક્ષ એક છે  બન્ને પહેલા એક સ્ત્રી છે …. સ્ત્રીની એટલે  સંવેદના ,પ્રેમ, ભાવના ,કરુણા  ગમેતે સ્વરૂપે એ  તો લીલી છમ્મ જ રહે છે ..પછી તે વેલી કોઈ વાડ થોરની ……જ્યાં પણ ગઈ ત્યાં વળી પહોંચી…..


પુત્રવધૂઓ    જાતજાતની ;
રંગે   રૂપે      ભાતભાતની .


કોઈ અંબા કોઈ
માંત ભવાની;
કોઈ વેલી કોઈ વાડ થોરની


કોઈ પોચી કોઈ પકડે બોચી ;
કોઈ ચંદા કોઈ સુરજ જેવી ;


કોઈ નમણી કોઈ છેક છકેલી ;
કોઈ મીઠી કોઈ મદથી ભરેલી ;


ભગવાને અંધારે  વહેંચી ;
જેના ઘરમાં જેવી પહોંચી ;


જ્યાં પણ ગઈ ત્યાં વળી પહોંચી
નથી હવે કોઈ કાચી પોચી .


સંતૃપ્તે  કે સંતાપે;
સાસુની  એ સંગાથી.
પુત્રના લક્ષણ પારણામાંથી;
વહુના લક્ષણ બારણામાંથી.