અહેવાલ -રાજેશ શાહ -જાન્યુઆરી -૨૦૨૦

“બેઠક”ની પ્રવૃત્તિ અંગે  અને તેની અસરકારકતા અંગે રાજેશભાઈ નો સુંદર અહેવાલ અહેવાલ અહી પ્રસ્તુત છે. રાજેશભાઈ દિલથી આભાર.

 

“ખુલ્લી બારીએથી”-વાચક -રાજેશભાઈ શાહ

મિત્રો  
બહાર નીકળવાના દરવાજા અનેક હોય છે પણ અંદર પ્રવેશવાનો દરવાજો એક જ હોય છે.લાગણીની અભિવ્યક્તિ હંમેશા ખુલ્લા આકાશની અનુભૂતિ કરાવે છે.વાચક જયારે સર્જક બને છે ત્યારે મનોગત અભિવ્યક્તિ ને શબ્દનો સહારો મળતા અનુભૂતિ પ્રગટ થાય છે.”ખુલ્લી બારીએથી”આજની નવી કોલમમાં રાજેશભાઇએ એમના ગમતા સર્જક હરિભાઈ કોઠારીને પુસ્તકની બહાર કાઢીને અહોભાવ પ્રગટ કર્યા છે.રાજેશભાઈનું સ્વાગત છે.

“શબ્દ બ્રહ્મના સ્વામી પૂજ્યશ્રી હરિભાઈ કોઠારી”
‘બેઠક`- ગુજરાતી લિટરરી ગ્રુપમાં સભ્યોએ નવી શરુ થયી રહેલી કોલમ – “  જે દર શનિવારે રજુ થશે તેને દિલથી આવકારીએ છીએ.મને મારા આદર્શ એવા પ્રિય સાહિત્ય સર્જક પ્રાતઃસ્મરિણય પૂજ્યશ્રી હરિભાઈ કોઠારી માટે વિચારો અને મારા અહોભાવ રજુ કરવાનો આનંદ છે.
          મારે જયારે પણ કઈ રજુ કરવાનું હોય, લખવાનું હોય તો મન માં પ્રથમ વિચાર આવે કે વેદ-ઉપનિષદ, શ્રીમદ્દ ભગવદ્દ ગીતા અને પ્રાચીન ગ્રંથોમાં અને માટે શું કહેવાયું છે…”ખુલ્લી બારીએથી” ની વાત આવી એટલે મને Readers Digest જે વર્ષો થી દર મહિને બહાર પડતું હતું તેનું પ્રથમ પાનું યાદ આવ્યું. ઋગ્વેદ નો વૈદિક મંત્ર જ કહે છે દસેય દિશાઓથી અમને કલ્યાણકારી અને ઉમદા વિચારો પ્રાપ્ત થાઓ…અને મુંબઈ ના વિનુભાઈ મહેતા યાદ આવ્યા તે કહેતા કે ઉઘાડી રાખજો બારી….ઘર ની અને મન ની પણ,આ માટે ઘર ની જ નહિ પણ મનની બારી પણ ખુલ્લી રાખવી પડશે.
તો ચાલો, આજે હું મારી કલમ અજમાવું….
      જયારે મારી કલમ મારા મન સાથે એક થાય છે ત્યારે વિચારો ની હારમાળા સર્જાય છે..અને એ સમયે હું મારા મન ને Target આપું છું અને મારુ મન એકાગ્ર થયી ધ્યેય પ્રાપ્તિ માટે લાગી જાય છે. જયારે જયારે, જ્યાં પણ કોઈ વ્યક્તિ જે કાંઈ સર્જન કરે છે અને ત્યારે જો તે કાર્યમાં ખોવાઈ જાય છે, તો ઈશ્વરની ખુબ જ નજીક પહોંચી જાય છે અને ઉત્તમ સર્જનની તકો વધી જાય છે.
મારા આદર્શ રૂપ અને પ્રિય સાહિત્ય સર્જક વિષે વિચાર કરતા પહેલા મને મારુ મીઠું મધુરું બચપણ યાદ આવ્યું અને સાથે સાથે બાળકોમાં પ્રિય થયેલા લેખકોની યાદો મન માં જીવતી થયી ગયી.બાબુભાઇ સોની, જીવરામ જોશી, યશવન્તભાઈ નાયક, હરીશ નાયક,ગિજુભાઈ કેટ કેટલા નામો અને બાલ સંદેશ, ઝગમગ, ચાંદાપોળી, બાલ જગત, ચક્રમ, વી.જેવા સામાયિકો માનસપટ પર આવી ગયા.
         બાળપણથી જ ભાષા-સાહિત્ય ગમતું…ખૂબ વાંચન પણ હતું જ.ચાંદાપોળીમાં લખેલી ….’એક રાજા હતો’ વાર્તા હજુ મારી પાસે છે.કવિતાઓ પણ લખતો,આજે પણ તે કવિતાઓ વાંચું છું. પણ લગભગ ત્રણેક દસકાઓનો ગેપ પડી ગયો…ભારત દેશ છોડી ને અમેરિકા વસવાનું થયું. અહેવાલો ખુબ લખ્યા પણ સાહિત્ય સાથે ઘરોબો કેળવવાના સંજોગો ઉભા થયા.’પુસ્તક પરબ’ એજ  ‘બેઠક’ સાથે જોડાયો ત્યારે અને વાંચન વધ્યું…કલમ પકડી અને લખવાનું શરૂ કર્યું.
       અને જિંદગીમાં એક દિવસ અનાયાસે જ વળાંક આવ્યો જેણે મને શ્રીમદ્દ ભગવદ્દ ગીતાના પ્રખર અભ્યાસુ, તત્વચિંતક, યુગ પુરુષ, કર્મયોગી, મહામાનવ, પ્રાતઃસ્મરણીય પૂ. હરિભાઇ કોઠારી સાથે મુલાકાત કરાવી દીધી. બે એરિયામાં આવેલી મિલપીટાસની વૈષ્ણવ હવેલીમાં દર્શન કરવા ગયો હતો. ત્યાં પૂ.હરિભાઈ કોઠારીનું વિડિઓ દ્વારા મનનીય પ્રવચન સૌ વૈષ્ણવો સાંભળતા હતા…હું પણ બેસી ગયો…અને આ એક કલાકના પ્રવચને મારુ જીવન બદલી નાખ્યું. હું તેમના વિડિઓઝ, પુસ્તકો અને પ્રોગ્રામોમાં ઊંડો ઉતારતો ગયો…તેમના પ્રવચનો સાંભળતો ગયો….તેમના મનોભાવોને માણતો ગયો…જ્ઞાન સાથે ભક્તિ નો પ્રકાશ મળતો ગયો …અને મન ને નવી દિશા મળી ગયી..વિચારોને પાંખો મળી, મનની પાંખો ફેલાવવાનો અવકાશ મળ્યો…
      આપણી માતૃભાષા ગુજરાતીના પ્રખર જ્ઞાની,વક્તા,તત્વચિંતક પૂ. હરિભાઈ કોઠારી નો જન્મ વર્ષ 1939માં અને  2011ના વર્ષ માં દેહવસાન થયું તે 72 વર્ષના જીવનકાળ દરમ્યાન તેમણે લગભગ સાડા પાંચ દાયકા સુધી સાહિત્યની સેવા કરી અને કરાવી.તેમનામાં સાક્ષાત સરસ્વતીદેવીનો વાસ હતો. તેમની વાણીમાં પણ સાક્ષાત સરસ્વતીદેવીનાં દર્શન થતાં હતાં. આવા મહાન ગુજરાતી પૂ. હરિભાઈ કોઠારી ગુજરાતનાં ગામેગામ ગયા છે, પ્રવચનો કર્યા છે અને એવી જ રીતે સમગ્ર દુનિયામાં પ્રવચનો કર્યાં છે. પણ સફરની શરૂઆત સ્વાધ્યાય પરિવાર અને શાળામાં જઈ જ્યાં તક મળે ત્યાં પ્રવચન આપી કરી.   25000 થી વધુ મનનીય વ્યાખ્યાનો, યુ.કે, મોરેશિઅસ, નેપાળ, દુબઇ, મસ્તક, યુ.એસ.એ, સિંગાપોર, હોંગકોંગ, એન્ટવર્પ (બેલ્જિયમ), જેવા અનેક દેશોમાં પ્રવચનો ની હારમાળા, 550 થી વધુ CD, 51થી વધુ પુસ્તકો, શબ્દો ઓછા પડે અન્ય માટે માર્ગદર્શક બની રહે એવું તેવું વ્યક્તિત્વ.તેમણે આપણી માતૃભાષા ગુજરાતી માટે અસંખ્ય કાર્યો કર્યા છે. વેદો, ઉપનિષદો, ભગવત ગીતા જેવા મહાન ગ્રંથોનું અપાર જ્ઞાન હતું, એમનાં અનુભવમા ઉંડાણ,પરંતુ આલેખનમાં સરળતા અને સહજતા છે. હ્રદયની ઉર્મીઓને સરળ રીતે સમજાવીને વાસ્તવ સાથે જોડીને શ્રોતા-વાચક-ભાવકના મન-હૃદય સુધી વાત પહોંચાડનારા હરીભાઈના ખૂબ જાણીતા વાક્યો…અને સંદર્ભ જેને સૌ આજેય યાદ કરે છે….તે હવે લખું છું…
-જ્ઞાનથી આંખ આંજવી,
  ને માંજવુ મન ભક્તિથી’
– શ્યામ! તારી બંસી થયી ને બજવું છે જગ મારે;
   સુર છેડવા, કેવા, ક્યારે? તે જોવાનું તારે!
– જરા હસતા રમતા જીવો, જીવન બદલાઈ જશે,
  શિરે ભાર લઈને ફરશો તો જીવન કરમાઈ જશે.
– ગાદલાં બિછાવવામાં રાત તો વહી ગયી,      
  ઊંઘવાનું રહી ગયું અને સવાર થયી ગયી..
-પ્રભુ, આનંદરૂપે આપ મારા ઘર વિશે વસજો,
 બનો ઉત્સાહનું એ સ્થાન ને  સૌનો વિસામો હો!
 સુખી ને સાથ એમાં હો, દુઃખી ને પણ દિલાસો હો!
 પ્રભુ, નાનકડું ઘર મારું, સદા તારું જ મંદિર હો!
– હું તારી બોલાવું જે, પ્રભુ! મારી ખબર તું લે;
 આ તો તારી મારી બે ની વાત છે, કોઈ ત્રીજું ના જાણી લે!
        લગભગ સાડા પાંચ દાયકા સુધી તેમના ચાહકો તેમને સાંભળતા રહ્યા, માણતાં રહ્યા..પ્રત્યેક દિવડીને પોતાનું નિજી અસ્તિત્વ હોય છે. જે પોતાની આગવી અસ્મિતા પ્રગટ કરે છે.શ્રી હરિભાઈ જેવા એક દિવા માંથી હજારો દિવા પ્રગટતા રહ્યા…શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતા ના અમૃતરસનું પાન કરતાં કરતાં સૌ કર્મ યોગ, જ્ઞાન યોગ અને ભક્તિ યોગમાં ખોવાઈ ગયા.
         મારા અદર્શમૂર્તિ, પ્રેરણામૂર્તિ એવા સાહિત્યકાર, તત્વચિંતક અને પ્રવચનકાર પૂ.હરિભાઇ કોઠારી ની યાદો ને તેમના પ્રવચનો અને પુસ્તકોમાં થી બહાર લાવી,મારા મનના અહોભાવો પ્રગટ કરવાની અને આપની સમક્ષ મુકવાની જે તક મળી છે તેને હું મારું અહોભાગ્ય સમજુ છું અને ધન્યતા અનુભવું છું.
  ભારત થી અમેરિકા આવ્યો તેનો ખાસ લાભ એ થયો કે સાહિત્ય સર્જનની મારી સફરમાં મારા મનની યોગ્ય માવજત કરતો ગયો, અમેરિકા નું મનગમતું આકાશ મળ્યું, તકો થી ભરેલી સ્વપ્નમય ધરતી મળી અને ગુજરાતી ભાષા સાહિત્યના આપના જેવા પ્રેમીઓ મળ્યા.
રાજેશ શાહ -પત્રકાર -ગુજરાત સમાચાર

‘બેઠક’ના સહસંચાલક 

૪૪ – કવિતા શબ્દોની સરિતા – રાજુલ કૌશિક

બહુ મઝાની વાત બની. હમણાં બે દિવસ પહેલાં ફેસબુક પર પતિને રાખડી બાંધતી પત્નિએ ફોટો શેર કર્યો હતો. શક્ય છે એ ભાઈની બહેન દૂર દેશાવરમાં રહેતી હશે અને ભાઈને સ્વહસ્તે રાખડી બાંધવા આવવાની તક કે શક્યતા નહી હોય અને વળી આ નાનકડા પરિવારમાં અન્ય કોઈ એવી વ્યક્તિ નહી હોય જે એ દૂર રહેતી બહેન વતી રાખડી ભાઈને બાંધી શકે.
અને ત્યારે જ એવો વિચાર આવ્યો કે રક્ષાબંધન એ માત્ર ભાઈ-બહેનનો જ તહેવાર કેમ?
આમ જોવા જઈએ તો રક્ષાબંધન માટે પુરાણથી માંડીને શાસ્ત્રોમાં, ઇતિહાસમાં પણ અનેક અલગ સંદર્ભો જોવા મળે છે.  એવા જ એક સંદર્ભની વાત જોઈએ તો કહ્યું છે કે સિકંદરની પત્નિએ પોતાના પતિના હિંદુ ક્ષત્રુ પોરસને રાખડી બાંધીને પતિને યુદ્ધમાં ન મારવાનું વચન લીધું હતું. મેવાડની રાણી કર્માવતીએ હૂમાયુને રાખડી મોકલીને રક્ષાનું વચન માંગ્યું હતું. હૂમાયુ ક્યાં હિંદુ હતો અને તેમ છતાં એ કાચા સૂતરને તાંતણે બાંધેલી રાખડીનું માન તો એણે ય જાળવ્યું જ હતું ને? ઇતિહાસને ફંફોળીશું તો આવા એક નહીં અનેક ઉદાહરણો મળશે. ઇતિહાસથી આગળ વધીને પુરાણ તરફ જઈએ તો દેવ અને દાનવના યુદ્ધ દરમ્યાન દેવો સામે દાનવોની સર્વોપરિતા જોઈને ઇંન્દ્રની રક્ષા માટે ઇંદ્રાણીએ મંત્રોની શક્તિથી ઉર્જિત રેશમી દોરાને ઇંદ્રના કાંડે બાંધી દીધો. યોગાનુયોગે એ દિવસ શ્રાવણી પૂનમનો દિવસ હતો.
અર્થાત આ નાજુક તાતણાંમાં એટલી તાકાત, એટલી શક્તિ છે જે એક અભયવચન કે કવચ બનીને ક્યાંક કોઈના રક્ષણનું નિમિત્ત બને છે.
અને તો પછી એનો એક અર્થ એવો ય ખરોને કે રક્ષાબંધન એટલે માત્ર ભાઈ-બહેન જ નહીં સંસારના કોઇપણ સંબંધોની રક્ષા કરવાનું બંધન એટલે રક્ષાબંધન?
ભાઈ-બહેન તો સહોદર છે. માતા-પિતા પછી મોટાભાગે ભાઈ-બહેન જેવો અતુટ પ્રેમ તો ભાગ્યેજ કોઈનામાં જોવા મળશે. કદાચ ભાઇ-ભાઈ વચ્ચે સ્નેહની ઉણપ ક્યારેક ઊભી થશે પણ ભાઇ-બહેનના પ્રેમનો તો એ કોઇપણ જાતના વ્યહવાર વગરનો તહેવાર છે. એમાં રક્ષા કરતાંય પ્રેમના, ભાઈ-બહેનના વ્હાલના બંધનની વાત છે. રક્ષા બાંધતી બહેન તો એ સમયે મોટાભાઈ માટે માન-આદર અને નાનાભાઈ માટે ભરપૂર વ્હાલની જ લાગણી જ ઠલવતી હોય છે. એમાં ક્યાંય કોઈ વચન-બંધન કે અપેક્ષા હોતી જ નથી. આ તો સ્નેહ-સંબંધોના બંધનની ગાંઠ છે જે રાખડીરૂપે બંધાઈ રહી છે.
જો રાખડીનો એક અર્થ એવો હોય કે કોઈ વ્યક્તિને પોતાની સુરક્ષા માટે બાંધી લેવી તો ત્યાં વાત માત્ર ભાઈની જ ક્યાં છે? પિતાને તો ક્યારેય રાખડી બાંધી નથી અને તેમ છતાં ક્યારેય પુત્રી હ્રદયમાં આજીવન એની રક્ષા માટે પિતાની બાહેંધરીની ખાતરી હોય છે ને?  
અને પિતાની જેમ જ એવી એક વ્યક્તિ છે જેની સાથે પળે પળ જ નહીં , સાત જન્મ પણ નહીં જન્મ-જન્માંતર સુધી જીવન વિતાવવાનું વચન આપ્યું છે, જેને જીવનના તમામ સુખ-દુઃખમાં સાથ આપવાનું વચન આપ્યું છે, જીવનભર પરસ્પર એકતા, વિશ્વાસ, મનમેળ અને અત્યંત સ્નેહપૂર્ણ વ્યહવાર રાખવાનું વચન આપ્યું છે એની તરફથી પણ વણકહી બાંહેધરી છેડાબંધન સમયે મળી જ જતી હોય છે ને? એટલે જ તો પુરેપુરી નિશ્ચિંત થઈને એ લગ્નવેદી પર સાત ફેરા લે છે ને?
રક્ષાબંધન હોય કે છેડાબંધન, વાત છે દરેક બંધનની,
વળી એક નવો વિચાર- સંબંધોનું બંધન ? સંબંધોમાં બંધન હોય ખરું? એમાં તો માત્ર એકમેકની પરવા હોય. મઝા તો ત્યારે છે જ્યારે સંસારના પ્રત્યેક સંબંધોમાં અને એ પરવાની, એ પ્રેમની, સ્નેહની સૌને ખબર હોય.
એટલે જ બેફામ સાહેબની રચના.. થોડા અલગ શબ્દોમાં
ચાહતમાં એકબીજાની ફિકર હોવી જોઇએ,
આ વાતની તમને-મને ય ખબર હોવી જોઇએ.
આ બહારનું જગત તો વ્યહવારોના ખેલ છે,
દુનિયા ખરી તો દિલની ભીતર હોવી જોઇએ.
 અને એટલે આજે તો આ ભીતરની દુનિયાનું સૌને સ્નેહ મુબારક.
Rajul Kaushik
http://www.rajul54.wordpress.com

રાજેશભાઈ શાહ -વ્યક્તિ પરિચય

મિત્રો આપણી “બેઠક”ના સંચાલક શ્રી રાજેશભાઈ શાહને સૌ જાણીએ છીએ પરંતુ વિગતવાર પરિચય હમણાં જવનિકા દ્વારા આયોજિત પ્રોગ્રામમાં થયો જે આપ સૌ માટે મુકું છું,જાણીતા હાસ્ય કલાકાર અને ડાયરો કલાકારશ્રી સાઈરામ દવે  જેઓને સમગ્ર વિશ્વમાં પ્રસિદ્ધિ મલી છે તેમના વરદ હસ્તે શનિવાર 7 જુલાઈ, 2018 ના રોજ જવનિકા એન્ટરટેઇન્મેન્ટ ના સૌજન્ય થી રાજેશભાઈનું  સન્માન થયું
ગુજરાત  સમાચાર અમેરિકા એડિશનમાં છેલ્લા 11 વર્ષથી પત્રકાર તરીકે સેવાઓ આપતા રાજેશભાઈ શાહ 20 વર્ષ અગાઉ ભારતની માતૃભૂમિને સલામ કરી અમેરિકાને કર્મભૂમિ બનાવી અત્રે સ્થાયી થયા છે. કોમર્સ અને લૉ ગ્રજ્યુએટ એવા રાજેશભાઈએ વતનમાં બેન્ક ઓફ ઇન્ડિયામાં 29 વર્ષ સેવાઓ આપેલી છે
પરદેશની ધરતી પર પણ ગુજરાતી ભાષા – સાહિત્ય, સંગીત અને કલા ના સમૃદ્ધ વારસાને જીવંત રાખી આવનારી પેઢી તેનાથી વંચિત ના રહી જાય તે માટેના સંનિષ્ટ પ્રયત્નો કરતી બેઠક – ગુજરાતી લિટરરી ગ્રુપ, બે એરિયા ગુજરાતી સમાજ – નોર્થેન કેલિફોર્નિયા દ્વારા ગુજરાત ગૌરવ દિવસ ની દર વર્ષે થતી ઉજવણી, શ્રીમય કૃષ્ણધામ- વૈષ્ણવ હવેલી, જૈન સેંટર, સ્વામિનારાયણ મંદિર, ઇન્ડિયા કોમ્યુનિટી સેંટર, મુનિ સેવા આશ્રમ, શંકરા આઈ ફોઉન્ડેશન, અનુપમ મિશન, ઇસ્કોન, આર્ટ ઓફ લિવિંગ જેવી અનેક સંસ્થાઓની પ્રશનીય પ્રવૃત્તિઓને વાંચકો સમક્ષ મુકવાનું કામ તેઓ સુંદર રીતે કરી રહ્યા છે.તેમની પત્રકારત્વની સેવાઓની કોન્સુલેટ ઓફિસ – સાન ફ્રાન્સિસ્કો, એમ્બેસી ઓફ ઇન્ડિયા, વ્હાઈટ હાઉસ, ગુજરાત રાજ્ય સરકાર, ભારતના  માનનીય પ્રધાન મંત્રી નરેન્દ્રભાઈ મોદીએ વ્યક્તિગત રીતે નોંધ લીધી છે અને સૌ ની સરાહના તેઓ પામ્યા છે.
તેમનું પત્રકારત્વનું કામ સુંદરરીતે દીપાવવામાં તેમની પત્ની જયશ્રી શાહ નો મોટો ફાળો છે.

2017 – ગત વર્ષનું બેઠક ના કાર્યક્રમોનું અવલોકન – સરવૈયું……એક પત્રકારની નજરે

-રાજેશભાઈ શાહ 

આજના બેઠકના કાર્યક્રમમાં આવેલ સૌ ગુજરાતી ભાષા અને સાહિત્ય પ્રેમીઓનું હું હૃદયપૂર્વક સ્વાગત કરું છું….. આજે હું બહુજ ખુશ છું કારણકે આજની સુંદર સાંજે બેઠક 2018 ના પ્રથમ કાર્યકમમાં ચાર વર્ષ પુરા કરી પાંચમા વર્ષ માં પ્રવેશ કરે છે. ડિસેમ્બર 2014 થી દર મહિને બેઠકના કાર્યક્રમો યોજાય છે. આજે 2017 ના વર્ષને ભવ્ય વિદાય આપી નવા વર્ષમાં વસંતના વધામણાં લઈ બેઠક ચોથા વર્ષની વરસગાંઠ ઉજવી રહ્યું છે. મનની મેહફીલમાં શોભા વધારનાર અને સાહિત્યની સફરમાં જોડાયેલ આપ સૌ ગુજરાતી ભાષા અને સાહિત્યપ્રેમીઓ આજની બેઠકની શોભા છો.

તમે સૌ બેઠકના કાર્યક્રમની દર મહિનાના છેલ્લા શુક્રવારે આતુરતાથી રાહ જોતા જ હોવ છો અને મનગમતા મિત્રોની સાથે આવી જ પહોંચો છો, તે ખુબજ આનંદ અને ગર્વની વાત છે. અમેરિકા જેવા અતિ વ્યસ્ત જીવનશૈલી ધરાવતા દેશમાં પણ, માતૃભાષા, માતૃભૂમિની મહેક તાજી રાખવા સૌ સતર્ક અને જાગૃત છો.  મારી જોબના કારણે હું મોડો આવ્યો છું પણ બેઠકના ગત પસાર થયેલ સમગ્ર વર્ષનું સરવૈયું લયીને આવ્યો છું.

 મૂળ વાત પાર આવું તે પહેલા અગત્યની થોડી વાત કરવા મારુ મન લલચાય છે. સૌથી પહેલા મારો આનંદ વ્યકત કરી લઉ કે તમે સૌ ખાસ છો અને તમારા સૌમાં કોઈ ને કોઈ ખૂબીઓ અને ખાસિયતો છે. સંગીતનો પ્રોગ્રામ હોય તો સમજાય મારા ભાઈ પણ ભાષાના કાર્યક્રમમાં દરેક પ્રોગ્રામમાં આટલી બધી હાજરી હોય? ..ખુબજ આનંદની વાત છે. સરોવર કાંઠે સો બગલા બેઠા હોય ત્યારે સરોવરની એટલી શોભા નથી વધતી જેટલી સો બગલાઓ સાથે એક રાજહંસ બેઠો  હોય……અહીં તો તમે બધા જ રાજહંસ જેવા છો….પછી તો શું કહેવું? બેઠકની શોભામાં ચાર ચાંદ લાગી જાય છે.

 જેમ જીવનની ઉષા રંગીન અને દિલચસ્પ હોય છે તેમ જીવન ની સંધ્યા પણ અતિ મનોહર અને માનભાવક હોય છે. આજે અહીં આવેલા ઘણા સીનિઅર ભાઈઓ અને બહેનો હું જોઉં છું કેટલા ખુશમિજાજમાં અને આનંદી લાગે છે! દરેકને જીવનમાં દુઃખો, તકલીફો તો રહેવાની જ પણ તેને જોવાનો તમારો સકારાત્મક દ્રષ્ટિકોણ તમારા જીવનમાં નવા રંગો ભરે છે અને તમે જીવનની બીજી ઇંનિંગ્સમાં જીવનના સંધ્યાકાળે જોરદાર ફટકાબાજી કરી જીવનને ઉત્સવ સમજી તેને શણગારવા સક્ષમ બનો છો.

 એક વાત ધ્યાન રાખજો કે ભગવાને તમને આ અતિ દુર્લભ એવો મનુષ્યનો અવતાર આપ્યો છે તો જીવનનું ભાથું બાંધવા પુરી તૈયારી કરજો…..  કારણકે જયારે તમે આ દેહ છોડી ઈશ્વર સમક્ષ હાજર થશો ત્યારે તમને ઈશ્વર બે સવાલ પૂછશે.. બંને સવાલ ફરજિયાત છે…કુલ સો માર્કના પેપરમાં બંને સવાલના પચાસ-પચાસ માર્ક છે… બંને સવાલના જવાબ હા કે ના માં આપવાના રહેશે ..જો એક સવાલ પણ ખોટો પડશે તો મનુષ્ય જન્મ તો ફરી વાર નહીં જ મળે…પણ બીજા જન્મો લેવા પડશે..ધ્યાનથી સાંભળશો ..પહેલો સવાલ ..તમે આ મનુષ્ય જન્મ મળ્યા પછી જીવનમાં આનંદ કર્યો?  …જવાબ આપો. બીજો સવાલ … તમે આ મનુષ્ય જન્મ મળ્યા પછી જીવનમાં આનંદ કરાવ્યો? હવે તમારે જ જવાબ શોધી તમારી જાતે જ પેપર તપાસવાનું છે.

 આપણી પાસે ફૂલદાની હોય તો આપણે કેવી સજાવીએ છીએ? ..કોઈપણ સુગંધ વગરના, મુરઝાયેલા, ઓછા રંગીન ફૂલો મુકતા નથી તેમ આપણું જીવન પણ સુંદર ફૂલદાની છે તેમાં એવા કર્મપુષ્પો મૂકીને તેને સજાવીએ કે જીવન બાગ મહેકી ઉઠે…જીવન સુગંધી બની જાય.

 ચાલો, આપણે હવે બેઠક ની વાત ઉપર આવીયે –   ICC માં ‘બેઠક’ના પ્રણેતા પ્રતાપભાઈ પંડ્યાની પ્રેરણા અને આશીર્વાદથી ગુજરાતી ભાષા માં રસ હોય તેઓને પુસ્તકો વાંચવા માટે મળતા જ હતા..  સૌ ગુજરાતી ભાષા પ્રેમીઓ દર મહિને મળતાં…….પુસ્તકના પીરસણીયા પ્રતાપભાઈએ પહેલા લોકોને વાંચતા કર્યા અને ગુજરાતી ભાષા તરફ આકર્ષણ ઉભું કર્યું અને વાત મગજમાં ઉતારી કે જો ગુજરાતી ભાષા ની ઉપેક્ષા કરાશે અને ગુજરાતી ભાષા નહીં વંચાય તો નવી પેઢી આ અમૂલ્ય વારસાથી વંચિત રહી જશે ..

 2014 ના ડિસેમ્બર માસમાં બેઠકની શરૂઆત થઇ  ….પ્રજ્ઞાબેન દાદભાવાળાએ બેઠકના આયોજનનું કામ હાથમાં શું લીધું કે શરુઆતથી જ ગાડીએ સ્પીડ પકડી અને એક પછી એક સિદ્ધિઓ મળતી જ ગયી..કલ્પનાબેન રઘુભાઇ જે કલ્પના-રઘુના નામથી વધારે ઓળખાય છે તેઓ પણ તેમનામાં રહેલી લેખનની ખાસિયતોથી મહેકી ઉઠ્યા..દરેક બેઠકના કાર્યક્રમો કલ્પનાબેનની પ્રાર્થનાથી જ શરુ થાય ..કલ્પનાબેને અને મેં પ્રજ્ઞાબેનને બેઠકના દરેક કામોમાં સાથ અને સહકાર આપ્યો….તો ગુજરાત સમાચારે  લગભગ દરેક બેઠકના પ્રોગ્રામનો અહેવાલ ફોટા સાથે  ગુજરાત સમાચારની અમેરિકાની આવૃત્તિમાં લખી અને પ્રકાશિત કર્યો …

 પ્રજ્ઞાબેને સૌ પ્રથમ તો સૌને હાથમાં કલમ પકડી લખતા કર્યા …દર મહિનાની બેઠક માં અલગ અલગ વિવિધતાવાળા વિષયો આપ્યા અને લખવાનું શરુ કરવા પ્રેરણા અને પ્રોત્સાહન આપ્યું…..  ‘બેઠક’  લેખક – વાંચક અને ભાષા પ્રેમીઓ વચ્ચે કડી બની …બેઠક ના સભ્યોને વાંચતા અને વિચારતા કર્યા અને સૌ લખવા માંડ્યા.

 સૌ પ્રથમ “શબ્દો ના સર્જન” બ્લોગ દ્વારા નવા ઉગતા લેખકોને મંચ મળ્યું …ત્યારબાદ ‘પુસ્તક પરબે’ વાંચન કરાવ્યું અને નવું સર્જન દુનિયા સમક્ષ મુકાતું ગયું..અમેરિકા માં જ નહિ ભારત અને અન્ય દેશો માં પણ લોકોએ “બેઠક” ના સભ્યોએ લખેલ ગુજરાતી ભાષા સાહિત્ય દિલથી વખાણ્યું…… ઘણા સભ્યોએ કબુલ કર્યું કે ‘બેઠકે’ તો તેઓને તેમની ખોવાઈ ગયેલી માતૃભાષા ફરીથી મેળવી આપી… ઘણા સભ્યોએ તો કહ્યું કે અમેરિકા માં આવ્યા પછી તેઓએ ક્યારેય વિચારેલું નહિ કે તેઓ આવા નિતનવા વિષયો ઉપર લખી શકશે..

 પદમાબેન શાહ (ફ્રિમોન્ટ ) ત્યાસી વર્ષે કોમ્પ્યુટર શીખ્યા…… તેમણે ગુજરાતી લેખો અને કવિતાઓ રાત્રે જાગીને પણ કોમ્પ્યુટરમાં ગુજરાતી ભાષામાં કમ્પોઝ કરી પ્રજ્ઞાબેન દાદભાવાળાને મોકલવા માંડી….. હવે પદમાબેન કનુભાઈ શાહને જ  જુવોને… …સિત્યાશી વર્ષે પણ તેઓ ખુબજ સક્રિય છે અને તેમણે `માં તે માં` પુસ્તક લખ્યું …

 આજે તો પચાસ વર્ષ વટાવેલા સવારે જાગે તો નિસાસા નાખે કે … ..હે ભગવાન હવે લઈ લે…આ તો ગમ્મતમાં કહેવાય..બધે એવું નથી હોતું..કુંતાબેન શાહ, દર્શનાબેન, જયવંતીબેન, વસુબેન શેઠ, જીગીષા બેન ….સૌના માં એવો તો નિખાર આવ્યો છે કે ….શું વાત કરવી?

 તરૂલતાબેન મહેતાએ અને જયશ્રીબેન મરચન્ટે વાર્તા સ્પર્ધા શરુ કરી…વાર્તા સ્પર્ધાથી  આમ બેઠક પાઠશાળા બની  ..સૌને લેખનના નિયમો સરળ ભાષામાં સમજાવ્યા સૌ  ગુરુએ ..મહેશભાઈ રાવલે ગઝલ  વિષયે સૌ સભ્યોને ખુબ જાણકારી આપી…શ્રી પી.કે દાવદાસાહેબે નિબંધ સ્પર્ધાની પાઠશાલા માં સૌ સભ્યોને તૈયાર કર્યા .

બેઠકના સિદ્ધહસ્ત લેખકોના પુસ્તકોનું લોકાર્પણ પણ વર્ષ દરમ્યાન થયું તે આનંદ અને ગૌરવની વાત છે. મે મહિનામાં સપનાબેન વિજાપુરાના `ઉછળતા સાગરનું મૌન` પુસ્તકનું વિમોચન જાણીતા કવિ-ગઝલકાર શ્રી શોભિતભાઈ દેસાઈના હસ્તે થયું… એટલું જ નહિ ..મે મહિનાના બેઠકના પ્રોગ્રામમાં સુરેશભાઈ પટેલ, પ્રતાપભાઈ પંડ્યાની ગૌરવભરી ઉપસ્થિતિમાં શોભિતભાઈ દેસાઈ લેખિત બે પુસ્તકો -`હવા પર લખી શકાય` અને ‘અંધારની બારાખડી’નું વિમોચન કરવામાં આવ્યું…..જૂન મહિનામાં તરૂલતાબેન મહેતાનો ચોથો વાર્તા સંગ્રહ – ‘સંબંધ’ – પ્રતાપભાઈ પંડ્યાને અર્પણ કરાયો અને તેનું વિમોચન થયું ..અઢારમી ડિસેમ્બરે જયશ્રીબેન મર્ચન્ટના બે કાવ્ય સંગ્રહો – ‘વાત તારી ને મારી છે’ અને ‘લીલોછમ ટહુકો’નો ઈમેજ પ્રકાશન વતી મુંબઈમાં લોકાર્પણનો ભવ્ય કાર્યક્રમ યોજાયો ….. ત્રેવીસમી ડિસેમ્બરે પદ્માબેન કનુભાઈ શાહના પુસ્તક  – માં તે માં – નું વિમોચન કવિ અને વૈજ્ઞાનિક ડો. દિનેશ ઓ.શાહના વરદ હસ્તે કરવામાં આવ્યું

 ગુજરાતી ભાષા – સાહિત્ય જગતમાં સૌના જાણીતા અને માનીતા પ્રતિભાશાળી વ્યક્તિત્વ ધરાવતા મહાનુભાવોને વર્ષ દરમ્યાન બેઠકના કાર્યક્રમોમાં આમંત્રણ અપાયું અને બેઠકના સભ્યોના આંનદનો તો પાર ના રહ્યો….   બેઠકના જાન્યુઆરી અને એપ્રિલ મહિનાના કાર્યક્રમમાં જાણીતા કવિયત્રી,વિવેચનકાર, ભાષાતજજ્ઞ અને ગુજરાત વિદ્યાપીઠમાં ગુજરાતી વિભાગના હેડ ડો. ઉષાબેન ઉપાધ્યાયને આમંત્રણ આપ્યું હતું…..

મનીષાબેનના પ્રોત્સાહનથી 27મે ના રોજ બેઠક ના કાર્યક્રમ માં કવિ અને ગઝલકાર સૌના માનીતા શોભિતભાઈ દેસાઈએ ગઝલોની જોરદાર રજુઆત કરી જમાવટ બોલાવી સૌને આનંદ -આનંદ- કરાવ્યો હતો……આજ કાર્યક્રમમાં પ્રતાપભાઈ પંડ્યાનું અખિલ  ભારતીય સાહિત્ય પરિષદના ગુજરાત ખાતેના અધ્યક્ષ તરીકે નિમણુંક થવા બાદલ સુરેશમામાના વરદ હસ્તે શાલ ઓઢાડી સન્માન કરવામાં આવ્યું હતું……

 તો ફરી મનીષાબેન 9મી જૂને ગુજરાત સરકારના વહીવટી અધિકારી અને જાણીતા કવિ-લેખક સૌના જાણીતા ભાગ્યેશભાઈ જ્હાએ તેમના માનનીય વિચારો રજુ કરવા લઇ આવ્યા સર્જક સાથે પ્રેક્ષકોને  સાહિત્ય રસમાં ડૂબાડયા હતા …….28મી જુલાઈના રોજ બેઠકના કાર્યક્રમમાં ગુજરાત સરકારના માજી શિક્ષણ નિયામક, 37 વર્ષોથી શિક્ષક તરીકે સેવાઓ આપનાર, ‘ભાર વગરનું ભણતર’નું અભિયાન ચલાવનાર ડો. નલીનભાઇ પંડિત અને તેમના પત્ની દેવીબેન પંડિતે ખાસ મહેમાન તરીકે ઉપસ્થીત રહી તેમના વિચારો સૌને કહ્યા ……

 16 સપ્ટેમ્બરે સમગ્ર વિશ્વમાં જેમની ખ્યાતિ પ્રસરી છે તેવા ગીત – સંગીતની દુનિયાના બાદશાહ અસિત દેસાઈ અને હેમાબેન દેસાઈએ બેઠકના પ્રોગ્રામ માં હાજરી આપી સૌને આનંદવિભોર કર્યા …….આવી પ્રાતિભાશાળી અને વિશિષ્ટ વ્યક્તિઓને મળવાનું સદ્ભાગ્ય ઘેર બેઠા મળે અને તે પણ ખુબ નજીકથી મળવા મળે ….બેઠક ના સભ્યો અને સૌ હાજર રહેનાર ગુજરાતી ભાષા પ્રેમીઓના આનંદનો તો પાર ના રહ્યો…સૌએ સાહિત્ય અને સંગીતનો ભરપૂર આનંદ લૂંટ્યો

 વર્ષ દરમ્યાન ઘણા મહત્વના પ્રસંગો બેઠક દ્વારા યોજાયા..તેમાં ખાસ તો ડિસેમ્બર 2017 માં અમદાવાદ ખાતે પ્રજ્ઞાબેન દાદભાવાળાએ ટૂંકી મુલાકાત લીધી ત્યારે ત્યાં પણ બેઠકનો પ્રોગ્રામ યોજી સૌ ગુજરાતી ભાષા અને સાહિત્ય પ્રેમીઓને ભેગા કર્યા અને અમેરિકાની બેઠક, શબ્દોનું સર્જન બ્લોગ વિ. નો વિસ્તૃત એહવાલ આપ્યો ..આ પહેલા લોસ એન્જેલસમાં પણ બેઠકનું આયોજન કરવાનો સફળ પ્રયાસ પ્રજ્ઞાબેને કરેલ તે માટે તેમને અભિનંદન ઘટે છે…..

 હવે ‘બેઠક’ માત્ર વાંચન કે સર્જન પુરતી નથી રહી. ભાષાને વિસ્તારવા વાંચન સર્જન સંગીત જેવા અનેક માધ્યમો દ્વારા ભાષાનો નિઃસ્વાર્થ પ્રચાર કરવા બેઠક સક્રિય રહી છે .14મી મે ના રોજ બેઠક દ્વારા `ગુજરાત ગૌરવ દિવસ` ની દર વર્ષની જેમ ભવ્ય ઉજવણી કરવામાં આવી જેમાં સપ્તક ગ્રુપે-સંગીત, સહિયર ડાન્સ ટ્રુપે – નૃત્ય અને “બેઠક રંગમંચ”  ના સભ્યોએ ગુજરાતની ઓળખ સમી અને ભાતીગળ નાટ્ય કલા – ભવાઈ રજુ કરી…..કોઈને સ્વપ્ને પણ ખ્યાલ ન હતો  કે અમેરિકાની ધરતી ઉપર એટલા જોરશોરથી અસલ જેવી જ ભવાઈ ભજવાશે…તો .11મી ઓગસ્ટ ના રોજ `બેઠક રંગમંચે` બે ગુજરાતી નાટકો – `ખિસ્સા ખાલી..ભપકા ભારી` અને `પપ્પા, ટાઈમ પ્લીઝ` રજુ કરી સૌને દંગ કરી દીધા.

બેઠકના આયોજક પ્રજ્ઞાબેન, આયોજનમાં સહાય કરનાર કલ્પનાબેન, મેં  તથા સૌ બેઠકના સૌ સભ્યોના દિલ માં – દિલ માંગે મોર – એ પ્રમાણે હજુ ને હજુ વધારે નૂતન અને ઉત્તમ સાહિત્ય સર્જન કરવાની ઇચ્છાએ જોર પકડયુ … પ્રજ્ઞાબેને જયારે જાહેર કર્યું કે તેઓ બેઠકના બ્લોગ ઉપર અઠવાડિયાના દરેક દિવસે નવા વિભાગો શરુ કરી કરવા જઈ રહ્યા છે ત્યારે સૌએ તેમને અભિનંદન આપી વધાવી લીધા હતા.

 બેઠકના બ્લોગ ઉપર દર સોમવારે – પોતાનો બહુજ જાણીતો થયેલ બ્લોગ ચલાવનાર રાજુલબેન કૌશિક દ્વારા હકારાત્મક અભિગમ……, દર મંગળવારે – ગીતાબેન ભટ્ટ દ્વારા `એવું કેમ` વિભાગ…… દર બુધવારે – અનુપમભાઇ બુચ દ્વારા ‘અભિવ્યક્તિ’ વિભાગ………….. દર ગુરુવારે – બેઠકના સહ-આયોજક કલ્પનાબેન રઘુભાઇ દ્વારા `શબ્દ ના સથવારે` વિભાગ….., દર શુક્રવારે – સુરેશભાઈ જાની દ્વારા `અવલોકન` વિભાગ….  દર શનિવારે – બેઠકના સક્રિય સભ્ય અને યુવાવર્ગના પ્રતીક  – દિપલ પટેલ `વાંચના`  વિભાગ….અને દર રવિવારે – ધનંજય સુરતીએ તેમણે લખેલી ડાયરી – `ડાયરીના પાના` નો વિભાગ તૈયાર કર્યા.

 અંતમાં  હુ બેઠક ના સૌ સભ્યો, વૉલન્ટીર્સ ભાઈઓ અને બહેનોએ વર્ષ દરમ્યાન સ્વેચ્છાએ આપેલી સેવાઓ, દર વખતે પ્રેમપૂર્વક સ્વાદિષ્ટ વાનગીઓ બનાવી લેતા આવનાર ભાઈઓ – બહેનોને સલામ કરું છું ….કેમેરાની જવાબદારી નિષ્ઠાપૂર્વક સંભાળનાર રઘુભાઇ શાહ અને સાઉન્ડની જવાબદારી સંભાળનાર અને ખુબ દૂર એવા ટ્રેસી શહેરથી નિયમિત આવી ને સેવા આપનાર દિલીપભાઈ શાહને કેમ ભુલાય. ….વ્યવસ્થામાં જયવંતીબેન,ભીખુભાઈ સાથે ઉષાબેન,જ્યોત્સનાબેનની કામમાં નિયમિતા પણ નોંધનીય છે .

 ‘બેઠક’ના આ ભાષાના યજ્ઞિય  કાર્યમાં આહુતિ આપતા રહેનાર અને ભાષા સાહિત્યના ઉત્તમ કાર્યમાં નિમિત્ત બનનાર પ્રતાપભાઈ પંડ્યા અને તેમના પરિવારના સભ્યો, જવનિકા એન્ટરટેઇન્મેન્ટના જાગૃતિ દેસાઈ શાહ, દર્શનાબેન ભૂતા શુક્લ, અસીમભાઈ  અને માધવીબેન મહેતા, સુરેશમામા વી. સર્વેનો ઋણ સ્વીકાર કરવાનું ના જ ભુલાય ….અને જ્યાં બેઠકના કાર્યક્રમો દર માસે નિયમિત યોજાય છે તે  ઇન્ડિયા કોમ્યુનિટી સેન્ટર અને રાજભાઈ દેસાઈનો  વર્ષ દરમયાન આપેલ સગવડોનો આભાર માનવો જ રહ્યો. 

છેલ્લે આપ સૌનો ફરી ફરીને આભાર માનીને મારુ વક્તવ્ય પૂરું કરું છું. 

રાજેશભાઈ શાહ

ખાસ નોધ – રાજેશભાઈ ની નમ્રતા છે કે એમણે પોતાનું નામ ક્યાંય લખ્યું નથી પરંતુ ગુજરાત સમાચારમાં અહેવાલ છાપી બધા સર્જકોને ઉજળા દેખાડ્યા છે એમના ‘બેઠક’ના આ યજ્ઞમાં આ યોગદાન માટે રાજેશભાઈ આભાર.-પ્રજ્ઞા  દાદભાવાળા-

તરુલતા વાર્તા સ્પર્ધા-(24) ટેક્નોલોજી લય કે પ્રલય -રાજેશ શાહ

થોડાક દિવસો ઉપર જ હું વેકેશન માં મારા દિકરાને ઘેર ગયો હતો…  લગભગ દસ દિવસ ના સમયમાં પૌત્રીઓ સાથે વધુ સમય ગાળી અને ખુબ મઝા કરવાની ઈચ્છા હતી અને તે પુરી થયી.  છેલ્લે છેલ્લે અચાનકજ સ્વામિનારાયણ મંદિર માં વિવેકભાઈ મળી ગયા મારુ ધ્યાન તો મારી પૌત્રીઓ – ખુશી અને આરુષિમાં હતું…પણ વિવેકભાઈએ મને ઓળખવામાં વાર ના કરી…કઈ પણ બોલ્યા વગર મારી આંખોમાં આંખો મિલાવી જોઈ રહ્યા…મને નવાઈ લાગી આ કોણ આ રીતે મારી સમક્ષ જુવે છે  ચાર આંખો મળી અને કોણ પહેલા ઓળખી કાઢે અને બીજાને આશ્ચર્ય આપે તેની હરીફાઈ થતી હોય તેમ અમે બંનેએ એકી સાથે એક બીજાને નામ થી બોલાવ્યા ત્યારે બંને ખુબ હસી પડયા  ..ઘણા વખતે અમે બંને આટલું ખડખડાટ હસ્યાં હઈશું…

વિજ્ઞાને અને ટેકનોલોજીએ ગમે તેટલી પ્રગતિ કરી હોય પણ ભગવાને આ મગજ કેવું બનાવ્યુ છે? અને આંખોનો કેમેરા કેવો? ..તેમાં કેટલાય વર્ષો પહેલા મળ્યા હોય પણ મળેલા ની તસ્વીર કેદ થયી જાય છે….નજર સમક્ષ વીતેલા વર્ષો ફરી વાર પસાર થવા લાગ્યા …જૂની યાદો જીવંત થયી ગયી….અમે બંને જણાંએ એક ​સાથેજ ​પૂછ્યું કે તમે અહીં ક્યાંથી?

​ ​વિવેકભાઈ કહે ..બચપણ માં આપણે સાથે જ હતા અને હવે પચપન માં મળ્યા એવુ જ કહેવાયને?મેં કહ્યું કે પચપન નહિ મને તો પાંસઠ થયા ભાઈ. હું અને વિવેકભાઈ આમેય સ્કૂલ ના એકજ વર્ગ માં હતા….બંનેની ઉમર પણ સરખી ..

મેં મારી વાત ની શરૂઆત કરી……ખુશી અને આરુષિ મારી સાથે જ હતા .આ દસ દિવસ જાણે એક સ્વપ્ન હોય તેમ ઝપાટાભેર  ગયા અને હવે તો પાછા જવાના દિવસો આવ્યા

 વિવેકભાઈ કહે તેઓ તેમના મોટા દિકરા નિખિલ સાથે રહેવા, હજુ ગયી કાલે જ નાના દીકરા કિરણના ઘેર થી આવ્યા છે ..મને નિખિલે તાત્કાલિક બોલાવ્યો છે …વડીલ ઘરમાં ના હોય ત્યારેજ તેની કિંમત સમજાય …મેં વિવેકભાઈ ની આંખોમાં આસું જોયા… મેં પૂછ્યું કેમ વિવેકભાઈ શું વાત છે? કેમ ઢીલા પડ્યા?

વિવેકભાઈએ કહ્યું કે વાત થોડી લાંબી છે આપણે જયારે ઇન્ડિયા માં હતા ત્યારે આપણું જીવન કેટલું બધું સાદું – સીધુ હતું….. મજા જ મજા હતી…. કોઈ મોજશોખના સાધનો તેમની પાસે ના હતા ..

અમદાવાદની પોળો માં વિતાવેલા વર્ષો..મિત્રો ​સાથે હું લગભગ દરરોજે ​પોળ માં રમવા જાઉ …ઘર માં પણ કેરમ પત્તા, સાપસીડી, વેપાર રમીયે….બસ ગમ્મત, તોફાન- મસ્તી અને ભાઈબંધો પણ કેટલા બધા…ક્રિકેટ રમવા બોલાવે, ગિલ્લી દંડાની રમત તો ભાઈ બહુ મજાની …મમ્મી સાંજે મોડું થતા જમવા બોલાવે ત્યારે ધ્યાનજ નહિ આપવાનું અને રમ્યા જ કરવાનું  અને પછી જો થયી છે…..મારા પપ્પા તો ખુબજ કડક અને શિસ્ત ના આગ્રહી તેમને આવવાનો સમય થાય તે પહેલા મારી બે બહેનો અને હું ડાહ્યા ડમરા થયી લેશન કરવા બેસી જઈએ …કેલ્ક્યુલેટર લેવાની સખ્ત મનાઈ…. ..સૌએ સૌ નું લેસન જાતેજ કરવાનું..સ્કૂલમાં નિયમિત હાજરી અને શિસ્ત ના માર્ક અપાતા ..અને જો સ્કૂલ માં થી ફરિયાદ આવી તો તો આવીજ બન્યું..સ્કૂલ ના લેસન માટે કોઈને નોટ આપવાની નહિ કે કોઈની નોટ ​લાવવાની નહિ..મિત્રને ફોન કે મેસેજ થયી શકે તેવું વિચાર્યુંજ ન હતું..અને રાત્રે જ્યાંય હોઈએ ત્યાંથી વેહલા ઘેર આવી જવાનું અને વેહલા સુઈ જવાનું…સુતા પહેલા આંક અને ઘડિયા તો બોલવાના જ… ..અરે આખી પોળ માં માંડ એકજ ફોન હતો અને તે રમાબેનના ઘેર કલ્પનાબેન નો ફોન આવે એટલે એ એટલા બધા ઉત્સાહી થયી જાય કે જ્યાં સુધી કલ્પનાબેન જવાબ ના આપે ત્યાં સુધી મૉટે મૉટે થી બૂમ પાડતા રહે…ઘણી વાર તો હસવું રોકી ના શકાય ….સાઈકલ તો છેક મને 11માં ધોરણમાં મળી અને તે પણ જો ફર્સ્ટ ક્લાસ આવે તોજ અપાવવી તેમ પપ્પાએ ફરમાન કરતા જાણે એવું વાતાવરણ સર્જાયું કે જાણે મારે હિમાલય ચઢવાનો છે કે વાઘ સિંહ મારવાના છે ….આવા સાદા સીધા સમય માં લગભગ જિંદગીના પચીસ વર્ષ પસાર થયી ગયા – ટેક્નોલોજી અને વિજ્ઞાને પ્રગતિ તો કરેલી પણ તે હજુ અમારા પરિવારને સ્પર્શ્યા નહતા …જીવન માં આનંદ અને મસ્તી હતી…..પરિવારમાં ​સંબંધોનું માધુર્ય હતું અને જીવન માં મીઠાસ હતી એક બીજા માટે લાગણી, પ્રેમભાવ હતો…કોઈના પણ માટે સમય હતો- આંખો માં શરમ હતી – ઘરના સંસ્કાર અને શાળા નું ભણતર, શિસ્ત અને સમયપાલન એ જીવનનો શણગાર ગણાતો..સાદાઈ અને નમ્રતા ગરીબાઈને ઢાંકી દેતી અને ચારિત્ર ની પુંજી થી જીવવાનું …વાહ વાહ કહેવાનું મન થયી જાય તેવી જિંદગી હતી ​….ટેક્નોલોજીની મદદ નહોતી લીધી તોય ઘરમાં અને જીવન માં બસ આનંદ અને આંનંદ જ હતો લગ્ન થયા પછી પણ એટલા બધા મોજશોખ અને સુખ સાહ્યબી નો વિચારજ આવ્યો નથી…

લગભગ પચાસ વર્ષે ની ઉંમરે પૌત્રો ને મળવાનું મન થયું અને ભારત છોડી ને અમેરિકામાં રહેવા આવી ગયો.અહીં આવીને નિખિલના 10 વર્ષના એક ના એક દિકરા ઝિલ સાથે રહેવાની ખુબ મઝા પડી… ઝિલ ને લાડ લડાવવામાં નિખિલે અને નયનાએ કોઈ કચાસ રાખી નહતી ….મોટી ઉંમરે અને તે પણ એક નો એક દીકરો હોવાથી જે માંગે તે અને ક્યારેકતો માગ્યા વગરજ આજની લેટેસ્ટ વસ્તુઓ જેવીકે આઈ પેડ, સેલ ફોન, સોની ગેમ્સ.. તમે બોલો તે વસ્તુ તેની પાસે હશેજ ..નિખિલ અને નયના પણ તેઓના વ્યસ્ત જીવનને કારણે ઝિલ પર ધ્યાન નહતા આપી શકતા જયારે જુવો ત્યારે સમયજ ના હોય…ક્યારેય તેઓ હસતા ખીલતા અને આનંદમાં જ ના દેખાય તેમની ચારેય તરફ બસ તનાવ અને તનાવ ..વિવેકભાઈને આ ના સમજાતું કે આ તો કેવી ટેક્નોલાજી કે જે ઘર સંસાર માંથી હાસ્ય જ ખૂંચવી લે   …વિવેકભાઈ કહે મારે અને ઝિલ ને ખુબ બનતું   અને આમેય પહેલી પેઢી અને ત્રીજી પેઢીને ખુબ બનતું હોય છે ને?..સાથે રમે અને સાથે જ ઘણો સમય પસાર કરે પણ વિવેકભાઈ ઝિલ ને વિડિઓ ગેમ્સ, આઈ પેડ, ટેલિવિઝિન વધુ ના જોવા માટે ટોકે તે

નિખિલ અને નયનાને ના ગમે …જયારે જુવો ત્યારે તે બંને પણ તેમના સેલ ફોન ઉપરજ લાગેલા હોય…તેઓ શું ઝિલ ને કહી શકે? ઘરનું જે વાતાવરણ હોય છે તે બાળકોના મગજ ઉપર ખુબ અસર કરે છે અને તે તેનુંય આંધળું અનુકરણ કરે છે…તે બંને વચ્ચે સંવાદ ઘટતો જતો હતો અને વિવાદ વધતો જતો હતો …વિવેકભાઈની ઈચ્છા તો મન ની મન માં જ રહી ગયી. તેમને ઝિલને દરરોજે પંચતંત્ર અને હિતોપનિષદની નવી નવી વાર્તાઓ ​કહેવી હતી ..તેમનું એવું માનવું હતું કે નાની નાની વાર્તાઓ બાળકોના કુમળા મગજને જલ્દીથી અસર કરે છે પણ ઝિલને તો હેરી પોટર, મિકી મોઉસ, ડ્રેગન અને સેન્દ્રાની વાતોજ સાંભળવી  હતી ..જે વિવેકભાઈ માટે શક્ય નહતું…એકવાર વિવેકભાઈએ હિંમત ભેગી કરીને નિખિલને ઝિલ વિષે કહ્યું – નયનાને કેહવાની તેમની ઈચ્છા નહોતી કારણકે એમને એમનું માન જોખમાશે એવો ડર હતો. નયનાના કાન ખુબ તેજ હતા તે દોડીને ત્યાં આવી ગયી પણ વાત નો દોર તો નિખીલેજ ચાલુ રાખ્યો તેણે વિવેકભાઈને કહ્યું કે જો ઝિલ ટેક્નોલોજીથી દૂર રહી આજના જમાના સાથે કદમ નહિ મિલાવે તો સ્કૂલમાં તેના દોસ્તોની સામે તે ગામડિયો દેખાશે અને બધા એની હાંસી ઉડાવશે..એટલે તે જે કરે છે તેમાં તેને અટકાવવો નથી પણ ​વિવેકભાઈનું માનવું સોળ આની સાચું હતું કે ટેક્નોલોજીનો માધ્યમસરનો અને વિવેક બુદ્ધિ થી કરેલો ઉપયોગ ચોક્કસ ફાયદો કરશે નહીંતર આ ટેકનોલોજી ચોક્કસ વિનાશને નોતરસે એમાં શંકા નથી પણ કોણ માને? ​

નિખિલ અને નયનાને વિવેકભાઈની આ દરરોજની ટકટક ગમતી નહિ તેમને એક દિવસ લાગ જોઈને વિવેકભાઈને કહ્યુકે તેમણે થોડો સમય કિરણ અને કેતકીના ઘેર પણ જવું જોઈએ હવાફેર થશે અને તેમને બંનેને પણ ગમશે ..બસ સંબધોં ડાયાલિસિસ પર મુકાયી ગયા…અને વિવેકભાઈને નિખિલનું ઘર છોડવા સિવાય કોઈ વિકલ્પજ નહતો વિવેકભાઈને નિખિલ અને નયનાને છોડીને જવાનું એટલું દુઃખ નહતું જેટલું તેમને ઝિલને છોડીને જવાનું હતું પણ દુઃખી મને, આંખમાં આસું સાથે તેમને કિરણના ઘેર જવું પડયુ..વડીલોના ગયા પછીજ તેમની કિંમત સમજાય છે.વારે તહેવારે અને સારા પ્રસંગે એવુંતો મન માં ચોક્કસ​ થાય કે આજે બાપુજી હોત તો ..આમ અને તેમ…પણ હવે તંદુરસ્ત સમાજ જ ક્યાં રહ્યો છે? વૃદ્ધાશ્રમો કુદકેને ભૂસકે વધતાજ જાય છે ટેક્નોલોજીના અતિરેક થી અને સોશ્યિલ મીડિયાના અતિશય ઉપયોગથી પારિવારિક જીવન ​યંત્રવત બન્યું છે. ​અને જીવન માંથી સુગંધ  ​અને સંબંધ માંથી મીઠાસ જતા રહ્યા છે

કેતકી ખુબ સંસ્કારી અને શુશીલ હતી ક્યારેય તેણે વિવેકભાઈના જીવને દુઃખ થાય તેવું વર્તન કર્યું નહતું..તેઓને એકજ દુઃખ હતું કે સંતાન નું સુખ હજુ મળ્યું નહતું..વિવેકભાઈ કાયમ આશ્વાસન આપે કે હશે, ભગવાનની ઈચ્છા એવી હશે…બરાબર સમય આવશે એટલે બધું બરાબર થયી જશે અને એક ચમત્કાર થયો વિજ્ઞાન અને ટેક્નોલોજીએ એટલી બધી પ્રગતિ કરી છે કે આ મેડિકલ સ્પેશિયાલિટી ના ડૉક્ટર ચૈતન્ય નાગોરી ની અમદાવાદમાં ખુબ નામના છે અને તેઓ ના હાથમાં પુરેપુરો જશ છે તેવું યાદ આવતા તેમણે કિરણ અને કેતકી ને ડોક્ટર ચૈતન્યને મળવાની અને તેમની સલાહ લેવાની વાત કરી…તેમના મનમાં વાત ઉતરી અને ત્રણેય અમદાવાદ ગયા અને વાત કામ કરી ગયી…જે ઈચ્છા હતી તે પુરી થવામાં ભગવાને મદદ કરી અને સૌ ખુશ ખુશ થયી ગયા સૌ અમેરિકા પરત આવ્યા મોટા જલસા વળી પાર્ટીનું આયોજન કર્યું નિખિલ -નયના ને પણ ​આ શુભ સમાચાર આપવાનું નક્કી કર્યું.

હજુ તેઓ સાંજે નિખિલને ફોન કરવાનું નક્કી કરે છે પણ તે પહેલાજ તેનો અણધાર્યો ફોન આવી ગયો…નિખિલ તો ખુબ લાગણીવશ અને નરમ એટલે તેણે નયના ને વાત કરવા આપી…. વિવેકભાઈ કઈ કહે તે પહેલા જ નયનાએ રડતા અવાજે વિવેકભાઈની માફી માંગી અને એક ના એક ઝિલ ને ટેલીવિઝન – સેલ ફોન અને વિડિઓ ગેમ્સના અતિશય ઉપયોગથી મગજની નવી બીમારી થયી ગયી છે અને તેની ગંભીર અસરોથી સૌ ચિંતિત છે તે વિષે વાત કરી ….તે વાત પુરી કરે તે પહેલાજ વિવેકભાઈથી ના રહેવાયું અને તે તુરંતજ આવે છે એમ કહી ચિંતા ના કરશો એમ હૈયાધારણા આપી.

જે કામ દવા નથી કરી શકતી તે દુઆથી થાય છે અને વડીલો ના આશીર્વાદ અને જીવન પર્યન્ત કરેલ સત્કાર્ય આવા સમયેજ મદદે આવે છે તેવું વિવેકભાઈ માનતા હતા અને તેમને સંપૂર્ણ શ્રદ્ધા હતી કે તેમના જવાથી ચોક્કસ ફેર પડશે અને થયું પણ તેવું જ  …તેઓ ઝિલ ને મળ્યા અને તેમનો વહાલ ભર્યો – પ્રેમભર્યો હાથ તેના ઉપર ફર્યો અને ઝિલ ની બીમારી ડરી ગયી કુદરતની કરામત આગળ વિજ્ઞાન પણ પાછું પડે છે….ડોક્ટરને પણ નવાઈ લાગી અને નિખિલ-નયના ના આનંદનો પાર ના રહ્યો….તેઓએ મનોમન નક્કી કર્યું કે ઝિલ ને સારું થયા પછી ઝિલ ના  ભણતર અને તેની પ્રગતિ માટે તેઓ પૂરતો સમય આપશે …ટેલિવિઝન, સેલ ફોન, ગેમ્સ વી. નો ઝિલ સમજદારી પૂર્વક અને જરૂર પૂરતોજ ઉપયોગ કરશે તેનું તેઓ ધ્યાન રાખશે… તેઓ પણ તેમના વડીલોને માન આપી તેમના સલાહ સૂચનોને યોગ્ય ન્યાય આપશે તો બાળકો પણ તેમનું અનુકરણ કરશે.

વિવેકભાઈએ આ બધી વાતો કરી….. મને અને એમને બંનેને સમયનો ખ્યાલજ ના રહ્યો ..હું સાંભળતો જ ગયો અને તે બોલતાંજ રહ્યા…આધુનિક ટેક્નોલોજી ની કડવી વાસ્તવિકતા જેવી સમજાઈ ગયી કે જાણે બધા સંબંધો માં જાન આવી ગયો અને બંને સાથેજ સુર પુરાવ્યો..

ટેક્નોલોજી જીવન ને લય પણ ​આપે અથવા પ્રલય પણ કરાવે.આ વાત સમજ્યા પછી વિવેકથી ચાલો એકવાર ફરીથી જિંદગી જીવી લઇએ..

રાજેશ શાહ

પ્રેસ રિપોર્ટર,

ગુજરાત સમાચાર, યુએસએ

                  

ચાલો લ્હાણ કરીયે -(૧૩)મન ભરીને જીવો, મન માં ભરીને નહીં -રાજેશ શાહ

 
 

ચાલો લ્હાણ કરીયે …એ વિષય ઉપર મન વિચારે ચડયું ત્યારે વિષય ના વ્યાપ નો ખ્યાલ આવ્યો..જીવન એટલે શું? જીવન એક યાત્રા..જીવન એક વાર્તા, જીવન એક પરીક્ષા, જીવન એક રમત …કેટ કેટલી વ્યાખાઓ અને કેટલા બધા અર્થઘટનો.

મને તો જીવન ની સરખામણી ક્રિકેટ ની રમત સાથે કરવાનું મન થાય છે. તમે જાણો છો? ક્રિકેટની રમત માં કોઈ નિશ્ચિતતા જ નહિ…બોલર બોલ કેવા નાખશે ..બેટ્સમેન કેવી રીતે બોલ ને રમશે…હવામાન કેવો બદલાવ લેશે…સામેની ટીમ કેવો જુસ્સો બતાવી લડત અપાશે…બેટ્સમેન ને એ પણ ખબર નથી હોતી કે કયો બોલ તેના માટે છેલ્લો બોલ છે. ક્યારેકતો પહેલો બોલ જ તેના માટે છેલ્લો બોલ બની ને આવે છે…આપણી જિંદગીનું પણ કંઈક આવુજ છે….આપણને ક્યારેય ખબર નથી કે કયો શ્વાશ આપણી જિંદગી નો આખરી શ્વાશ હશે…અને લિમિટેડ ઓવેરની મેચ નું તો ગજબનું આકર્ષણ હોય છે…બધાને ખબરજ હોય છે કે રમતનું પરિણામ તો આવશેજ હવે જો આ રમતમાં પણ બેટ્સમેન ચીટકીને રન કર્યા વગર ઉભો રહેશે તો રમતના ચાહકો તેનો હુરિયો બોલાવશે અને કપ્તાન પણ ચિઠી મોક્લશેકે હવે રન કર કે પાછો આવી જા ..જિંદગી માં પણ આવુજ છે…પાંસઠ કે સિત્તેર વર્ષ સુધી પેલા ચીટકી રહેલા બેટ્સમેનની જેમ વર્ષો પસાર કરી નાખીયે અને પછી ખબર પડે કે જીવવાનુંતો રહીજ ગયું…ગાદલા બિછાવવામાં રાત તો વહી ગયી…ઉંઘવાનું રહી ગયું ને સવાર થયી ગયી.

એટલેજ જિંદગી નો દરેક દિવસ છેલ્લો દિવસ છે એમ પુરી તૈયારીઓ સાથે, સજાગતાથી, જાગૃતિથી  જીવવાનું..પ્રભુના લાડકવાયા થવું હોય તો કર્મ પુષ્પથી પ્રભુની સેવા કરવાની અને સમર્પિત થઈ સાક્ષી ભાવથી કર્મ કરે જવાના….બસ એજ યાદ રાખવાનું કે આપણે અર્જુન જેવા થવાનું છે અને કૃષ્ણ પાસે જવાનું છે….આમ મન ભરીને જીવશો તો પછી બસ આનંદ જ આનંદ

જુવોને પુષ્પનું આયુષ્ય કેટલું ટૂંકું છે? છતાંય ખુબ જ ઓછા સમયમાં પણ તે સુવાસ પ્રસરાવી, ઉપવન ને મહેકતું કરીને, કુદરતની સુંદરતામાં વધારો કરીને જાય છે…મેઘધનુષ્ય પણ ખુબ ટૂંકા સમય માટે દેખાય છે….સૌ કોઈ તે જોવાનું અને માણવાનું ચુકતા નથી….મેઘધનુષ્ય એટલા ઓછા સમયમાં પણ નભ ના પ્રાંગણમાં સપ્તરંગી રંગોળી પુરી આપણા સૌના મન ને પ્રફુલ્લિત કરીને જાય છે….તો આપણે મનુષ્યો કેમ પાછા પડીએ?

તો ચાલો આજેજ મન ભરીને જીવી લઇએ……

કંઈક ઈચ્છાઓ અધૂરી હોય છે ..જિંદગી તોય મધુરી હોય છે

દ્રાક્ષ ખાટી દરવખતે હોતી નથી, જીભ પણ ક્યારેક તૂરી હોય છે                     

લીમડાના પાન મેં પણ ચાખ્યા છે, માણસ ના બોલ કરતા મીઠા લાગ્યા છે 

જીંદગી રોજ મને શીખવે – જીવતા શીખ… એક સાંધતા તેર તૂટશે પણ જીવતા શીખ.

 – રાજેશ શાહ

મનની મોસમ – લલિત નિબંધ (19) મનજી

 
મનની મૌસમ વિષય મન સાથે સાંકળેલો જોતા મન વિચારે ચઢ્યું ખરેખર શું આ મન જ છે કે જે ખીલવે છે અને મુરઝાવે છે. અર્વાચીન કવિ દયારામેં એક ગીત માં મન ને “મનજી” કહ્યું છે…મન ને ખુબ માન આપ્યું છે. જેમ મામાજી, કાકાજી કેહવા થી સંબંધમાં માન અને આત્મીય પ્રેમ દર્શાવાય છે તેમ મન ને મનાવતાં મનજી કેહતા તેની શક્તિઓ વિષે માન ઉપજે છે અને તે યથાર્થ જ છે.  
 
ક્યારેકતો મન એટલેજ માણસ એવું કહેવાનું મન થાય છે.જુના ફિલ્મી ગીતોમાં પણ મન વિષે વાતો કરતા ગીતો ઘણા છે …….  તોરા મન દર્પણ કહેલાયે.. ભલે બુરે સારે કર્મો કો દેખે ઔર દિખાયે….. ને કોણ ભૂલી શકે છે? કવિએ મન ને દર્પણ કહ્યું છે કારણકે મન થી કશુંજ છૂપું રહેતું નથી.
 
મન ની મૌસમ ખીલે અને જીવન નું વન ઉપવન બને તેવું કોણ ના ઈચ્છે? જિંદગીની શરૂઆત થતાંજ બાળપણથી જ મનની માવજત લેવાય છે. દિલ અને દિમાગ બંને કામે લાગે છે ..બંનેમાં  જયારે એકમત અને સુસંગતતા જળવાય ત્યારે યોગ સધાય છે…અભ્યાસ માં રંગત આવે છે ..કંઈક બનવા ની મહેચ્છા આજે રંગ લાવે છે. પ્રતિષ્ઠા સભર નોકરી મળે છે જીવનનો વિકાસ બંધ પેરાશૂટ ખોલી નાખે છે…. .અને મન ની મૌસમ ખીલે ઉઠે છે..
 
હવે જીવન નો એક નવો દૌર શરુ થાય છે. લગ્ન અને જીવનસાથી ની વાત આવતાજ મન ચકડોળે ચઢે છે..મન કહ્યામાં રહેતું નથી….કાંઈ સૂઝ પડતી નથી…સુખી જીવન ની કલ્પનાઓ અને જીવનસાથી સાથે વિતાવવાના સોનેરી સ્વપ્નાઓ જ નજર સામે આવે છે. જીવનના બાગ ને લગ્ન કરી ને ઉછેરવો, મહેકાવવો અને જીવન ને શણગારવું કઈ સહેલું નથી….મનગમતો જીવનસાથી મળીજ જાય છે …અને પછી જીવન ની વસંત માં મન ની મૌસમ પૂર બહારમાં ખીલી ઉઠે છે.
 
હવે તો મન સાથે તન પણ નાચી ઉઠે છે…..અનેમન મીઠા મધુરા ગીતો ગાવા લાગે છે….પંછી બનું ઉડકે ફીરુ મસ્ત ગગન મેં ..આજ મેં આઝાદ હું દુનિયાકે ચમન મેં ……….આજ મેં ઉપર અસમાન નીચે।…..આજ મેં આગે જમાના હૈ પીછે…..જીવન રંગીન લાગે છે…. અને ઝપાટાભેર જિંદગી સેકન્ડ ઇંનિંગ્સ તરફ આવી પહુંચે છે. 
 
આંખના પલકારામાં જીવનની વસંત પાનખરને બારણે ટકોરા મારે છે…જીવનની ઉષા અને જીવનના મધ્યાન ને ભરપૂર માણ્યા પછી પણ મન હજુ એમજ કહે છે કે ઉષા ની જેમ જીવનની સંધ્યા પણ ભવ્યતા  અને રંગો થી ભરેલી છે…પાંદડું લીલું ની જગ્યા એ પાંદડું પીળું ને રંગ રાતો  …..કેહતા મન ને હજુપણ જીવનને ભરપૂર જીવવું છે…કૃષ્ણ ના રાસ માં જોડાવું છે….જિંદગીની મેન્ડેટરી ઓવરો માં …હવે અંદાઝ જુદોજ છે….હવેતો કૃષ્ણ ની બંસી થયી ને બજવું છે…જલકમલવત જીવવું છે ….સેવા, સત્સંગ અને સ્વાધ્યાય દ્વારા જીવનને આનંદ થી ભરી દેવું છે… અને આમ જીવતા જીવતા મન ની મૌસમ ફરી એક વાર મહેકી ઉઠે છે….
(રાજેશ શાહ)

અહેવાલ -રાજેશભાઈ શાહ -ગુજરાત સમાચાર

Image

16684753_1469331326412450_1785576480_n

તમે એવા લાગો-(1) રાજેશ શાહ

બેઉ જીતે કે બેઉ હારે….

મારું કોલેજ જીવન પૂરું થતાજ જીવન, જીવનસાથી અને ઘર સંસાર વિષે મગજ દોડવા માંડયું .. જીવનપ્રવાસ માં ક્યારે, કેવા વળાંકો આવશે તે તો તકદીર નેજ આભારી છે ને?….જીવનસાથી કેવો મળશે? …ક્યારે મળશે?…..બસ એ દિવસ પણ આવી ગયો…..લગ્ન થતાજ બંને સવપ્નોની દુનિયા હકીકતમાં કેવી લાગશે તે વિચારોમાં ખોવાતા ગયા… …દામ્પત્યજીવન ની શરૂવાત કરવાનો સમય અને શરૂવાત ના વર્ષો તો જીવનનો સુવર્ણકાળ.

વેકેશનના પ્લાન મગજ માં રમવાના શરુ થઇ ગયા….પણ પરિસ્થિતિએ વળાંક લીધો…બેંક ની નવી નોકરી અને નોકરી નું પહેલુજ વર્ષ….બસ, જેટલી રજાઓ જોઈતી હતી તે ના મળી તે નાજ મળી ….કૌટુંબીક સંજોગો પણ કંઈ સાથ આપે તેવા ના હતા …..પણ મારે કેહવું પડશે કે મારા કરતા પણ જયશ્રીએ વધારે સ્વસ્થતા રાખી, ધીરજથી પરિસ્થિતિ નો સામનો કરવાનું નક્કી કર્યું હતું….તેનું ચોક્કસ માનવું હતું અને મને પણ કહેતીજ રહી કે જયારે ભગવાન તકલીફો અને મુશ્કેલીઓ આપે છે ત્યારે આપણને આપણા વિકાસ અને ઘડતર માટેની તકો આપે છે….વેદો માં સાચેજ કહ્યું છે તેમ કોઈની દીકરી જયારે વહુ બની ને પારકા ઘરે આવે છે ત્યારે પ્રથમતો તેને સેવિકા બનવાનું છે…..પછી સમયાંતરે તેને સખી બનવાનું છે અને છેલ્લે સામ્રાજ્ઞી બનશે તોજ તે સફળ થયી ગણાશે……શરૂવાતથીજ જો તે સામ્રાજ્ઞી બનવા જશે તો બાજી બગડી જશે તે તેને સાચું કરી બતાવ્યું…..ઘર ને વર બંને ને સાચવવામાં તેની કળા દાદ માગી લે તેવી હતી……સમય નો પવન બદલાયો……બંધ બારીઓ અચાનકજ ઉઘડવા માંડી …આફતોના વાદળો વિખરાઈ ગયા…. …અને નજીકના સમયમાં જ સ્વપ્નો સાકાર થયા…..તેનો વિશ્વાસ કે ઈશ્વર જે કરે છે તે સારા માટેજ….મને સ્પર્શી ગયો…..તેણે મારા મન ને જીતી લીધું…જીવન ના વર્ષો તો સપાટાભેર પસાર થતા ગયા …..દરેકને ઘર સંસાર તરવામાં કેવી મુશ્કેલીઓ આવેછે તેની તો ખબર છેજ ….. મેં પણ તેને એકજ ગુરુમંત્ર આપ્યો કે સાસરામાં કોઈનું બોલ્યું ખોટું લગાડવું નહિ અને કોઈને ખોટું લાગે તેવું બોલવું નહિ…..અને આ ગુરુમંત્ર ખરેખર કામ કરી ગયો…….તે આજ દિવસ સુધી……..બસ, હવે તો આનંદ જ આનંદ……

મુકુલ ચોક્સીએ સાચેજ કહ્યું છે…….

એક બાજી ના બે રમનારા, એક હારે તો જીતે બીજો….

પ્રેમ ની બાજી કિન્તુ એવી…..બેઉ જીતે કે બેઉ હારે…..

– ( ગુજરાત સમાચાર, યુએસએ )