૨૪-વાર્તા સ્પર્ધાની એક વાર્તા ‘ કુટુંબ અને કારકિર્દીના ‘ ક્ષેત્ર –વચ્ચેનો સંઘર્ષ અને સમતુલન-પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા

મારી મરજી

રવિ  ઓફીસની બહાર નીકળી.નીચે આવ્યો,ફોન લગાવ્યો.
હલ્લો રેહા.. શું કરું ?
રેહા એ કહ્યું …સાંભળ.. મેં  તો તને કહ્યું  દીધું , પણ તારી મોમ  કહે તેમ કર.માવડીયો.
રવિ વિચારવા લાગ્યો.
ઘરના બધા નારાજ થઇ જશે આમ પણ પપ્પાને મારા કોઈ નિર્ણય મેચ્યોર નથી લગતા અને મમ્મી ડ્રામાં ક્વીનની જેમ મને બ્લેક મૈલ કરશે. રડશે બે દિવસ ખાશે નહિ.
આ મનને ક્યાં સુધી મારું ?
પપ્પાને કામ કરતા મહેનત કરતા ઝઝુમતા, મેં જોયા છે.પણ પપ્પા વસ્ત્વીક્તાને ક્યાં સ્વીકારે છે.રવિના મને દલીલ કરી..
રવિ ફરી ઓફિસમાં ઉપર ગયો. પોતાની ડેસ્ક પણ ગોઠવાયો.
ત્યાં તો બોસ આવ્યા.. કામ આજે થઇ જશે ને ?બેટા તારા પપ્પા ને તારા માટે ખુબ આશાઓ છે.
રવિ એમને જોઈ રહ્યો.. .પછી ધીરેથી બોલ્યો,
હા સર બસ હમણાં જ પૂરું કરીને આપી જાઉં છું.
રવિએ ઘડિયાળ માં જોયું , પછી કેલેન્ડર માં ને ફરી ઘડિયાળ માં જોયું.ઓહ્હ…આજે તો ૨૦ તારીખ પણ થઇ ગઈ ને પપ્પા ઇન્કમટેક્ષ રીટર્ન માટે લોહી પીએ છે.આજે તો કરવું જ પડશે.નહીતો ઘરમાં દાખલ થતા જ કહેશે
“આટલો ભણાવ્યો ગણાવ્યો તો પણ આપણા કોઈ કામનો નહિ”.
આ લોકોને આ બધા ડાઈલોગ કોણ લખીને આપતું હશે ?કે પોતેજ સ્ક્રીપ્ટ રાઈટર હશે. …યાર મારે મારા પપ્પાના રીટર્ન ફાઈલ કરવાના છે ! અને મને આ શું સુજે છે ?…શું કરું મને નાટક સિવાય ક્યાં કઈ બીજું સુજે છે. આ નોકરી કી ટોકરી ક્યાં સુધી ઉચકીને ફરું ?
ફરી રવિએ કામ આટોપવામાં મન પરોવ્યું. ત્યાં રેહા નો ફોન આવ્યો.
“અરે, સંભાળ તો ..?” વાઈફ ટહુકી..    સંભાળે છે ને ?
“ના ….બહેરો છું …(કાશ ..હોત…)”
“આજે સાંજે પેલી સીનીઅર સીટીઝન ક્લબ ની મિટિંગ છે. તારે  મમ્મીને લઇ જવાના છે.વહેલા આવી જઈશ  ને ?”
ના હું નહિ આવું .મારે રીટર્ન ફાઈલ કરવાના છે …એટલે મારે ઓફિસેથી સાંજે ત્યાં જવું પડશે તો હું નહિ આવું” તું લઇ જા …
અરે તમારી માતૃશ્રીને મારી સાથે ફાવતું હોત તો શું જોતું હતું ?
નવું બોલ …બીજું કઈ ? હવે મને કોઈ કામ કરવા દેશો..
સારું …રવિ “આજ માટે આટલુ જ બસ.”
ત્યાં તો મમ્મીનો ફોન આવ્યો બેટા પપ્પાનું કામ આજે પૂરું કરી દેજે નહીતો નારાજ થશે.
મમ્મી કેવી રીતે થશે ? તમને સીનીઅર સીટીઝન ક્લબ ની મિટિંગ છે તેમાં લઇ જવાના છે ને ?
તમે આજે રેહા સાથે જાવ તો સારું ..
જો બેટા એ ડિવોર્સી સાથે મને નહિ ફાવે..
મમ્મી …હવે એ મારી પત્ની છે. હું મારી મરજીથી એને પરણીને લાવ્યો છું.
મમ્મીએ ઈમોશનલ બ્લેક મેલીંગ શરુ કર્યું …હા આખી જિંદગી અમે તારા સપના જોયા ..અને મહેનત કરી ભણાવ્યો (અને રડવાનું શરુ)
મમ્મી તું રડ નહિ..(મમ્મી એ પોતાનું હથિયાર વાપર્યું )
બેટા તું ક્યાં અમારો વિચાર કરે છે? પેલીએ જાદુ કર્યો છે તારી ઉપર, બસ આજ બાકી હતું. અને ફોન મુકી દીધો.અને હું બબડ્યો લોકો ને હક્ક જમાવતા આવડે છે સંબધો નહિ .
રવિ ફરી કામે લાગ્યો. અને ઝડપથી કામ પતાવી બે એન્વલપ ફાઈલમાં મૂકી ,ફાઈલ સરના ટેબલ પર મૂકી આવ્યો. આમ તો રવિનો  બોસ એના  પપ્પા નો જાસુસ હતો. હું શું કરું છું ક્યાં જાવ છું ક્યારે આવું છું. વગેરે મારા પપ્પાને વિગત આપતા.
રવી કામ પતાવી રીક્ષામાં બેઠો .રીક્ષામાં આવતો પવન આજે મુક્ત થયાનો અહેસાસ કરાવતો હતો.
સાંજે નાટકની પ્રેક્ટીસ માટે પણ જવું હતું આ નાટકમાં પોતે મુખ્ય પત્ર ભજવવાનો હતો જીવનનું એક સ્વપ્ન હતું કે રંગમંચ પર નામ મેળવીશ. આ નાટક હોલીવુડમાં ડ્રામા ફેસ્ટીવલમાં જવાનું હતું મારે માટે રંગમંચ એક સુંદર સ્વપ્ન હતું જેને મારે સાકાર કરવું હતું ,રેહા સાથે મુલાકત પણ ત્યાં જ થઇ હતી.એક વિચારો એક સપનાં બન્નેએ સાથે જોયા. રેહા ખુબ સરસ સ્ક્રીપ્ટ લખતી, મને એની વાર્તાના પાત્રમાં પરોવી દેતી.હું પણ જાણે એજ પાત્ર છું,એવું અનુભવતો હતો.એના છુટાછેડા થયા હતા. સ્ત્રી એ લગ્ન પછી ઘર સંભાળવું જોઈએ એવું માનતા તેના પપ્પા રેહા ને દોષિત માનતા. પણ મને એ ખુબ પ્રોત્સાહન આપતી.રેહા પાસે જે હિમત હતી તે મારી પાસે ના હતી તે ઉંબરા ઓળંગી મારે ત્યાં આવી ગઈ હતી. બે દિવસ ઘરમાં ધમાલ મચી ગઈ. મારા પપ્પા એ મોંન ધારણ કર્યું. અને મમ્મીએ ઝેર ખાવાની ધમકી.
મમ્મીએ ફરી એક ઇમોશનલ ડાઈલોગ માર્યો “મારા એકના એક દીકરા માટે આવી પત્ની!… નાટકમાં કામ કરતી હોય અને પાછી ડિવોર્સી ..હે ભગવાન મને ઉપાડી લ્યો…”
આવું એક મહિનો ચાલ્યું.પછી બન્ને શાંત પડ્યા.પપ્પા એ એક દિવસ ડાઈલોગ માર્યો “મારા મિત્રને ત્યાં સારી નોકરી શોધી છે.કામે લાગો તો સારું નહીતો પત્ની ને શું જમાડશો” ?
પપ્પા નો નિત્ય ક્રમ હતો સવારે નાસ્તાના ટેબલ પર અને રાત્રે ઘરે આવું ત્યારે આવા ડાઈલોગ બોલવા, મને ઘણી વાર થતું આ સારા સ્ક્રીપ્ટ રાઈટર થઇ શકે છે.શા માટે પોતાની ટેલેન્ટ વેસ્ટ કરતા હશે મને કોઈ ફર્ક પડતો ન હતો હા એના ફોનથી અને ડાઈલોગથી મારી સવાર બગડતી અને કામે મન ચોટતું નહોતું.મારું મન સતત કહેતું કે મને જે કરવું છે જેમાં મારે આગળ વધવું છે એમાં કેમ મને સહાય નથી કરતા ? આ પ્રશ્ન મને કોરી ખાતો ..નાનપણમાં મારી માં મને સ્ટેજ પર જોઈ હરખાતી હતી એ હવે આ સ્ટેજને કેમ સ્વીકારતી નથી.? અને તેની વહુ સાથેની લડત ક્યારે બંધ થશે?
એક વાર તો ડાઈલોગ માર્યો કે હવે નાટક કરતા કરતા વંશ વધારો તો સારું ! એજ ટીપીકલ સાસુ !
અને મેં વચ્ચે કહ્યું મોમ એને આમ અપમાનિત ન કરો..
“એ ડાહ્યા…હવે બહુ દોઢ ના થઈશ” વહુ ઘેલો …
રેહા મારી સામે ઘૂરકીને જોઈ રહી ..
મને થયું આ બધા વચ્ચે સાલું મારું શું ?
ત્યાં તો મારી રીક્ષાએ જોરદાર બ્રેક મારી.  વિચારો તૂટ્યા ..સાહેબ આગળ સખત ટ્રાફિક છે . મર્યા હવે ઘરે ક્યારે પોહ્ચીશ ? સાલું મારી સાથે જ કેમ આમ થાય ?
મમ્મી મીટીંગ માં લેટ થઇ જશે..અથવા કદાચ પોહચી નહિ શકે.
મેં શું કરવું તેનો જલ્દી નિર્ણય લઇ લીધો.
તે દિવસે રાત્રે ખુબ મોડો પોહ્ચ્યો. હાશ બધા સુઈ ગયા હતા.
રેહા લાઈટ થતા જાગી .ઉઘમાં હતી બોલી ..માણસ ફોન તો કરે ને ! સુઈજાવ અને ન જમ્યો  હોય તો રસોડામાં છે.આપું ? કે તારી મેળે લઇ લઈશ .
મેં કહ્યું તું સૂઈજા હું ગરમ કરી લઈશ.
પપ્પાના રૂમની લાઈટ ચાલુ હતી ,નવાઈ લાગી હિટલર કેમ શાંત છે? પછી વિચાર આવ્યો માણસ ક્યાં સુધી ફાઈટ કરે ? હું જમીને નિરાંતે સુઈ ગયો. આજે ખુબ સરસ ઊંઘ આવી ,ન સપનામાં લલીતા પવાર સાસુ દેખાણી (મારી મમ્મી ) કે ન હિટલર આવ્યો (સમજી ગયા ને !)
સવારે નાસ્તા માટે ટેબલ પર ગયો તો બધા મારી રાહ જોતા બેઠા હતા, ૧૦ વાગી ગયા હતા તો પણ ત્રણ યોદ્ધા શાંતિથી બેઠા હતા,હિટલર શાંત  ?,સાસુ વહુ પણ શાંત ? નક્કી લોચો છે.મારા બોસે ફોન કર્યો હશે ?
હું ટેબલ પર બેઠો રેહાએ ચા કપમાં રેડી ..હું કપ મોઢે માંડું ત્યાં પપ્પા તાડુકિયા..ઉભો રહે !પણ હું ટેબલ પરથી સીધો ઉભો થઈ ગયો. અને મેં પપ્પાને બોલવા જ ન દીધા
જુઓ આજે હું બોલીશ… કોઈ નહિ બોલે …મને ખબર છે પપ્પા હું તમારા સપના પુરા નથી કરતો, નાનપણ થી તમે કહ્યું તેમ કર્યું છે.અને મમ્મી મને ખબર છે તારા પૌત્ર પૌત્રીને રમાડવાના અભરખા છે.પણ મેં આજે એક નિર્ણય લીધો છે. હું હવે મારી મરજીથી જીવીશ.ગઈ કાલે મેં મારા બોસને એન્વલપ ફાઈલમાં આપ્યું છે. મેં નાટકમાં કામ કરવા માટે અને અમેરિકા જવા માટે અને રજા માટે પરવાનગી માગી છે. સાથે બીજા પત્રમાં લખ્યું છે કે ન આપો તો આ રાજી નામું સ્વીકારજો…
બધા શાંત … સંન્નાટો… કલાઈમેક્સમાં  …બસ મ્યુઝીક વોઝ મિસિંગ …
એટલે  મેં ગાયું.. મને કોઈ રોકે નહિ મને કોઈ ટોકે નહિ. મારી મરજી ..
પહેલીવાર મેં રૂઆબ જમાવ્યો …રેહા જલ્દી ગરમ ચા આપ ..મમ્મી નાસ્તો ક્યાં છે ? પપ્પા મને જરા છાપું આપો તો …

પ્રજ્ઞા  દાદભાવાળા

3 thoughts on “૨૪-વાર્તા સ્પર્ધાની એક વાર્તા ‘ કુટુંબ અને કારકિર્દીના ‘ ક્ષેત્ર –વચ્ચેનો સંઘર્ષ અને સમતુલન-પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા

  1. થીમ ગમી. મોજીલી. જોડણીદોષ ખૂબ. એ શક્ય એટલું જોવું. બાકી સરસ

    Like

  2. પ્રજ્ઞાબેન, તમે પણ હજી જોડણીમાં ભૂલો કરી છે. વળી પૂર્ણવિરામ પછી જગ્યા છોડવાનું પણ ભૂલાઈ ગયું છે. વાક્યમાં વચ્ચે વચ્ચે …… મુકો છો તે પણ યોગ્ય રચના નથી. બાકી રજૂઆત હલાવી શૈલીમાં તે ગમ્યું.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.