પોતું – એક પ્રશ્નાવલોકન, સુરેશ જાની

પોતું

       સુશીલા માંદી પડી. સવારની ચા અને નાસ્તો નરેશને બનાવવો પડ્યો. બાબલાએ નાસ્તો કરતાં દૂધ ઢોળ્યું. નરેશે બડબડતાં બાબલાને એક ઠોકી દીધી અને પોતું કરી, રસોડાના ખૂણામાં પોતું ઉશેટી દીધું. ગઈ કાલની વધેલી ખીચડી વઘારી, લન્ચ માટે પેક કરી; બાબલાને નિશાળે ઉતારી, કડવા મને નરેશ ઓફિસ ગયો. સાંજે ઓફિસેથી પાછાં આવી, ખાવાનું બનાવવાની તરખડ કરવાને બદલે બાબલાને લઈ, હોટલમાં જમી આવ્યો. સાથે સુશીલા માટે સુપ પણ લેતો આવ્યો.
      ભીનું, વાસ મારતું, પોતું હજુ ખુણામાં ડુસકાં ખાતું પડ્યું હતું. થોડીક કીડીઓ પણ એની ઉપર સળવળાટ કરતી, આનંદમાં મ્હાલતી હતી.
     બીજા દિવસે સુશીલાનો તાવ ઉતરી ગયો. રસોડામાં જઈ ચા બનાવતાં પહેલાં તેણે સિન્કમાં પોતું ધોઈ, નિચોવી, બાલ્કનીની પાળી પર સૂકવી દીધું.
       નરેશના ઓફિસ જવાના સમયે કડકડતું પોતું સૂર્યના તડકામાં ઊંડો વિચાર કરતું હતું.

વાચકોને એક પ્રશ્ન –

    પોતું શો વિચાર કરતું હતું?

       ઉપરોક્ત માઈક્રોફિક્શન વાર્તા આ પ્રશ્ન સાથે  ૧૩, નવેમ્બર – ૨૦૦૯ ના રોજ મારા બ્લોગ પર મુકી હતી. આનંદની વાત છે કે, વાચકોએ બહુ જ રસથી એમાં ભાગ લીધો હતો – ૩૨ વિચારો વ્યક્ત થયા હતા ( આ રહ્યા) !
‘બેઠક’ના વાચકોને એમાં ઉમેરો કરવો હોય તો પ્રેમપૂર્વક કરે.

    પણ અહીં એક પ્રયત્ન પ્રશ્નાવલોકન નો છે ! આ રહ્યો….

હળવા મિજાજે….

       સાઠ વર્ષે શું થાય તે તો તમને ખબર છે ને?  આ સુરેશ જાની તો ૭૫ માં પેંસું પેંસું કરી રહ્યો છે! અલ્યા  ભાયું અને બેન્યું, એટલું તો વિચારો કે,  ‘પોતું કદી વિચારી શકે ખરું?’ !!

      ઠીક તાંણે….વિચાર્યું જ છે તો થોડુંક આગળ!

     પોતાનું જ કામ બહુધા કરનારને  સમાજે હમ્મેશ ઉપેક્ષિત, તિરસ્કૃત, પગ લૂછણિયા જેવો ગણ્યો છે. એને તરછોડીને ખૂણામાં ઉશેટી દેનાર નરેશ હોય અથવા, એની જરૂરિયાત સમજ્યાં છતાં, એને બહુ બહુ તો ધોઈને બાલ્કનીના કઠેડા પર લટકાવનાર સુશીલા હોય – ‘પોતાં’નું સ્થાન તો ચોથી પાયરી પર જ હોય. –

        કદાચ પોતું આમ વિચારતું હશે.  સ્વચ્છતા સ્થાપવી, પાયાનું કામ કરવું – એ બધા સમાજોમાં હલકું કામ ગણાયું છે. 

       દલિત સમાજની વ્યથા ‘પોતાં’ ના વિચારોમાં પ્રતિબિંબિત  થતી હશે? કદાચ, બધા સમાજોમાં પ્રવર્તમાન વિષમતાઓનું, વર્ગવિગ્રહોનું આ એક કારણ છે. ‘પોતું’માં એને ઉજાગર કરવાનો મેં પ્રયાસ કર્યો છે.

      હવે એનું સ્વ -વિવેચન ….

     આખી વાર્તા એક રુપક છે. ચાર પાત્રો – નરેશ, સુશીલા, બાબલો અને પોતું. નરેશ અને પોતું અનુક્રમે સમાજના શાસક અને શોષિત વર્ગનાં પ્રતિકો છે. સુશીલા એ આ બેની વચ્ચેનો અર્ધશોષિત  નારી સમાજ છે. વાચકોના પ્રતિભાવોએ આ ત્રણને લક્ષ્યમાં લીધાં છે.

      પણ બાબલો? કોઈની નજર તેના તરફ ગઈ નથી. તે નિર્દોષ ભૂલ કરે છે; અને એના નસીબમાં લપડાક ખાવાનું જ લખાયું છે. સાંપ્રત સમાજ વ્યવસ્થામાં ભાવિ પેઢીની હાલત અને તેના ભવિષ્ય તરફ અહીં અછડતો અને પરોક્ષ અંગુલિનિર્દેશ કરવાનો પ્રયત્ન કરેલ છે.

      ઘણાંએ પુરુષ પ્રધાન સમાજના પ્રતિક તરીકે નરેશને સપાટામાં લીધો છે. પણ સૈકાંઓથી રોટલી કમાનાર – બ્રેડ અર્નર – તરીકે પુરુષની માનસિકતાનું તે પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. બહારની દુનિયાના સંઘર્ષો વચ્ચે ઘરના સર્વાઈવલની જવાબદારી અદા કરનાર, તેની સાથે ભાગ્યે જ કોઈએ સહાનુભુતિ વ્યક્ત કરી છે. કદાચ સુશીલા તેની વ્યથાને વધારે સારી રીતે સમજે છે. માટે તો તે બીજા જ દિવસે ઊઠીને ઘરમાં બધું સમેસૂતર કરી નાંખે છે. કદાચ પતિ – પત્ની વચ્ચેની આ સંવાદિતા પોતું સમજ્યું હોય – એમ ન હોય?

       કદાચ વાચકો મારા વિચારો સાથે સમ્મત  ન થાય; પણ રોજિંદા ગૃહજીવનમાં અવારનવાર બનતા આવા સાવ નાનકડા પ્રસંગો, લઘુકથાના પોતમાં વણાઇને વિચારોની પ્રચંડ આંધી જન્માવી શકે છે – એ ‘પોતું‘ ની ફલશ્રુતિ મને જણાઇ છે. 

      આ બાબત મારું બહુ જ્ઞાન નથી; પણ એ વાર્તા લખી, ત્યારે સાહિત્યના આ પ્રકાર મારે માટે સાવ નવો જ હતો. ‘માત્ર લેખક જ કહ્યા કરે. -એમ નહીં; પણ ‘વાચક પણ વિચારતો થઈ જાય.’ – એવો આશય જરૂર હતો.લેખકને શું કહેવું છે; તે બહુધા ગર્ભિત રાખીને, વાચકોના અવનવા અને વિવિધ પ્રકારના પ્રતિભાવો જન્માવવાની એનામાં ક્ષમતા છે – એ સત્ય ‘પોતું’એ સિધ્ધ કરી દીધું છે. એ પ્રતિભાવોથી આ  વાત સિધ્ધ થતી મેં નિહાળી.

આવું છું.-નીલમબેન દોશી

..
‘મમ્મી, આજે હું મા બની છું. તમારી વ્યથા સમજાય છે. પણ પપ્પા, એક વાર બધું ભૂલીને મને માફ કરીને મારા નાનકડા દીકરાને જોવા,રમાડવા નહીં આવે ? નાની હતી ત્યારે મારી કેટલી ભૂલો, તોફાન તમે હસતા મોઢે માફ કર્યા છે. આજે પણ તમે મને માફ નહીં કરી શકો ? કોઇ વાંકગુના વિના મારું બાળક નાના,નાનીના પ્રેમથી વંચિત રહેશે ? તમારી ઇચ્છા વિરુધ્ધ મેં લગ્ન કર્યા.મારી જિંદગી જાતે જીવવાનો અધિકાર ભોગવવાની મેં ભૂલ કરી. પણ એકવાર..બસ એકવાર મારા આ નાનકડા દીકરાને આશીર્વાદ નહીં આપો ? ‘

ફોનમાં પડઘાતા પુત્રીના શબ્દો આશાબેનના અંતરમાં ઉથલપાથલ મચાવી રહ્યા હતા. બે વરસથી ધીરજ રાખીને પતિના સોગંદ પાળી પુત્રીને નહોતા મળ્યા.પણ આજે હવે…

એ બપોરે જમીને શાંતિભાઇ આડા પડખે થયા હતા ત્યાં મનોમન કશો નિર્ધાર કરી આશાબહેને ધીમેથી સૂતેલ પતિ સામે નજર કરી ને હળવેકથી દરવાજો ખોલ્યો,
’ પાંચ મિનિટ ઊભી રહે. હું પણ આવું છું. ’

પાછળથી પતિનો…ના, ના, એક બાપનો ભીનો ભીનો અસ્ફૂટ અવાજ….!

હાસ્ય સપ્તરંગ (૩૧)બચી અને બકો-કલ્પના રઘુ-

Posted on April 4, 2016 by Pragnaji
અમદાવાદમાં મારી એક મિત્ર બચી રહેતી હતી. હંમેશા તેને દરેકને બકા કહીને સંબોધવાની આદત. પછી સામેની વ્યક્તિ ઉંમર કે કદમાં નાની હોય કે મોટી …

અમને તો ભાઇ મજા આવતી આ ઉંમરે, અમને કોઇ બકા કહીને બોલાવનાર છે. સાચું કહું તો અમને આ બકા સાંભળવાની આદત પડી ગઇ હતી. ના બકા … , જો બકા … , હા બકા … , પછી બકા એવું થયુંને … , વિગેરે વિગેરે અને અમે સૌ ટેવાઇ ગયા હતા, તેના ‘બકા’થી.

પરંતુ એક વખત ભારે પડી ગઇ. મુંબઇથી તેના સાસુ-સસરા દસ દિવસ માટે મહેમાન બનીને બચીના ઘરે આવ્યાં હતાં. ડાઇનીંગ ટેબલ પર સસરાજી જમવા બેઠા હતા. કડક સાસુમા બાજુમાં બેસીને છાપુ વાંચતા હતા. સસરાને ખાતાં ખાતાં ઢોળવાની આદત. ખાઇ રહ્યાં પછી બચી થાળી લેવા આવી. અને બોલાઇ ગયું … બકા, બહુ ઢોળે છે … અને સાસુ છાપાંમાંથી મોઢું બહાર કાઢી ચોંકી ગયા … બચીની જીભ બહાર નીકળી ગઇ … સસરાની આંખો પહોળી થઇ ગઈ … સસરાથી બોલાઇ ગયું … હેં!!!

અને ત્યારથી એ ઘરમાં જયારે સાસુ-સસરા આવે ત્યારે એક નિયમ બની ગયો. સસરા જમે … સાસુ પીરસે અને સાસુ થાળી ઉપાડે … ભારે થઇ ભાઇ આ ‘બકાએ’ બચીને બચાવી લીધી … સસરાની સરભરામાંથી … હંમેશ માટે!!!!!

કલ્પના રઘુ

એક માઈક્રોફીક્ષન-પી. કે. દાવડા

એક માઈક્રોફીક્ષન

પત્ની સરલાના ચડાવ્યાથી, સુધીર પિતા પ્રાણલાલને વૃધ્ધાશ્રમ દાખલ કરાવવા એક મોટીસંસ્થામાં લઈ આવ્યો. સંસ્થાપકના ઓરડામાં દાખલ થતાં જ સંસ્થાપક ઊભા થઈ ગયા અનેબોલ્યા, “આવો આવો પ્રાણલાલભાઈ ઘણાં વખતે દેખાયા!”. પ્રાણલાલે કહ્યું, “ત્રણ વર્ષથીરીટાયર થઈ ગયો છું, કંઈ દાનમાં આપી શકું એમ નથી, એટલે ત્રણેક વરસથી નથીઆવતો.”

સુધીર બોલ્યો, “ અરે! તમે એકબીજાને ઓળખો છો?”

સંસ્થાપકે કહ્યું, “ત્રીસ વરસથી ! ત્રીસ વરસ પહેલા એ તને અમારા અનાથાલય વિભાગમાંથીલઈ ગયેલા, ત્યારથી.”

સુધીર સ્થિર થઈ ગયો, એની આંખો ભીની થઈ ગઈ, એ પ્રાણલાલને લઈ ઘરે પાછો ફર્યો.

ઘણાં વરસ બાદ, સરલાનો દિકરો એને આ જ સંસ્થાના વૃધ્ધાશ્રમમાં મૂકી ગયો.

(૧૦૩ શબ્દો)

-પી. કે. દાવડા

માઇક્રોફીક્ષન (૮૪) અલ્ઝાઈમર -નિરંજન મહેતા

સુરેખા અને સુકેતુ સંસાર એટલે અમે બે અમારા બે. દીકરી પરણાવી તે મુંબઈ બહાર અને દીકરો રસેશ અમેરિકામાં ભણ્યો અને ત્યાં જ સ્થાયી થયો.

છેલ્લા પાંચ વર્ષથી કોઇને કોઈ બહાને તે મુંબઈ આવવાનું ટાળતો. અરે છેલ્લા બે વર્ષથી પોતાની માને અલ્ઝાઈમરની બીમારી લાગુ પડી હતી પણ તે માટે પણ તેને ફુરસદ ન હતી. એ તો સુકેતુ શાંત અને ધીરજ સ્વભાવવાળા એટલે બધું સંભાળી લેતા અને સુરેખાની ચાકરીમાં કોઈ કમી ન આવે તેનું ખાસ ધ્યાન રાખતા.

જ્યારે પણ ઘરની ડોરબેલ વાગે ત્યારે સુરેખા બોલી ઉઠે કે મારો રસેશ આવ્યો. પણ અંતે તેને નિરાશ થવું પડતું.

અને એક દિવસ ડોરબેલ વાગી અને સુકેતુએ દરવાજો ખોલ્યો તો ખરેખર સામે રસેશને ઉભેલો જોયો. ‘સુરૂ, તારો રસેશ આવી ગયો’ કહેતા સુકેતુએ સુરેખાને બૂમ મારી.

સુરેખા તો ભાવવિભોર થઇ ગઈ અને બોલી, ‘વિના ખબરે મોડો મોડો પણ તું આવ્યો ખરો. કૃતિ ક્યાં છે?’

‘મા, કૃતિ તેની મા પાસે છે. તેમને અલ્ઝાઈમર છે અને તેની પાસે કોઈ ન હોવાથી અમે તેને કાલે અમારી સાથે અમેરિકા લઇ જશું. તેની તૈયારીને કારણે કૃતિ આવી શકે એમ નથી એટલે હું એકલો જ તમને મળવા આવ્યો છું.’

નિરંજન મહેતા

માઈક્રોફિક્શન વાર્તા(80) સ્નેહ-સંમેલન-નિરંજન મહેતા

સ્નેહ-સંમેલન

કેટરરની ઓફિસમાં એક યુગલ એક સ્નેહ-સંમેલન માટે મેનુ નક્કી કરી રહ્યું હતું. કોઈ પણ જાતની ચર્ચા વગર એકબીજાની પસંદગી પર ત્વરિત મહોર મારતા જોઈ મેનેજર પણ નવાઈ પામ્યો કે આ પહેલા આવું કોઈ યુગલ આવ્યું નથી કે આમ ફટાફટ નક્કી કર્યું હોય. ન કોઈ મતભેદ, ન કોઈ તડજોડ. નહી તો સામાન્ય રીતે બહુ ચર્ચા પછી અંતે સ્ત્રી શક્તિનો જ વિજય થાય અને મેનુ ફાઈનલ થાય.

અકલ્પ્ય સમયમાં બધું સમુસૂતરૂં પાર પડ્યા બાદ મેનેજરથી ન રહેવાયું એટલે બોલ્યો કે મારા અનુભવ મુજબ આ પહેલા આટલું જલદી અને વગર ચર્ચાએ બધું નક્કી કર્યું હોય તેવું બન્યું નથી. શું તમારી લગ્નજયંતિ છે? તમારા બન્ને વચ્ચે જે તાલમેલ છે તે સરાહનીય છે. મારા અભિનંદન અને આમ જ તાલમેલ બનાવી રાખો એવી શુભેચ્છા.

બન્નેએ એકબીજા સામે જોઈ મંદ સ્મિત કર્યું અને પછી યુવતી બોલી, ‘સાહેબ, આભાર. પણ અમે તમારા અભિનંદનને લાયક નથી કારણ આજ સુધી અમારા પાંચ વર્ષના લગ્નજીવનમાં કોઈ તાલમેલ ન હતો અને ભાગ્યે જ એકબીજા સાથે સહમત થયા હતા. વાત વધુ બગડે તે પહેલા અમે છૂટાછેડાનો નિર્ણય લીધો જે અમને કાલે મળી ગયા છે. પણ અમે મિત્રો તરીકે રહીશું એ પણ નક્કી કર્યું હતું એટલે બધી કડવાશ ભૂલી છૂટા પડતા પહેલા એક સારી યાદગીરી રાખવા અમે અમારા સ્નેહીજનો અને મિત્રોને માટે એક સ્નેહ-સંમેલન યોજ્યું છે, જેથી આગળ જતા મિત્રો તરીકે અમારી વચ્ચે તાલમેલ બની રહે. એટલે જ અહી આવતા પહેલા નક્કી કર્યું હતું કે આ નવા તાલમેલની શરૂઆત કોઇપણ ચર્ચા ને મતભેદ વગર મેનુથી કરીશ. અમે એમાં સફળ થયા છીએ તેનો આનંદ છે.’

 

નિરંજન મહેતા

માઈક્રોફિક્શન વાર્તા(78)ભિખારણ! ચીમન પટેલ ‘ચમન’

શહેરના એક ચાર રસ્તાના ક્રોસીંગ પર ગાડીઓની ભારે ભીડ હોય છે, અને લાઈન પણ ખાસી લાંબી થઈ જાય છે! આ સમયમાં ભીખ માગતી એક અમેરિકન સ્ત્રીને, બારી ખોલી ડોલર આપવાનો મારો ક્રમ પડી ગયો છે!

         આજે મને ઓળખી જઈ એ મારી ગાડી પાસે પહોચી ગઈ! બારી ખોલી હું બોલ્યો; ‘મેમ, મારી નોકરી છૂટી ગઈ છે એટલે હું તમને ડોલર આપી શકુ એમ નથી, સોરી!’ હું બારી બંધ કરવા જતો’તો ત્યાં એ બોલી; “વેઈટ, સર.!” એની થેલીમાં હાથ નાખી, ડોલર ધરી એ બોલી; ‘સર, ડોલરની જરૂરત હવે તમારે વધારે છે!’

      ચીમન પટેલ ‘ચમન’        

                                      

 

માઈક્રોફિક્શન વાર્તા-(77)-પછાત-મધુરિકા શાહ

માનવ સેવા એજ સાચી સેવા  અને એજ પ્રભુ ની સેવા એવું માનતા  પતિ પત્ની પ્રિયા  અને આનંદે પોતાનું જીવન આદિવાસી  લોકોને સમર્પણ કર્યું ,એટલું જ નહિ પોતાના સંતાનો કે પરિવાર વિસ્તારવાનો વિચાર પણ ન કર્યો,લગ્ન સાત ફેરામાં સાત વચન હતા કે આદિવાસી લોકોને  સાક્ષર કરશું ,તીબીબી સહાય કરશું ,એમનો ઉત્કર્ષ કરશું ,સ્ત્રી વિકાસ કરશું ,બાળ સૌરક્ષ્ણ કરશું ,સ્વચ્છતા લાવશું અને એક બીજાના પુરક બની વિશ્વ જ કુટુંબ એવી ભાવના રાખશું અને માટે જ એમને પોતાના બાળકો ન્હોતા.

આનંદે પોતે નાનકડી હોસ્પિટલ પણ બનાવી હતી ,જ્યાં દર્દી અને પ્રસ્તુતા સ્ત્રી આવતા  બન્ને સાથે મળી સ્ત્રી શિક્ષણ સાથે તબીબી સારવાર આપતા એમનું સ્વપન હતું કે આ વિસ્તારના આદિવાસી સ્ત્રી-પુરુષોની એવી પેઢી તૈયાર કરવી કે જે પોતાના જાતભાઇઓને પણ ભણાવી શકે અને અજવાળાના માર્ગે આગળ જવાની પ્રેરણા આપી શકે.

પ્રિયા આજે આદિવાસી સ્ત્રીને ભણાવવા જવાની હતી  આનંદ પણ સાથે ગયો ,વ્યવસાયે ડૉ હતો માટે ત્યાં જઈ  લોકોને સ્વાસ્થય વિષે સજાગ કરતો ,હોસ્પીટલમાં અચાનક એક સ્ત્રી આવી પ્રસ્તુતિની વેદના સાથે અને પ્રસ્તુતિ થઇ, બાળકી જન્મી પરંતુ માં ન બચી. આ નવજાત બાળકને એક પછાત આદિવાસી સ્ત્રીએ પોતાના બાળક સાથે બીજી છાતીએ સ્તનપાન કરવાતા જોઈ પ્રિયાનું માતૃત્વ જાગી ઉઠ્યું, આનંદે બાળકી પ્રિયાના ખોળામાં મુકી.

અને આજે વીસ વર્ષ પછી પ્રિયાને પછાત આદિવાસી બાળકીએ એક સંપૂર્ણ સ્ત્રી – માં બનાવી.    

 

માઈક્રોફિક્શન વાર્તા-(76)ડ્રામાં ક્વીન-અર્ચના શાહ

ઘણું ભણેલા અનિલને એમની પત્ની નીલા વધુ પડતી અભણ,ભાવુક લાગતી એમની સતત ફરિયાદ હતી કે નીલા વધારે પડતી  લાગણીવેડા કરે છે. અનિલને  દિવસમાં દસ વાર ફોન કરતી, ફોન ન લાગે તો મેસેજ કરે એકાદ વાર પણ જો મેસેજનો જવાબ ન આવે તો તે ઓફિસે પણ પહોંચી જતી તેના આવા સતત વર્તનથી અનિલ  કંટાળી ગયો હતો ,ક્યારેક  નીલાને સમજાવતા કે આવા ભાવુક થઇ ને વિચારવું અને જીવવું  વેવલાવેડા છે, જિંદગી આગળ વધવાનું નામ છેનીલા એક સરળ સ્ત્રીની જેમ એમની ટીકા સાથે  સહમત થતી અને કહેતી કે હું તમારી વાત સમજુ છું  ને સુધારવાની કોશિશ કરી રહી છું. પરંતુ પચ્ચીસવર્ષ પછી  પણ નીલા સુધરી હોય તેવું ન લાગતું

હવે તો અનિલને તેની સાથે ગુંગળામણ થતી..માટે જ સ્વતંત્ર મિજાજની સ્ત્રી સ્વાતી ગમતી,મનમાં વિચારતો  કે નીલાને  સ્વાતિની ખબર પડશે તો શું કરશે ? કોઈ આડુંઅવડું પગલું તો નહિ લે ને ?શાંતિ થી સમજાવી પડશે.હવે ડ્રામાં ક્વીનથી ડરી ને નથી રહેવું, આઘાત તો લાગશે જ અને ખુબ રોવાધોવાનું કરશે અને દૂખી થશે,પણ આજે હિંમત કરી કહેવું જ પડશે.

ત્યાં નીલા રસોડામાંથી આવીને ટેબલ ઉપર ચાહનો કપ અને બિસ્કીટ મુક્યા. અનિલએ કહ્યું કે નીલા બેસ, મારે થોડી વાત કરવી છે અને ગળું ખંખેરી કહ્યું કે મારે છુટા થવું છે. સ્વાતી અને હું, એકબીજા ને ખુબ ચાહિયે અમારા વિચારો સરખા છે અમે સાથે રહેવાનો નિર્ણય કર્યો છે. અનિલને ખબર હતી નીલા ખુબ રડશે એટલે પાણીનો ગ્લાસ ભરી અને રૂમાલ તૈયાર રાખ્યા.  

નીલાએ  ચાહનો કપ ઉપાડ્યો ને રસોડાની સિન્કમાં ઢોળી નાખ્યો. ધીરે રહી ને બોલી , “તો… હવે આગળ શું? જિંદગી આગળ વધવાનું નામ છે ને ?,

 

માયકોફ્રીક્સ્ન વાર્તા (75)કોણ કોને શીખવાડે….. દર્શના વારિયા નાડકર્ણી

મારા 7 વર્ષના દીકરાએ બીજી વખત પૂછ્યું, “હવે કેટલું દુર જવાનું છે” ત્યાં સુધી મેં તેના પ્રશ્નો નો જવાબ ન આપ્યો. પણ ત્રીજી વખત સવાલ પૂછ્યો ત્યારે મેં કહ્યું, “ભૈલા, સાહિત્ય અને કવિતા ની ચોપડી ઉપાડ અને કવિતા ગોખવાની છે તે ગોખી લે ત્યાં સુધીમાં પંહોચી જઈશું. ચોપડી ઉપાડીને ખોલ્યા વગર બારી માં થી બહાર જોતા મનોમન તે બોલ્યો “કવિતા તો હું ગોખી લઈશ પણ મારા કુટુંબ નું શું કરું? મારા સિવાય કોઈને ગણિત ની સમજ નથી. મારી મમ્મી ને કેટલા માઈલ જવાનું છે તે જવાબ આપવાનો હતો તેને બદલે કવિતા ગોખવા બેસાડે છે”.

 

દર્શના વારિયા નાડકર્ણી

https://darshanavnadkarni.wordpress.com