મેઘલતાબેન મહેતા-આજ આનંદે ઉજવાતા જાઓ ..

મિત્રો ,

આવતીકાલે રવિવાર છે તો થોડું નવું જાણીએ અને માણી લઈએ … કહે છે ને લોકોને દુખની વાતો સાંભળવા માં રસ નથી ..ગઈકાલે માધવી બેન સાથે વાત થઇ ,એમના મમ્મી રીહેબમાં છે .પરંતુ માંદગી ની ફરિયાદ કરવાના ને બદલે પોતાની સર્જન શક્તિ કેળવી રહ્યા છે ..પોતાનામાં રહેલો સર્જક મુરજાય નજાય તે માટે વાર્તા લખી રહ્યા છે. ચમત્કાર થતાં નથી પણ ચમત્કાર કરવા પડે છે. દરેક વ્યક્તિમાં ચમત્કાર કરવાની શક્તિ છે.
પણ બહુ ઓછા લોકો એ વાત સમજે છે કે તેનામાં પણ ચમત્કાર કરવાની શક્તિ છે.
મોટાભાગે માણસો પોતાની શક્તિઓ વિશે જ સભાન હોતા નથી..
જયારે મેઘલતાબેન માંદગીમાં શરીર સાથે લડતા સમય નો સામનો કરતા પોતાના આત્માની વાતને અનુસરે છે ..
અને સર્જકના જીવને જીવાડે છે ..
“એમાં ભરવાનો ઉમંગ આપણે-
ને જીવનમાં રંગ પણ પૂરવાના આપણે જ ને !”
 કેટલો હકારત્મ અભિગમ ! બીજી ચાર લીટીમાં તો જાણે જિંદગીની ફિલોસોફી દ્રષ્ટી ગોચર થાય છે
જિંદગીને નોટબુક નહી ..સ્લેટ જેમ વાપરતાં જાઓ .
ભૂત ભેગો કરો નહીં.પણ ભૂતકાળ ભૂંસતાં જાઓ .
લખેલું બધું લૂછતાં જાઓ , ને નવું નવું લખતા જાઓ ,
ગૂંચવવાડે ગુંચવાઓ નહીં ,ને આજ આનંદે ઉજવાતા જાઓ ..

સમય વીતી ગયો …

હા ,લખવાનો સમય તો જાણે વીતી ગયો ..
કદાચ જીવન જાણે ખીચોખીચ -ને તોય ખાલી ખમ !
ખીચોખીચમાં તો શું લખવું ? ગૂંચવાડો  ગૂંચવાડો
 ને ખાલીખમમાં શું લખવું ?-શૂન્ય જ બધું .
છતાંય વર્ષે વર્ષે નવું વર્ષ આવે
  ને નવી વાતો નહિ તોય
 નવી  આશાઓ લાવે .
એમાં ભરવાનો ઉમંગ આપણે-
ને જીવનમાં રંગ પણ પૂરવાના આપણે જ ને !
વર્ષનું કામ તો દર વર્ષે .
પાછા આવવાનું -વર્ષે વર્ષે ,
નવા નક્કોર અને કોરા કટ્ટ
થઈને –

મેઘલતાબેન મહેતા

મેઘલાતાબેહન મહેતા-..હે ગોરી ગોરી રાધિકા ને…..

મિત્રો
મેઘલાતાબેહન મહેતાને  તો આપ સહું જાણો છો .અને આપ સહું વારંવાર એમની કવિતાઓ પણ માણો છો ..તો એમની કવિતા રજુ કરતા પહેલા એક વાત ખાસ કહી દઉં કે આપણા બ્લોગ પર એમની કવિતા સૌથી વધારે કયારે લોકોએ વાચી અને માણી તો આ word press નાં અહેવાલ જોઈએ .

(A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 6,100 times in 2011. If it were a NYC subway train, it would take about 5 trips to carry that many people.) The busiest day of the year on your blog was January 5th with 178 views. The most popular post that day was મેઘલતાબહેન મહેતા..

તો આજે ચાલો હોળીના ઉત્સવે એમની એક સુંદર રચના માણીએ ..આમ તો માસી અત્યારે તબિયત સારી ન હોવાથી રીહેબમાં છે .પરંતુ કહે છે ને જ્યાં ન પોહ્ચે રવિ  ત્યાં પોહ્ચે કવિ.મને મેઘલતામાસીની એક વાત ખુબ ગમે છે અને તે છે .જિંદગીનો હકારાત્મક અભિગમ… આજે ૮૪ વર્ષે   હાથ પગ  ના ચાલતા હોય ..શરીર સાથના દેતું  હોય ત્યારે  એ મક્કમ પણે આગળ વધી રહ્યા છે.એમની પંક્તિમાં કહુંતો….જુવાનીના  જોમમાં જીવવાની ટેવ પડી ગઈ છે  જિંદગીભ રની,કે આ આવી રહેલું અડવડતું ઘડપણ ,અણગમતા અતિથી જેવું ભાસે છે .

માસી શબ્દોના સર્જનના દેરેક વાચક  આપની સુખાકારી પૂછી Get Well Soon નો સંદેશો પાઠવે છે ..

આપની સૌમ્ય સુંદર અને વિવધતા ભરી  કવિતા સૌને માણવી ગમે છે .હોળીના પ્રસંગે આપની રાસની રચના રજુ કરું છું .પરંતુ  હું તમને  અને તમારી ખાસિયત ને જાણું છું ત્યાં સુધી તમે રાગ સાથે એનું સર્જન કર્યું હશે જો સાંભળવા મળે તો વુંન્દાવન ઉભું થઇ જાય ..

મિત્રો

આ રાસ દ્વારા પ્રેમ ,અને હૃદયની સાહજીકતાથી રાધાનો ભૂલનો નો સ્વીકાર ,લઘુતમ ભાવનું પંચામુત હોળીના પર્વે પીરસી જાય છે .

અને કવિતા નાં અંતમાં  અહંકાર ઓગળીને મહામુલું અદ્વૈત જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરાવે છે..

હે ગોરી ગોરી રાધિકા ને…..

હે ગોરી ગોરી રાધિકા ને સાવ શામળો કાન,

રંગે રમતા ,રમતા રૂઠતાં મસ્તીમાં મસ્તાન,
અદ્વૈત છતાંયે દ્વૈત બનીને ,ખેલે રાસ મહાન,
મન માને કે ન માને, આ તો ગહન ગતિ નું ગાન.-o
હે રાસે રમતી રાધિકા ને ફાગ ખેલતો કાન,
પ્રીતે રંગે ,ભીંગે ચીરે ,બની ગયા એકતાન ;
રંગ રૂપનું રાધાને ત્યાં ચઢયું ગર્વ ગુમાન ,
મન માને કે ન માને, આ તો ગહન ગતિ નું ગાન.-o
હે રીસ કરીને રાધા ઉઠી ,મુખ પર ધરી મુસ્કાન ;
“ગોરી ગોરી હું રાધિકા ને તું તો શામળો કાન ,
તારો મારો મેળ નહી ,તું થી હું છું મહાન ,”
મન માને કે ન માને, આ તો ગહન ગતિ નું ગાન.-o
હે રાધિકાની રીસ જોઈને ,હસીને બોલ્યો કાન ;
“શામળો છે ત્યારે ગોરા રંગનું આવડું અદુકું માન,
બધા રંગ હું પી ગયો,ને તું મા સર્વે સમાય,
મન માને કે ન માને, આ તો ગહન ગતિ નું ગાન.-o
હે રીસ છાંડીને રાધા બોલી ,”માફ કરી ધો કાન ,
લઇ લો ગોરો વાન દઈ ધો શ્યામલ રંગનાં દાન .
અહંકારના સંગમાં થઇ ગઈ અભિમાને બેભાન .”
મન માને કે ન માને, આ તો ગહન ગતિ નું ગાન.-o
હે ‘તમથી અદકી ગણી મેં મુજને ,ગાયું નિજ ગર્વીલું ગાન
શ્યામલ રંગે ઝગમગો,તમ યોગ ને તપની એવી શાન ,
કાપો આ અજ્ઞાન નઠારું ,ભરી ધો.મુજમાં જ્ઞાન .”
મન માને કે ન માને, આ તો ગહન ગતિ નું ગાન.-o
હે ” ‘તું ‘ ‘માં’ ‘હું ‘ ને ‘હું ‘માં .’તું ‘,એમ આપણ એક જ જાન
કહાન કૃપાથી રાધા પામી ,મહામુલું અદ્વૈત જ્ઞાન
અદ્વૈત છતાંયે દ્વૈત બનીને ,ખેલે રાસ મહાન.
મન માને કે ન માને, આ તો ગહન ગતિ નું ગાન.-o

મેઘલાતાબેહન મહેતાUpload/Insert

નવા વરસના સૌને નુતનવર્ષાભિનદન

સૌ પરિવારજનોને પણ ખૂબખૂબ દિવાળીની હેતભરી મુબારક…

આજ મુબારક…., કાલ મુબારક…. નવીન હર પળ મુબારક દિવાળીની ખૂબ ખૂબ શુભ કામનાઓ અને નવા વરસના સૌને નુતનવર્ષાભિનદન .

અને નવું વરસ સુખમય,શાંતિમય અને આરોગ્યપ્રદ રહે તેવી હાર્દિક શુભેચ્છાઓ.

મિત્રો આ સાથે  માસીની એક સુંદર રચના મોકલું છું
રચના માસી માટે સરળ અને  સહજ છે ..પરન્તું હું એમ કહીશ કે એમની દરેક રચના એ એમની એ કલ્પના, કળા, કે કુસુમમાળા છે.સરસ ગીત, સરસ સંગીત સરસ મધુર ગાયકી…શબ્દની મઝા અને મીઠા સ્વર થી સાચેજ દીવડા પ્રગટી ઊઠ્યા હોય એવુ લાગશે.
http://tahuko.com/?p=10200

દીવડીયે દીપમાળ સજાવો

દીવડીયે દીપમાળ સજાવો
ઝગમગ જ્યોત જલાવો
દીવડીયે દીપમાળ સજાવો ..

ચાંદો સૂરજ ગગન દીપક બે
રાતદિવસને અજવાળે …
દીવડીયે દીપમાળ સજાવો ..

નવલખ તારા ટમટમ ટમકે
મેઘમંડળમાં વીજળી ચમકે ..
દીવડીયે દીપમાળ સજાવો ..

હ્રદય મંદિરીયે દીપક પ્રગટે
નયન મંદિરીયે જ્યોતિ ઝબૂકે ..
દીવડીયે દીપમાળ સજાવો ..

– મેઘલતા મહેતા

 

આત્મશુદ્ધિનું પર્વ પર્યુષણ

મિત્રો……. .

જય જીનેન્દ્ર

જૈનોના મહાનપર્વ પયુર્ષણ પર્વનો આજથી પ્રારંભ થઈ રહયો છે.

આત્મ જાગૃતિનું મહાપર્વ..પર્યુષણ જૈનોનું મહાપર્વ છે.આ પર્વની શરૂઆત શ્રાવણ વદ બારસના દિવસે થાય છે અને ભાદરવા સુદ ચોથના દિવસે તે પૂર્ણ થાય છે. .પર્યુષણ પર્વના દિવસો એટલે..

મનની શુદ્ધિ, કાયાની શુદ્ધિ અને આત્મશુદ્ધિના દિવસો છે.

ચંદ્રને આંગણે ઊતરતો માનવી વિજ્ઞાનને સિદ્ધ કરી શકયો છે,

પણ પોતાની આંતરિક અશાંતિ અને વિષાદનો ઉપાય એ નથી કરી શકયો.સ્થૂળ સંપત્તિ અને સાધનોને એ પામ્યો છે, પણ અંતર ખાલી અને શુષ્ક પડયું છે….પર્યુષણના આ પાવન અવસરે આપણૅ

તપશ્ચર્યા દ્વારા અને સેવા પુજા તથા પ્રભુના રંગમા રંગાઇને

આપણા તીર્થંકર પરમાત્મા નુ જિવન ચરિત્ર નુ વાંચન સાંભળી ને આપણુ જીવન તો જિવદયાપુર્ણ બનાવવાની કોશીશ કરી રહ્યા છીય..ત્યારે મેઘલતા બેન  મેહતા ની એક સુંદર રચના લાવી છું .. જેમાં એક સામાન્ય માનવીની વાત થી સારું થઇ મોક્ષ માર્ગની વાત કરી છે .. અને બધાથી પર એક વાત સુંદર  રીતે કરી છે કે ..

અમે તો સંસારી ..પરન્તું જો કોઈ માર્ગ દેખાડનાર ગુરુ મળે તો કાન આમળી ને પણ આપણી સાન ઠેકાણે લઈ આવે .અને એમની છેલ્લી લાઇન નો અર્થ આમ સુંદર  રીતે નીકળે છે કે ...

આત્મ ઓંર પરમાત્મા અલગ રહે બહું કાલ ,સુંદર મેલા કર દિયા સદગુરૂ મિલા દલાલ

જો સાચા ગુરુ મળે તો બેડો પર થઇ જાય .

તો મિત્રો તો તમારા આત્માને જગાડવાનો  અવસર આવ્યો છે .

તો ચાલો મેઘલતામાસીની આ કવિતા દ્વારા જાગી જઈએ..


અમે તો સંસારી


અમે તો સંસારી સંતાન . અમારી નહીં કંઈ પહેચાન ,

અમે તો  ખાધે પીધે  મસ્તાન ,અમને બીજું કશું નહીં ભાન    -અમે ….

જન્મ્યા હતાં સતજીવન માટે ,પણ જીવ્યા ફરી જન્મવા માટે ,

મોક્ષ માર્ગ ઓ ભૂલાઈ ગયો ને ભુસાઈ ગઈ એ કેડી             -અમે ….

પ્રભુ પાઠવ્યાં ભણવા માટે ,ભણી ગણી સુધારવા માટે ,

ભવમાં અમે તો ભટકી ગયાં, ને રહ્યું દિશાનું ન ભાન            -અમે ….

લેશન તો કંઈ કર્યું નહી , ને પરીક્ષામાં  તો નાપાસ ,

ફરી નિશાળે દાખલ થયાં તોય ભણવામાં ન ધ્યાન           -અમે …..

ગુરુજીએ  પ્રેમે કાન આમળ્યો, ને આવી ઢેકાણે સાન

પ્રેમ નીતરતાં નયનો દ્વારા ,જગાડી દીધું ભાન                  -અમે …..

……….મેઘલતાબેન  મેહતા…….

આ કવિતા જેમ વાંચતી ગઈ તો જાણે મારી જ વાત એમણે આલેખી હોય તેમ લાગ્યું …

કે મને જૈન કુળ મળ્યું,સતજીવન જીવવાનો મોકો પ્રભુ એ આપ્યો ત્યારે મારાથી મોક્ષ માર્ગ કેમ ભુલાઈ ગયો ….

જન્મ્યા હતાં સતજીવન માટે ,પણ જીવ્યા ફરી જન્મવા માટે ,

મોક્ષ માર્ગ ઓ ભૂલાઈ ગયો ને ભુસાઈ ગઈ એ કેડી

બીજી સુંદર વાત એ છે કે માનવી ૭૫ વર્ષે પણ પ્રભુ પાસે તો બાળક છે..માટે માસીએ કવિતામાં નાના બાળક જેવી રીતે સત્ય ને આલેખ્યું છે.

લેશન તો કંઈ કર્યું નહી , ને પરીક્ષામાં  તો નાપાસ ,

ફરી નિશાળે દાખલ થયાં તોય ભણવામાં ન ધ્યાન…

તો મિત્રો પ્રભુ પાસે નાના બાળક ની જેમ આ પર્વમાં બેસી જઇ આપણાં આત્માને પામીએ .

ભૂલ થયેલી સુધારી લઈએ  એમાંજ આપણું ડાહપણ છે.

ગમતાનો ગુલાલ કરી,સાથે ગર્વ પણ લઈએ..

મિત્રો

ખાસ જણાવાનું કે  આપણી સંસ્થા- બે એરિયા ગુજરાતી સમાજ  ઓફ નોર્ધન કાલીફોર્નીયા  છેલ્લા પાંચ વર્ષથી માતૃભૂમિ ગુજરાતનો જન્મદિવસ/સ્થાપનાદિન ની ઉજવણી કરે છે . .આ પ્રસંગે દર વર્ષે ની જેમ સમાજની ખાસ પાંચ વ્યક્તિનું સન્માન સમાજ માનભેર કરે છે ..જેમણે તેમનું યોગદાન  સમાજ માટે એક અથવા બીજી અનેક  રીતે આપ્યું હોય .આ વર્ષે  સમાજ તરફથી આપણા લાડીલા કવયિત્રી મેઘલતાબેન ના  નામનું સુચન આવ્યું હતું, જેને સમાજે અને કમીટી એ ઉત્સાહભર સ્વીકાર્યું .અને . ચાલુ સાલે તારીખ ૭મિ મેં ના રોજ સનીવેલ  હિંદુ ટેમ્પલ  અને કોમ્યુનીટી સેન્ટર ખાતે સાંજે સ્વર સંધ્યામાં એવોર્ડ આપી સન્માન કર્યું હતું . માટે ખાસ શબ્દોનુંસર્જન વતી અને આપણા શબ્દોના સર્જનના પ્રક્ષકો તરફથી

મેઘલતા બેનને અભિનંદન 


મેઘલતા મહેતા  નો સંક્ષિપ્ત પરિચય

મેઘલતાબેન એક બહુમુખી પ્રતિભા છે. કાવ્યો ઉપર તો એમની હથોટી સચોટ છે જ, પંણ અન્ય ક્ષેત્રે પંણ એમનું પ્રદાન ધ્યાન ખેંચે તેવું છે. એમ એ, 
એમ.એડ, ની ડિગ્રીઓ અને નાટક નો ડીપ્લોમાં પ્રપ્ત કર્યા ઉપરાંત સાહિત્ય ક્ષેત્રે, નાટ્ય ક્ષેત્રે અને ઈતર પ્રવૃત્તિ માં એમનું પ્રદાન દાદ માંગી લે છે. સાહિત્ય ક્ષેત્રે એમના બે કાવ્ય સંગ્રહો “જ્યોત” અને  “તીર્થ નું પંચામૃત” તથા નોર્વે ના પ્રખ્યાત નાટ્યકાર હેન્રીક ઇબ્સેન ના નાટક “હેડા ગાબ્લર” નું ભાષાંતર નોંધપાત્ર છે. ગીત, ઘઝલ, કવ્વાલી, ભજન, ગરબા (જેમાંનો “હા રે માં આરાસુર થી આવ્યા” ખુબ લોકપ્રિય થઇ ચુક્યો છે), રાસ, બાળ કાવ્યો, બાળ નાટક(ભવાઈ), રેઈડીઓ  નાટક, વિગેરે સર્જન રસપ્રદ છે. એમના લખાણનો ની ખાસિયત એમની સરળ ભાષા છે. “અખંડ આનંદ’ માં પંણ એમની વાર્તાઓ અવાર નવાર આવે છે. મેઘલતાબેન ની ઈતર પ્રવૃત્તિ માં: સ્ટેઇજ ઉપર એમણે શ્રી જયંતી પટેલ – રંગલો , સર્વ શ્રી માર્કંડ ભટ્ટ, જશવંત ઠાકેર, તથ્હા ચંદ્રવદન મેહતા (ચં.ચી.) સાથે અભિનય આપેલો છે, તેમજ રડીઓ ઉપર પણ તેમની સાથે કામ કરેલું છે…અમેરિકામાં  ૧૯૬૧-૬૨ ની સાલ માં એમના પતિ સાથે આવ્યા ત્યારે કોલુંમ્બિયા યૂનીવેર્સીત્તી  ના ટી.વી. અને એક્ટિંગ ના કોર્સે કાર્ય હતા. એન.બી.સી. પર સિતારવાદન સાથ્હે interview આપ્યો હતો. “Life” મેગેઝીન માટે શુદ્ધ ભારતીય ચેહરા તરીકે એમની પસંદગી થઇ હતી…તદુપરાંત ગરબા તથા નાટક ની હરીફાઈયો માં નિર્ણાયક તરીકે તેઓ સેવા આપી ચુકેલા છે. ૩૦ વર્ષ સુધી હાઇસ્કૂલ માં શિક્ષિકા તરીકે કામ કરીને નિવૃત્ત જીવન અમેરિકા માં વિતાવે છે.

-પુત્રવધૂઓ-મેઘલતાબેન મેહતા

મિત્રો ,
દરેક કવિ કે લેખકે ગુજરાતની નારીને સમય સમયાંતરે જુદી જુદી રીતે ચીતરવાનો પ્રયાસ કર્યો છે    ..ગયા વખતે આપણે સાસુ વહુની   વાતો કરી  તો આજે મેઘલતાબેન   પણ એમીની કવિતામાં પુત્રવધુની વાત લઈને આવ્યા છે કહેવતકથા – પુત્રના લક્ષણ પારણામાંથી ને વહુના લક્ષણ બારણામાંથી વાચી છે ,પરંતુ માસી તો કવિતા  રચીને લાવ્યા  છે.  પૃત્રવધુના અલગ રૂપ સરળ રોજની ભાષામાં મુકાયા છે   આમ જોવા જઈએ તો પુત્રવધુના જેટલા રૂપ આલેખ્યા છે તે સ્ત્રીના છે .. એકવાત ખુબજ સરસ કરીછે
…સંતૃપ્તે  કે સંતાપે;સાસુની  એ સંગાથી. . ..  પુત્રવધુઓ જાતજાની ભલે હોય પરંતુ ઘરના દરેક દુ:ખમાં વહુ પણ એટલો જ ભોગ આપે છે.અહી સાસુ કે વહુ  માત્ર સ્ત્રી છે. બન્ને આ વિરોધાભાસ વચ્ચે  જીવે છે છતાં લક્ષ એક છે  બન્ને પહેલા એક સ્ત્રી છે …. સ્ત્રીની એટલે  સંવેદના ,પ્રેમ, ભાવના ,કરુણા  ગમેતે સ્વરૂપે એ  તો લીલી છમ્મ જ રહે છે ..પછી તે વેલી કોઈ વાડ થોરની ……જ્યાં પણ ગઈ ત્યાં વળી પહોંચી…..


પુત્રવધૂઓ    જાતજાતની ;
રંગે   રૂપે      ભાતભાતની .


કોઈ અંબા કોઈ
માંત ભવાની;
કોઈ વેલી કોઈ વાડ થોરની


કોઈ પોચી કોઈ પકડે બોચી ;
કોઈ ચંદા કોઈ સુરજ જેવી ;


કોઈ નમણી કોઈ છેક છકેલી ;
કોઈ મીઠી કોઈ મદથી ભરેલી ;


ભગવાને અંધારે  વહેંચી ;
જેના ઘરમાં જેવી પહોંચી ;


જ્યાં પણ ગઈ ત્યાં વળી પહોંચી
નથી હવે કોઈ કાચી પોચી .


સંતૃપ્તે  કે સંતાપે;
સાસુની  એ સંગાથી.
પુત્રના લક્ષણ પારણામાંથી;
વહુના લક્ષણ બારણામાંથી.

વેલેન્ટાઈન ડે-પૂછવું જ શું ?

 

મિત્રો ફેબ્રુઆરી મહિનો એટલે પ્રેમની મોસમ …..પછી તો પૂછવું જ શું ?..
હા આવા  પ્રશ્ન સાથેની મેઘલાતામાસીની એક સરસ મજાની કવિતા લાવી છું. .

માસીની એક ખૂબી છે  એ શબ્દોને ગમે ત્યાં વાપરીને કવિતામાં સજાવી શકે છે ..પ્રશ્નાર્થ ચિન્હ દરેક બે પંક્તિ એ વાપર્યા છે .પરંતુ જેમાં  હરેક પશ્ન એક મોન નો જવાબ છે .. પૂછવું જ શું ?થી વાત અધુરી નથી પ્રેમની પૂર્ણતાનો  અહેસાસ છે …

શરમાય ને પ્રેમ કેવી રીતે થાય એ ખુજ સુંદર રીતે રજુ કર્યું  છે ..પ્રેમને પાંગરવા માટે શબ્દો નો કે વાચા ની જરૂર નથી ….અમે નજરો થી જોઈને તમને કર્યે પ્રેમ અને તમે જવાબ વાળો મોંન  થી .. તો ચાલો પ્રશ્ન પૂછીને પ્રેમનો અહેસાસ  માણીયે..

પૂછવું જ શું ?
અમે સામું જોયું ને તમે શરમાઈ  ગયાં
ને પછી વાતો કરવાનું તો પૂછવું જ શું ?
અમે કેમ છો ?કહું  ને તમે લજવાઈ ગયાં
ને પછી આગળ તો પૂછવું જ શું ?
અમે મોગરો ધર્યો ને તમે મહેકી ઉઠ્યાં
ને પછી ગજરો ગૂંથવાનું તો પૂછવું જ શું ?
અમે પાણી માગ્યું ને તમે વરસી પડ્યાં
ને પછી બીજા કશાનું તો પૂછવું જ શું?
અમે હોઠે  મલક્યાં ને તમે છલકી  પડ્યાં
ને પછી છલકે ભીંજાવાનું તો પૂછવું જ શું ?
અમે નજર્યું નાંખી ને તમે ડૂબી ગયાં
ને પછી દરિયો તરવાનું તો પૂછવું જ શું ?
અમે હળવે પૂછ્યું ને તમે હસી પડ્યાં ,
ને પછી ‘હા’ ‘ના’કહેવાનું તો પૂછવું જ શું ?

મેઘલતાબહેન મહેતા-સમય વીતી ગયો ..

આજે મેઘલતામાસીની એક સુંદર રચના લાવી છું ..મને મેઘલતામાસીની એક વાત ખુબ ગમે છે અને તે છે .જિંદગીનો હકારાત્મક અભિગમ… આજે ૮૪ વર્ષે   હાથ પગ  ના ચાલતા હોય ..શરીર સાથના દેતું  હોય ત્યારે  એ મક્કમ પણે આગળ વધી રહ્યા છે .

એમની પંક્તિમાં કહુંતો….

જુવાનીના  જોમમાં જીવવાની ટેવ પડી ગઈ છે  જિંદગીભ રની,કે આ આવી રહેલું અડવડતું ઘડપણ ,અણગમતા અતિથી જેવું ભાસે છે .
ભૂતકાળનો પાલવ પકડી …
જે ટમટમ્યા કરે ..
તેનો વળી વિકાસ  કેવો ?…જે ભૂતકાળ ના ભૂત ની પકડ થી છટકી ,
જે દોડ મુકે આંખ મીચી –તેજ આગળ આવે છે …વિકાસ સાધે છે .
એમની કવિતા નો સંદેશ છે …જિંદગી ના સત્યને અપનાવો ..
મેઘલતામાસીની પોતાના માટે સારું શું કે ખરાબ શું તે નક્કી કરવાનું કામ ઈશ્વર   ઉપર છોડી દે છે. ઈશ્વર જે કરે પછી તે ખરાબ હોય કે સારું, તેને વિના હીચકીચાહટ સ્વીકારી લે છે ને તેને ‘તેમની’ મરજી લેખે છે. એટલુંજ નહિ ..આશાવાદી પણ છે ..હજી પણ જિંદગીના રંગો પૂરવા છે ..તેમના  આ અભિગમ ને લીધે દરેક  સવાર એક કોરી પાટી છે ..

અને નવી આશાનું કિરણ છે ..

મિત્રો તો ચાલો  તેમના  અનુભવનો નીચોડ આપણે  કવિતામાં માણીએ..

સમય વીતી ગયો…

હા, લખવાનો સમય તો જાણે વીતી ગયો ..કદાચ
જીવન જાણે ખીચોખીચ -ને તો ય ખાલીખમ  !
ખીચો ખીચમાં તો શું લખું ?     ગૂંચવાડો  જ ગૂંચવાડો
ને ખાલીખમમાં  શું લખું  ? શુંન્ય જ બધું ,

છતાંય વર્ષે વર્ષે નવું આવે ,
ને નવી વાતો નહિ તોયે
નવી આશાઓ લાવે
એમાં  ભરવાનો ઉમંગ આપણે –
ને જીવનમાં રંગ પણ
પૂરવાના આપણે જ ને !
વર્ષનું કામ તો દર વર્ષે
પાછા આવવાનું -વર્ષે વર્ષે
નવા નક્કોર અને કોરા કટ્ટ થઈને …

મેઘલાતાબેહન મહેતા


 

સાઠમાંથી સાતના

મિત્રો ,
આજે એક મેઘલતાબહેનની  સુંદર કવિતા લાવી છું

જે વાત કહેવામાં જીભ  અને આંસુ નિષ્ફળ જાય તે વાત માસી એ શબ્દો માં વણી  લીધી છે ..૬૦ વર્ષે ઉજવણું થતું હોય  .૬૦ મીણબતી બુજાવતા આંખનું  પલ્કારું મારીએ  એને  ત્યાં  તો જન્દગી ભૂતકાળમાં સરી જાય.. ત્યારે…. હું  એકવાર સાત વર્ષની હતી ..ત્યારે આમ.. ત્યારે તેમ ….

કહેતા કહેતા આંખ માંથી આસું સરી જાય..

સાત વરસ ની ઉમ્રથી છૂટી ગયેલા મિત્ર કંઈ
ડોહોળાઈ ગયેલી યાદને ઝંખવાઈ ગયેલા ચિત્ર કંઈ

આખા કાવ્યમાં   લાગણી સાથે,જીવનના મનોમંથનના પણ દર્ષન થયા.
જિંદગીની એક એવી હકીકત કાવ્યમાં વણી લીધી કે અને અપનાવ્યા વગર છુટકો જ નથી ..મને યાદ છે મારી દીકરીના લગ્ન થયા ત્યારે હું  હવે નાની ન
થી રહી આવું મહેસુસ કર્યું .

કાવ્ય માણવાની સાચી મઝા તો ત્યારે જ આવે  જયારે વાચનાર ને લાગે હા આવું જ હોય ..

કે વાંચ્યા પછી કહેશો કે આતો મારી જવાત છે ..


સાઠમાંથી સાતના

જિંદગીની સાંકડી શેરી અતિ વાંકીચૂંકી
એમાં વળી ગલીઓ ઘણી ,કોઈ આમ આમ જતી કોઈ તેમ જતી

આયખાની આ સફર થંભ્યા વિના દોડી જાતી
પણ યાદના સભારણનાનનાં બસ અહીં તહીં છોડી જાતી

સાઠનું સ્ટેશન વટાવ્યું ,કઈ સ્મરણ -વિસ્મરણ થયાં.
મિત્રો ,સ્નેહી ને સગા ,સૌ અહીં તહીં છૂટતાં  ગયાં .

જિંદગી પાછી વળે ના ,શોધવું  કંઈ શક્ય ના .
પણ સ્મરણની આ સફરને પણ રોકવાનું શક્ય ના .

વિસરાયેલાં નામો અને કામો અને સંભારણાં.
કાં સાંભરી  આવે અચાનક જ્યમ ચમકતા તારલા ?

સાત વરસ ની ઉમ્રથી છૂટી ગયેલા મિત્ર કંઈ
ડોહોળાઈ ગયેલી યાદને ઝંખવાઈ ગયેલા ચિત્ર કંઈ

કંઈ કેટલી વાતો મધુરી કહેવાની યે રહી ગઈ ?
કેટલાય  હમ સફરની સફર અધુરી રહી ગઈ .

સાઠ  વટાવ્યા ,વાટમાં ત્યાં કોઈ અચનાક મળી ગયું
“કેટલા બદલાઈ ગયાં ?’ હૈયું વાલોવાઈ ગયું .

હાથ ઝાલી સ્મરણ નો ,ડગલી જરી પાછી ભરી .
જિંદગીની સાંકડી  શેરી તરફ દ્રષ્ટિ  કરી .

વાંકી ચૂંકી  ગલીઓ વટાવી ક્ષણમાં  બધું ખુંદી વળ્યાં.
આનંદછોળો પર મીઠી  યાદ નૌકા સરી રહી .
છૂટી ગયેલા મિત્રના ચિત્રો વળી તાજાં થયાં .
ખબર  પડી ના સાઠમાંથી સાતના ક્યારે થયા …

મેઘલાતાબેન મેહતા


 

મેઘલતાબહેન મહેતા

મેઘલતાબહેન  મહેતા .
જેમની કવિતાજ એમની ઓળખ છે .એમની ભાષામાં…..કહું તો
.સ્વાનુભવ  તો સૌ કહે ..
પણ પરનો કહે તે કવિ …
સીધે સીધું સૌ કહે ..ચોટ લગાડે તે કવિ ..
એમણે કવિતામાં  હ્દયની સાચકલી  લાગણી ઓં ,ભાવનાઓ  સંવેદનો  અને કેટલેક અંશે અનુભવો  ઉતર્યા છે ..
જિંદગીને  નોટબુકની નહીં,સ્લેટની જેમ વાપરતા જાઓ ,
ભૂત ભેગો કરો નહીં,પણ ભૂતકાળ ભૂંસતા જાઓ .
લખેલું બધું લુછ તાં જાઓ ,ને નવું નવું લખતા જાઓ
ગૂંચવાડે ગૂંચવાઓ  નહીં ને ,આજ આનંદે ઉજવતા જાઓ ..

જેમ જેમ વાંચશો તેમ તેમ એવું લાગશે  કે હા , આવુજ થાય છે …શબ્દો ના એવા આટાપતા રમે કે આપણે વિચાર કરતા થઈ જઈએ..પોતાની કવિતા દ્વારા બીજાને વિચાર કરતા કરે   તે કવિએત્રી
આવા મેઘલાતાબેહન  મહેતા ની કવિતા માણો પછી તમે પણ મારી જેમ જ કહેશો..

ભમરડા
ભૂમિ ઉપર ચક્કર ફરતા કંઈક ભમરડા ઘૂમે
પડતા ખડતા ,ઘૂમરી લેતા  ધરતી ને જઇને ચૂમે
ફરી વીંટાઈ  દોરી દેહે , ફરી જોશથી છુંટે,
કોઇઇ નશીબ ના બળિયા ,હેતે હથેળીમાં લોટે .

અનંત યુગથી રમત રમીને ,ઈશ હજી ના થાકે .
છેલ્લી ઘડીએ ડચકા ખાતા જીવો જોમ ગુમાવે .
નિષ્પ્રાણ થતાં ને ,પુનજન્મ થી ફેરામાં ઘૂમરાવે .
કંઈક લાડકા સરળ સરકતા ,સીધો મોક્ષ જ પામે .

પૃથ્વી પણ છે  એક ભમરડો ,અગણિતોનો સાથી .
કોના હાથે છુટ્યો ,છોડવે કો આ ચક્કરમાંથી  ?
કોણે પૂર્યા પ્રાણ ,કદી શું ગતિ મંદ થવાની ?
કે પુન :જન્મ પામીને પછી ગરબામાં ઘૂમવાની ?

કોણ આપશે ઉત્તર આનો ,ખેલાડી રેહતો જ પરોક્ષ .
કેવો થાશે અંત વિશ્વનો ,લથડાતો કે સીધો મોક્ષ ?