30 – સંવેદનાના પડઘા- મેરા વો સામાન લોટા દો

ન્યુયોર્કની એન્ગલવુડ હોસ્પિટલમાં ચંદ્રકલા તેના સંબંધીની ખબર પૂછવા આવી હતી. હોસ્પીટલનાં પાંચમા માળના રુમ નંબર પ૧માં આવીને જોયું તો તક્તિ પર નામ કોઈ બીજુ લખ્યું હતું. તેને થયું આટલે દૂર આવી જ છું તો જરા ખખડાવીને જોઈ તો લઉં કે નામ બદલવામાં કંઈ ભૂલ છે કે કાકા ને રજા આપી દીધી.તેણે ખખડાવ્યું તો રુમમાંથી અવાજ આવ્યો come in….. અને એ અજાણ્યા પેશન્ટના રુમમાં અંદર જરા સંકોચ સાથે પ્રવેશી.

અને અરે……… એ તો પેશન્ટને જોઈને વિસ્મયમાં પડી ગઈ…….તે તો સ્તબ્ધ થઈ તેની સામે એકીટશે જોઈ જ રહી. રાગ……રાગ ……તું અહીં……..ક્યારે…… અને તેની આંખોમાંથી અસ્ખલિત આંસુ વહેવા લાગ્યા.
તે અશ્રુપ્રવાહ ચાલીસ વર્ષ પછી પહેલીવાર આમ અચાનક મળેલા પોતાના પ્રેમના મિલનના આનંદનો હતો કે ચાલીસ વર્ષના વિરહની ફરિયાદ હતી તેની તેને ખબર નહોતી. ચંદ્રકલાએ ચિરાગને પૂછ્યું” રાગ કેમ છે? ચિરાગના તો આખા શરીરમાં કોઈ અનોખી સંવેદનાનું લખલખું પસાર થઈ ગયું. ચાલીસ વર્ષ પછી તેને ‘રાગ’ કહીને કોઈએ બોલાવ્યો હતો. ચંદા સિવાય કોઈએ ક્યારેય તેને રાગ કહીને બોલાવ્યો નહોતો અને ચિરાગે કીધુ “હું તો તને ઓળખતો નથી!” પણ તેની આંખોએ કીધું “હું તો પેલી અઢાર વર્ષની ઊછળતી,કૂદતી ઝરણા જેવી નિર્મળ અને પ્રેમાળ ચંદાને જ ઓળખું છું. ચંદાએ પૂછ્યું”તને હું યાદ તો છું ને?”અને ચિરાગે એની એ જ જૂની અદાથી કીધું” યાદ તો ઈનકી આતી હૈ જિન્હે હમ ભૂલ જાતે હૈ”

ચંદાએ ચિરાગ પર પ્રશ્નોની ઝડી વરસાવી” રાગ તું અહીં ક્યાંથી? તું તો શિકાગો નહોતો?તને પગે શું થયું? કેમ તું એકલો છે? તારી પત્ની ક્યાં છે? ચિરાગ જોર જોરથી હસવા લાગ્યો અને પછી ચંદાની સામે એજ પ્રેમભરી નજરે જોઈ કહેવા લાગ્યો “ કલી ,તું તો એવી જ છું હજી પણ તોફાની વાવાઝોડા જેવી અને એક સાથે અનેક પ્રશ્નોની ઝડીઓ વરસાવતી અને બંને જણા હસી પડ્યા.ચંદાએ કીધું “રાગ, આપણે ચાલીસ વર્ષ પછી મળ્યા…….રાગ ,ચાલીસ વર્ષ થઈ ગયા મને તો માન્યામાં નથી આવતું! બંને જણાએ આટલા વિતેલા વર્ષેાના જીવન અંગેની, પોતાના બાળકો ,પત્ની અને પરિવારની ટૂંકમાં માહિતી એકબીજાને આપી. ત્યાંજ ચિરાગે કીધું”આજે અહીં આવી જ છું તો ચેતનાને મળી ને જ જા ,હું તેને ફોન કરું છું તરત જ પાછી
આવવા. તેણે તારી વાતો બહુ સાંભળી છે .તને મળશે તો બહુ જ ખુશ થઈ જશે. ચંદ્રકલા જરા વિચારમાં
પડી ગઈ.તેણે પૂછ્યું”રાગ,તારી પત્ની મને ઓળખે છે?”ચિરાગ કહે”ઓળખવાની કયાં વાત કરે છે.
કલી ,તેને તો મેં તારી બધી વાત કરી છે.

ચંદાએ થોડા આશ્ચર્ય સાથે પૂછ્યું,, “ખરેખર!!”

ચંદ્રકલા અને ચિરાગ કોલેજમાં સાથે ભણતા હતા .બંને એક જ ગ્રૂપમાં હતા. દસ જણનું તેમનું ગ્રૂપ કોલેજમાં
રોજ મોજ-મસ્તી કરતાં. પિકનિક, પિક્ચર,નાટક જોવા જતાં,બધું સાથે કરતાં.કોલેજની ટેલેન્ટ ઈવનિંગ હોય કે એન્યુઅલ ફંક્શન,હોળી,દિવાળી અને ઉતરાણ જેવા તહેવાર બધુ જ સાથે મનાવતા.આમ બાલી ઉંમર અને એમાં પ્રેમથી લથબદ હુંફ અને સહવાસ……..
અને ………જાને કૈસે,કબ કહાં ઇકરાર હો ગયા ……હમ સોચતે હી રહ ગયે ઔર પ્યાર હો ગયા……..

કલાકો સુધી ફોન પર તેઓ મિત્રની જેમ વાતો કરતા રહેતા.એકલાં તો ભાગ્યેજ બહાર જતા. હા ગ્રૂપમાં સાથે ફરતા ત્યારે જ પિકનિકમાં કે મિત્રોના લગ્નમાં ને કોલેજના ફંક્શનમાં કોઈને પણ ભનક પણ ન આવે તેમ,
હેય કલી ! કરીને ચિરાગ બૂમ મારતો અને જેવી કલી પાછળ ફરીને જોતી અને ચિરાગ તેની હસતી,રમતી ,તોફાની તસ્વીર તેના કેમેરામાં કેદ કરી લેતો. તેમનાં પ્રેમની મસ્તી ,માદકતા,સ્પંદન અને સુંવાળા અજાણતાં થયેલ સ્પર્શની સંવેદના બધા કરતાં નોખા હતા. બધાંની વચ્ચે રહીને બધા મિત્રોથી પણ છુપાઈને માત્ર આંખોથી થયેલ પ્રેમની આપલે શબ્દો થકી વર્ણવી શકાય તેમ ન હતી.મિત્રો તો તે ઘણા સમયથી હતા પણ ખરેખર ગળાડૂબ પ્રેમના તો થોડાક મહિનાઓ જ વિતાવ્યા હતા.તેમના જીવનના રસ્તા અલગ હતા પણ તેમણે સાથે વિતાવેલ તે મહિના,દિવસો અને ક્ષણો નિર્મળ અને અવર્ણનીય હતી.તેમના મૌન સંવેદન સાથેના પ્રેમનો અંદાઝ અને મહેક જાણે પ્લેટોનિક તેમના સિવાય બીજાને ન સમજાય તેવી હતી અને એટલેજ તેમની પ્રેમની સુગંધ તેમના હ્રદયના ખૂણે ઘરબાએલ હતી.

બંને જણાએ એકબીજાને લગ્નના વાયદા પણ કર્યા નહોતા. તેઓને ખબર જ હતી કે આપણા રસ્તા જુદા છે.
તો કેમ પડ્યા પ્રેમમાં?? તો એમ પૂછીને કંઈ થાય પ્રેમ?????

ચંદાના લગ્ન થઈ ગયા. તેના હ્રદયની શી દશા હતી તે તેના સિવાય કોઈ જ જાણતું નહોતુ. તે તો પરણીને અમેરિકા આવી ગઈ પરતું ચિરાગની હાલત તો ,ચંદા વગર ગાંડા જેવી થઈ ગઈ હતી. તે સાવ તૂટી ગયો હતો.ચંદાને તેની ચિંતા થતી હતી .કોઈ અચેતન શક્તિ તેને જણાવતી હતી કે રાગ તારા વગર ઝૂરી રહ્યો છે. તે હમેશાં ભગવાનને પ્રાર્થતી કે “પ્રભુ રાગના હ્રદયને શાંતિ આપો અને તેને જીવનમાં ખૂબ સુખ સમૃદ્ધિ આપો.”

હોસ્પિટલમાં સૂતેલ ચિરાગે આશ્ચર્ય ચકિત ચંદાને ખુરશી પર બેસાડી બધી વાત કરી .ચંદાની યાદમાં ચિરાગ રોજ ટ્રેઈનના રેલવે ફાટક પાસેના ઝાડ નીચે કલાકો બેસી વિચારતો રહેતો. કેટલીએ વાર તેને આપઘાતના વિચાર આવતા પણ માતા-પિતા ને એકની એક બહેનના પ્રેમના વિચારથી અટકી જતો.

ચેતનાના પણ વિવાહ થયા હતા.જેને તે પ્રેમ કરતી હતી તેની સાથેજ વિવાહ થયા હતા પણ લગ્નના મહિના પહેલા જ અકસ્માતમાં તે ગુજરી ગયો. તે પણ તેના પ્રેમને ભૂલી શકતી ન હતી.આપઘાતના વિચારે તે પણ રોજ ચિરાગ બેસતો તેની બાજુના બાંકડા પર બેસતી.એકવાર વિચારના આવેગમાં તે દોડતી ટ્રેઈન સામે જવા ગઈ અને ચિરાગે જોરથી બાથ ભરીને તેને પકડી રાખી અને બચાવી લીધી.ચિરાગ તે દિવસે તેને તેના ઘર સુધી મૂકી આવ્યો અને રસ્તામાં વાત કરતા તેના આપઘાતના વિચારનું કારણ પણ જાણ્યું.ચિરાગને તો કોઈ તેના જેવું ભગ્ન હ્રદયી મળી ગયું. ચેતનાના માતપિતાએ ચિરાગનો ખૂબ આભાર માન્યો.પછી ચિરાગ ને ચેતના અવારનવાર મળવા લાગ્યા અને પોતાના પ્રેમની અને પ્રેમીની વાતો કરતા રહેતા.અને આમ સમય વિતતા તેમની મૈત્રી પણ ગાઢ બનવા લાગી.અને સમય જતા પરણી ગયા. તેઓ પણ ચેતના અમેરિકન સિટીઝન હતી એટલે અમેરિકા શિકાગો સેટલ થયા.

ચંદ્રકલા અને ચિરાગ ચંદાના લગ્ન પછી ક્યારેય મળ્યા નહોતા.હા ક્યારેક મિત્રો પાસેથી ઊડતી ઊડતી વિગત મળતી કે ચિરાગ શિકાગો છે.ચંદા ઘેર જવા માટે ઊભી થઈ અને પોતે ચિરાગને જે દર્દ આપ્યું તેના માટે દિલગીરી  વ્યક્ત કરતી હતી ત્યારે ચિરાગે કીધું” કલી ,તેં મને જીવનમાં પ્રેમની વસંત શું હોય તેનો અનુભવ કરાવ્યો છે.તારી સાથે ઊજવેલ શરદપૂનમની ચાંદની રાત, નવરાત્રીની ગરબે ઘૂમેલ રાત કે ખૂબ ગરમીમાં તારા સાથ સાથે ખૂટી જતી વાટ………શું યાદ કરું ને શું નહી.તારી આંખનાં દરિયામાં ઉલાળા લઈ તે મને કેટકેટલો પ્રેમમાં નવડાવ્યો છે.તારી સાથે ગુજારેલ એ છ મહિના મને તારા વિનાના સાઈઠ વર્ષ ગુજારવા માટે પૂરતા છે. મને કોઈ ફરિયાદ નથી.

અને…..બસ જાઉં છું તારું ધ્યાન રાખજે કહી ભીની આંખે ચંદ્રકલા સડસડાટ ત્યાંથી ચાલી ગઈ.તેણે ગાડી ચાલુ કરી તો રેડિયો ૯૪.૫એફ.એમ પર ગીત વાગી રહ્યું હતું”

મેરા કુછ સામાન તુમ્હારે પાસ પડા હૈ , ઓ સાવનકે કુછ ભીગે ભીગે દિન રખે હૈં…..

ઓ ઔર મેરે એક ખત મેં લપટી રાત પડી હૈં ,વો રાત પડી હૈ,વો રાત બુઝા દો

મેરા વો સામાન લૌટા દો………

એક અકેલી છતરી મેં જબ આધે આધે ભીગ રહે થે,આધે સુખે આધે ગીલે,સુખા તો મૈં લે આયી થી….
ગીલા મન શાયદ બિસ્તર કે પાસ પડા હો,વો ભિજવા દો, મેરા વો સામાન લૌટા દો…….

 

About Rajul Kaushik

“Languages create relation and understanding” Rajul Kaushik Mother Tongue: Gujarati. Free Lance Column Writer: Gujarati Newspaper and Magazines. Reviews on Film, Drama and Cultural function, Articles on women empowerment. Contact: rajul54@yahoo.com Mobile:508 581 0342 Related Websites: https://rajul54.wordpress.com/ https://www.facebook.com/rajulshah1954
This entry was posted in જીગીષા પટેલ, સંવેદનાના પડઘા. Bookmark the permalink.

1 Response to 30 – સંવેદનાના પડઘા- મેરા વો સામાન લોટા દો

  1. જીવનનો પ્રથમ પ્રેમ કોણ ભૂલી શકે? એની સાથે સાંકળાયેલી તમામ સ્મૃતિનો પટારો તો એની અમૂલ્ય યાદોથી ભરચક જ રહેવાનો… એ યાદોનો સામાન તો ખૂટ્યો ખૂટે એમ ક્યાં હોય છે?

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s