પ્રથમ વિજેતા ​સાક્ષર ઠક્કર (હિલ્સબોરો, ઓરેગોન)

મિત્રો આપ સૌની સૌની ઉત્સુકતાનો અંત આવી ગયો 
અને વાર્તા સ્પર્ધાપરિણામની જાહેરાત થઇ જે નીચે મુજબ છે. 
 
પ્રથમ વિજેતા ​સાક્ષર ઠક્કર (હિલ્સબોરો, ઓરેગોન)-$151
બીજાના નંબરે આવનાર હ્યુસ્ટન ના શૈલા મુન્શાની -$101
 ત્રીજા નંબરે ( સાન ડિયાગો ,કેલીફોર્નિયા) વિનોદભાઈ પટેલ​,-$75

“હાશકારો”

Sakshar Thakkar's profile photo

Name- Sakshar Thakkar 

https://saksharthakkar.wordpress.com/

 

“કંટાળી ગયા આ પાણીપુરીથી તો” આશાએ મોં બગાડીને અમરને કહ્યું.

અમર, ઉંમર વર્ષ ૩૩, પાતળો બાંધો, રંગ ઘઉંવર્ણો, ઉંચાઈ ૫ ફૂટ ૫ ઇંચ. જો અમર ક્યાંક ખોવાઈ ગયો હોય તો દુરદર્શન ગુજરાતી પર એનું કંઈક આ રીતનું વર્ણન કરી શકાય. પણ અમર ક્યાંય ખોવાયો નથી. અમરને અત્યારે એવા જ વિચાર આવે છે કે એ ક્યાંક ખોવાઈ ગયો હોત તો સારું.  ખોવાય ક્યાં થી , ત્રણ દિવસથી એ ક્યાંય ગયો જ નથી.

કેટલો સરસ નિત્યક્રમ ચાલતો હતો એનો! રોજ સવારે ઉઠી અને પેલા કોન્ટ્રાકટરને ત્યાં મજુરી કરવા જવાનું આવી ને આશાની સાથે પાણીપુરીની તૈયારી કરવાની: પૂરીઓ તળવાની, બટાકા બાફવાના, ડુંગળી સમારવાની, ચણા બાફવાના અને પાણી બનાવવાનું. આ બધું થઇ જાય એટલે લારી લઇને નીકળી જવાનું. ગોકુલ ચાર રસ્તાએ જઈને સાંજના ૪ વાગ્યાથી રાતના ૧૧.૩૦ સુધી ઉભા રહેવાનું, હોંશે હોંશે લોકોને પાણીપુરી ખવડાવવાની, લારી લઈને પાછા ઝુપડી પર આવી જવાનું અને આશાએ બનાવેલા ગરમા ગરમ રોટલા ખાઈ અને નજીકમાં થી પસાર થતા પાટા પરથી જતી રાતની ટ્રેનોના background music સાથે,  સપના જોતા જોતા સુઈ જવાનું. સપના ઝુપડીમાંથી ઘર થવાના, એની ૪ વર્ષની લાડકવાયી દીકરી ઝીણીને મોટી કરવાના સપના, એને ઈસ્કુલ મોકલવાના સપના, એના લગ્ન લેવાના સપના…આ બધા સપનાઓમાં બ્રેક વાગી ગઈ હતી. અરે, ઊંઘવામાં જ બ્રેક વાગી ગઈ હતી.

27 ફેબ્રુઆરીની સવાર હતી, અમર રોજની જેમ સવારે એક નવા મકાન નું બાંધકામ ચાલતું હતું ત્યાં મજુરી માટે ગયો હતો કામ બરાબર રીતે ચાલતું હતું અને એટલામાં અચાનક ૧૨ વાગ્યાની આસપાસ contractor સાહેબ હાથમાં પૈસા લઈને આવ્યા. અમરને થયું આજે આટલા વહેલા કેમ આવ્યા હશે સાહેબ? કદાચ એમને નવા મજુરો તો નહિ મળી ગયા હોય ને! અને એને નોકરી પરથી નીકાળી તો નહિ દે ને!

“લે આ ૩૦ રૂપિયા સવારથી અત્યાર સુધી ની મજુરી, ઘરે નીકળી જા હવે.” contractor સાહેબે ૧૦ની ત્રણ નોટો આપતા કહ્યું.

“કેમ સાહેબ શું થયું?” અમરે કુતુહલથી પૂછ્યું.

“ગુજરાત બંધનું એલાન છે, બંધ ખુલી જાય એટલે આવી જજે”, contractor સાહેબે કહ્યું.

વધારે કંઈ પૂછ્યા વગર અમર ત્યાંથી પૈસા લઇને નીકળી ગયો. રસ્તામાં એણે જોયું તો એક જીપ  જેની પર “વિશ્વ હિંદુ પરિષદ” નું બેનર હતું એમાં આવેલા ૭-૮ લોકો બધી દુકાનો બંધ કરાવતા હતા.  અમર એના રોજ ના પાનનાં ગલ્લા પર બીડી લેવા માટે ઉભો રહ્યો.

“અલ્યા આ બંધ શેનું છે?” અમરે પાંચનો સિક્કો આપતા પાનવાળાને પૂછ્યું.

“ખબર નહિ યાર, ગોધરામાં કંઈક ટ્રેન સળગાઈ નાખી છે કોઈએ. આજે પોલીસોય બહુ ફરે છે. હું ય હવે ગલ્લો બંધ કરી ને નીકળું જ છું” પાનવાળાએ બીડીની ઝૂડી આપતા કહ્યું.અમરે ઝુડીમાંથી બે બીડી નીકાળી, એક સળગાવી અને એક કાન પર મૂકી અને પછી ત્યાંથી નીકળી ગયો.એની ઝુપડી પર પહોંચ્યો ત્યારે ત્યાં આશા પણ એના કામ પરથી ઝીણીને લઇને પાછી આવી ગઈ હતી. બાજુ માં રહેતો મોચી અબ્દુલ પણ પાછો આવી ગયો હતો. એ એની ઝુપડીની બહાર બેઠો બેઠો રડતો હતો. એની પાસે જઈ અને અમરે પૂછ્યું, “ શું થયું લા, રડે કેમ છે ?”

“તે સમાચાર નથી સાંભળ્યા? શહેરમાં તોફાનો ચાલુ થઇ ગયા છે, મુસ્લિમોની દુકાનોને ઠેર ઠેર લોકો સળગાવે છે” અબ્દુલે પોતાની બાંયથી આંખો લુછતા કહ્યું, “અને મુસ્લિમોને પણ”

“તું ચિંતા ના કરીશ, તને કોઈ કંઈ નથી કરવાનું, આપણે પેલી નજીકની નહેર છે એની બાજુમાં મોટા મોટા ભૂંગળા પડ્યા હોય છે, એની અંદર છુપાઈ જઈશું. ૨-૩ દિવસમાં બધું થાળે પડી જશે એટલે પાછા આવી જઈશું” અમરે અબ્દુલના ખભા પર હાથ રાખીને કહ્યું.રોડ પર આવેલા ઝુપડામાં રહેવા કરતા અવાવરું જગ્યાએ ભૂંગળામાં જવામાં અમરને વધારે સલામતી લાગી. અમરે જલ્દીથી આશાને કીધું કે ઝીણીને લઇને આપણે થોડી વારમાં નીકળવાનું છે. ઘરમાં જે પણ ખાવા પીવાનું હોય એ લઇ લે. આશાએ લારીમાં થી બધો સામાન વધેલી પુરીઓ, બટાકાનો માવો, સમારેલી ડુંગળી બધું એક કોથળામાં ભરીને લઇ લીધું. બહાર રેતીના ઢગલામાં રમતી ઝીણી ને પણ ઉચકીને લઇ આવી.

નહેર ત્યાંથી અડધો કિમીના અંતર પર જ હતી. થોડી વારમાં તો અમર, આશા, ઝીણી અને અબ્દુલ ચારેય પોતાની ઝુપડીઓથી નીકળીને નહેર પાસે પડેલા ભૂંગળાઓ પાસે પહોંચી ગયા. બંધના એલાનને લીધે, નહેર પરના બ્રીજ પરથી આવતા જતા વાહનો ઓછા થઇ ગયા હતા. સાંજનો સમય હતો, સુરજ ડૂબવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો, પોલીસની સાયરનોનો અવાજ થોડી થોડી વારે સંભળાયા કરતો હતો.અબ્દુલ અને અમર ત્યાં પડેલા બધા ભૂંગળાને એક પછી એક જોવા લાગ્યા અને છેવટે એક મોટું ભૂંગળું પસંદ કરી, ચારેય જણ અંદર સમાઈ જશેની ખાતરી કરી અને  ભૂંગળામાં કોથળો નાખી દીધો.

“ચાલો ત્યાં રોડ પર રહેતા હતા એના કરતા તો આ સલામત જગ્યા છે!”  અબ્દુલે અમર તરફ જોઈને કહ્યું.

“દોસ્ત, તું ચિંતા ના કર, અહિયાં કોઈ નહિ આવે” અમરે સાંત્વન આપતા કહ્યું, “ચલ થોડું ખાઈ લઇએ”

બંને ભૂંગળાની અંદર ગયા, આશા કોથળામાં થી સામાન કાઢી રહી હતી. પૂરી અને માવો બધાએ સાથે બેસીને ખાધો.

જમતા જમતા પણ પોલીસોની સાયરન અને ધડાકાના અવાજો સંભળાયા કરતા હતા એટલે અબ્દુલ અને અમરે નક્કી કર્યું કે રાતે એ બંને જાગતા રહેશે.

—ફેબ્રુઆરીની કડકડતી રાતની ઠંડીમાં અમર અને અબ્દુલ બીડી સળગાવીને ભૂંગળાની ઉપર બેઠા હતા. ઝીણીને ઊંઘાડીને બહાર આવી અને એ બંને પાસે આવીને આશાએ પૂછ્યું,

“કેટલા દિવસ ચાલશે આ બધું?”

“રામ જાણે” “અલ્લા જાણે” બંને સાથે બોલ્યા, અને પછી એકબીજા સામે હળવું સ્મિત કર્યું.

બીજા દિવસે સવારે પોલીસની સાયરનના અવાજથી અબ્દુલની આંખ ખુલી ગઈ અને એને યાદ આવ્યું કે એ અને અમર રાતે વાતો કરતા કરતા ભૂંગળાને અઢેલીને જ એ બેઠો બેઠો ઊંઘી ગયો હતો. બાજુમાં જોયું તો અમર નહોતો. અમર સામેથી ચાલતો ચાલતો આવતો હતો.

“મને ઉઠાડ્યો કેમ નહિ?” અબ્દુલે પૂછ્યું.

“હું પણ ઊંઘી જ ગયો તો, હમણાં જ ઉઠ્યો, અહિયાં ચાર રસ્તે જોવા ગયો તો કે શું હાલત છે? બધું સુમસામ છે , દુકાનો બંધ છે, કર્ફ્યું ચાલુ છે, પોલીસ વારે ઘડીએ નીકળે છે, મારે તને વધારે વિગતવાર નથી કહેવું પણ લાગે છે હજુ લાંબુ રોકાવાનું થશે” પાણી ભરેલી ડોલ નીચે મુકતા અમરે કહ્યું.

“પાણી ક્યાંથી લાયો?”

“અહીંયા નજીકમાં દુકાનો પાસે એક પાણીનો નળ છે સવારે આ સમયે ૨ કલાક પાણી આવે છે”અમર અબ્દુલને ચિંતામાં નાખવા નહોતો માંગતો એટલે એણે જોયેલા તૂટેલી દુકાનો, સળગેલા ઘરોના અને આખા શહેરમાં બનેલા કાળા ધુમાડાના વાદળો વિષે ના કહ્યું. અમર જે જોઈને આવ્યો એના પર થી એને ખાતરી થઇ ગઈ હતી કે અહિયાં વધારે સમય કાઢવાનો છે અને બધાને થઇ રહે એટલુ ખાવાનું એ લોકો પાસે નથી. એણે વિચારી લીધું હતું કે જ્યાં સુધી સ્થિતિ સુધરશે નહિ ત્યાં સુધી એ નહિ ખાય.

બપોરે જ્યારે આશા ફરીથી કોથળામાં થી પાણી પૂરી કાઢી રહી હતી ત્યારે અમરે કહ્યું,

“મને અત્યારે ભૂખ નથી પછી ખાઈ લઈશ”

અબ્દુલ વાતને સમજી ગયો, એણે કહ્યું, “દોસ્ત તું નહિ ખાય તો હું પણ નહિ ખાઉં, એકાદ દિવસ નહિ ખાવાથી કશું બગાડવાનું નથી” આશા તરફ જોઈને, “ભાભી, તમે અને ઝીણી ખાઈ લો”

—-આમને આમ બે દિવસ વીતી ગયા. નવો નિત્યક્રમ બની ગયો હતો. પોલીસની સાયરનો, ધડાકાના અવાજો વચ્ચે અમર અને અબ્દુલ દિવસ રાત પાણી પીને જીવતા હતા, અને આશા અને ઝીણી પાણીપુરી ખાઈને.  અમર અને અબ્દુલ બે રાતથી જાગતા હતા, પોલીસની સાયરનનો અવાજ નજીક આવે એટલે ભૂંગળામાં સંતાઈ જતા અને પછી થોડી વાર પછી ફરી પાછા બહાર આવી જતા. રોજ રાતે અબ્દુલ અને અમર જુના દિવસોની વાતો કરતા, અલગ અલગ વાનગીઓની વાતો કરતા અને કાલથી ખાવાનું મળી જશેના વિશ્વાસ સાથે રાત પસાર કરતા.

બીજી માર્ચની સાંજનો ૭ વાગ્યાની આસપાસનો સમય હતો. બધા ભૂંગળામાં હતા અને આશા પાણીપુરીનાં માવાનો નાનકડો કોળીયો બનાવીને ઝીણીને ખવડાવી રહી હતી.

“કંટાળી ગયા આ પાણીપુરીથી તો” આશાએ મોં બગાડીને અમરને કહ્યું.

“બસ હવે એકાદ દિવસ… “કહેતા કહેતા અમર અટકી ગયો, એને મોટ્ટા ટ્રકનો અવાજ સંભળાયો. ભૂંગળામાં એક નાનકડું કાણું હતું એમાંથી બહાર જોયું તો નહેર ઉપરના બ્રીજ ઉપર એક મોટો ટ્રક આવીને ઉભો રહી ગયો હતો, ટ્રકની પાછળ લગભગ ૫૦ માણસો અલગ અલગ હથીયારો, ચપ્પા, ધારિયા, તલવારો સાથે ઉભા હતા અને બુમાબુમ કરી રહ્યા હતા.અમરે મો પર આંગળી મૂકીને આશા અને અબ્દુલને શાંત થવાનો ઈશારો કર્યો. ઝીણી અવાજ ન કરે એ માટે આશાએ એનું મોં દાબી દીધું. અમરે જોયું કે ટ્રકની બાજુમાં ડ્રાઈવરની સીટ પરથી બે જણ નીચે ઉતરી અને સામેની તરફ જોઈ રહ્યા હતા.ટ્રકમાં ચડીને આવેલા ટોળામાંથી એક પછી એક બધા નીચે ઉતરી રહ્યા હતા. સામેની બાજુથી બીજા એક ટ્રકનો અવાજ આવતો સંભળાયો અને આ ટોળામાંથી કોઈ એક એ બુમ પાડી,

“નહિ જવા દઈએ એ લોકો ને અહીંથી આગળ”

“નહિ જવા દઈએ” ટોળાએ નારો લગાવ્યો.

જોત જોતામાં બીજો ટ્રક પણ સામે આવીને રોકાઈ ગયો, એમાંથી પણ લગભગ ૫૦ માણસો હથિયારો લઇને ઉતર્યા. કોઈ વાતચીત વગર બંને ટોળાઓ સામ સામે આવી ગયા અને એના પછી દોડધામ, માર-કાટ અને ચિત્કારો સાથે હિંસા વ્યાપી ગઈ. હથીયારોના અવાજ અને ચિત્કારોના અવાજોથી ઝીણી રડવા લાગી હતી. આશાએ હજુ પણ એનું મોં દબાવી રાખ્યું હતું પણ એની આંખમાંથી આંસુઓ વહેવા લાગ્યા હતા. અમર અને અબ્દુલને પણ એટલા ડરી ગયા હતા કે આટલી ઠંડીમાં પણ એમને પરસેવો વળી ગયો હતો. અમરને ખબર હતીકે  બહાર નીકળવું ઘણું જોખમી છે અને ભૂંગળાની અંદર જ  બેસી રહેવામાં સલામતી છે.અચાનક દુરથી પોલીસની સાયરનનો અવાજ આવ્યો. બ્રીજ પર લડાઈ ચાલુ જ હતી, પોલીસની ગાડી બીજા ટ્રકની પાછળ આવીને ઉભી રહી અને એક પોલીસ ઓફિસરે હવામાં ગોળીબાર કર્યો અને બ્રીજ પરના બંને ટોળામાં દોડાદોડ થઇ ગઈ, પરિસ્થિતિને કાબુમાં લાવવામાટે પોલીસે અશ્રુવાયુ છોડ્યો.હજુ પણ બંને ટોળાઓ વચ્ચે લડાઈ ચાલુ જ હતી, અશ્રુવાયુ છોડાયા પછી અંધાધુંધી વધારે વધી ગઈ હતી, એ લોકો જોયા વગર સામે તલવારો, ચપ્પુઓ વીંઝતા હતા અને બધી દિશાઓમાં ભાગતા હતા. ભૂંગળા બ્રીજથી એટલા નજીક હતા કે થોડી જ સેકંડમાં અશ્રુ વાયુની અસર ભૂંગળાની અંદર પણ થવા લાગી. અંદર બેસેલા ચારેય જણને પહેલા આંખમાં થી પાણી આવવા લાગ્યું ,  પછી છીંકો અને ઉધરસ ચાલુ થઇ ગઈ , આંખો દુખવાનું ચાલુ થઇ ગયું અને છેવટે શ્વાસ લેવામાં તકલીફ થવા લાગી.

“હવે અહીંથી નીકળવું જ પડશે” ઉધરસ ખાતા ખાતા અમરે કહ્યું.

“હું એક બાજુ રહું છું અને તું બીજી બાજુ રહે વચ્ચે ભાભી અને ઝીણીને રાખીએ અને બધા સાથે નીકળીએ, મારી જાન જતી રહેશે ત્યાં સુધી હું ભાભી અને ઝીણી ને કંઈ નહિ થવા દઉ” અબ્દુલે કહ્યું.આમ ચારેય જણ એક સાથે બહાર નીકળ્યા અને હજુ કઈ દિશામાં ભાગવાનું એ વિચારે એની પહેલા અમરની સામેથી દોડતા દોડતા તલવાર લઈને આવતા એક માણસે અમરના પેટમાં તલવાર ભોંકી દીધી.

અમરને એક વિચિત્ર પ્રકારનો હાશકારો વર્તાયો અને મનમાં થયું,

“હાશ! કેટલા દિવસ પછી કંઈક પેટમાં ગયું!”

અમર મરી ગયો!

જયશ્રીબેન મર્ચન્ટ નો ખુબ આભાર

_DSC0084

આ સ્પર્ધાના પ્રયોજક અને આયોજક જયશ્રીબેન મર્ચન્ટ નો ખુબ આભાર ​

મિત્રો આપ સૌની સૌની ઉત્સુકતાનો અંત આવી ગયો 
અને વાર્તા સ્પર્ધાપરિણામની જાહેરાત થઇ જે નીચે મુજબ છે. 
પ્રથમ વિજેતા ​સાક્ષર ઠક્કર (હિલ્સબોરો, ઓરેગોન)-$151
બીજાના નંબરે આવનાર હ્યુસ્ટન ના શૈલા મુન્શાની -$101
 ત્રીજા નંબરે ( સાન ડિયાગો ,કેલીફોર્નિયા) વિનોદભાઈ પટેલ​,-$75
આ સાથે વિજેતાની વાર્તા હું બ્લોગ પર મુકું છું 
પ્રથમ હું વિનોદભાઈ પટેલની વાર્તા રજુ કરતા આનંદ સાથે ગૌરવ અનુભવું છું.
vinod patel

Third Prize in Bethak –Varta-Spardha-2014


પોકેટમની ….. ( સત્યકથા પર આધારિત વાર્તા )… લેખક-વિનોદ પટેલ

કામિની અને સંદીપ કોલેજમાં અભ્યાસ કરતાં હતાં ત્યારથી જ એક બીજાને દિલ દઈ બેઠાં હતાં .

કોલેજનો અભ્યાસ પૂરો કરીને લગ્ન કર્યા પછી બન્ને જણ અમદાવાદમાં જ જોબ કરી આનંદથી એમનો  ઘર સંસાર ચલાવી રહ્યાં હતાં.અમદાવાદની એક કેમિકલ કંપનીની આશ્રમ રોડ ઉપર આવેલી હેડ ઓફિસમાં સંદીપ ઓફીસ મેનેજર તરીકે જોબ કરતો હતો.કામિની પણ આશ્રમ રોડ ઉપરની જ એક બેંકમાં જોબ કરતી હતી.  સુખી દામ્પત્યની ભેટ સમા પ્રથમ બાળક અશોકનો જન્મ થયા પછી બન્નેના લગ્ન જીવનના આનંદમાં અભિવૃદ્ધિ થઇ હતી. બે વર્ષ પછી એમને ત્યાં લક્ષ્મીના અવતાર સમી, જોતાં જ ગમી જાય એવી, દીકરી રૂચાનો જન્મ થયો.

બીજા બાળકના જન્મ પછી થોડા દિવસોમાં જ સંદીપનું સુંદર કામ જોઇને કંપનીની મેનેજમેન્ટે એને જોબમાં ઓફીસ મેનેજર તરીકે પ્રમોશન આપી સાથે સારો પગાર વધારો કરી આપ્યો હતો.  .દીકરી રૂચાનો જન્મ આમ એમના સુખી સંસારમાં એક આશીર્વાદ થઈને આવ્યો હતો.

એક દિવસે સંદીપે કામિનીને પાસે બેસાડીને કહ્યું “ કામિની,આપણે  બે જણ જોબ કરીએ છીએ એટલે અશોકના અભ્યાસ અને રૂચાની સંભાળ માટે બહુ તકલીફ પડે છે ,જોઈએ એવી છોકરાંઓની દેખરેખ બરાબર લઇ શકાતી નથી. મારી એવી ઈચ્છા છે કે તું તારી જોબ છોડી દે જેથી તું એમને માટે પુરતો સમય આપી શકે  .તારે માથે ઘરકામ અને જોબનો સંયુક્ત બોજ છે એ પણ હળવો થશે . મારો પગાર હવે વધ્યો છે એટલે ઘર ખર્ચમાં કોઈ વાંધો નહિ આવે. ”

કુટુંબની આવક ઓછી થશે એવા વિચારથી કામિની પહેલાં તો મનમાં થોડી કચવાઈ પણ પછી સંદીપના વધુ આગ્રહથી કામિનીએ જોબ છોડી પુરા સમય માટે ઘર અને બાળકોનો મોરચો સાંભળી લીધો.સંદીપે બતાવેલી લાગણી માટે કામિનીને એના પ્રત્યેના માન અને પ્રેમમાં વૃદ્ધિ થઇ .

થોડાં વર્ષો ગયા પછી શહેરના એક સારા વિસ્તારમાં સંદીપે ત્રણ બેડ રૂમનો બધી સગવડો સાથેનો ફ્લેટ ખરીદી લીધો .ભાડાના મકાનમાંથી પોતાના જ નવા ફ્લેટમાં આવ્યા પછી આ આદર્શ યુવાન યુગલના બે રૂપાળાં બાળકો સાથેના ઘર સંસારમાં ખુશી ખુશી છવાઈ ગઈ.   

એક દિવસ કોઈ કામ અંગે બેડ  રૂમમાં રાખેલું સ્ટીલનું કબાટ ખોલતાં સંદીપે કામિનીને કહ્યું :

“કામિની,આ કેટલી બધી રંગબેરંગી સાડીઓ પહેર્યા વિનાની આ કબાટમાં ભેગી કરી રાખી છે ! જો પહેરવી ના હોય તો શું કામ સ્ટોરમાં જઈને લઇ આવે છે!ઘરના કબાટમાં પડી રહે એના કરતાં એ બજારમાં હતી એ શું ખોટી હતી. !”

“સંદીપ, તારે મારી સાડીઓની બાબતમાં ચિંતા કરવાની જરા એ જરૂર નથી.મારે જ્યારે પણ જે પ્રસંગે જે સાડી પહેરવી હશે એ પહેરીશ.તને તો ખબર છે કે મને દરેક પ્રસંગને અનુરૂપ સાડી પહેરવાનો પહેલેથી જ શોખ છે .”

સંદીપે કામિનીને ચીડવતો હોય એમ કહ્યું :”સારું બાપલા, પણ જોજે એવું ના બને કે સાડીઓ એમ ને એમ આ કબાટમાં થપ્પીઓમાં પડી રહે અને એક દિવસ તું ઉપર જતી રહે !”

“તમે ય તે, આવું અશુભ ના બોલતા હોવ તો ! ” કામિનીએ સંદીપ તરફ વ્હાલ ભર્યો છણકો કર્યો અને પ્રેમથી એને બાથમાં લઇ લીધો.સંદીપને તો આ જ જોઈતું હતું !

ઘર નજીકની શાળામાં અભ્યાસ કરતાં ભગવાને હેતે કરીને ઘડ્યાં હોય એવાં એમનાં બે રૂપાળાં બાળકો ,પુત્ર અશોક અને પુત્રી રુચાને તેઓ બન્ને જણ ખુબ પ્યાર આપી ઉછેરી રહ્યાં હતાં  .લોકોને જોઇને ઈર્ષ્યા આવે એવું  સુખી અને સંતોષી જીવન જીવી રહેલું એમનું  એક આદર્શ મધ્યમ વર્ગીય કુટુંબ હતું.

એક દિવસ સંદીપ ઓફિસ જવા માટે તૈયાર થઇ રહ્યો હતો ત્યારે કામિનીએ સંદીપ પાસે જઈ એની સાથે વાત કરતાં કહ્યું :

“સંદીપ,અશોક અને રુચા મને ફરિયાદ કરે છે કે સ્કુલમાં એમને વાપરવા માટે અપાતા પોકેટમનીના પૈસા એમના મિત્રોની સરખામણીએ બહુ ઓછા છે. તમે મને દર મહીને જે પૈસા આપો છો એ બધા ઘર ખર્ચમાં વપરાઈ જાય છે .હવેથી થોડા વધારે આપજો .”

સંદીપ કહે,” કામિની તું ઘર ખર્ચમાં થોડી કરકસર કરીને એટલા પૈસા તો બચાવી જ શકે .તને તો ખબર છે કે આપણા આ ફ્લેટની ખરીદી માટે બેંકની લોન લીધેલી છે એના હપ્તા પણ દર મહીને મારે ચૂકવવાના હોય છે.”

કામિનીને સંદીપના આ શબ્દોથી થોડું ખોટું લાગ્યું અને સ્ત્રી સહજ મો મચકોડીને એ એના ઘરકામમાં પરોવાઈ ગઈ .કામિનીને પહેલી વખત એના અંતરમાં જોબ છોડ્યાનો પસ્તાવો થયો. એના દિલને ઓછું આવ્યું કે મારે જોબ નથી એટલે જ મારે સંદીપના આવા કરકસર કરવાના શબ્દો સાંભળવા પડ્યા ને !   

ભગવાનને ઘણીવાર નિર્દોષ માણસો સાથે ક્રૂર રમત રમવાનું મન થતું હોય છે.એક દિવસ કામિની સ્કુટર ઉપર બેસી અશોક અને રૂચાની સ્કુલમાં એમનાં પ્રગતી પત્રક વિષે એમના શિક્ષકો સાથે વાતચીત કરવા અંગે જઈ રહી હતી ત્યારે એક રોડ અકસ્માતમાં ગંભીર રીતે એ ઝખ્મી થઇ ગઈ .

સંદીપને ઓફિસમાં કોઈએ ખબર આપતાં એ ઘટના સ્થળે તરત જ આવી પહોંચ્યો. સ્કૂટરની બાજુમાં રોડ ઉપર ઘાયલ સ્થિતિમાં કામિનીને જોઈ એનું હૃદય રડી ઉઠ્યું.તાત્કાલિક એને બેભાન અવસ્થામાં હોસ્પીટલમાં ખસેડી. નિષ્ણાત ડોકટરો કામિનીની  સારવારમાં લાગી ગયા.એ વખતે સંદીપ મનમાં ભગવાનને પ્રાર્થના કરવા લાગ્યો કે તું મારી કામિનીને બચાવી લે જે.સંદીપના એક મિત્રએ એનાં બે બાળકોને હોસ્પીટલમાં લાવી સંદીપને સોપ્યાં .મારી મમ્મીને એકાએક આ શું થઇ ગયું એની મુઝવણમાં એ તો બિચારાં હેબતાઈ ગયાં હતાં .બન્નેનાં ગુલાબના ફૂલ જેવાં મુખડાં એકાએક કરમાઈ ગયાં હતાં.

છેવટે જે ન બનવાનું સંદીપે ઈચ્છ્યું હતું એ જ એના અને બાળકોના કમનશીબે બન્યું .ડોક્ટરોના કામિનીને બચાવવાના બધાં જ પ્રયત્નો નિષ્ફળ નીવડ્યા. કામિની બેભાનાવસ્થામાં જ સંદીપ અને એનાં બે નાજુક બાળકોની નજર સામે જ એમને વિલાપ કરતાં છોડી હંમેશને માટે ચાલી નીકળી અને ભગવાનને વ્હાલી થઇ ગઈ .

ઘરના મોભ જેવી વ્યક્તિ ચાલી જાય ત્યારે ઘરમાં કેટલો શૂન્યાવકાશ પ્રવર્તે છે એ તો જેને રામબાણ વાગ્યાં હોય એ જ જાણી શકે ! જનારની પાછળ જવાતું નથી હોતું.અણગમતી પરિસ્થિતિમાં પણ મનને મનાવીને રોજ સવારથી સાંજ સુધી જીવન જીવવું પડતું હોય છે.કહેવાય છે ને કે દુઃખનું ઓસડ દહાડા છે.  

આ બનાવના કેટલાક દિવસો પછી સંદીપને કોઈ કામ માટે એની બેડ રૂમમાં રાખેલ સ્ટીલનું કબાટ ખોલવાની જરૂર પડી.મુખ્યત્વે જેમાં કામિનીની વપરાશની ચીજ વસ્તુઓ રહેતી હતી એ સ્ટીલના  આ કબાટને ખોલતાં એનો જીવ ના ચાલ્યો.સંદીપે મન કાઠું કરીને કબાટ ખોલ્યું તો કામિનીએ કદી પહેરી ના હોય એવી એની નવી નક્કોર સાડીઓના ઢેર ઉપર એની નજર સ્થિર થઇ ગઈ.

સાડીઓને જોઇને સંદીપની આંખમાં જળજળીયાં આવી ગયાં. એને ભૂતકાળમાં સાડીઓ અંગે કામિનીને કહેલા શબ્દો યાદ આવી ગયા. દુઃખથી આદ્ર બનેલું એનું અંતર મન બોલી ઉઠ્યું.: ” જોયું, કામિની, છેવટે હું તને કહેતો હતો એવું જ થયું ને.તું ઉપડી ગઈ અને સાડીઓ અહીં જ પડી રહી ! ”

સંદીપે હળવેથી સાડીઓની થપ્પી ઉપરથી એક સાડી ઉપાડી. આંખો બંધ કરી એના હોઠો વડે હળવેથી એને ચૂમી લીધી .જાણે કે એ સાડી પહેરીને એણે સદાને માટે ગુમાવેલી કામિની એની સામે આવીને હાજર થઇ ગઈ ના હોય !જ્યારે એ સાડીને પાછી મુકવા જતો હતો ત્યારે સાડીની ગડમાંથી પૈસાની નોટો રાખેલી હતી એ સરકીને સંદીપના પગ ઉપર પડી .

આ પૈસાની નોટો એ કામિનીએ ઘર ખર્ચમાંથી કરકસર કરી એનાં  વ્હાલાં બાળકો અશોક અને રુચા માટે બચાવેલા સ્કુલના પોકેટમની માટે હતા !

સંદીપના દિલમાં ખુબ પસ્તાવાની લાગણી થઇ આવી. એના ગુનાહિત મનમાં વિચાર આવ્યો કે પહેલાં જો મેં કામિનીને સમજીને મારાં બાળકો માટે પોકેટમની માટે એને જોઈતા પૈસા આપ્યા હોત તો એના દિલને કેટલો બધો હાશકારો થયો હોત !   

વિનોદ પટેલ ,સાન ડીયેગો,કેલીફોર્નીયા

vinodpatel63@yahoo.com

https://vinodvihar75.wordpress.com/

૧૧-૨૪-૨૦૧૪   

 

 

 

આપ સૌની ઉત્સુકતાનો અંત કાલે આવશે

મિત્રો

આપ સૌની ઉત્સુકતાનો અંત કાલે આવશે

 લેખકોને પોતાની આગવી સર્જનશક્તિને વિશાળ વાચક સમુદાય પાસે મૂકવાનું એક માધ્યમ મળી રહે અને તેમનું લેખન-કાર્ય યોગ્ય દિશામાં વિકસિત થાય તેવા હેતુથી “બેઠકે” એક વાર્તા સ્પર્ધાનું આયોજન કરેલ જેનું પરિણામની જાહેરાત આવતીકાલે બેઠકમાં થશે.જેનો નિર્ણય લેનાર બે વ્યક્તિ માંથી એક વ્યક્તિ મનીષાબેન જોશી બેઠકમાં હાજરી આપી શકે તેમ નથી માટે એમનોપરિચય ફોટા સાથે અહી મુકું છું. આ સાથે આ સમગ્ર સ્પર્ધાના પ્રણેતા જયશ્રીબેન મર્ચન્ટ જેઓ જાતે પધારી ઇનામની જાહેરાત કરશે.અને વાર્તા ના વર્કશોપ રૂપે પોતાના વિચારો દર્શાવશે. 

unnamed-manisha

(મનીષાબેન જોશી)

આદરણીય પ્રજ્ઞાબેન, જયશ્રીબેન, વાર્તા સ્પર્ધામાં ભાગ લેનારા સૌ લેખકો અને બેઠકમાં ઉપસ્થિત સૌ સાહિત્યપ્રેમીઓ,આ વાર્તા સ્પર્ધામાં નિર્ણાયક બનવાની તક આપવા બદલ હું સૌનો આભાર માનું છું.આ સ્પર્ધામાં રજૂ કરાયેલી બીજી પણ ઘણી વાર્તાઓ સારો પ્રયાસ છે પણ વિષય અને વાર્તાશૈલીના સંતુલન સંર્દભે મને આ ત્રણ વાર્તાઓ વધુ ગમી છે.(એમણે એમના નિર્ણયના વિચારો સુંદર રીતે દર્શાવ્યા છે જે કાલે આપણે બેઠકમાં પરિણામ સાથે વાંચશું)

આ સ્પર્ધામાં સામેલ થનારા સૌને ફરી અભિનંદન સાથે શુભેચ્છા.

મનીષા જોષી

Manisha Joshi is a Gujarati poet and writer. She was born in Kutch, Gujarat  in 1971 and earned her M.A. from M.S. University of Baroda in 1995. She has worked as a print and television journalist in Mumbai and in London. She has published three collections of poems and has participated in various literary seminars in India and abroad. Her first collection of poems, Kandara, was published by Gujarati Sahitya Parishad, Ahmedabad in 1996. Her second collection, Kansara Bazar, was published by Image Publications, Mumbai in 2001 and third collection, Kandmool, is also published by Image Publications, Mumbai in 2013. She has recited poems on radio and television and her poems have been published in reputed poetry magazines including The Wolf, Indian Literature, New Quest, Parab, Navneet Samarpan, Kavita, Tathapi and Sandhi.  Her poems have been selected for poetry anthologies entitled “Breath Becoming a Word” published by Gujarat Sahitya Akademi, “Just Between Us” and “Interior Decoration” published by Women Unlimited and Women’s World (India). She was nominated for Sanskriti Awards by Sanskriti Pratishthan, New Delhi in 1998 for her contribution to modern Gujarati poetry. She now lives in Berkeley, CA, U.S.A.

 

Gujarati Poetry Collections:

 

– Kandara: Published by Gujarati Sahitya Parishad, Ahmedabad, 1996.

– Kansara Bazar: Published by Image Publications, Mumbai, 2001.

– Kandmool: Published by Image Publications, Mumbai, 2013.

 

Poems published in:

 

– Indian Literature

– New Quest

– The Wolf

– Navneet Samarpan

– Parab

– Tathapi

– Sandhi

– Kavita

– Udesh

– Vahi

– Shabda Shrushti

 

Poems translated in:

Hindi, English

 

Poems Anthologized in:

 

– The Guarded Tongue: Women’s Writing and Censorship in India

Published by Women’s World, Asmita, 2001

 

– Just Between Us: Women Speak About Their Writings

Published by Women Unlimited and Women’s World, Asmita, 2004

 

– Beyond the Beaten Track: Offbeat Poems from Gujarat

Published by Gujarati Sahitya Parishad, 2008

 

 

– Interior Decoration: Poems by 54 Women from 10 Languages

Published by Women Unlimited and Women’s World, Asmita, 2010

 

 

– Breath Becoming a Word: Contemporary Gujarati Poetry in Translation

Published by Gujarat Sahitya Akademi, 2014.

 

 

Poems Recited at:

 

– All India Radio – Vadodara, Rajkot, Ahmedabad, Mumbai

– Gujarati Doordarshan, Ahmedabad

– In Mumbai TV Channel, Mumbai

– Zee Alfa TV Channel, Mumbai

– Mumbai University, 1998

– Saurashtra University, 1995

– M. S. University, Vadodara,

– Prithvi Theatre, Farbus Gujarai Sabha, 2001

– The Press Club of Mumbai, 2001

– Nehru Centre, Mumbai, 2002

– Nehru Centre, London, 2005

– All India Young Writers Meet, Trichur, Kerala, 2003

Coffee Mates, Mumbai

 

Awards:

 

– Kutch Shakti Award (1997)

– Nomination for Sanskriti Awards by Sanskriti Pratishthan, New Delhi in 1998.

– Received “Travel Grants to Authors” from Sahitya Akademi, Mumbai to visit Kerala in   2002. Met and interviewed Kamala Das at her residence.

 

Reviews:

 

– Sitanshu Yashaschandra Mehta, Paramarshan for Kandara

– Chinu Modi, India Today, 1997

– Chandrakant Topiwala, Samipe

– Jaydev Shukla, Shabda Shrushti, 2004

 

વાર્તા સ્પર્ધા-વિષય :”હાશકારો”

 લેખકોને પોતાની આગવી સર્જનશક્તિને વિશાળ વાચક સમુદાય પાસે મૂકવાનું એક માધ્યમ મળી રહે અને તેમનું લેખન-કાર્ય યોગ્ય દિશામાં વિકસિત થાય તેવા હેતુથી “બેઠકે” એક વાર્તા સ્પર્ધાનું આયોજન કરેલ છે .

કેલીફોર્નીયાના સર્જક અને વાચકમિત્રોને આ સ્પર્ધામાં ભાગ લેવા ભાવભર્યું આમંત્રણ છે.સ્પર્ધાના દાતા અને નિર્ણાયકોનો નામ જાહેર કરવામાં આવશે નહિ.
વિષય :”હાશકારો”
પ્રથમ ઇનામ -$151
બીજું ઇનામ -$101
ત્રીજું ઇનામ -$75

સ્પર્ધાના નિયમો :

[1] વાર્તા સ્પર્ધામાં કોઈ  પણ કેલીફોર્નીયામાં રહેતી વ્યક્તિ ભાગ લઈ શકે છે. આ સ્પર્ધામાં જોડાવવા માટે કોઈ પણ પ્રકારની ફી કે નોંધણીની જરૂરિયાત નથી. માત્ર સ્પર્ધકે નક્કી કરેલી સમય મર્યાદામાં પોતાની કૃતિ મોકલવાની રહે છે. ચાલુ વર્ષે વાર્તા સ્વીકારવાની છેલ્લી તારીખ : December 28th  મી ૨૦૧૪ છે.

[2] આ સ્પર્ધા, કલીફોર્નીયા , પુરતી ન રાખતા એ મર્યાદાને અહીં થોડીક ખોલી આપી છે, શબ્દોનુંસર્જન ,બેઠક અને હ્યુસ્ટન સાહિત્ય સરિતાના સર્જકોપણ ભાગ લઇ શકશે

[3] વાર્તા મૌલિક અને અપ્રગટ હોવી જોઈએ. વાર્તા 15૦૦ થી 2૦૦૦ શબ્દો વચ્ચે હોવી જોઈએ.

[4].આત્મકથાત્મક ,​વ્યક્તવ્ય ​, કે નિબંધ પ્રકારની કૃતિઓ અસ્વીકાર્ય ગણાશે. વાર્તા એ અહેવાલ પણ નથી,માત્ર ‘ટૂંકી વાર્તા’નું સ્વરૂપ જ સ્વીકાર્ય ગણાશે.

[5] વાર્તા જોડણી સુધારી,ટાઈપ કરીને ઈ-મેઈલથી મોકલવાની રહેશે, (કૃપયા હસ્તલિખિત વાર્તા સ્કેન કરીને મોકલવી નહીં) ઈ-મેઈલથી વાર્તા મોકલનારે Word Document Format માં જ વાર્તા મોકલવી. વાર્તા જે ફોન્ટમાં ટાઈપ કરી હોય તે ફોન્ટ ઈ-મેઈલ સાથે એટેચ કરવા જરૂરી છે. વાર્તાની શરૂઆતમાં પ્રથમ પાને સ્પર્ધકનું નામ, સરનામું, ફોન-નંબર લખવા અત્યંત જરૂરી છે. આ માહિતીના અભાવમાં વાર્તા સ્વીકાર્ય ગણાશે નહિ. વિશેષમાં, ઈ-મેઈલથી વાર્તા મોકલનારે ઈ-મેઈલ કરતી વખતે Subjectમાં Bethak -Varta-Spardha-2014 લખવું.

[6] સ્પર્ધામાં મોકલેલી વાર્તા અન્યત્ર મોકલી શકાશે નહિ. સ્પર્ધામાં વિજેતા થયેલી વાર્તાઓને પ્રકાશિત કરવાનો હક બેઠક અને શબ્દોનાસર્જન નો રહેશે. તેમ છતાં, વિજેતા થયેલી વાર્તા જો સાહિત્યિક સ્વરૂપને અનુરૂપ હશે તો જ પ્રકાશિત કરવામાં આવશે. કોઈ એક ક્રમાંક માટે જો એકથી વધુ કૃતિ વિજેતા નીવડે તો દરેક સ્પર્ધકને ઈનામ સરખે ભાગે વહેંચી આપવામાં આવશે.

[7] સ્પર્ધાના પરિણામ માટે નિર્ણાયકોનો નિર્ણય આખરી ગણાશે અને તે સર્વ સ્પર્ધકોને બંધનકર્તા રહેશે.બેઠક, શબ્દોનાસર્જન તથા તેના સંપાદક જવાબદાર રહેશે નહિ.

વિષય :”હાશકારો” ​

સ્પર્ધાની શરૂઆત : તા. 1 લી ઓક્ટોબર ૨૦૧૪

વાર્તાઓ સ્વીકારવાની છેલ્લી તારીખ : 28મી  ડિસમ્બર    ૨૦૧૪

સ્પર્ધાનું પરિણામ : તારીખ ટૂંકમાં જાહેર થશે(.જાન્યુઆરીમાં રહેશે )

 

વાર્તા કેવી રીતે મોકલશો ?

bethak2014@gmail .com-અહીં મોકલશો ​-

વાર્તા મૌલિક અને અપ્રગટ હોવી જોઈએ. વાર્તા 15૦૦ થી 2૦૦૦ શબ્દો વચ્ચે હોવી જોઈએ.

માટે બીજા કોઈને ન મોકલતા ફક્ત વાર્તા bethak2014@gmail .com-અહીં મોકલશો ​-

“બાળકો માટે ખાસ ઇનામ અલગ રાખ્યા છે અને વર્ગ પણ અલગ છે”. 

હાશકારો..

એક નાનકડી વાર્તા અહી દાખલા તરીકે મૂકી રહી છું.
આ વાર્તા લેવામાં આવશે નહિ કારણ પ્રકાશિત છે

પરમ સમીપે

હાશકારો..  

વ્હીસલ વાગી અને ગાડી ઉપડી. છેલ્લી ઘડીએ ચડવાવાળા મુસાફરો  રઘવાયા  બનીને દોડી રહ્યા. ટ્રેનમાં ચડતા જ રીવાની નજર આસપાસ ફરી વળી. આજકાલ  તો સેકન્ડ એ.સી.ના ડબ્બામાં પણ આલતુ ફાલતુ મુસાફરો ચડતા હોય છે. બાજુમાં કોણ આવશે ?  ‘ જે આવે તે. મારે શું ? ’  બેફિકરાઇથી બારી પાસે બેસતા રીવા બબડી.

ત્યાં એક આધેડ વયના બહેન અને અને એની સાથે લગભગ રીવા  જેવડી જ એક યુવતી બંને  હાંફતા હાંફતા ચડયા. સીટ નીચે સામાન મૂકી  હાશ કરીને  રીવાની બરાબર સામે  ગોઠવાયા.

 ‘ બિંદી, તને કેટલી વાર કહ્યું છે કે ઘેરથી થોડા વહેલા નીકળીએ. પણ મારું સાંભળે  કોણ ? જોયુંને પછી છેલ્લી ઘડીએ કેવી દોડાદોડી  થઇ ? ‘  

‘ પહોંચી તો ગયા ને ? મારી મા.. હવે બંધ કર.. હવેથી આગલે દિવસે  સ્ટેશને આવીને બેસી જશું.. ઓકે ?’  કહેતા બિંદી  નખરાળું હસી પડી.

રીવાએ એક મેગેઝિન કાઢયું. જોકે વાંચવાની બહું તત્પરતા દેખાઇ નહીં. થોડીવાર બારીના કાચમાંથી બહાર જોવાનો પ્રયત્ન…

View original post 1,885 more words

વાર્તા સ્પર્ધા-વિષય :”હાશકારો”

વાર્તા કેવી રીતે મોકલશો ?

bethak2014@gmail .com-અહીં મોકલશો ​-

વાર્તા મૌલિક અને અપ્રગટ હોવી જોઈએ. વાર્તા 15૦૦ થી 2૦૦૦ શબ્દો વચ્ચે હોવી જોઈએ.

માટે બીજા કોઈને ન મોકલતા ફક્ત વાર્તા bethak2014@gmail .com-અહીં મોકલશો ​-

“બાળકો માટે ખાસ ઇનામ અલગ રાખ્યા છે અને વર્ગ પણ અલગ છે”. 
 
લેખકોને પોતાની આગવી સર્જનશક્તિને વિશાળ વાચક સમુદાય પાસે મૂકવાનું એક માધ્યમ મળી રહે અને તેમનું લેખન-કાર્ય યોગ્ય દિશામાં વિકસિત થાય તેવા હેતુથી “બેઠકે” એક વાર્તા સ્પર્ધાનું આયોજન કરેલ છે .
કેલીફોર્નીયાના સર્જક અને વાચકમિત્રોને આ સ્પર્ધામાં ભાગ લેવા ભાવભર્યું આમંત્રણ છે.સ્પર્ધાના દાતા અને નિર્ણાયકોનો નામ જાહેર કરવામાં આવશે નહિ.
વિષય :”હાશકારો”
પ્રથમ ઇનામ -$151
બીજું ઇનામ -$101
ત્રીજું ઇનામ -$75

સ્પર્ધાના નિયમો :

[1] વાર્તા સ્પર્ધામાં કોઈ  પણ કેલીફોર્નીયામાં રહેતી વ્યક્તિ ભાગ લઈ શકે છે. આ સ્પર્ધામાં જોડાવવા માટે કોઈ પણ પ્રકારની ફી કે નોંધણીની જરૂરિયાત નથી. માત્ર સ્પર્ધકે નક્કી કરેલી સમય મર્યાદામાં પોતાની કૃતિ મોકલવાની રહે છે. ચાલુ વર્ષે વાર્તા સ્વીકારવાની છેલ્લી તારીખ : નવેમ્બર ની 28મી ૨૦૧૪ છે.

[2] આ સ્પર્ધા, કલીફોર્નીયા , પુરતી ન રાખતા એ મર્યાદાને અહીં થોડીક ખોલી આપી છે,અને હ્યુસ્ટન સાહિત્ય સરિતાના સર્જકોપણ ભાગ લઇ શકશે

[3] વાર્તા મૌલિક અને અપ્રગટ હોવી જોઈએ. વાર્તા 15૦૦ થી 2૦૦૦ શબ્દો વચ્ચે હોવી જોઈએ.

[4].આત્મકથાત્મક ,​વ્યક્તવ્ય ​, કે નિબંધ પ્રકારની કૃતિઓ અસ્વીકાર્ય ગણાશે. વાર્તા એ અહેવાલ પણ નથી,માત્ર ‘ટૂંકી વાર્તા’નું સ્વરૂપ જ સ્વીકાર્ય ગણાશે.

[5] વાર્તા જોડણી સુધારી,ટાઈપ કરીને ઈ-મેઈલથી મોકલવાની રહેશે, (કૃપયા હસ્તલિખિત વાર્તા સ્કેન કરીને મોકલવી નહીં) ઈ-મેઈલથી વાર્તા મોકલનારે Word Document Format માં જ વાર્તા મોકલવી. વાર્તા જે ફોન્ટમાં ટાઈપ કરી હોય તે ફોન્ટ ઈ-મેઈલ સાથે એટેચ કરવા જરૂરી છે. વાર્તાની શરૂઆતમાં પ્રથમ પાને સ્પર્ધકનું નામ, સરનામું, ફોન-નંબર લખવા અત્યંત જરૂરી છે. આ માહિતીના અભાવમાં વાર્તા સ્વીકાર્ય ગણાશે નહિ. વિશેષમાં, ઈ-મેઈલથી વાર્તા મોકલનારે ઈ-મેઈલ કરતી વખતે Subjectમાં Bethak -Varta-Spardha-2014 લખવું.

[6] સ્પર્ધામાં મોકલેલી વાર્તા અન્યત્ર મોકલી શકાશે નહિ. સ્પર્ધામાં વિજેતા થયેલી વાર્તાઓને પ્રકાશિત કરવાનો હક બેઠક અને શબ્દોનાસર્જન નો રહેશે. તેમ છતાં, વિજેતા થયેલી વાર્તા જો સાહિત્યિક સ્વરૂપને અનુરૂપ હશે તો જ પ્રકાશિત કરવામાં આવશે. કોઈ એક ક્રમાંક માટે જો એકથી વધુ કૃતિ વિજેતા નીવડે તો દરેક સ્પર્ધકને ઈનામ સરખે ભાગે વહેંચી આપવામાં આવશે.

[7] સ્પર્ધાના પરિણામ માટે નિર્ણાયકોનો નિર્ણય આખરી ગણાશે અને તે સર્વ સ્પર્ધકોને બંધનકર્તા રહેશે.બેઠક, શબ્દોનાસર્જન તથા તેના સંપાદક જવાબદાર રહેશે નહિ.

વિષય :”હાશકારો” ​

સ્પર્ધાની શરૂઆત : તા. 1 લી ઓક્ટોબર ૨૦૧૪

વાર્તાઓ સ્વીકારવાની છેલ્લી તારીખ : 28મી  ડીસેમ્બર  ૨૦૧૪

સ્પર્ધાનું પરિણામ : તારીખ ટૂંકમાં જાહેર થશે(.જાન્યુઆરીમાં રહેશે )

વાર્તા સ્પર્ધા-Bethak -Varta-Spardha-2014

લેખકોને પોતાની આગવી સર્જનશક્તિને વિશાળ વાચક સમુદાય પાસે મૂકવાનું એક માધ્યમ મળી રહે અને તેમનું લેખન-કાર્ય યોગ્ય દિશામાં વિકસિત થાય તેવા હેતુથી 
“બેઠકે” એક વાર્તા સ્પર્ધાનું આયોજન કરેલ છે .
કેલીફોર્નીયાના સર્જક અને વાચકમિત્રોને આ સ્પર્ધામાં ભાગ લેવા ભાવભર્યું આમંત્રણ છે.સ્પર્ધાના દાતા અને નિર્ણાયકોનો નામ જાહેર કરવામાં આવશે નહિ.
વિષય :”હાશકારો”
પ્રથમ ઇનામ -$151
બીજું ઇનામ -$101
ત્રીજું ઇનામ -$75

સ્પર્ધાના નિયમો :

[1] વાર્તા સ્પર્ધામાં કોઈ  પણ કેલીફોર્નીયામાં રહેતી વ્યક્તિ ભાગ લઈ શકે છે. આ સ્પર્ધામાં જોડાવવા માટે કોઈ પણ પ્રકારની ફી કે નોંધણીની જરૂરિયાત નથી. માત્ર સ્પર્ધકે નક્કી કરેલી સમય મર્યાદામાં પોતાની કૃતિ મોકલવાની રહે છે. ચાલુ વર્ષે વાર્તા સ્વીકારવાની છેલ્લી તારીખ : નવેમ્બર ની 28મી ૨૦૧૪ છે.

[2] આ સ્પર્ધા, કલીફોર્નીયા , પુરતી ન રાખતા એ મર્યાદાને અહીં થોડીક ખોલી આપી છે,અને હ્યુસ્ટન સાહિત્ય સરિતાના સર્જકોપણ ભાગ લઇ શકશે

[3] વાર્તા મૌલિક અને અપ્રગટ હોવી જોઈએ. વાર્તા 15૦૦ થી 2૦૦૦ શબ્દો વચ્ચે હોવી જોઈએ.

[4].આત્મકથાત્મક ,​વ્યક્તવ્ય ​, કે નિબંધ પ્રકારની કૃતિઓ અસ્વીકાર્ય ગણાશે. વાર્તા એ અહેવાલ પણ નથી,માત્ર ‘ટૂંકી વાર્તા’નું સ્વરૂપ જ સ્વીકાર્ય ગણાશે.

[5] વાર્તા જોડણી સુધારી,ટાઈપ કરીને ઈ-મેઈલથી મોકલવાની રહેશે, (કૃપયા હસ્તલિખિત વાર્તા સ્કેન કરીને મોકલવી નહીં) ઈ-મેઈલથી વાર્તા મોકલનારે Word Document Format માં જ વાર્તા મોકલવી. વાર્તા જે ફોન્ટમાં ટાઈપ કરી હોય તે ફોન્ટ ઈ-મેઈલ સાથે એટેચ કરવા જરૂરી છે. વાર્તાની શરૂઆતમાં પ્રથમ પાને સ્પર્ધકનું નામ, સરનામું, ફોન-નંબર લખવા અત્યંત જરૂરી છે. આ માહિતીના અભાવમાં વાર્તા સ્વીકાર્ય ગણાશે નહિ. વિશેષમાં, ઈ-મેઈલથી વાર્તા મોકલનારે ઈ-મેઈલ કરતી વખતે Subjectમાં Bethak -Varta-Spardha-2014 લખવું.

[6] સ્પર્ધામાં મોકલેલી વાર્તા અન્યત્ર મોકલી શકાશે નહિ. સ્પર્ધામાં વિજેતા થયેલી વાર્તાઓને પ્રકાશિત કરવાનો હક બેઠક અને શબ્દોનાસર્જન નો રહેશે. તેમ છતાં, વિજેતા થયેલી વાર્તા જો સાહિત્યિક સ્વરૂપને અનુરૂપ હશે તો જ પ્રકાશિત કરવામાં આવશે. કોઈ એક ક્રમાંક માટે જો એકથી વધુ કૃતિ વિજેતા નીવડે તો દરેક સ્પર્ધકને ઈનામ સરખે ભાગે વહેંચી આપવામાં આવશે.

[7] સ્પર્ધાના પરિણામ માટે નિર્ણાયકોનો નિર્ણય આખરી ગણાશે અને તે સર્વ સ્પર્ધકોને બંધનકર્તા રહેશે.બેઠક, શબ્દોનાસર્જન તથા તેના સંપાદક જવાબદાર રહેશે નહિ.

વિષય :”હાશકારો” ​

સ્પર્ધાની શરૂઆત : તા. 1 લી ઓક્ટોબર ૨૦૧૪

વાર્તાઓ સ્વીકારવાની છેલ્લી તારીખ : 28મી નવેમ્બર  ૨૦૧૪

સ્પર્ધાનું પરિણામ : તારીખ ટૂંકમાં જાહેર થશે(.જાન્યુઆરીમાં રહેશે )

વાર્તા કેવી રીતે મોકલશો ?

bethak2014@gmail .com-અહીં મોકલશો ​