6-“જીવન મને ગમે છે” (સત્ય ઘટના ને આધારે) – દર્શના

“જીવન ગમે છે?” જીવવું ગમે છે?

જો એ પ્રશ્ન તરીકે પુછીયે કે તને જીવવું ગમે છે તો તેમ કહી શકાય કે આ પ્રશ્ન નો ઉત્તર જોડે કૈંજ  સબંધ નથી. મોટા ભાગના લોકો તો કહેશે જ કે મને જીવવું ગમે છે. પણ આ પ્રશ્ન નો ખરો ઉત્તર તેમના જીવવા ઉપર નિર્ભર કરે છે, તેમના કહેવા ઉપર નહિ.
મારા એક દૂરના ફૈબા હતા. તેનું વજન 300 પાઉન્ડ થી ઉપર અને તેમનું ડાયાબિટીસ બિલકુલ કંટ્રોલ ની બહાર. છતાંય તેમને મીઠાઈ ઝાપટવાનો અતિ શોખ. તેમને જીવન ગમતું હતું? બીજી કોર એમ પણ નથી લાગતું તમને કે જો આપણને જીવન ગમે તો આપણને બીજાને ગમતા જીવનના પણ પડઘા સંભળાય અને આપણી સાથે બીજાની જિંદગી પણ આપણે દયા, કાળજી, પ્રેમ અને આશાના વિવિધ રંગો થી ભરી શકીએ; બેશક ભરી જ દઈએ.  પણ ઘણીવાર આપણે બીજા તરફ, આપણા વર્તન અને વાણી થી નાના મોટા કાંકરા ફેંકતા હોઈએ છીએ. આપણા પોતાના દિલ, દિમાગ કે શરીર નો અનાદર કરીએ કે બીજાને ઇજા પહોચાડીયે તો શું આપણને જીવન ગમે છે? આપણે 100 ટકા જીવન ગમે છે તેવો ઉત્તર આપીએ તે પ્રમાણે જીવી શકીએ છીએ?
જીવવું ગમે છે કહેવામાં અને ખરા જીવન માં ઘણી વખત મોટો તફાવત હોય છે તેથી જ આજે જીવન ગમે છે શીર્ષક ને ફેરવીને પ્રશ્નાર્થે લખું છું “જીવન ગમે છે?”  ગાંધીજીએ એક વાક્ય માં તેમના જીવન ની ગૂઢ વાત કહી દીધી હતી “મારુ જીવન જ મારો સંદેશ છે”.  શું આપણે તેવું બેધડક કહી શકશું? શું આપણે એ રીતે જીવીએ છીએ કે આપણને જીવન ગમે છે?

નીચે લખેલ વાત — સત્ય ઘટના ને આધારે…….

સીની મેથ્યુઝ ના કાન માં પડઘા પડી રહ્યા હતા – મને જીવવું ગમે છે, મારે જીવવું છે, મારે જીવવું છે, મારે જીવવું છે. 6 ફૂટ ના નાના પીંજડા જેવા ઓરડામાં બધું સુમશાન હતું. રાત ના બે વાગ્યા હતા અને થાકેલા બધાજ કેદીઓ કદાચ ગાઢ નિદ્રામાં પોઢી ગયા હતા. પણ થોડા કેદીઓને કરેલા કર્મો પડછાયા ની જેમ તેમનો કેડો મુક્ત નતા. કેદખાના માં તાપમાન માત્ર 60 ડિગ્રી પર રાખવામાં આવતું. શરીર ગરમ રાખવા સીની શરીર ને સંકોરીને નાનકડી ખાટ ના  ખૂણા માં ભીંત બરોબર પડી પડી કાન બંધ કરવાની કોશિશ કરતી હતી અને તોયે પડઘા શાંત થવાની બદલે વધારે મોટા થઇ ગયા હતા. અમુક સમય પછી લાઈટ બંધ જ રાખવામાં આવતી હતી અને આમેય તેની પાસે વાંચવા માટે ચોપડી હતી નહિ. તેણે નોંધ કરી કે કોઈ વિઝિટર ને કેવું પડશે કે વાંચવા માટે ચોપડીઓ અને થોડી જરૂરિયાતની વસ્તુઓ લઇ આવે. આમેય જિંદગી કાઢવાની હતી અહીં. પણ વિઝીટર પણ ખાસ આવતા નહિ અને તેનો વર પણ જેલ માં પડ્યો હતો.
સિનીને નાની બાળકીની અપેક્ષા હતી. નાની નાની ગુડિયા માટે તેના દિલમાં પ્રેમ છલકાઈ રહ્યો હતો પણ કિસ્મત સાથ નતું આપતું. તેણે તેના પતિ વેસલી જોડે ભારત થી એક બાળકી દત્તક લેવાનો નિર્ણય લીધો હતો। દત્તક લેવા માટેની લાંબી કાર્યવાહી શરુ કરી. પણ એમ થોડી ગુડિયા હાથ માં આવે? છોકરી દત્તક લેવા માટે લાંબી કાર્યવાહી કરવી પડે કેમકે સરકાર પુરી જાંચ પડ઼તાલ, તપાસ અને છાનબીન કરે કે આ લોકો સજ્જન માણસો છે કે નહિ અને છોકરીને હેરાન તો નહિ કરે અને તેને બાલ વૈશ્યા વગેરે ધંધાઓમાં નહિ નાખે. લાંબી કાર્યવાહી કરતા કરતા અઢી વર્ષ ઉપર સમય નીકળી ગયો. તે દરમ્યાન, નશીબ જોગે વેસ્લી અને સીની ને ત્યાં એક નાની ગુડિયા નો જન્મ થયો.
ભારતમાં થી છોકરી ને દત્તક લેવાની કાર્યવાહી તો ચાલુ જ હતી. તે કાર્યવાહી બંધ કરવી કે બીજી નાની ગુડિયા ને અહીં લાવવી. કદાચ વેસ્લી અને સીની ને વિચાર આવ્યો કે એક નાની બાળકી આવશે તો તેમની દીકરીને રમવા માટે બહેનપણી મળશે અને તે તેમની દીકરીની સુવિધાનો ખ્યાલ પણ રાખી શકે. પોતાની દીકરી આવવાના હર્ષ માં તેઓ કદાચ ભૂલી ગયા કે ભારત થી દત્તક લાવનાર પણ દીકરી જેમજ આવતી હતી, કામવાળી જેમ નહિ. તેઓ તો પોતાની દીકરીનો જન્મ થયો તે પછી સરસ્વતી ને દત્તક લઇ આવ્યા અને તેનું નામ બદલી ને શીરીન પાડ્યું.
સીની અને વેસલી ની પુત્રી શીરીન કરતા એક વર્ષ મોટી હતી. શીરીન ને કોઈએ ગલીના નાકે છોડી દીધેલી અને તે પછી તે અનાથાશ્રમ માં મોટી થયી. સીની અને વેસલી ત્યાંથી તેને દત્તક લઈને ટેક્સાસ લઇ આવ્યા ત્યારે તેની ઉંમર 3 વર્ષ ની હતી. શીરીન નું વજન વધતું ન હોવાથી તેને ખાસ ફોર્મ્યુલા આપવાની ડોક્ટરે ભલામણ કરેલી. પણ સીની અને વેસલી ને તેમાં પૈસા બગાડવાનો અર્થ ન જણાયો। શીરીન ના હાડકા પણ ખોખલા હતા અને તેને ઘણી વાર ફ્રેકચર થતા હતા.  થોડા ડોક્ટરોને સવાલ થયેલો કે તેને કોઈ મારપીટ અથવા અબ્યુઝ કરતુ હશે? પણ સ્પષ્ટ ચોક્કસતાથી તેઓ તેવું કહી શકતા નથી તેવી ફાઈલ માં નોંધ કરેલી.
એક દિવસ ત્રણ વર્ષની શીરીન ને ઘરે છોડીને સીની અને વેસલી તેની મોટી દીકરીને લઇ હોટેલ માં જમવા ગયા. જમીને આવ્યા પછી શીરીન ને દૂધ પીવા આપ્યું. શીરીન એક સાથે ખુબ ખાઈ કે પી સકતી નતી અને તેણે પીવાની ના પડી. વેસલી નો પિત્તો ગયો. તે શીરીન ને પકડી ને જબરજસ્તી થી દૂધ પીવડાવવા લાગ્યો. શીરીન ને ખાંસી આવી અને છતાં વેસલી એ દૂધ પીવડાવવાનું ચાલુ રાખું અને થોડી વાર માં શીરીન નું શરીર પોચું પડવા લાગ્યું। વેસલીએ તેનો પલ્સ ચેક કર્યો અને તેને લાગ્યો કે શીરીન નો શ્વાસ બંધ થઇ ગયો છે. વેસલી શીરીન ના શબ ને લઇ ને દૂર ક્યાંક ફેંકી આવ્યો.
વેસલી અને સિનીએ પોલીસ માં ફરિયાદ નોંધાવી કે તેમની દીકરી સીની ઘર માંથી ગાયબ થઇ ગયી છે. પોલીસ ની શોધખોળ પછી શીરીન ના શબ નો પત્તો લાગ્યો અને પુરી તપાસ પછી અને સીની અને વેસલી ની સાથે સવાલ જવાબ કર્યા તેમણે તે બંને ને શીરીન ના મોત માટે જવાબદાર ગણ્યા. તે દિવસે સીની કોર્ટ માં હાજર થઇ પણ છતાંયે તેને પોતાના કાર્યની ગંભીરતા વિષે સમજણ નતી. ઉલ્ટાનું તેણે પ્રશ્ન  પૂછ્યો કે કોર્ટ ની કાર્યવાહી ક્યારે પુરી થશે કેમકે તેને કોઈની પાર્ટીમાં જવાનું હતું. પણ અંતે સીની અને વેસલી ને જેલ માં પહોંચાડવામાં આવ્યા.
ગલી ને નાકે જન્મતા, સરસ્વતી (શીરીન) ને તેના માં બાપે છોડી દીધેલી પણ આશ્રમ માં તેના મોઢા ઉપર હાસ્યની ઝલક અને પ્રેમ ની રોનક આવી, જાણે તેને નવું જીવન મળ્યું અને જાણે આ નાની ગુડિયાએ મક્કમ નીર્ધાર કર્યો “મને જીવવું છે, મને જીવવું ગમે છે”. શું તેનો હક નતો જિંદગી ઉપર, પ્રેમ, કાળજી, દયા ઉપર? તેનો હક નતો એક સામાન્ય જીવન ઉપર જેમાં તે જન્મદિવસ ઉજવે, ગણિત અને વિજ્ઞાન શીખે, કોક દિવસ કોઈના પ્રેમ માં પડે, અને લગ્ન કરે?  સરકારની કેવી કાર્યવાહી ને તેમાં શું તપાસ કરી તેઓએ શીરીન ના ભવિષ્ય માટે કે દત્તક લેવાના થોડાજ મહિનામાં તેનું જીવન બુજાય ગયું?
નાની બેબી શીરીન ના પડઘા શમતા નથી. દીવાલો, બારીઓ, જેલના સળિયા માંથી જાણે તે કહી રહી છે, મને જીવવું ગમે છે, મારે જીવવું છે.  દીકરીના નિશાસા અને તેના કાન માં ગુંજી રહેલા આક્રંદે સીની ની ઊંઘ ઝુંટવી લીધી છે. વર જેલમાં બેઠો છે અને મોટી દીકરીને કોર્ટે ઝડપી લઈને ફોસ્ટર કેર અને દત્તક લેવા માટે મૂકી છે.  બસ હવે આમ અમથી જિંદગી રહી જીવવાની. બોલ સીની, બોલ વેસલી, આમ જીવવું છે? તને જીવવું ગમે છે?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.