વાત્સલ્યની વેલી ૨૫) સીધાં ચઢાણ : પોલીસની મદદ !

સીધાં ચઢાણ :
આપણાં આ સમગ્ર વિશ્વની સૌથી મહત્વની મૂડી શું છે ? આપણાં બાળકો ! ગમે તેટલી સુખ સમૃદ્ધિ ,અદયતન ટેક્નોલોજી ,વિજ્ઞાન કે પોતાના જીવથીયે જો કાંઈ પણ – કે કોઈ પણ- મહત્વનું હોય તો તે પોતાનું બાળક છે! અને એ બાળકને અમારે ત્યાં મુકવા માટે જયારે કોઈ પણ માં બાપ આવે ત્યારે તેમનો સંપૂર્ણ વિશ્વાસ અમારી સંસ્થા માટે પ્રાપ્ત કરવાનું કામ ડાયરેક્ટર તરીકે મારું હોય એ સ્વાભાવિક છે! એ વિશ્વાસ સદંતર જળવાઈ રહે તે માટે સ્ટાફ પણ એવો જ પ્રતિબદ્ધ હોય! તેથી ક્યારેક જો કોઈ મા બાપે અમને કસોટીની એરણ પર ચકાસ્યાં હોય તો અમે એમાં કોઈ દોષ જોવાને બદલે બાળકોના ભલા માટે કરેલી કસોટીમાં અમે અમને સુધરવાની તક જોઈ છે ,સારું, સૌનું હિત અને હકારાત્મક અભિગમ જ જોયાં છે!
ત્રણ ચાર વર્ષના ગ્રેગરીને અમારે ત્યાં સ્કૂલિંગ શરૂ કર્યે થોડો જ સમય થયો હતો; ત્યાં એક નમતી બપોરે એના કાકા એને લેવા આવ્યા . એમણે પોતાનું ડ્રાયવર લાયસન્સ બતાવી પોતાની ઓળખાણ આપી . જો કે રજીસ્ટરમાં એમનું નામ ન હોવાથી એમને ગ્રેગરી સોંપવાનો અમે ઇન્કાર કર્યો . “ આ મારા કાકા છે!” ગ્રેગરીએ દૂરથી પોતાના અંકલને જોયા એટલે એ દોડીને આવ્યો અને કાકા સાથે ઘેર જવા રડવા માંડ્યો! અમે એના પેરેન્ટ્સનો કોન્ટેક કરવા વ્યર્થ પ્રયત્ન કર્યા . કોઈંએ સાથે ફોનથી વાત થઇ ના શકી !હવે પચ્ચીસેક વર્ષના એ અંકલની ધીરજ નો અંત આવી ગયો એટલે એમણે અવાજ જરા મોટો કર્યો. હવે મારે એમને ધમકી આપવી જ રહી!
“ જુઓ ભાઈ , તમે આ રીતે બોલશો તો હું પોલીસ બોલાવીશ” મેં જ્યાં એ શબ્દો ઉચ્ચાર્યા ત્યાં તો પાછળ ક્યાંક છુપાઈને ઉભેલા ગ્રેગરીના પપ્પા દોડીને આવ્યા!
એમણે કહ્યું કે એમણે માત્ર ખાતરી કરવા જ આવું કર્યું હતું , કારણ કે આગલી સ્કૂલમાં એ દૂધથી દાઝ્યાં હતા એટલે છાશ પણ ફૂંકીને પીતાં હતાં! એ વાત ત્યાં જ પુરી થઇ.
વર્ષો પછી એક બેંકમાં કોઈ કારણસર જવાનું થયું ત્યારે મારું બિઝનેસ કાર્ડ જોઈને એ ઓફિસર બેને મને સરપ્રાઈઝ આપતાં કહ્યું કેતમારી પાછળ, બહાર લોબીમાં જે જુવાન પોલીસ ઓફિસર ઉભો છે તે બીજો કોઈ નહીં પણ તમારી પ્રિસ્કૂલમાં ફલાણા વર્ષોમાં ભણી ગયેલો ગ્રેગરી છે! એ ઓફિસર બેને મને કહ્યું કે પોતે એની મમ્મી છે કે જેને મારે મળવાનું ભાગ્યે જ બન્યું હતું કારણકે ગ્રેગરીને ડે કેરમાં લાવવા લઇ જવાનું કામ ગ્રેગરીના પપ્પા કરતા હતા.
“ ગ્રેગરી, તને તારા એ બાલમંદિરના દિવસોમાં શું યાદ છે?” મેં પૂછ્યું . એણે કહ્યું એક તો ઇન્ડિયન ટીચર ,જે તમે હતાં અને પેલાં બારણાં વિનાનાં મેજીક લોકર! ( એની વાત આ કોલમના પાછળના ચેપટર માં કરીશું )

જો કે વર્ષો પહેલાં, ગ્રેગરી જયારે નાનો હતો ત્યારે તે દિવસે મેં ગ્રેગરીના અંકલને માત્ર પોલીસની ધમકી જ આપી હતી, પણ બાળકોની સંભાળ લેતાં ક્યારેક ક્રિટિકલ પરિસ્થિતિ ઉભી થતાં પોલીસની મદદ લેવી પડી છે! નાનાં બાળકોની સંભાળ લેવી, તેમને સાચવવાં, તેમને ઉછેરવાં એ સર્કસમાં દોરડા ઉપર ચાલતા નટ જેવું પૂરાં ધ્યાનથી એકાગ્રતાથી કરવા જેવું કામ છે! મેં એ ક્ષેત્ર પસંદ કર્યું હતું, મને એ વિષયમાં સમજ અને સૂઝ હતાં પણ તેમ છતાંયે એકાગ્રતાતો રાખવી જ પડે ને ? આ બીજો પ્રસંગ જુઓ!
લુઈસ અને ક્રિસ બે બાળકો ફોસ્ટર કેરમાંથી આવતા હતાં.
ફોસ્ટર કેર એટલે જયારે બાળકો માતા પિતા સાથે રહેતાં ના હોય અને અન્ય કુટુંબના લોકો એમને ઉછેરતાં હોય ! આપણે ત્યાં દેશમાં ગવર્મેન્ટ આવું બધું કરતી નથી ; માત્ર સમાજમાંથી માણસાઈની દ્રષ્ટિએ કોઈ દાદા કે નાના કે આડોશી પડોશી આવાં બાળકોનો ચાર્જ સંભાળે છે!
બે વર્ષ અને ત્રણ વર્ષની ઉંમરના ક્રિસ અને લુઈસ અમારે ત્યાં નાનીમા સાથે આવેલ . નાનીમાએ બધાં કાયદેસર કાગળો બતાવીને મને કહ્યું; “ મારી દીકરી ગેરકાયદેસર દવાઓની બંધાણી હોવાથી એ (જેલમાં) સુધરવાની ઇન્સ્ટિટ્યૂટમાં છે; અને આ છોકરાઓનો બાપ મેક્સિકોમાં જતો રહ્યો છે. કોઈ પણ સંજોગોમાં આ બાળકો ઉપર એમનો અધિકાર નથી! જો કે આ બાળકો આ સ્કૂલમાં છે તેની કોઈને ખબર નથી એટલે ચિંતા કરવાની કોઈ જરૂર નથી.” વગેરે વગેરે.
બધું બરાબર પેપર પર લખાઈ ગયું અને બધાં ડોક્યુમેન્ટ્સ પુરાવાઓની કોપીઓ પણ કોન્ફીડેન્સીઅલ ( ખાનગી) ફાઈલમાં મુકાઈ ગઈ ! પછી દોઢેક વર્ષ બાદ અચાનક એક સવારે એક મજુર જેવા લાગતા હિસ્પાનીક ( મેક્સિકન ) જેવા ભાઈ અમારા સેન્ટર પર આવ્યા! હું ઓફિસમાં જ હતી એ ભાઈએ મને ક્રિસ અને લુઈસ વિશે પૂછ્યું કે ‘એ બાળકો સ્કૂલે આવી ગયા છે કે નહીં?’
મેં થોડા પ્રશ્નો પૂછ્યા :ક્યા બાળકો વિશે , શા માટે પૂછો છો ? તમે કોણ છો? વગેરે.
“ હું એમનો બાપ છું;” એમણે રડતાં રડતાં કહ્યું; “ મારે મારાં બાળકોને જોવા છે, પ્લીઝ !”
આ એ જ બાપ( અને મા પણ) હતાં જેઓએ એ કુમળા બાળકોને સિગારેટના ડામ ચાંપ્યાં હતાં! (ડી સી એફ એસે આ બધાં એબ્યુઝ નોંધ્યા હતાં )એ બાળકો દોઢ વર્ષ પહેલાં જયારે અમારે ત્યાં આવવાનું શરૂ કર્યું ત્યારે ટેબલ નીચે સંતાઈ રહેતાં! એ બાળકો વાત વાત માં ચમકી જતાં અને નાની નાની બાબતથી ડરી જતાં! એમને હાથે પગે જે પંદર વીસ સિગારેટનાં ડામ હતાં તેને સંપૂર્ણ રૂઝ આવતાં મહિનાઓ થયેલ ! કેટલી થેરાપીઓ અને અમારી સતત હૂંફ પછી હવે એ બાળકો ફૂલની જેમ ખીલી રહ્યા હતાં! ગોરા ગોરા ચહેરા અને બ્લાન્ડ સોનેરી વાળ ! ખરેખર એ દુશમનનેય વ્હાલાં લાગે તેવાં બાળકો હતાં! તો બાપને તો મળવાની તાલાવેલી થાય જ ને ? પણ આ તો ચાઈલ્ડ એબ્યુઝ અને ચાઈલ્ડ નીગ્લેક્ટનો કોર્ટનો કેસ હતો ! એમાં લાગણી ના ચાલે ! અહીં બાળકની સલામતીની વાત હતી!
મારે તો મારી ફરજ બજાવવાની હતી! Zero tolerance !
થોડી જ વારમાં પોલીસ અને નાની આવી ગયાં!
ત્યારે તો બાપને કસ્ટડીમાં લઇ ગયાં, જો કે બીજે દિવસે બાળકોને બાપને મળવા દીધેલા એમ ગ્રાન્ડ્માએ કહેલું!
સમયસચુક્તા ના વાપરી હોત તો પરિણામ કાંઈ જુદું જ આવ્યું હોત!
જો કે કસ્ટડી પ્રશ્ને ઘણી વાર ગંભીર બનાવો બનતા જોયા છે! મા બાપની ઉંમર નાની હોય, બાળકો પણ નાના હોય એટલે નોકરી ધંધો કરતાં મા બાપને સ્ટ્રેસ – માનસિક અને શારીરિક હોય તેથી વિસંવાદ વધી જાય અને જો જુદાં થાય તો બાળકની કસ્ટડી કોઈ એક પેરેન્ટને જ મળે !
ક્યારેક એ સમ્બન્ધો ખુબ ખરાબ હોય તો , બીજા પેરેન્ટને બાળકને મળવાનો હક્ક પણ ના મળ્યો હોય તો , એવા સંજોગોમાં ,બીજા પેરેન્ટને બાળક માટે કોઈ માહિતી જોઈતી હોય, અથવા તો કોઈ એ બાબતનો ફોન પણ ડે કેરમાં આવ્યો હોય તો બીજા કે ત્રીજા જ દિવસે કસ્ટડી મળેલ પેરન્ટ- મા પોતાના બાળક સાથે અમારું ડે કેર છોડીને બીજે જતી રહી હોય તેવું બન્યું છે! હા એવું જ બન્યું છે: હમેંશા! એક પણ અપવાદ વિના !
વાત્સલ્યની વેલ જેટલી સુંદર અને સુગંધિત લાગે છે તેના મૂળમાં ખાતર પાણી સાથે ઘણી મહેનત પણ ખરી જ! ઢાળ ઉપરનાં સીધાં ચઢાણ જેવું એ કામ હતું! જો કે ઢાળ ચઢનારને તો એમ જ હોયને કે ઉપર મહાદેવનું મંદિર છે , હમણાં ભલે શ્રમ પડે, પછી નિરાંતે વિશ્રામ કરીશું! ઉપર ભગવાનના દર્શનનો લાભ તો છે જ ને?એટલે મહેનત કરવામાટે ઉત્સાહ જ રહે ને? પણ કોઈ દિવસ આપણે વિચાર્યું છે કે ચઢવું જેટલું અઘરું છે તેનાથી અનેક ઘણું અઘરું ઢાળ ઉતરવાનું હોય છે! બાળ સંભાળ અને બાળ શિક્ષણના ક્ષેત્રમાં સીધાં ચઢાણ પછી, અનેક પડકારો અને પ્રશ્નોને સફળતાથી સુલઝાવ્યા બાદ એક સારી ગુણવત્તાની સ્કૂલ તરીકે અમે એસ્ટાબ્લિશ થઇ રહ્યાં હતાં. અમારી આજુ બાજુ હવે નવા નવા ડોલર સ્ટોર અને વિડિઓ સ્ટોર, બ્યુટી પાર્લર ખૂલ્યાં હતાં! ગ્રાન્ડ એવન્યુ બિઝનેસ ઝોન બની ગયો હતો! વાત્સલ્યની વેલ તો વિકસી રહી હતી, શું અમે એને સાંભળી શકીશું ? એ સ્ટ્રગલની ,એ ઝંઝાવાત અને મુશ્કેલીઓની વણઝારની વાત હવે પછી ! આવતે અંકે !

About geetabhatt

I started as a lecturer in Gujarati ( in India ) and running a Child care center in Chicago ( owner /director ) I love writing ( published a couple of books, a CD on lullaby ( gujrati halarda for little girls)free lance writer . Living between California and Chicag)
This entry was posted in ગીતાબેન ભટ્ટ, ચિન્તન લેખ, માહિતી લેખ, વાત્સલ્યની વેલી. Bookmark the permalink.

4 Responses to વાત્સલ્યની વેલી ૨૫) સીધાં ચઢાણ : પોલીસની મદદ !

  1. Kalpana Raghu says:

    ગીતાબેન,તમારી વેલીમાં વિવિધતા ઘણી છે.મજા આવે છે.

    Liked by 1 person

  2. કોઈપણ ઘટનાને લઈને ખુબ રસપ્રદ રજૂઆતના લીધે વાત્સલ્યની વેલી વાંચવાનું ગમે છે.

    Liked by 1 person

    • geetabhatt says:

      Thanks Rajulben ! See,(read – I mean -what happens in this next episode !! I just posted right now .. I’m still laughing ( or crying ?) you decide !

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s