ફરી…કલરવ અને કોલાહલ – 14

મધર્સ ડે!

દિના સવારથી ઉત્સાહમાં હતી. ઘણા વખત પછી તે ઈશા અને ફરાહને મળી રહી હતી. કોલેજકાળના અંતમાં ત્રણેવ ખાસ મૈત્રિણીઓએ નક્કી કર્યું હતું કે વર્ષમાં ત્રણ-ચાર વખત એક આખો દિવસ સાથે ભેગા થવું અને એક બીજા સાથે પોતાના જીવનની  સારી નરસી વાતોની આપ-લે કરવી. ઘર અને ઓફિસકામ બધું પતાવીને અથવા બાજુએ મૂકીને… આ ‘મી-ટાઈમ’ કે ‘અસ-ટાઈમ’ને કોઈ પણ સંજોગોમાં પ્રાધાન્ય આપશું. એટલે જ આ દિવસની ગોઠવણી થોડા અઠવાડિયાથી થઈ રહી હતી. ઈશા પ્રોફેશનલ ડાન્સર, ફરાહ આંતરરાષ્ટ્રીય કંપનીમાં  મોટા હોદ્દે કર્મચારી અને દિના બ્યુટી પાર્લર ચલાવે એટલે બધાની તારીખો મેળવવી પડે એમ હતી. દિના તેના પતિ, દિકરા અને સાસુ-સસરા સાથે એક સંયુક્ત કુટુંબમાં વર્ષોથી ઠરીઠામ થઈ ચૂકી હતી. ઈશા પણ સુખી લગ્નજીવન તેના પતિ અને દિકરી સહીત માણી રહી હતી. જ્યારે ફરાહ પોતાના માબાપની એકલી દિકરી હતી અને અવિવાહિત હતી.

સમય થતા બહેનપણીઓ મળ્યા અને વાતો ના દોર શરુ થયા. 

ઈશા બોલી “મારી દસ વર્ષની પરીએ પરમ દિવસે મને શૉમાં જતા પહેલા મધર્સ ડેનું કાર્ડ આપ્યું. I felt so special” કહી ઈશાની પાંપણ ભીની થઈ ગઈ. 

ફરાહે ઉમેર્યું ‘મેં પણ મારી મમ્મી માટે ડિનર અને શોપિંગ પ્લાન કર્યું હતું – We had an amazing time. દિના તમે બધાએ શું કર્યું – Any surprise for you?”

દિનાએ કહ્યું “આ વખતે અમે મધર્સ ડે જરા જુદી રીતે ઉજવ્યો – અમે તેને ‘Mother-in-law’s day’ બનાવ્યો. એટલે કે આખો દિવસ સમીર મારા મમ્મી સાથે અને મેં મારા સાસુ સાથે પસાર કર્યો. સાંજે અમે બધા એકત્ર થયા અને અમારા અનુભવો કહ્યા. મને તો મારા સાસુની પસંદગી ખબર હોય જ પણ સમીર માટે આ પ્રથમ અને એક અપ્રતિમ અનુભવ હતો.” 

ઈશા અને ફરાહ ને રસ જણાયો. બન્ને બોલ્યા: ” જરા વિસ્તાર થી કહે”

દિનાએ ચલાવ્યું “સમીરે મારી સાથે બેસીને મારી મમ્મી ઉપર ઘણું સંશોધન કર્યું – તેની ગમતી વાનગીઓ વાળી રેસ્ટોરન્ટ ગોતી, તેના શોખ પ્રમાણેની ખરીદીની જગ્યા નક્કી કરી. મમ્મીને ગુજરાતી નાટકમાં બહુ રુચિ એટલે મુંબઈના NCPA થિયેટરમાં બપોરનો શો બુક કરાવ્યો અને ખાસ બેક-સ્ટેજ કલાકારોને મળવા મમ્મીને લઈ ગયો. સાંજે મેં સમીરને તેના અનુભવ વિષે પૂછ્યું તો તેના માટે આ મમ્મીનો સાવ અનોખો પરિચય હતો અને ખાસ તો તે ગુજરાતી નાટ્યશાસ્ત્ર પર મમ્મીના જ્ઞાનથી તે ખૂબ જ પ્રભાવિત થઈ ગયો. સાથે સાથે તેને મમ્મીના સ્વભાવની  રમૂજી બાજુ પણ જાણવા મળી. પછી મમ્મીને પૂછ્યું તો મમ્મી તો એવી ખુશખુશાલ હતી કે મને કહે કે આજ સુધી તેના દિકરા-દિકરીઓએ આવી સરસ ઉજાણી નથી કરાવી જેવી જમાઈએ કરાવી છે…” કહેતા કહેતા દિના એના મિત્રો સાથે ખડખડાટ હસવા લાગ્યા. 

પણ પછી ક્ષણવારમાં જ દિનાનું હાસ્ય શમી ગયું અને એક શાંત ઉદાસીનતા તેની આંખોમાં ડોકાવા લાગી. “હવે તારી સાસુ સાથે તારો અનુભવ કેવો રહ્યો એ તો વાત કર! કેટલી સેવા કરાવી?” ફરાહ મસ્તીમાં અને જરા ગોસિપના મૂડમાં આવી ગઈ હતી. 

દિના ફિક્કું હસી અને બોલી “મારી સાસુ સાથેનો આ સમય મારા માટે જીવનની સૌથી કિંમતી ક્ષણો હતી. તમને મેં માંડીને વાત કરી નથી પણ મારા સાસુની  તબિયત છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી નાદુરૂસ્ત રહે છે. તેમને દમ નો રોગ ઘણા વર્ષોથી છે અને ડોક્ટરો ઈલાજ કરવા કોશિશ કરી રહ્યા છે પણ જોઈએ એવો સુધાર નથી – ઉલ્ટાનું દિવસે દિવસે તબિયત લથડી રહી છે. પણ મારા સાસુ એકદમ શાંત અવસ્થામાં છે – જાણે રોગની એમના મન ઉપર કોઈ અસર જ ન હોઈ. હાલાતનો પૂર્ણ સ્વિકાર કરી  જવાની પૂર્ણ તૈયારીમાં હોય એવું ક્યારેક ભાસ થાય. મધર્સ ડે ના દિવસે મને કહે કે ચાલ આપણે લોનાવલા ડ્રાઈવ પર જઈએ – ત્યાં આપણી રહેવાની જગ્યા પણ છે  એટલે બપોરના આરામ પણ થઈ જશે. એટલે અમે ડ્રાઈવ પર જવા શરુ થયા. આખા રસ્તે મારા સાસુ મને ઘરની વાતો, વ્યવહારની વાતો કરતા ગયા અને સમજાવતા ગયા જાણે કેમ મને બધું સુપરત  કરી દેતા હોય. આખો દિવસ અમે ખુબ વાતોમાં અને આનંદમાં ગાળ્યો. જુના સંસ્મરણો યાદ કરીને, હસીને બેવડા વળી ગયા. એ દિવસ પૂરતા અમે સાસુ વહુ મટી, મા-દિકરી મટી, ફક્ત મિત્રો બની ગયા. તેમની વાતોમાં મારા પ્રત્યે કે ઘરના કોઈ વ્યક્તિ પ્રત્યે અપેક્ષા નહોતી. બસ પ્રેમથી રહેવાનો ભાવ હતો. મેં મારા સાસુને કહ્યું કે જ્યારથી હું પરણીને આવી છું ત્યારથી તેમણે મને જે રીતે તૈયાર કરી છે તે ટ્રેનિંગ મને મારા પિયરમાં પણ નહોતી મળી. અને આજે તેમની સ્થિતપ્રજ્ઞતા જોઈ હું પ્રભાવિત તો છું પણ સાથે સાથે આવા વ્યક્તિને હું નજીકના ભવિષ્યમાં ખોઈ દઈશ એની વ્યથામાં પણ છું.” કહી દિનાની આંખના અશ્રુઓ વહી પડ્યા. 

વિશ્વભરમાં મધર્સ ડે મનાવાય છે. પોતાની મા ને યાદ કરવી અને સાથે સમય વિતાવવો કોને ના ગમે? પણ સાથે જો સાસુમા સાથે પણ આટલીજ નિકટતા કેળવાય તો સોનામાં સુગંધ ભળે અને ખરા અર્થમાં મધર્સ ડે સર્વાંગપણે ઉજવાય. આવોજ એક દાખલો અમારા નિકટના પરિવારમાં જોવા મળ્યો જ્યાં અમારા જમાઈઓએ મળીને તેમના સાસુની (એટલે કે અમારા મામીની) ખૂબ દિલથી સેવા કરી. તેમની તબિયત વધારે ખરાબ થતી દેખાતા જમાઈઓ એ સાસુમાનું પોતાના ઘરે સ્થળાંતર કર્યું અને દિવસ રાત તબીબો સહીત સેવામાં હાજર રહ્યા. અને આજે અમારા મામાની પણ દેખરેખ રાખી રહ્યા છે. આ સબંધો લોહીના નહિ પણ લાગણીના બંધાયા છે.

નાનપણમાં જોસેફ મેકવાનની વાર્તા “હતી ત્યારે મારી ત્રણ ત્રણ મા હતી” (‘વ્યથાના વીતક’ વાર્તા સંગ્રહમાંથી) ખુબ રસથી વાંચી હતી. પોતાના જીવનચરિત્રમાં લેખક નાની વયે ગુમાવેલી મા વિશે, સાવકી મા વિશે અને ખાસ તો તેને ખૂબ પ્રેમ આપતી તેની લાડુભાભી વિશે લખે છે.

મારી વાત કરુ તો ‘મારે હતી ત્યારે  બે બે મા હતી’ – એક જેણે મને જન્મ આપ્યો અને ખુબજ પ્રેમથી મોટો કર્યો – મારી જનેતા રંજન મમ્મી અને બીજી જેણે પોતાના જીવનની એક એક ક્ષણ અમારા પાલન પોષણમાં વાપરી નાખી – મારી મોટી મમ્મી – વિનોદિની. આજે વર્ષો થયા બંન્નેની  હયાતી નથી પણ તેમનું સ્મરણ કોઈ ને કોઈ પ્રસંગે આવે અને મન ફરી ભૂતકાળમાં બાળક બની તેમનો ખોળો ખૂંદવા ફાંફા મારે!

-મિહિર ચંદુલાલ સેલારકા

સિંગાપોર  (3-May-2022)

2 thoughts on “ફરી…કલરવ અને કોલાહલ – 14

  1. સરસ વાર્તા સરસ સ્મરણાંજલી 🙏🙏ખાસ તો સ્ત્રી ના એક રૂપની
    જયશ્રી પટેલ

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.