દ્રષ્ટિકોણ 25: પીડાદાયક ઇન્જેક્શન ને નાબૂદ કરતી ટેક્નોલોજી – દર્શના

મિત્રો હું દર્શના વારિયા નાડકર્ણી અને બેઠક તમને આવકારીએ છીએ. દર શનિવારે પ્રકાશિત થતી “દ્રષ્ટિકોણ” કોલમ ઉપર આપણે જુદા દ્રષ્ટિકોણ થી અથવા જુદા વિષયો વિષે વાતચીત કરીએ છીએ. તો આજે અમુક મેડિકલ ટેક્નોલોજી વિષે વાત કરીએ.
આપણું આજનું શીર્ષક છે – પીડાદાયક ઇન્જેક્શન ને નાબૂદ કરીને ગોળી દ્વારા દવા પહોંચવાની નવી મેડિકલ ટેક્નોલોજી – રાની
જયારે દવા લેવાની વાત આવે ત્યારે દવા નો ખર્ચો એ દર્દીઓ માટે મોટી વાત હોય છે. પણ એ પછી બીજી મોટી વાત એ છે કે દર્દીઓને પીડાદાયક ઇન્જેક્શન ને બદલે ગોળી લેવાની હોય તો વધુ ફાવે. ખરુંને? પરંતુ ઘણી દવાઓ માત્ર ઇન્જેક્ટિબલ ફોર્મમાં જ આપી શકાય છે. દુનિયાની બેસ્ટ-સેલિંગ દવા, હ્યુમિરા જે સોરાઈયાસીસ જેવા દર્દો માટે લેવાય છે તે હાલમાં ઇન્જેક્ટેબલ ફોર્મમાં જ ઉપલબ્ધ છે. તેમજ ડાયાબિટીસ ના ઉપચાર માટે ઈન્સુલિન નો ઉપયોગ થાય છે તેને પીડાદાયક દૈનિક ઈન્જેક્શન થી જ લેવાય છે. એકોલોગ્લેલી નામના દર્દ ની સારવાર માટે ઉપયોગમાં લેવાતી સેન્ડોસ્ટેટીન પણ માત્ર ઇન્જેક્શન થી લેવાય છે અને સારવારની શરૂઆતમાં દૈનિક ત્રણ વખત સ્વ-ઇન્જેકશનની જરૂર પડે છે.
આ દવાઓ ગોળીથી શા માટે નથી લઇ શકાતી? હકીકતમાં, પીડાદાયક ઇન્જેક્શનને પીડારહીત ગોળીઓમાં રૂપાંતર કરવા માટે કંપનીઓ દ્વારા હજારો પ્રયાસો અને અબજો ડોલર ખર્ચવામાં આવ્યા છે. પણ તેઓ નિષ્ફળ રહ્યા છે કારણ કે ઇન્જેક્ટેબલ મોટા પ્રોટીન વાળી દવાઓ લોહી માં પહોંચાડવાની હોય છે પણ મુખ વાટે લેવાથી તે પેટ માં પહોંચતા જ પાચન થઇ જાય છે અને તે લોહી સુધી પહોંચતીજ નથી.
તો તે દવા ને ઇન્જેક્શન ની બદલે ગોળી થી કેમ વહેતા લોહી માં પંહોંચાડવી તેના ઘણા પ્રયોગો થઇ રહ્યા છે. તેમાંનો એક પ્રયોગ છે કે જેને માઇક્રોનીડલ પેચ તરીકે ઓળખાય છે. હમણાં જીઓર્જીઆ ટેક અને એમરી ના વૈજ્ઞાનિકોએ મળીને ફલૂ વેક્સીન માટે તેવું પેચ બનાવ્યું છે. તેમાં બેન્ડ એડ જેવું પેચ લગાવવામાં આવે છે. તે પેચ માં ખુબ મોટી સંખ્યામાં નાની નાની દવાવાળી સોય હોય છે. તે એટલી નાની હોય છે કે તે પીડાદાયક નથી અને અમુક સમયમાં બધી દવા લોહીમાં પહોંચી જાય પછી સોય ઓગળી જાય છે અને પેચ કાઢી નાખી શકાય છે. પણ તે અમુક દવામાં જ કામ કરી શકે.  ખુબ મોટા પ્રોટીન હોય તેને જીણી સોય મારફત લોહી માં પહોંચાડી ન શકાય અને મોટી સોય નો ઉપયોગ થાય તો પાછી તે જ પીડા દર્દીઓને સહન કરવી પડે.
હવે હું એક કંપની જોડે કામ કરું છું તેની વાત કહું. દરેક નવી ટેક્નોલોજીમાં કોઈ નવા દ્રષ્ટિકોણ થી કોઈ સમસ્યા નો ઉકેલ શોધવાનો હોય છે. આ કંપની નું નામ છે રાની.  રાની ની ટેક્નોલોજી એવી છે કે દર્દી ગોળી લ્યે તેની ઉપર એક આવરણ હોય છે જે પેટ માં ગોળી ને ઓગળતા બચાવે છે. પેટ માંથી ગોળી આગળ વધે અને આંતરડામાં પહોંચે ત્યારે આંતરડાના જુદા વાતાવરણમાં ગોળી ઉપરનું આવરણ ઓગળી જાય છે. તે ઓગળી જાય એટલે તેમાંથી ત્રણ નાના નાના ઇન્જેક્શન બહાર આવે છે અને તે આંતરડામાં ભોંકાય છે અને તે વાટે દવા લોહીમાં દાખલ કરી દેવાય છે. આ ટેક્નોલોજીમાં બે ખાસ વાત છે. એક તો એ કે ઇન્જેક્શન ખાંડ નું બનાવેલ છે તેથી તે ભોંકાયા પછી ઓગળી જાય છે અને તેની બીજી કોઈ અસર થતી નથી. બીજું, એ કે આંતરડામાં પીડા ની ઇન્દ્રિયો હોતી નથી અને તેથી ઇન્જેક્શન ભોંકાય ત્યારે વ્યક્તિને કોઈ પીડા કે દર્દ થતું નથી.  તેવું મનાય છે કે રાની કંપની દ્વારા ઘણી દવાઓ ગોળી વડે લઇ શકાશે અને ઇન્જેક્શન ની પીડા માંથી ઘણો છુટકારો મળશે.  પણ હજી તો ઘણા પ્રયોગો થશે, 2-4 વર્ષ તેનો અભ્યાસ થશે અને પછીજ વ્યવસાયિક ધોરણે બહાર પડશે.
તે ગોળી કેવી રીતે પેટ માંથી આંતરડામાં પહોંચે છે અને કેમ ઇન્જેક્શન ભોંકાય છે તે જોવું હોય તો નીચેના વિડિઓ ઉપર લિંક કરીને જરૂર જોશો.  ચાલો આજે કૈક નવું જાણવા મળ્યું ને? તમારા વિચારો જણાવશો.

https://www.youtube.com/watch?v=ZZUncCfwex4 

 

Posted in ચિન્તન લેખ, દર્શના વારિયા નાડકર્ણી , દ્રષ્ટિકોણ, નિબંધ, માહિતી લેખ | Tagged , , | 12 Comments

ચોપાસ -3


આજે અમે મઠ જોવા જવાના હતા સિક્કિમમાં ખુબ મઠો આવેલા છે. સિક્કિમના મઠો જોઈએ ત્યારે થાય   
અહીં હવા માત્ર સ્વચ્છ નથી પણ  નિર્મળ  પણ છે. થાય આંખો બંધ કરી ઊંડા શ્વાસ લઇ નિર્મળ હવાથી ફેફસાં ચિક્કાર ભરી લઈએ.. . .ડુંગરામાંથી ધસમસતા પાણીના ધોધનાં ફીણ સપાટી પર તરતા  તમારા તરફ  આવે  ત્યારે  ઠંડા પાણીને સ્પર્શ કરવાનું એવું  મન થાય જાણે કદી પાણી જોયું જ  નથી ….આકાશ જાણે અચરજનું લાગે અને થાય આંખોમાં ભરાય એટલું  ભરી લો,, પાછું આવું ક્યાં  મળશે ? કાંચનજંઘાની સફેદ પહાડીઓ એવું મનને પ્રફુલ્લિત કરી દે…તમને થયેલ આહ્લાદક અનુભવ અને અલૌકિક અનુભૂતિરૂપી ‘દ્રશ્ય ને બાકી રહી ગયું  તેમ કેમરામાં  ક્લિક ક્લિક કરી ઝડપવા મંડીએ.

ચોપાસ એટલે ચારે કોર ચારે બાજુ, ચારે તરફ…સિક્કિમમાં પણ એવું જ ચારે કોર બસ કુદરતી સૌંદર્ય,….સિક્કિમ ના ચોપાસ સૌંદર્યને માણતા  ઈશ્વર પક્ષપાતી હોવાની શંકા થાય ખરી. આપણો જીવ બળે કે ઈશ્વરે અહીં  ખોબેખોબે સૌદર્ય આપ્યું અને આપણને ‘વધ્યું ઘટ્યું’! આપણે આશ્વાસન લેવાનું કે અમારા તો માત્ર ભૌતિક સમૃદ્ધિ ,સાચું કહું બુદ્ધના મઠો ને જોયા ત્યારે થયું સાંસ્કૃતિક વારસા અને આધ્યાત્મિકતા પણ  ઈશ્વરે અહીં જ  વેરી…. 

કોઈ પણ અજાણ્યા દેશને કે અજાણી જગ્યાને ત્રણ ચાર દિવસની  ઉપર છલ્લી મુલાકાતમાં ઓળખવું કે જાણવું મુશ્કેલ છે. પણ જેમ્સ અમારો ડ્રાયવર એવી વાતો કરતો કે અમે સિક્કિમને ખુબ જાણી અને માણી શક્યા, વાતો પણ એવી કરે કે આપણને શરમાવી દે,તે દિવસે જેમ્સે અમને કહ્યું જ્યાંત્યા કચરો નહિ ફેંકતા, આ ભૂમિ ઈશ્વરની સૌગાત છે ! એક આઠ ચોપડી ભણેલો ડ્રાયવર ની આટલી સજાગતા ? અમે અમારી ભૂમિને સ્વચ્છ રાખીએ છીએ. અને બોલ્યો  ઈશ્વરે જે કંઈ આપ્યું એને નિભાવવું અને એને નિખારવું તો માણસના હાથમાં છે ને? 

સિક્કીમ બીજા પહાડી હિલ સ્ટેસશન જેવું જ સુંદર। …બરફથી ઢંકાયેલા પર્વતો, લીલા રંગના ઢાળવાળા વિસ્તારો, , જયાં જુઓ ત્યાં આંખોને તેવા  દ્રષ્યો અને આશ્ચર્ય કરી દેતી હિમનદીઓ, ..,ઓકના જંગલોથી ભરપૂર….અપ્રતિમ ઝળહળતી વનરાઈ શાંત તળાવો અને ત્યાં આવેલા બૌદ્ધ મઠ પ્રવસીઓને અધ્યાત્મિક્તા ના દર્શન કરાવે …સૌથી મોટી વાત નદીના ખળખળ વહેતા પાણી, વોટરફોલ્સ કચરાથી અને પ્રદુશણ મુક્ત ….આકર્ષક સુંદરતા તો ખરી પણ સલામત સ્થળ ,સ્વચ્છ આબોહવા…..ચોપાસ  દેખાતા સ્વચ્છ રસ્તાને જોતા મને વિચાર આવ્યો,ઈશ્વરે કોને કેટલી ભૌતિક સમૃદ્ધિ અને સૌન્દર્ય આપ્યાં એનો હિસાબ માડવા કરતાં કોણે કેટલું સાચવ્યું કે કોણે કેવું નિખાર્યું એનો હિસાબ માંડીએ તો ?  આજે જ્યારે આખી દુનિયા ખાદ્ય પદાર્થોમાં કેમિકલના વધતા જતા ઉપયોગથી બે ફિકર છે, ત્યારે સિક્કિમે દુનિયામાં ભારતનું નામ ઊંચું કરી દીધું છે…ઓર્ગેનિક બધું જ હવા પાણી અને ખોરાક।

ઈશ્વરે આપેલી આ કુદરતી બક્ષિશનાં વખાણ નથી કરવાં, મારે માણસને બિરદાવવો છે. મારે દુનિયાની આ સૌંદર્યનું વર્ણન નથી કરવું પણ આ સૌંદર્યનું  જતન કરતા હા..આ  પહાડી લોકોને સલામ કરવી છે, કુદરતી સૌદર્યની માવજત કરતા માણસને સલામ કરવી છે. બાકી જ્યાં ત્યાં પ્લાસ્ટિક નો કચરો જોઉં છું  ત્યારે થાય છે આ ક્યાં અટકશે ?

ઈશ્વરે સમજીને જ આપણને  ભેટ નથી આપી. ​અને કોન્ક્રીટ જંગલો આપ્યા છે પણ એને પણ ક્યાં સાચવીએ છે ?​આપણે ​બિલ્ડિંગના ચાર પગથિયાં નથી સાચવી શકતા … ​પાનની પિચકારી મારી ચીતરી નાખીયે છીએ ને ? ત્યારે કુદરતને ​ ક્યાંથી સાચવી​ ​શકવાના?  પ્લાસ્ટિક,ડિસ્પોઝેબલ, ફોન અને કોમ્પ્યુટરનો કચરો બસ ખડકી  દીધો છે. 
​પહાડી ​ જિંદાદિલ અને ખેલદિલ પ્રજા સંપીને ​કુદરતની માત્ર સંભાળ જ નથી લેતી, સામે ​કુદરતી વાવી ​ઘણું ઘણું ​પાછું ​આપીને ઈશ્વરે આપેલ ભેટનો હિસાબ સરભર કરે છે.જ્યાં ત્યાં તમે સિક્કિમમાં લાલ પીળા ઝંડા ફરકેલા  જોશો..ૐ શબ્દ અહીં ચોપાસ વસેલો છે.ગોળ ગોળ ફરતા યંત્રમાં ૐનો નાદ છે,આ ​બીજું કહી નહિ  અસૂર સામે કદિ ન હારવાના ​અહીંના ​માણસના મનસૂબાનું એક પ્રતીક​…છે.

અમારા વિચારોને તોડતો જેમ્સ બોલ્યો મઠ આવી ગયું છે. અહીં થી ઉપર તમારે જાતે ચાલીને જવું પડશે મેં કહ્યું આતો ખુબ ઊંચો ઢળાવ છે ગાડી ઉપર લઇ લઈ લે ને ? ભગવાન સહેલાઈ થી નથી મળતો, દર્શન કરી આવો, અમે બુદ્ધ મઠમાં થોડીવાર શાંત ચિત્તે ઇસ્વરમાં દયાન પરોવી​ ​બેઠા ​પણ ​અનેક વાજિંત્રો સાથે બોલતા મંત્રો ચાર વચ્ચે પણ મન સ્થિર ન થયું​.અંત:ચક્ષુ સમક્ષ યાત્રાની અનેક છબી ઉપસી આવી પણ વધુ તો જેમ્સની વાતો અને ​ વિચારોએ અમને ચોપાસ ઘેર્યા​.​ વાત​ ​જીવન મૂલ્યોને ઓળખવાની​ છે. ક્યાં આપણી આધુનિકતા અને ક્યાં આ ભાવુક્તાથી ધબકતા લોકો ? કુદરત અને માનવી વચ્ચેનો એક અનેરો સંબંધ ​બધું જોયા પછી થયું આપણે બે ડગલાં આગળ કે પાછળ ?……​

Posted in નિબંધ | Tagged | 6 Comments

૧૦ – કહેવત-ગંગા – કલ્પના રઘુ

“ઘર ફૂટે ઘર જાય”

“ઘર ફૂટે ઘર જાય” કહેવત, રામાયણમાં વિભીષણનાં પાત્રથી અસ્તિત્વમાં આવી એવી માન્યતા છે. ઘર હોય કે સંસ્થા, પક્ષ હોય કે રાજકારણ, જ્યાં અંદરોઅંદર મતભેદ હોય ત્યાં શત્રુઓ ફાવી જાય છે. કહેવત છે “બે બિલાડી લડે ત્યારે વાંદરો ફાવી જાય”. જ્યાં પારિવારિક સંબંધોમાં પ્રેમભર્યો વહેવાર હોય, જ્યાં ઐક્ય જળવાઈ રહે ત્યાં આ કહેવત લાગુ ના પડે. પરંતુ જયારે કોઈપણ પ્રકારની નકારાત્મકતા, સડો કે કુસંપ પ્રવેશે ત્યારે ઘર ફૂટે છે, તૂટે છે એ હકીકત છે.

કુસંપની નાની સરખી તિરાડ બધું તોડી ફોડીને અલગ કરી દે છે. જ્યાં સ્વાર્થ હોય છે ત્યાં જતું કરવાની ભાવના હોતી નથી. આદર્શો ભૂલાતાં જાય છે. ઘરનો ઉંબરો મર્યાદા સૂચવે છે. ઘરની વાત ઉંબરા બહાર જાય એટલે લોકો માટે તમાશો થઇ જાય. “તમાશાને તેડું ના હોય”. સમાજ તાકીને જ ઉભો હોય છે. ઘરનાં સભ્યોની વગોવણી થાય છે. લોકો “મીઠું-મરચુ ઉમેરીને ” “વાતનું વતેસર કરે” છે. પરિણામે ઘર ફૂટે છે. આબરૂ જાય છે. “દીવાલોને પણ કાન હોય છે.” વાતને દબાવીને, “આંખ આડા કાન કરવાની” ભાવના વડીલો તેમજ અન્ય લોકોએ અપનાવવી જોઈએ. કોઈની “કાન ભંભેરણી” કે ચડવણીથી દૂર રહેવું જોઈએ કારણકે મંથરા અને શકુનિ આ સમાજમાં ઠેરઠેર જોવા મળે છે. વિઘ્નસંતોષી લોકોને બીજાનાં ઘર તોડવામાં રસ હોય છે કારણકે “કાચા કાનનાં” લોકોની સમાજમાં અછત હોતી નથી. પરિણામે “ઘરનો ભેદી લંકા બાળે”.

ઇતિહાસ સાક્ષી છે કે વિભીષણે પક્ષપલટો કર્યો. તે રાવણનો ભાઈ હતો પરંતુ ક્યારેય તેણે રાવણનાં અધાર્મિક કાર્યનું સમર્થન નહોતું કર્યું. તેઓ રાજપરિવારનાં હતાં તે નાતે લંકાની પ્રજાનું હિત જોવાની જવાબદારી તેમની હતી. પ્રજાનું અહિત કરનાર રાજાને ઉથલાવી ધાર્મિક રાજા નિમવો તે તેમનું કર્તવ્ય હતું. પછી સામે પોતાનો ભાઈ કેમ ન હોય? રાવણે પોતાની વાસના સંતોષવા લંકાને “દાવ પર લગાવી”. વિભીષણ રાવણને રામ સામે યુદ્ધ કર્યા વગર સીતાને પાછી સોંપવા ઘણું સમજાવે છે. લંકાનો વિનાશ ના થાય તે માટે પણ સમજાવે છે પરંતુ રાવણ પોતાને મળેલ શાપને કારણે તેની સલાહ સ્વીકારતો નથી. પરિણામે વિભીષણ અસત્ય, અધર્મ અને અન્યાયનો માર્ગ ત્યજીને, પોતાના પરિવારને લંકામાં છોડીને રામના શરણે જાય છે. રામ વિભીષણ પાસેથી લંકાની પરિસ્થિતિનો તાગ મેળવે છે. યુદ્ધમાં વિભીષણના ઈશારે રાવણની અમૃત ભરેલી નાભિ ભેદી નાંખતા અહંકારી લંકેશ રણક્ષેત્રમાં ઢળી પડે છે.

આમ રામ-રાવણનાં જીવ સટોસટનાં સંગ્રામકાળે શત્રુપક્ષે ભળી જઈને પોતાનાં કુળસંહારનું કારણ બની રહેનાર વિભીષણ માટે આ કહેવત પ્રયોજાઇ છે. જનમાનસ વિભીષણનાં આ કૃત્યને ક્યારેય માફ કરી શક્યા નથી. રાષ્ટ્રદ્રોહી અને ઘરનાં ભેદીના રૂપમાં જ લોકોએ તેમનું મૂલ્યાંકન કર્યું છે. આધુનિક દ્રષ્ટિ વિશ્વાસઘાતી રહી છે. ઇતિહાસમાં તેમજ અનેક મનોવૈજ્ઞાનિકોએ વિભીષણની આ વૃત્તિની આલોચના અલગ અલગ રીતે કરી છે. કેટલાંકે વિભીષણને બંધુદ્રોહ, દેશદ્રોહ તેમ જ શત્રુભક્તિની પરંપરાનાં આદિપુરુષ તરીકે વર્ણવ્યા છે. વિભીષણ એક તટસ્થ રાક્ષસ હતો. વાલ્મિકી રામાયણમાં તે પહેલાં સત્યને અને પછી સંબંધને માને છે. સત્યનિષ્ઠ સજ્જનશક્તિનું કાવ્ય વિભીષણ દ્વારા પ્રગટ થાય છે. આમ વિભીષણ એટલે શત્રુપક્ષે રહેલાં સત્યને સ્વીકારવાનો જાગૃત જીવ!

બીજી રીતે જોતાં આ કહેવત વિભીષણ માટે ખોટી રીતે પ્રયોજાઇ છે. એમની ટીકા કરતાં પહેલાં એકવાર એમનાં ચરિત્રને સમજી લેવું જોઈએ. એમના ઘરમાં રામનામ લખ્યું હતું, જેનો રાવણે વિરોધ નહોતો કર્યો. જેના આંગણે તુલસી શોભતાં એવા પરિવારમાં ભાઈભાઈ વચ્ચે વિરોધાભાસ હતો છતાં સાત્વિકતા હતી અને તંદુરસ્ત વાતાવરણ હતું. પરંતુ વિભીષણનો આદર્શ આપણને શીખવે છે કે ધર્મનાં માર્ગમાં કોઈ પારકું, કોઇ પોતાનું હોતું નથી. જે ધર્મ અને નીતિનું પાલન કરતા હોય તેમને જ સાથ આપવો જોઈએ.

સંસારમાં બે પક્ષે નાની મોટી દુશ્મનાવટ, વેરઝેર કે મનદુઃખ હોય છે તેવે વખતે સામે પક્ષે રહેલા સત્યનો સ્વીકાર અને સમાદર કરવો જોઈએ. અધર્મને છોડીને પણ વેઠવું પડે તે વેઠે પણ સત્યને ના છોડે તે ‘વિભીષણ વૃત્તિ’ કહેવાય. આજકાલ ઘરમાં કે રાજકારણમાં પક્ષનો કે પ્રજાનો દ્રોહ કરનાર માટે, ઘરની વ્યક્તિઓને બહાર વગોવનાર માટે આ કહેવત યોગ્ય છે.

Posted in કલ્પનારઘુ, કહેવત-ગંગા | Tagged , , , , , , | 3 Comments

સંવેદનાના પડઘા -૧૩ લોહીનોએકજ લાલ રંગ-૨

 પરી મામાના ઘરમાં રહેતી હતી તેનો એક આધાર સ્તંભ નાના હતા અને બીજો હતો પ્રિયમ.પરી નાની હતી ત્યારથી પ્રિયમ તેને ખૂબ ગમતો.તે તેની સાથે જિદ કરતી,હસતી,રમતી,ક્યારેક ચિડાતી અને રિસાતી .પ્રિયમ્ તેને મનાવતો તે તેને ખૂબ ગમતું.પ્રિયમ નો રુમ સાફ કરવેા,તેના માટે જમવાનું બનાવવું અને તે આવે ત્યાં સુધી તેની જમવા માટે રાહ જોવી આ સિવાય હવે કંઈતેના જીવનમાં બાકી રહ્યું  ન હતું.પ્રિયમ પણ પરીનો પક્ષ લઈને તેની બેન સાથે હમેશાં લડતો.પરી અંદર અંદર પ્રિયમને પ્રેમ કરવા લાગી હતી.અને જ્યારે પ્રિયમ્ ના રૂમમાં સાફસૂફી કરતા પોતાને ગમતું પરફયુમ જોઈ તે ખુશ થઈને કપડાં પર છાંટતી હતી અને પ્રિયમે તેનું કાંડું પકડીને જોરથી ઘાટો પાડીને કીધું”આ તો મારી ગર્લફ્રેન્ડને ગીફટ આપવાનું પરફયુમ છે તેને તું અડકી જ કેમ? આ સાંભળી પરી ને માથે વીજળી તૂટી પડી.!! તે સોરી કહી ચૂપચાપ રૂમમાંથી બહાર નીકળી ગઈ અને પોતાના રુમમાં જઈ ખૂબ રડી.તેના માટે જીવન જીવવાનો એક સહારો હતો તે પણ છીનવાઈ ગયો……..પરી ને એકદમ ઉદાસ જોઈ નાનાએ તેને રુમમાં જઈ ઉદાસી નું કારણ પૂછ્યું.હૈયાફાટ રુદન કરતી પરીની વાત સાંભળી ને નાના ને પણ ખૂબ દુ:ખ થયું .તેમને પણ ,પરી માટે પ્રિયમ ખૂબ ગમતેા હતો.નાનાએ પરીને છાતી સરસી ચાંપી ખૂબ આશ્વાસન આપ્યું કે ભગવાન તારું બધું સારું કરશે,પરંતુ હતાશાએ પરીને ચારેબાજુથી ઘેરી લીધી હતી …….

સુનમુન વેજીટેબલ થઈ ગયેલ પરી પોતાના દિવસો જેમતેમ પસાર કરતી હતી .પોતાની વાત કરવા તેની પાસે મા પણ ન હતી. સુમીને પણ પોતાના ઘેરથી અહીં આવવાનો ટાઈમ મળતો નહી .સુમી પણ પરીના વિચારોમાં ખોવાએલ રહેતી અને પોતાના ફરીથી લગ્ન કરવાના નિર્ણય માટે પોતાની જાતને કોસતી રહેતી. તેને હવે શું કરવું તેની કોઈ સમજ પડતી નહોતી.પ્રિયમ ડોકટર થઈ ગયો એટલે તેના રીઝલ્ટના દિવસે તેને અભિનંદન આપવા સુમી મોટી ગીફટ લઈને આવી.મામી તો હવે સુમીની વાર તહેવારે મળતી ગીફટ અને પરી માટે મળતાં પૈસાથી બહુજ ખુશ હતા.પરતું પરી ,સુમીને નાના ને મામા-મામી ને વાત કહેતા સાંભળી ગએલ કે અજય ક્યારેય તેને પોતાના ઘરમાં રાખવા તૈયાર નથી, ત્યારથી તેણે અજયના પૈસાથી ખરીદાએલ પોતાના મોંઘાદાટ કપડાં,દાગીના અને પોતાની મેડીકલ કોલેજમાં જવા માટેની ફી લેવાની પણ ઘસીને ના પાડી દીધી હતી.આનાથી સુમીના દુખનો પાર ન રહ્યો.જે કારણોથી મનમનાવીને પોતે બીજીવાર લગ્ન કર્યા હતા તે બધું સાવ નકામું જતા તેની હતાશાનો પણ પાર નહોતો…….

પ્રિયમ તેની મિત્ર પૂજા જે એમબીએ થએલ હતી તેને લઈને એક દિવસ ઘેર આવ્યો ને પોતાના બેન-બનેવી ની તેની સાથે લગ્ન માટે માટે મંજૂરી લીધી.બેનને તો ભણેલી અને કોર્પોરેટ દુનિયામાં જોબ કરતી અને  ગાડી લઈને ફરતી પૂજા ખૂબ ગમી ગઈ અને તરત જ તેમના વિવાહની તારીખ નક્કી કરી દીધી.પ્રિયમના વિવાહ ધામધૂમથી કર્યા.સુમીએ પૂજાને અને પ્રિયમ ને ખૂબ ભેટો આપી.પરીએ તો સુમીએ આપેલ કપડાં પ્રિયમના વિવાહમાં પણ ન પહેર્યા !! પોતાની પાસે હતા,જે પ્રિયમે તેના બારમાના રીઝલ્ટના દિવસે ગીફટ કરેલા હતા તેજ કપડાં પહેર્યા. પાર્ટીમાં પણ તે એકબાજુ ચૂપચાપ બેઠી હતી.સુમી પરીને અજયને લઈને મળવા પાસે આવી તો પણ તે ચૂપચાપ જ રહી.તેણે પોતાનો ગુસ્સો આમ ચૂપ રહીને અને કોઈની પણ સાથે વાત નહી કરીને જ દર્શાવ્યો.પરીની આવી સુનમુન હાલત જોઈ સુમીનેા જીવ  કપાઈ જતો.તે પોતાની બેસહાય હાલત પર એકલી એકલી ખૂબ રડતી…..

પરીનું જીવન યંત્રવત્ ચાલતું હતું .એની ખાસ સહેલી તેને રોજ ખુશ રહેવા સમજાવતી.એક દિવસ બંને જણા ચાલતા જતા હતા ને તેમણે બોર્ડ વાંચ્યું “આ સંસ્થામાં  છોકરીઓને ભણવા માટે સ્કોલરશીપ આપવામાં આવે છે.પોતાની ઓરીજીનલ માર્કશીટ લઈને આવવું.ડીસ્ટીકશન માર્કસ મેળવનાર ને પહેલો ચાન્સ.”

આવાંચીને પરીના મગજમાં એક નવાજ વિચારનો ચમકારો થયો.તેણે નક્કી કર્યું આજથી રડવાનું બંધ.મારે મારા જીવન જીવવા માટે કોઈના આધારની જરુર નથી.હું કોઈ નિર્બળ અબળા નારી નથી.મારામાં જે  કૌવત,આવડત, શક્તિ છે તે હું સ્વનિર્ભર થઈ ડોકટર બની બતાવીશ.પોતાનામાં રહેલ આત્મવિશ્વાસ અને હિંમત સાથે હવે તેણે પોતાની જિંદગી જીવવાની શરુ કરવાનાે નિર્ણય લઈ લીધો.બીજે જ દિવસે તેણે સ્કોલરશીપ માટે ફોર્મ ભરી દીધું.તેની માર્કશીટ જોઈને સંસ્થા તેને જે મદદ જોઈએ તે કરવા રાજી થઈ ગઈ.

પરીના મેડીકલમાં એડમીશનથી નાના અને સુમી ખૂબ ખુશ થઈગયા.પ્રિયમ પણ હોસ્પિટલમાં જોબ કરી રહ્યો હતો.પ્રિયમ પણ હવે પરી માટે સારા મિત્રથી વિશેષ કંઈ નહોતો. પણ પરીના ડોકટર બનવાના નિર્ણય થી તે ખુશ હતો. સમયનું વહેણ વહી રહ્યું હતું.પરી મેડીકલના છેલ્લા વર્ષમાં આવી ગઈ હતી.સુમી અજયના બાળકો ને ખૂબ પ્રેમથી ઉછેરી રહી હતી. અજયની દીકરી સુમી સાથે અવારનવાર પરીને મામાને ઘેર મળવા આવતી તેને પરી ખૂબ ગમતી. તે પરીદીદી ,સુમીમા જેટલી જ સારી છે એવીવાત અજયને કરતી.અજય પણ હવે સુમીને બહુજ પ્રેમ કરતો અને કહેતો કે સુમી ,પરીને  તું આપણા ઘેર બોલાવી રાખી શકેછે. પણ પરી હવે અજયના ત્યાં જવા તૈયાર નહતી.મામી હવે પ્રિયમના લગ્ન કરવાની તૈયારીઓ કરતા હતા. એવામાં એક સવારે ખબર આવ્યા કે પૂજાએ તેના કરોડપતિ બોસ સાથે ભાગીને લગ્ન કરી લીધા અને અમેરિકા ચાલી ગઈ.પ્રિયમ ખૂબ રડયો.મામી પણ દીકરા જેવા પ્રિયમની આ દશા જોઈ ભાંગી પડ્યા.પરીએ આવા સમયે બંનેની સાથે રહી તેમને હિંમત અને હૂંફ આપી.

એવામાં એક દિવસ અજય મોડીરાત્રે એરપોર્ટ થી આવી રહ્યો હતો .જોરદાર પવનને વંટોળ સાથે
ધોધમાર વરસાદ પડી રહ્યો હતો.અંધારામાં ગાડી ખટારા સાથે અથડાઈ.ડ્રાઈવર તો ત્યાં જ મોતને શરણ થઈ ગયો.અજયને હોસ્પિટલમાં લાવ્યા.ખૂબ લોહી વહી ચૂક્યું હતું.સંજોગોવશાત પરી તેજ રાત્રે તેજ હોસ્પિટલમાં નાઈટ ડયૂટીમાં હતી.અજયને જોતા જ તેણે સુમી  અને  મોટા સ્પેશીયાલીસ્ટ ડોકટરને બોલાવી લીધા.સુમી અજયના બે બાળકોને લઈને હોસ્પિટલ દોડી આવી.આવીને જે જોયું તે જોઈને તેના આંખમાંથી અખંડ અશ્રુધારા વહેવા લાગી.

એક પલંગમાં અજય પાટાપીંડી સાથે સૂતો હતો,અને બીજા પલંગમાં પરી પોતાનું લોહી અજયને
આપી રહી હતી .બંનેનું લોહી ગ્રુપ એકબીજા સાથે મેચ થઈ ગયું હતું……સુમી પરીને અને પછી અજયને પલંગ પર સૂતેલા જ વળગી પડી !!!!સુમી અજયને માથા પર હાથ ફેરવતા બોલી”લોહીનો રંગ તો એકજ લાલ છે -દરેક માનવમાં એકજ લાલ રંગનું લોહી વહે છે .પારકું ને પોતાનું કોઈ નું લોહી અલગ નથી”આભારવશ લાગણીથી ,નજર ઝુકાવીને અજય પરીને અપલક …….પ્રેમભરી નજરથી જોઈ રહ્યો,અને પોતાના અમાનુષ વર્તન માટે પોતાની જાતને ધિક્કાર તો રહયો.

Posted in Uncategorized | 3 Comments

સંવેદનાના પડઘા -૧૩ લોહીનો એકજ લાલ રંગ -૨

 પરી મામાના ઘરમાં રહેતી હતી તેનો એક આધાર સ્તંભ નાના હતા અને બીજો હતો પ્રિયમ.પરી નાની હતી ત્યારથી પ્રિયમ તેને ખૂબ ગમતો.તે તેની સાથે જિદ કરતી,હસતી,રમતી,ક્યારેક ચિડાતી અને રિસાતી .પ્રિયમ્ તેને મનાવતો તે તેને ખૂબ ગમતું.પ્રિયમ નો રુમ સાફ કરવેા,તેના માટે જમવાનું બનાવવું અને તે આવે ત્યાં સુધી તેની જમવા માટે રાહ જોવી આ સિવાય હવે કંઈતેના જીવનમાં બાકી રહ્યું  ન હતું.પ્રિયમ પણ પરીનો પક્ષ લઈને તેની બેન સાથે હમેશાં લડતો.પરી અંદર અંદર પ્રિયમને પ્રેમ કરવા લાગી હતી.અને જ્યારે પ્રિયમ્ ના રૂમમાં સાફસૂફી કરતા પોતાને ગમતું પરફયુમ જોઈ તે ખુશ થઈને કપડાં પર છાંટતી હતી અને પ્રિયમે તેનું કાંડું પકડીને જોરથી ઘાટો પાડીને કીધું”આ તો મારી ગર્લફ્રેન્ડને ગીફટ આપવાનું પરફયુમ છે તેને તું અડકી જ કેમ? આ સાંભળી પરી ને માથે વીજળી તૂટી પડી.!! તે સોરી કહી ચૂપચાપ રૂમમાંથી બહાર નીકળી ગઈ અને પોતાના રુમમાં જઈ ખૂબ રડી.તેના માટે જીવન જીવવાનો એક સહારો હતો તે પણ છીનવાઈ ગયો……..પરી ને એકદમ ઉદાસ જોઈ નાનાએ તેને રુમમાં જઈ ઉદાસી નું કારણ પૂછ્યું.હૈયાફાટ રુદન કરતી પરીની વાત સાંભળી ને નાના ને પણ ખૂબ દુ:ખ થયું .તેમને પણ ,પરી માટે પ્રિયમ ખૂબ ગમતેા હતો.નાનાએ પરીને છાતી સરસી ચાંપી ખૂબ આશ્વાસન આપ્યું કે ભગવાન તારું બધું સારું કરશે,પરંતુ હતાશાએ પરીને ચારેબાજુથી ઘેરી લીધી હતી …….

સુનમુન વેજીટેબલ થઈ ગયેલ પરી પોતાના દિવસો જેમતેમ પસાર કરતી હતી .પોતાની વાત કરવા તેની પાસે મા પણ ન હતી. સુમીને પણ પોતાના ઘેરથી અહીં આવવાનો ટાઈમ મળતો નહી .સુમી પણ પરીના વિચારોમાં ખોવાએલ રહેતી અને પોતાના ફરીથી લગ્ન કરવાના નિર્ણય માટે પોતાની જાતને કોસતી રહેતી. તેને હવે શું કરવું તેની કોઈ સમજ પડતી નહોતી.પ્રિયમ ડોકટર થઈ ગયો એટલે તેના રીઝલ્ટના દિવસે તેને અભિનંદન આપવા સુમી મોટી ગીફટ લઈને આવી.મામી તો હવે સુમીની વાર તહેવારે મળતી ગીફટ અને પરી માટે મળતાં પૈસાથી બહુજ ખુશ હતા.પરતું પરી ,સુમીને નાના ને મામા-મામી ને વાત કહેતા સાંભળી ગએલ કે અજય ક્યારેય તેને પોતાના ઘરમાં રાખવા તૈયાર નથી, ત્યારથી તેણે અજયના પૈસાથી ખરીદાએલ પોતાના મોંઘાદાટ કપડાં,દાગીના અને પોતાની મેડીકલ કોલેજમાં જવા માટેની ફી લેવાની પણ ઘસીને ના પાડી દીધી હતી.આનાથી સુમીના દુખનો પાર ન રહ્યો.જે કારણોથી મનમનાવીને પોતે બીજીવાર લગ્ન કર્યા હતા તે બધું સાવ નકામું જતા તેની હતાશાનો પણ પાર નહોતો…….

પ્રિયમ તેની મિત્ર પૂજા જે એમબીએ થએલ હતી તેને લઈને એક દિવસ ઘેર આવ્યો ને પોતાના બેન-બનેવી ની તેની સાથે લગ્ન માટે માટે મંજૂરી લીધી.બેનને તો ભણેલી અને કોર્પોરેટ દુનિયામાં જોબ કરતી અને  ગાડી લઈને ફરતી પૂજા ખૂબ ગમી ગઈ અને તરત જ તેમના વિવાહની તારીખ નક્કી કરી દીધી.પ્રિયમના વિવાહ ધામધૂમથી કર્યા.સુમીએ પૂજાને અને પ્રિયમ ને ખૂબ ભેટો આપી.પરીએ તો સુમીએ આપેલ કપડાં પ્રિયમના વિવાહમાં પણ ન પહેર્યા !! પોતાની પાસે હતા,જે પ્રિયમે તેના બારમાના રીઝલ્ટના દિવસે ગીફટ કરેલા હતા તેજ કપડાં પહેર્યા. પાર્ટીમાં પણ તે એકબાજુ ચૂપચાપ બેઠી હતી.સુમી પરીને અજયને લઈને મળવા પાસે આવી તો પણ તે ચૂપચાપ જ રહી.તેણે પોતાનો ગુસ્સો આમ ચૂપ રહીને અને કોઈની પણ સાથે વાત નહી કરીને જ દર્શાવ્યો.પરીની આવી સુનમુન હાલત જોઈ સુમીનેા જીવ  કપાઈ જતો.તે પોતાની બેસહાય હાલત પર એકલી એકલી ખૂબ રડતી…..

પરીનું જીવન યંત્રવત્ ચાલતું હતું .એની ખાસ સહેલી તેને રોજ ખુશ રહેવા સમજાવતી.એક દિવસ બંને જણા ચાલતા જતા હતા ને તેમણે બોર્ડ વાંચ્યું “આ સંસ્થામાં  છોકરીઓને ભણવા માટે સ્કોલરશીપ આપવામાં આવે છે.પોતાની ઓરીજીનલ માર્કશીટ લઈને આવવું.ડીસ્ટીકશન માર્કસ મેળવનાર ને પહેલો ચાન્સ.”

આવાંચીને પરીના મગજમાં એક નવાજ વિચારનો ચમકારો થયો.તેણે નક્કી કર્યું આજથી રડવાનું બંધ.મારે મારા જીવન જીવવા માટે કોઈના આધારની જરુર નથી.હું કોઈ નિર્બળ અબળા નારી નથી.મારામાં જે  કૌવત,આવડત, શક્તિ છે તે હું સ્વનિર્ભર થઈ ડોકટર બની બતાવીશ.પોતાનામાં રહેલ આત્મવિશ્વાસ અને હિંમત સાથે હવે તેણે પોતાની જિંદગી જીવવાની શરુ કરવાનાે નિર્ણય લઈ લીધો.બીજે જ દિવસે તેણે સ્કોલરશીપ માટે ફોર્મ ભરી દીધું.તેની માર્કશીટ જોઈને સંસ્થા તેને જે મદદ જોઈએ તે કરવા રાજી થઈ ગઈ.

પરીના મેડીકલમાં એડમીશનથી નાના અને સુમી ખૂબ ખુશ થઈગયા.પ્રિયમ પણ હોસ્પિટલમાં જોબ કરી રહ્યો હતો.પ્રિયમ પણ હવે પરી માટે સારા મિત્રથી વિશેષ કંઈ નહોતો. પણ પરીના ડોકટર બનવાના નિર્ણય થી તે ખુશ હતો. સમયનું વહેણ વહી રહ્યું હતું.પરી મેડીકલના છેલ્લા વર્ષમાં આવી ગઈ હતી.સુમી અજયના બાળકો ને ખૂબ પ્રેમથી ઉછેરી રહી હતી. અજયની દીકરી સુમી સાથે અવારનવાર પરીને મામાને ઘેર મળવા આવતી તેને પરી ખૂબ ગમતી. તે પરીદીદી ,સુમીમા જેટલી જ સારી છે એવીવાત અજયને કરતી.અજય પણ હવે સુમીને બહુજ પ્રેમ કરતો અને કહેતો કે સુમી ,પરીને  તું આપણા ઘેર બોલાવી રાખી શકેછે. પણ પરી હવે અજયના ત્યાં જવા તૈયાર નહતી.મામી હવે પ્રિયમના લગ્ન કરવાની તૈયારીઓ કરતા હતા. એવામાં એક સવારે ખબર આવ્યા કે પૂજાએ તેના કરોડપતિ બોસ સાથે ભાગીને લગ્ન કરી લીધા અને અમેરિકા ચાલી ગઈ.પ્રિયમ ખૂબ રડયો.મામી પણ દીકરા જેવા પ્રિયમની આ દશા જોઈ ભાંગી પડ્યા.પરીએ આવા સમયે બંનેની સાથે રહી તેમને હિંમત અને હૂંફ આપી.

એવામાં એક દિવસ અજય મોડીરાત્રે એરપોર્ટ થી આવી રહ્યો હતો .જોરદાર પવનને વંટોળ સાથે
ધોધમાર વરસાદ પડી રહ્યો હતો.અંધારામાં ગાડી ખટારા સાથે અથડાઈ.ડ્રાઈવર તો ત્યાં જ મોતને શરણ થઈ ગયો.અજયને હોસ્પિટલમાં લાવ્યા.ખૂબ લોહી વહી ચૂક્યું હતું.સંજોગોવશાત પરી તેજ રાત્રે તેજ હોસ્પિટલમાં નાઈટ ડયૂટીમાં હતી.અજયને જોતા જ તેણે સુમી  અને  મોટા સ્પેશીયાલીસ્ટ ડોકટરને બોલાવી લીધા.સુમી અજયના બે બાળકોને લઈને હોસ્પિટલ દોડી આવી.આવીને જે જોયું તે જોઈને તેના આંખમાંથી અખંડ અશ્રુધારા વહેવા લાગી.

એક પલંગમાં અજય પાટાપીંડી સાથે સૂતો હતો,અને બીજા પલંગમાં પરી પોતાનું લોહી અજયને
આપી રહી હતી .બંનેનું લોહી ગ્રુપ એકબીજા સાથે મેચ થઈ ગયું હતું……સુમી પરીને અને પછી અજયને પલંગ પર સૂતેલા જ વળગી પડી !!!!સુમી અજયને માથા પર હાથ ફેરવતા બોલી”લોહીનો રંગ તો એકજ લાલ છે -દરેક માનવમાં એકજ લાલ રંગનું લોહી વહે છે .પારકું ને પોતાનું કોઈ નું લોહી અલગ નથી”આભારવશ લાગણીથી ,નજર ઝુકાવીને અજય પરીને અપલક …….પ્રેમભરી નજરથી જોઈ રહ્યો,અને પોતાના અમાનુષ વર્તન માટે પોતાની જાતને ધિક્કાર તો રહયો.

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

વાત્સલ્યની વેલી: ૧૧) ઇતિહાસનું એક પાનું !

ઇતિહાસનું એક પાનું !
માણસ તેનાં કર્મથી ઓળખાય છે! ઇતિહાસ એ વ્યક્તિનાં ચાલ્યાં ગયાં પછી એણે કરેલાં કર્યો દ્વારા એને મૂલવે છે. ઇતિહાસ કોઈ વ્યક્તિ સાથે નહીં , સમય સાથે જોડાયેલો છે. કોઈ મહાન વ્યક્તિએ કોઈ મહત્વનું પગલું ભર્યું હોય તેની લાંબા ગાળે જે અસરો થાય તેના લીધે એ વ્યક્તિ કાળના પ્રવાહમાં ટકી રહે ! આજે ઈસ્વીસન ૨૦૧૯નું નૂતન પ્રભાત ! વાત્સલ્યની એ નાનકડી વેલડી વિષે લખવા બેસું છું જે ભવિષ્યમાં ધીમે ધીમે એક ભવ્ય લતામંડપ રચવાની હતી .. પણ એતો ભવિષ્યમાં ! હજુ તો એને મૂળિયામાંથી મજબૂત બનવાનું હતું. ખીલવાનું હતું. પાંગરવાનું હતું. વિશ્વની બે ભિન્ન ભિન્ન સંસ્કૃતિઓ અને બે જુદા સમાજ અને સમય- સંજોગોના સમન્વયથી સિંચાઈને પછી એ લતા મંડપે મ્હેકવાનું હતું!
એ વર્ષ હતું ૧૯૮૬નું.
અમેરિકાના ચાળીસમાં અને ઉંમરમાં બધાં પ્રમુખોથી મોટા , અનુભવી , બાહોશ ,પ્રેસિડન્ટ રેગનની બીજી ટર્મ હતી!
એમની ચાણક્ય નીતિથી રશિયા સાથેની કોલ્ડ વોરનો પણ ટૂંક સમયમાં જ અંત આવવાનો હતો! એ માટે રોનાલ્ડ રેગન પાસાં મૂકી રહ્યા હતા , તો બીજી બાજુ અર્થ તંત્રને સધ્ધર બનાવવા એમણે જે અનેક દાવ અજમાવ્યા હતા તેમનો એક, એક મહત્વનો નિર્ણય: ૧૯૮૧ ડિસેમ્બર પહેલાં આવેલ નોન ઈમિગ્રન્ટ્સને કાયદેસર ઇમિગ્રેશન !
એનાથી ત્રણ મિલિયન લોકોને લાભ થયો; તો કંઇક અનેક ગણા વધારે અર્થતંત્રને ફાયદો થયો!
હવે મેં પદ્ધતિસરનું બાળ ઉછેર અને બાળ સંભાળ વિષયનું ભણવાનું શરૂ કર્યું! પણ જે કારણથી મેં મારાં ભાષાવિજ્ઞાનના આગળ અભ્યાસનો વિચાર પડતો મુકેલો એ કારણ તો હજુ ઉભું જ હતું: બાળકો !
અમારાં સંતાનો હવે પહેલાં- બીજા ધોરણમાં હતાં પણ બેબીસિટીંગમાં ઘેર આવતાં બાળકો સવારે સાડા પાંચ થી સાંજે છ સુધી નિયમિત આવતાં હતાં! એટલે રેગ્યુલર કોલેજમાં જવું શક્ય નહોતું . પણ બીજા ઘણા રસ્તા હતા શિક્ષણ મેળવવાના ! શિકાગોની સીટી કોલેજીસ કે જે શનિવારે ક્લાસમાં શીખવાડે અને ચાલુ દિવસોએ ટી વી ઉપર અમુક સમયે એનાં એજ્યુકેશનલ પ્રોગ્રામ આવે; એવા ક્લાસીસ લેવાનું મેં વિચાર્યું …વાહ ભૈ! આતો ઘણું સારું! ઘેર બેઠાં ભણવાનું ? અને તે ય ટી વી જોતાં જોતાં ભણવાનું !! મેં તો આનંદમાં આવીને ફી ભરી દીધી ! પણ અક્કરમીનો પડ્યો કાણો ! જે પુસ્તકો મેં ECE 101 , ચાઈલ્ડ ડેવલ્પમેન્ટનાં ખરીદ્યાં તેમાંનો એક પણ ફકરો મને પૂરો વાંચતાય ફાવે નહીં!! આટલું બધું અઘરું ?
આમતો નાનપણથી જ મને વાંચવાનો ઘણો શોખ ! સ્કૂલમાં વેકેશન દરમ્યાન પણ અમને બધાં ભાઈ બેનને લાયબ્રેરીમાં જવાનો શોખ. ગુજરાતી સાથે અંગ્રેજી પુસ્તકો પણ હું આનંદથી વાંચું . અને એ વાંચન શોખ અહીં અમેરિકામાં વધુ પોસાયો ! ઘેર બાળઉછેર વિષયક પેરેન્ટ્સ મેગેઝીન પણ નિયમિત આવતું હતું ! પણ આ ? આ કઈ જાતનાં પુસ્તકો છે ? એક પણ વાક્ય પૂરું સમજાય નહીં! ડિક્સનેરીમાંથી દર એક વાક્યમાં ત્રણ શબ્દોના અર્થ શોધવા પડે ! ને ચાર શબ્દનું તો એ વાક્ય હોય ! અને એ ચારેય શબ્દોને ગુજરાતીમાં અનુવાદ કરીને ગોઠવું તોયે સમજાય નહીં કે એ શું કહેવા માંગે છે!
ટી વીમાં આવતાં ડોક્યુમેન્ટરી શોની તો વાત જ વિચિત્ર ! આટલી બધી અઘરી ભાષા? સાચા અર્થમાં કહું તો એ પ્રેઝન્ટર કયા વિષયની વાત કરે છે એ જ ના સમજાય! સ્ત્રી પુરુષના માનવ શરીરની રચના વિષે એ ડિટેઈલમાં સમજાવે ! કદાચ આ પુસ્તક ગુજરાતીમાં હોત તોયે પેલા જઠર , પેશીઓ ને પીંડો વગેરે વિષે ભેજામાં ઉતરવાનું નહોતું જ! એ શું છે, ક્યાં છે અને કેમ છે એ વિષે મેં સ્વપ્નેય વિચાર્યું નહોતું!! એ અભ્યાસક્રમનો શો દિવસમાં બે વાર અને અઠવાડિયામાં કાંઈ કેટલીયે વાર ફરી ફરીને એક ચેનલ પર આવે . મેં કોઈ બાળકોની મમ્મીની મદદ લેવાનું નક્કી કર્યું! આમ પણ હું ભણું એ માટે એ લોકો પણ પ્રોત્સાહન આપતાં હતાં. બધી મમ્મીઓ કહેતી કે મારે એક ડેકેર સેન્ટર ખરીદી લેવું જોઈએ ! અને આ બધી રામાયણ એમાંથી જ શરૂ થઇ હતી ! મારા લાયસન્સ પ્રતિનિધિ ( ઇન્સ્પેકટર ) નું કહેવું હતું કે આ ફિલ્ડમાં સેવા આપનારાઓની કમી છે અને જો હું આ ક્ષેત્રમાં આગળ વધીશ તો મારુ ભવિષ્ય ચોક્કસ ઉજ્જવળ છે! શું ભણવાથી ડાયરેક્ટર બનાય એ પણ એમણે જ એમની ઓફિસે ( DCFS )સૂચવેલું .
પણ ટી વી શો કે ચાઈલ્ડ ડેવલ્પમેન્ટનાં પુસ્તકોમાં કોઈ મમ્મીઓનીયે ચાંચ ના ડૂબી : એક તો છોકરાંઓ ઘરમાં દોડાદોડી કરતાં હોય ત્યારે ભણવાના પ્રશ્નોમાં ધ્યાન ના રહે, અને છોકરાંઓને બીજે ક્યાંય મુકાય તેમ નહોતું કારણકે હું જ તો બેબીસિટર હતી!
બે ચાર અઠવાડિયા તો એમ ને એમ ચિંતામાં જતા રહ્યા!
“તમારે અંગ્રેજી બેઝિક શીખવું પડશે ! “એક શનિવારે મેં અમારાં ઇન્સ્ટ્રક્ટરને કહેતાં સાંભળ્યા . એ મારાં જેવી કોઈ બેનને કહી રહ્યાં હતાં; “ જુઓ , આ શરીર વિજ્ઞાનનો ક્લાસ છે. તમારે અંગ્રેજી શીખીને જ આ ક્લાસ લેવાય !”
હું ગભરાઈ ! રખેને એને ખબર પડીજાય કે મનેય અંગ્રેજી બરાબર આવડતું નથી ! મને ક્લાસમાંથી કાઢી ના મૂકે ! અને તો તો મારે કોણ જાણે બીજાં કેટલાયે વિષયો ભણવા પડશે ? ગુજરાતીની માસ્ટર ડિગ્રીનું ઇવેલ્યુએશન કરવું પડશે, બી એડ ના કોર્ષનુંયે ઇવેલ્યુએશન કરાવવું પડશે!! આ તો ડે કેર શરૂ કરવાનાં સપનાં દૂર દૂર જતાં હોય તેમ લાગેછે ! મને તો એમ હતું કે આ કોર્ષમાં બાળકોની , બાલ માનસ વિષે ભણવાનું હશે ! હું તો નવી નવી વાર્તાઓ ને નવાં બાળગીતો જાણવા , માણવા અને શીખવા અધીરી હતી! અને અહીંયા તો મેડિકલ ડોક્ટરનું જ્ઞાન આપવા બેઠાં છે!! લીલા છમ ઘાસમાં આનંદથી પગ મુકો અને નીચે તો કૂવો હોય ને ધબાક કરીને પછડાઓ તેવું થયું !ક્
યારે હું આટલું બધું ભણી લઈશ અને ક્યારે મારાંથી પ્રિસ્કૂલ શરૂ થશે ? ખરેખર આ બધું શક્ય છે? શું કરું ? એક કામ શરૂ કરવા જાઉં છું ને અંદરથી કાંઈ નવો જ ફણગો ફૂટે છે!
આતો બકરી કાઢતા ઊંટ પેઠું !
ભણવાનું ભુલાઈ ગયું ..આંખમાં થોડાં આસું ઝળક્યાં અને પછી ધોધમાર વરસાદની જેમ હું રડી પડી!
જીવનમાં મારે કાંઈ કરવું હતું; દેશમાં એક ગૃહિણી તરીકે એ અઘરું હતું, હવે અહીંના નિયમો મને ચેલેંજ કરતા હતા!
પણ કહેવતમાં છે ને કે દ્રઢ મનોબળ કોઈ રસ્તો જરૂર શોધે છે! Where there is a will there is a way !
મને પણ રસ્તો જડવાનો હતો જ: વાત્સલ્યની વેલડી કાંઈ મારી એકલીની જ થોડી હતી? પણ એની વાત આવતા અંકે!

Posted in ગીતાબેન ભટ્ટ, ચિન્તન લેખ, માહિતી લેખ, વાત્સલ્યની વેલી | 6 Comments

બસ આગળ વધવું છે.નવા વર્ષનો નવો સંકલ્પ.

 આગળ હજી..  આગળ ..નવી ક્ષિતિજ સર  કરીએ.. આગળ વધવા માગનારને  દુનિયાની કોઈ તાકાત રોકતી  નથી.”મૈં નહીં હમ” એજ  લક્ષ્યને પામવા માટે આપણા સૌનો અભિગમ, બેઠકનો ધ્યેય એક  કરતાં વધુ લોકોને ઊર્ધ્વતા તરફ લઈ જવાનો છે તો યાદ રાખજો કે તમારા કાર્યને પૂરું કરવાની જવાબદારી આખું બ્રહ્માંડ ઉપાડી લેતી હોય છે બસ આજ વાત મને સ્પર્શી જાય છે સાચું કહું મારા શબ્દોને પણ ઝળઝળિયાં આવે છે. મનથી  સદાય અનુભવ્યું છે કે ભગવાને ખોબો ભરીને આપ્યું છે..બેઠકમાં સદાય એક પરિવાર જેવી ભાવના અને મીઠી વીરડી સમાન જેવા  અનુભવો આખા વર્ષ દરમ્યાન માણ્યા તેના માટે આભાર માનવા કરતા તમારા સૌ  માટે આગળ વધવાનું બળ  માંગીશ, તમે સૌ સર્જકો મનમાં ઉમટી આવતા વિચારો શબ્દોમાં પરોવી  સદાય લખતા રહો. 

શબ્દોનું સર્જન બ્લોગની શરૂઆત કરી મૂંગા વડીલોને વાચા આપવા…અને પ્રભુએ મને નિમિત્ત બનાવી, આપણે તો  માત્ર મૌન તોડયું  છે માટે શબ્દો રચાયા છે. ઘણા લેખક એવા હતા જેમના શબ્દો અંદર જ ધરબાઈને પડ્યા હતા  ભાષા અમેરિકામાં ખોવાણી હતી હવે પાછી મેળવી છે. કોઈના લખવાથી બોલવાથી થતા શબ્દનો સર્જનની   વાત છે માટે .. શરૂઆત અવાજથી ભલે થઈ હોય પણ કલમ કસતા  શબ્દો કવિતા ગીત સંગીત પણ બન્યા..તો ક્યારેક નાટક બની પ્રગટ થયા અને આગળ જતા સાહિત્ય પણ બનશે. મોટા સાહિત્યકારને વાંચ્યા, સાંભળ્યા .. પણ સાથે  તમારા  મનની વાત સાંભળી બસ આજ હેતુ સાથે બ્લોગની અને બેઠકની શરૂઆત કરી હતી , સૌથી મોટો ફાયદો સાહિત્યની યાત્રામાં આપણે સૌ સાથે સહયાત્રી બન્યા, સાથે વધુ વાંચન કર્યું, ચિંતન કર્યું  અને ઉત્તમ લેખોનું મનન કરીને ફાયદામાં આપણા જીવનપથને વધારે પ્રકાશિત કરી રહ્યા છીએ..અને હા એ કંઈક નવું જાણવાનો  અને સાહિત્યને માણવાનો  આંનદ એને  વર્ણવી કેમ શકાય,જિંદગીની  કડવાશ, ખારાશ, નિષ્ફળતા કે નકારાત્મક લાગણીને ઓગાળી આપણે સૌ આખા વર્ષ દરમ્યાન હકારાત્મક ઊર્જા લઈને સહિયારો આંનદ માણ્યો, ન જોઈતા વિચારો હરીફાઈનું વિસર્જન કરી નવસર્જન કર્યું. જીવનની વ્યસ્તતાના ભારને હટાવીને મનગમતી પ્રવૃત્તિઓમાં રત રહેવાનો આપણે સૌએ સભાન પ્રયત્ન આદર્યો, અને તેના ફળસ્વરૂપ તમારા સર્જનનો રસાળ પ્રવાહ મળ્યો, માણ્યો,અને આપણા સૌ વચ્ચે .શબ્દ …સંબંધનો સેતુ  રચાયો…શબ્દ સાધકો સાથે વાચકો મળ્યાં, 

આપણે સૌએ ભેગા મળીને જીવનના કેટકેટલા વિવિધ રંગોનું દર્શન કર્યું ! ક્યારેક ખડખડાટ હસ્યા તો ક્યારેક આંખોના ખૂણા ભીના બન્યાં. કોઈકવાર બાળપણના સ્મરણોમાં ઝબોળાયા તો વળી કોઈવાર કલ્પનાના રંગે રંગાયા. ક્યારેક સત્ય વાર્તામાં વિસ્મયનો અનુભવ થયો તો ક્યારેક રોમેરોમ રોમાંચ વ્યાપ્યો ! હકારાત્મકતાએ જીવનને દીપ સમાન પ્રકાશિત કર્યા  તો જિંદગીને એક નવા જ દર્ષ્ટિકોણથી જોઈ .આપણે જ્યાં મૂંઝાયા હોય અથવા અટક્યા હોય ત્યાં અવલોકને માર્ગદર્શન આપ્યું … અને અભિવ્યક્તિએ જાણે જીવનમાં રંગો પૂર્યાં…ઘડીક આપણી ચેતનાને હલાવી મૂકી …. અણીના સમયે આપણો હાથ વાચકો એ ઝાલ્યો  બધે જ “પ્રેમ એક પરમ તત્વ” બની વ્યાપી ગયું। કોઈ દિવસ ન લખનાર લખવા માંડે અને ન વાંચનાર વાંચતા થયા  …તેનું આશ્ચર્ય પણ થયું. તમારા અદ્ભૂત સર્જને તો આજે મારા-તમારા જેવાને કેટલા નિકટ લાવી દીધા અને એક બેઠક પરિવાર રચાયો,આનો યશ માત્ર સર્જક અને વાચકને બેધડક આપું છું. હૈયું લીલુ રાખી લખેલ એક માત્ર લેખ કે ગઝલ કે કવિતા કોઈના જીવને ઉજાળે છે ત્યારે ‘બેઠક’ કે ‘શબ્દોનુંસર્જન‘નું કાર્ય સફળ છે.

તમામ મિત્રોને અહીં યાદ કરીને નૂતન વર્ષની ખૂબ ખૂબ શુભકામનાઓ પાઠવું છું. આ સાહિત્યયાત્રામાં આર્થિક સહયોગ કરનારા તમામ દાતાઓનો હું હૃદયપૂર્વક આભાર માનું છું. પ્રેરણા આપનાર લેખકો અને પ્રેરણા આપવા આવેલ સાહિત્યકાર મહેમાનો ને વંદન, સહયોગી, કાર્યકર્તા કરતા મિત્રોને આભાર માની અળગા નહિ કરું, કારણ બ્લોગ અને બેઠક જેણે પોતાના માન્યા અને કાર્ય કર્યું ત્યારે મારાથી આભારનો ભાર ન મુકાય.. રેડિયો, છાપા જેવા મીડિયા આપણું  બળ બન્યાં.. તેમને તેમના કાર્યમાં આગળ વધવાની શુભેચ્છા   જેણે આપણા યજ્ઞમાં પ્રકાશ પાથર્યો હોય તે સર્વના જીવનમાં નવી ખુશી મળે,નવાં  સપનાં સાથે  નવી આશાના કિરણો પ્રસરાય, સુખ સદાય આપ સર્વની સાથે રહે તેવી તેવી શુભ ભાવના.   

ઘણા દાતાઓ ,ગુરુ અને વડીલોની પ્રેરણાથી કામ સતત આગળ વધ્યું પણ સાથે તેમની પાસેથી શીખ્યા કે નામ, યશ અને જશની કલગી પાછળ દોડવા કરતા પરમાર્થ  કરી,નિજાનંદ મેળવવા જેવો બીજો કોઈ આંનદ નથી. આપણે વાંચન કરતા સમજણ કેળવી અને સમજણે જ્ઞાન પીરસ્યું અને આત્મનિરીક્ષણ સાથે ઓગળવાની ક્રિયા પણ એની મેળે થઈ .મનના વિચારોને અભિવ્યક્ત કરી ભાષાને વહેતી રાખતા વિકસવાનું કામ આજે પણ ‘બેઠક’ કરે છે.“એજ આત્મસંતોષ.. એજ  સરવૈયું” 

આયોજક ;પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા 

“મારા મિત્રો અને સ્નેહીજનોને નવા વર્ષની શુભેછાઓ”

 

 

 


“સર્જક હોય કે વાચક હોય – તેની ક્ષમતામાં વિશ્વાસ મૂકવાથી તે વધારે ઉત્તમ પરિણામો આપી શકે છે.કોઈની પ્રતિભા વખાણવી અને એમની ક્ષમતાને બહાર કાઢવાની, તેની ક્ષમતામાં વિશ્વાસ કરવો એજ ‘બેઠક’નો ધ્યેય છે. એથી પણ વિશેષ મુળ ભાવ તો ગુજરાતી ભાષાનું સંરક્ષણ કરવું, સર્જકતા નું સંવર્ધન કરવું અને ભાષા માટેની સજ્જતા વધારવી. “

Posted in અહેવાલ, પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા, બેઠકનો અહેવાલ, સાલમુબારક | Tagged , , | 6 Comments

૧3- કવિતા શબ્દોની સરિતા-રાજુલ કૌશિક

૨૦૧૮નું વર્ષ તો જોતજોતામાં પસાર થઈ ગયું અને આ બારણે ટકોરા મારતું આવીને ઊભું ૨૦૧૯નું એક નવું નક્કોર વર્ષ. આવનારા વર્ષનો હર એક દિવસ સૌનો સુખમય વિતે એવી ઈશ્વરને પ્રાર્થના.
જરા પાછા વળીને ઉડતી નજરે આખા ૨૦૧૮ના વર્ષ પર નજર કરીએ તો એમાં કેટલીય એવી યાદગાર ક્ષણો આવી હશે જે આપણને જીવનભર યાદ રાખવી- વારંવાર મમળાવવી ગમે તો કેટલીક એવી ક્ષણો પણ હશે જેને ભૂલીને આગળ વધવામાં જ સાર હોય.
આ ક્ષણોનો સરવાળો એટલે સમય અને સમય એટલે શું ? એ તો નિરાકાર છે. એને આપણે ક્યાં જોઈએ છીએ કે એને પકડી શકાય?  એ તો  એના પગલાંની ય ક્યાં છાપ મુકતો જાય છે કે ભીંતે થાપા દેતો જાય છે? અને છતાંય એના પસાર થઈ ગયાની અસર કે અનુભૂતિ તો આપણા મન પર આપણા જીવન પર છોડતો જ જાય છે ને?
ક્યારેક એમ લાગે કે સમય તો મુઠ્ઠીમાં ભરેલી રેત. ગમે એટલો પકડવા મથો, ગમે એટલો સાચવવા મથો પણ એ તો બંધ મુઠ્ઠીમાંથી પણ સરતો જ જાય. ક્યારેક એવું લાગે કે સમય સ્થિર થઈ ગયો છે. જડ થઈ ગયો છે. એને આગળ ધકેલવા મથો પણ જાણે ચસોચસ બારણા ભીડીને એ બેસી ગયો છે. એની સ્થિરતા, એની જડતા આપણને અકળાવનારી પણ બની જાય.
આવું કેમ થતું હશે?
કારણકે જે સમય અકળાવનારો છે એ ક્યારેય ખસતો હોય  કે આગળ વધતો હોય એવું નથી લાગતું અને જે સમય આપણો મનગમતો છે એ ત્યાં જ અટકી જાય એવું આપણને ગમે.  જે આપણને ગમે છે એવું જ હંમેશા બને એમ જ વિચારીએને? જે પળો ગમે છે એને વારંવાર માણવા- વાગોળવાનું મન થાય એ માનવસહજ વૃત્તિ તો ખરી જ. આવો મનગમતો સમય હોય ત્યારે એને નાનું બાળક રમતાં-રમતાં સ્ટૅચ્યુ કહીને સામી વ્યક્તિને સ્થિર કરી દે એમ આપણે પણ સમયને સ્ટૅચ્યુ કહી શકતા હોઈએ તો ? સાચું કહેજો આવો વિચાર તો તમને પણ આવ્યો જ હશે..
પણ સમયને તો આગળ વધતા જરાય વાર નથી લાગવાની. જુવો ને આજે રાત્રે એક ક્ષણ એવી આવશે જે આજ અને કાલ માત્રને જ નહીં આખે આખા વર્ષને બદલી નાખશે. આજે ૩૧ ડિસેમ્બરની મધરાતની છેલ્લી મિનિટે શરૂ થશે કાઉન્ટ ડાઉન…સેકંડનો કાંટો ટીક ટીક કરતો આગળ વધશે અને અંતે ઘડિયાળમાં ૧૨નો ટકોરો અને બદલાઈ જશે આખે આખું વર્ષ.  આ ક્ષણ એવી છે જે એકનો અંત છે અને બીજાની શરૂઆત. એકમાં હશે ભૂતકાળની ખાટી- મીઠી યાદો અને બીજામાં હશે ઉઘડતી સવારથી આવનારા વર્ષમાં ફેલાનારો સોનેરી ઉજાસ.  દેખીતી રીતે આજ અને કાલમાં કોઈ ફરક નથી પણ વિતી ગયેલા સમય થકી આપણે મેળવી અનુભવની સમૃધ્ધિ અને આવતી કાલ માટે હશે આપણા મનમાં એક નવી આશા- નવું ઉમંગભર્યું જોમ.
સાવ અડી અડીને ઊભેલા આ ડિસેમ્બર અને જાન્યુઆરી એક ક્ષણમાં સાવ  બીજા જ છેડે જઈને ઊભા રહેશે અને તેમ છતાં વિખૂટા પડતા આ બે મહિનાની આ છેલ્લી ક્ષણો પણ વિશ્વ માટે તો ઉજવણીનો સમય. આ વિખૂટા પડવાની વાતને પણ આવી સરસ રીતે, આવી ધામધૂમથી ઉજવી શકાય ? ધડાકાબંધ ચકાચૌંધ રોશનીથી વિશ્વભરને રોશન કરી શકાય? કરી જ શકાય ને ! વિશ્વ આખું આ ઉજવણી કરે જ છે ને ? આ ડિસેમ્બરની વિદાય લેતી ક્ષણો પણ કેવી સરસ વાત કહી જાય છે ને? આ જે ક્ષણ હાથમાં છે એને માણી લઈએ તો? શું મળ્યું શું ખોયું એની તથા કર્યા વગર, નક્કામી પીંજણ કર્યા વગર જીવનમાં પામેલા ખુશીઓના અર્કને ફૂલોની ફોરમની જેમ જ વહેવા દઈએ તો?
ગરથ ગાંઠે બાંધી ખાટી શું જીંદગી,
સરી સરી જાય એને સાચવશે ક્યાં લગી?
આવે તે આપ કરી પળમાં પસંદગી
મુઠ્ઠીમાં રાખતાં તો માટીની પાંદડીને વેર્યે ફોરમનો ફાલ
ગમતાંનો કરીએ ગુલાલ
અને  માટે જ આ ક્ષણે એમ થાય છે કે આપણે પણ આજ સુધી જે કંઈ પામ્યા, જે કંઈ અનુભવ્યું એને ય સ્નેહી- સ્વજનો સાથે ઉજવીએ તો ? જે વિતી ગયું છે એમાંથી નવનીત તારવીને સૌને એના સહભાગી બનાવીને માણીએ તો? જે આનંદ, જે રાજીપો, જે ગમતીલી ક્ષણો આખા વર્ષ દરમ્યાન અનુભવી એને સૌ સાથે વહેંચીએ તો એ આનંદનો, ગમતીલા સમયનો આપોઆપ સરવાળો કે ગુણાકાર થઈ જાય ને?
આમ પણ આપણી પ્રકૃતિમાં, આપણી સંસ્કૃતિમાં આપવાનું, વહેંચવાનું તો એકદમ સ્વભાવિક છે ને? વાડકી વ્યહવાર પણ એમ જ શરૂ થયો હશે ને? તો પછી આજે આ વર્ષના  વિદાય લેતા દિવસે એવી ગમતીલી ક્ષણોનો પણ વાડકી વ્યહવાર કરીએ. જે આપણને ગમ્યું એને આપણા પુરતી સીમિત ન રાખીએ, ગમતું મળે એને ગુંજે ભરવાના બદલે  ગમતાનો ગુલાલ જ કરીએ તો?
આપ સૌને એવી અઢળક ગમતીલી ક્ષણોભર્યું વર્ષ મુબારક.
Rajul Kaushik
http://www.rajul54.wordpress.com
Posted in કવિતા શબ્દોની સરિતા, નિબંધ, રાજુલ કૌશિક | 10 Comments

પ્રેમ એક પરમ તત્વ -ગીતાબેન ભટ્ટ

પ્રેમ એટલે શું?
“પવિત્ર શક્તિથી ઉત્પન્ન થતા ગુણ” 
પ્રેમના ગુણનું શબ્દોમાં વર્ણન કરવું અઘરું છે.
આપણે પ્રેમ કઈ રીતે એ કેળવી શકીએ અને રોજબરોજના જીવનમાં એને બતાવી શકીએ?
જિંદગીમાં ક્યારે ક્યારે પ્રેમની ઝલક આપણે માણી છે.

જાન્યુઆરી આવે અને નવું વરસ લાવે !
નવા વર્ષની નવી પ્રભાત 
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

ફેબ્રુઆરી મહિનો લાવે વેલેન્ટાઈન ડે !
પ્રેમ ચારેકોર વર્તાય
વધે પ્રેમ આપસમાં !અને આંનદ મઁગલ થાય!

માર્ચ મહિનો આવે , એ તો હોળી ધુળેટી !
સ્નેહના રંગ ઉડાડો !
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

એપ્રિલ મહિનો આવે, લાવે વસન્ત પંચમી !
ખીલે જીવનની વસન્ત!
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

મે મહિનો આવે….એતો મધર્સડે લઇ આવે !
વ્હાલી મા….. ત … ને વન્દન !
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

જૂન મહિનામાં ગ્રેજ્યુએશન ઉજવણી !
કરો જ્ઞાનનું ગૌરવ !
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

જુલાઈ મહિનો લાવે તહેવાર જુલાઈ ૪થ
હો બન્ને ભૂમિને પ્રેમ.
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

ઓગષ્ટ મહિને આવે રક્ષાબન્ધન ને બળેવ !
નિઃસ્વાર્થના બન્ધન ,
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

સપ્ટેમ્બર મહિનો આવે , એ તો શ્રાદ્ધના દિવસ !
કરો શ્રદ્ધાથી સૌ કામ ,
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

ઓક્ટોબર મહિનો આવે , હેલોવીનનો મહિમા !
ભગાડો ભૂત સૌ મનનાં ,!
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

નવેમ્બર મહિનો આવે: એ તો થેંક્સગિવિંગ ડે!
આભાર કહેવાનું !
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!

ડિસેમ્બર મહિનો લાવે ક્રિશમ્સની રોશની !
જલાવો દીપ અંતરના !
પ્રેમ વધે આપસમાં! અને આંનદ મઁગલ થાય!


Geeta Bhatt🙏

Posted in કવિતા, ગીતાબેન ભટ્ટ, પ્રેમ એક પરમ તત્વ, પ્રેમ એટલે પ્રેમ | 1 Comment

દ્રષ્ટિકોણ 24: “અગત્યનું ગણવાનું” વિશ્વયુદ્ધ 2 દરમ્યાનની સત્ય ઘટના – દર્શના

મિત્રો, હું, દર્શના વારિયા નાડકર્ણી અને બેઠક તમને આ ચેનલ ઉપર આવકારીએ છીએ. આ ચેનલ ઉપર આપણે નવા વિષયોને અને ક્યારેક નવા દ્રષ્ટિકોણ થી વિષયોને માણવાનો પ્રયત્ન કરીએ છીએ.
આજનું શીર્ષક છે – “અગત્યનું ગણવાનું”
પાછલું વર્ષ પૂરું થવામાં છે અને બે દિવસ માં નવા વર્ષ ની શરૂઆત થશે. ઘણી વાર નવું વર્ષ શરુ થાય ત્યારે લોકો ને નવો નિર્ણય (રિસોલ્યુશન) કરવા માટે પ્રેરણા મળે છે.  પહેલા તો એ વિચારવાનું રહ્યું કે જિંદગી માં શું અગત્યનું છે કે જેને ગ્રહણ કરવાથી આપણે જિંદગી ને ઉચ્ચ સ્તરે લાવી શકીએ. ક્યારેક આપણે વધારે પૈસા કે મોટું ઘર કે નવી ગાડી માટે આશા રાખતા હોઈએ છીએ. પણ સાચું સુખ શામાં છે અને કેવું વર્તન અપનાવવાથી તે પ્રાપ્ત થશે તે આગામી વિચાર પણ જરૂરી છે.   તમને સર્વે વાચકોને નવા વર્ષ ની ખોબો ભરીને શુભેચ્છા ઇચ્છતા હું એક નાની સત્ય ઘટના સંભળાવવા માંગુ છું.
વિશ્વયુદ્ધ 2 દરમ્યાન ઇંગ્લેન્ડ ના ઘણા હવાઈ જહાજ ને જર્મની તોડી પડતું હતું તેથી ઇંગ્લેન્ડે એક વખત તેના વિજ્ઞાનીકો, એન્જીનીઅર, ગણિતશાસ્ત્રી અને આંકડાકીય નિષ્ણાતોને ભેગા કર્યા અને તેમને કહ્યું કે યુદ્ધમાં થી પાછા ફરેલા હવાઈ જહાજ નો અભ્યાસ કરો અને જણાવો કે હવાઈ જહાજ ને મજબૂત બનાવવા માટે ક્યાં બખ્તર સમાન આવરણ લગાવવું। સમય અને ખર્ચ ની મર્યાદા જાળવવાની હતી અને વિમાન ઉપર ખુબ વજન ન વધી જાય માટે નાની જગ્યા ઉપરજ આવરણ લગાવી શકાય તેમ હતું.
આ નિષ્ણાતોએ બારીકાઈથી પાછા ફરેલા વિમાનો નું નિરક્ષણ કર્યું અને નિર્ણય આપ્યો કે મોટા ભાગના વિમાનો ઉપર ગોળીના નિશાન અને ઘોબા વિમાનોની ટેઈલ સેક્શન એટલે કે પાછળના ભાગ ઉપર હતા અને તેને આધારે તે જગ્યા ઉપર આવરણ લગાવવાની જરૂર હતી. અબ્રાહામ વાલ્ડ કરીને એક નિષ્ણાત હતા તેમનું જબરું માન હતું. તેમણે જુદો નિર્ણય આપ્યો.  તેમણે કહ્યું કે આવરણ એન્જિન ના ભાગ ઉપર લગાવવું જોઈએ. બધા આશ્ચર્યચકિત થઇ તેમની સામે તાકી રહ્યા. પાછા ફરેલા વિમાનોમાંથી બહુ થોડાજ વિમાનો ને એન્જિન ની જગ્યા ઉપર ગોળી લાગેલી હતી. પણ વધુ ફોડ પડતા વાલ્ડ બોલ્યા: આ પાછા ફરેલા વિમાન છે અને તેને જોઈને આપણે કહી શકીએ છીએ કે મૉટે ભાગે ગોળી વિમાનના પાછળના ભાગ ઉપર લાગેલી છે અને ત્યાં આવરણ ની જરૂર છે. પરંતુ જે વિમાનને એન્જિનના ભાગ ઉપર ગોળી લાગી છે તે વિમાન તો પાછા ફરીજ નથી શકતા તેને આપણે ભૂલી જઈએ છીએ. અને મારા મત અનુસાર આપણા મોટા ભાગના વિમાનો પાછા હેમખેમ પરત આવી શકે તેને માટે એન્જિન ના ભાગ ઉપર આવરણ લગાવવાનું અનિવાર્ય છે.
વિલિયમ કેમેરોન નામના મહાનુભાવે કહેલું કે – “ઘણી વખત આપણે જે અગત્યનું નથી તેને ગણતા હોઈએ છીએ અને ઘણી વખત જે અગત્યનું હોય છે તેને ગણતા નથી”.  તમે તેવું જોયું છે? વાલ્ડ કેવી રીતે જોઈ શક્યા જે મોટા મોટા વિજ્ઞાનીકો ના ધ્યાન બહાર રહ્યું?

Posted in ચિન્તન લેખ, દર્શના વારિયા નાડકર્ણી , દ્રષ્ટિકોણ, નિબંધ, માહિતી લેખ | Tagged , , , , , | 8 Comments