સંવેદનાના પડઘા- ૩૨ મા ના વહાલની અનુભૂતિ

મા ના વ્હાલની સંવેદનાને શું શબ્દોથી વર્ણવી શકાય?ભગવાનને નરી આંખે આપણે જોઈ શકીએ છીએ?નહીં ને ! તે સચ્ચિદાનંદ આનંદની માત્ર અનુભૂતિ જ કરી શકાય.એવીરીતે માના પ્રેમની પણ અનુભૂતિ જ હોય , તેનું શબ્દોમાં વર્ણન કરવું નામુમકીન છે.
                 આજે મધર્સ ડે હતો.મારા દીકરા અને પુત્રવધુએ મને ભેટ સાથે શુભેચ્છા પાઠવી અને તેઓ એક્સરસાઈઝ કરવા જીમ ગયા.મને પણ મારી વ્હાલી મા યાદ આવી ગઈ અને એની યાદમાં આંખો ટપકવા માંડી.વિચારતી હતી જેના વગર જરા પણ ચાલતું નહોતુ તે પ્રેમાળ ચહેરો ક્યારેય જોવા નહી મળે?? મોં ધોવા અને આંસુ ખાળવા બાથરુમમાં ગઈ.મને બધા કહે છે તું આબેહૂબ તારી મા જેવીજ દેખાય છે.અને આ શું !! આજે મારી માને જોવા ઇચ્છતી મારી આંખો ,મારો ચહેરો આયનામાં જોઈ ચમકવા લાગી!.મને પણ મારા ચહેરામાં છૂપાએલ તેનો ચહેરો,મારી આંખોમાં તેના જેવા જ બ્રાઉન રંગની કીકી.તેના મારી ઉંમરે જ આછા થઈ ગએલ વાળ પણ મારા જેવાજ. અને હું મારા ચહેરામાં જ માને જોવા લાગી.કલાકેક સુધી આયના સામે ઊભી રહીને મારામાં જ માને જોઈને જાણે મા સાથે વાતો કરતી રહી અને મનથી જ ખુશ થતી રહી.
                  મા સાથેનો મારો લગાવ એટલો હતો કે તેના મૃત્યુ પછી તે આ દુનિયામાં નથી એ મારું મન માનવા જ તૈયાર નહોતુ.હું બે ત્રણ વર્ષ સુધી તેના મૃત્યુ પછી રોજ રાત્રે તેની સાથે વાતો કરતા ખૂબ રડતી. તેની વિદાય તો ભારતમાં થઈ હતી પણ જાણે અમેરિકાના મારા રુમમાં તે સદેહે મોજુદ ના હોય તેમ હું રોજ તેની સાથે વાતો કરતી. તે મારી ફ્રેન્ડ,ફીલોસોફર,ગાઇડ અને ગુરુ હતી.તેની યાદ હમેશાં અનરાધાર વહેતું ચોમાસું બનીને જ આવે છે.હજુ સપનામાં હું તેની સાથે તે મારી સામે હાજર હોય તેમ જ વાતો કરુછું. મારા જીવનમાં તે હંમેશ મારું અભિન્ન અંગ બનીને રહી છે.તેનો કોઈ પર્યાય ખરેખર નથી.તેની વિદાયે અમારા ભારત જવાના ઉત્સાહને ઓગાળી નાંખ્યો છે.બેટા તું ક્યારે પાછી આવીશ?કહી વિદાય આપનાર અને ભારત જઈએ ત્યારે આપણી રાહમાં વ્યાકુળ થઈ બંગલાના વરંડામાં પરોઢિયે ચાર વાગે આંટા મારતી મા વગરનું ભારત જવું હવે ચંદ્ર વગરની અમાસની રાત જેવું ભેંકાર લાગે છે.વેદાન્તની વાસ્તવિકતા જાણવા છતાં ભગવાનને પૂછતી હતી કે આ વળી કેવું કે એકવાર છોડીને ગએલ માનવ ક્યારેય જોવા જ ન મળે?
            હું આખેઆખી માના વહાલના દરિયામાં ન્હાતી હોવ તેમ માની યાદમાં ખોવાઈ ગઈ. મારી મા સાથેના મારા કંઈક નોખા જ સંબધ હતા.અમારી વચ્ચે જનરેશનગેપ ઓછો હતો.મારી ઉંમરના દરેક પડાવને તે ખૂબ સરસ રીતે સમજતી અને તે સમયની જીવન જીવવાની શ્રેષ્ઠ રીત મને કારણો સહિત સમજાવી શીખવતી.બોલવા ચાલવાની મીઠાશ ,હ્રદયની નિર્મળતા અને નિખાલસતા,સમાજની દરેક વ્યક્તિને પોતાના સ્વાર્થ વગર ઉપયોગી થવું અને જીવનમાં આધ્યાત્મિકતા ને પોતે પોતાના જીવનમાં જીવી તેવીજ રીતે અમને જીવવા પ્રેર્યા.અમારા બધા ભાઈબહેનોમાં આત્મવિશ્વાસ તેણે ઠાંસી ઠાંસીને ભર્યો.જિંદગી જીવવાના મૂળભૂત સિધ્ધાંતોને તેણે એટલી સહજતાથી અમારામાં રોપ્યા હતા કે જીવનની ઝંઝાવાતની ક્ષણોમાં પણ અમે અડગતાથી હિંમત અને ગૌરવથી જીવ્યા. સાસરાના અમારા કરતા એકદમ જુદાજ વાતાવરણમાં પોતાના આત્મગૌરવને હણાયા વગર કેવીરીતે સંયુક્ત પરિવારમાં પ્રેમપૂર્વક રહેવું તે શીખવ્યું.
              માતાપિતાના દાંપત્યજીવનની કેમેસ્ટ્રી એટલી અદ્ભૂત હતી કે તેનાથી અમને સ્વસ્થ બાળપણ અને યૌવન જીવવા મળ્યું જેનો અમારા વિકાસમાં બહુ મોટો ફાળો રહ્યો.મારા પિતાના સામાજિક,રાજકીય ,ધંધાકીય અને ધાર્મિક સંસ્થાઓના જોડાણ અને તેને લીધે ઘરમાં રહેતી અવર જવર ને તે પ્રેમથી નવાજતી.મારા પિતાના દરેક કાર્યને ખભેખભા જોડી સ્વીકારતી અને પૂરતો સપોર્ટ કરતી.તેની જીવન જીવવાની રીત જ અમારી પ્રેરણારુપ પાઠશાળા હતી.માના દિવસની શરુઆત નિયમિત કસરત,સ્વાધ્યાય ને પ્રાર્થના થકી પ્રભુ સાથે જોડાણથી થતી.પણ આ પૂજાપણ સામાન્ય લોકો કરતા તેવી પૂજારુમની કે મંદિરમાં કંકુ-ચોખા કે દૂધ ચડાવવાની નહતી.વિદ્વાન ગુરુઓ પાસે તે આપણા વેદો,ઉપનિષદો,જૂદાજુદા ગ્રંથો પરના ભાષ્યો અને ગીતાના જુદા જુદા વિદ્વાનોએ કરેલા વિવેચનો ભણતી અને અમને પણ તે શીખવતી. સમાજમાં પ્રસરેલી ધાર્મિક અંધશ્રદ્ધા ,દહેજ ,બાળલગ્નો ,ખોટા રીતરિવાજ અને નાતજાતના વાડાઓ સામે નીડરતા પૂર્વક વિરોધ તે કરતી અને તેની સાચી સમજણ અમને આપતી.રસોઈકળામાં એટલી પારંગત કે દિવાળી ,લગ્ન કે પાર્ટી સમયે તેને બધા મિત્રો,પાડોશીઓ અને અંગત સગાંઓ પોતાને ઘેર લઈ જવા લાઈન લગાડતા.અમને બંને બહેનોને પણ તેમાં પારંગત કરી.
                તે પોતે શિક્ષિકા અને જરુર પડે ટયુશન પણ કરતી.સ્ત્રીઓ માટે આત્મનિર્ભરતા ખૂબ જરુરી છે તે નાનપણથી જ સમજાવ્યું હતું તેથી અમે બંને બહેનો પણ આત્મનિર્ભર બન્યા.જીવનમાં આગળ વધવા માટે અને હજારો લોકોમાંથી જુદા તરી આવવા માટે જરુરી બધું જ શીખવ્યું .ભરપૂર આત્મવિશ્વાસ સાથે બદલાની ભાવના વગર સમાજોપયોગી બની દરેક માનવમાં પ્રેમ અને ભગવાનનો અંશ જોઈ પોતે પોતાનું જીવન જીવી અને તેવું જીવતા અમને શીખવ્યું.
દરેક જન્મે આ જ મા મળે તેવી અંત:કરણ પૂર્વકની પ્રભુને પ્રાર્થના
This entry was posted in જીગીષા પટેલ, વાર્તા, સંવેદનાના પડઘા and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to સંવેદનાના પડઘા- ૩૨ મા ના વહાલની અનુભૂતિ

  1. મા શબ્દમાં જ બધા વેદ, ઉપનિષદ , તમામ શાસ્ત્રોનો સાર.
    મા ક્યાંય જતી જ નથી . એના આશીર્વાદનું અભેદ કવચ કોઈ ભેદી
    શક્યું નથી .

    Liked by 1 person

  2. Tarulata Dipak Mehta says:

    જીગીષાબેન ,તમારા પ્રત્યેક લેખ સંવેદનાથી ભરપૂર હોય છે.અભિનન્દન,ખુબ લખો તેની શુભેચ્છા।

    Like

  3. sapana53 says:

    મા ક્યારેય મરતી એ હજુ પણ મારામાં જીવે છે. મને મારા પપ્પા મારી મા નું પૂછડી કહેતા હવે પૂછડી રહી ગઈ મા જતી રહી પણ ગેબી રીતે એ મારી સાથે જ છે. દુનિયાને ખાલી પૂંછડી દેખાય છે પણ મા નહિ ખૂબ સરસ સંવેદના થી ભરપૂર લેખ જિગીષા

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s