અભિવ્યક્તિ -૨૨ -ઘણી ખમ્મા!

ઘણી ખમ્મા!
અમે નાના હતા ત્યારે છાનામાના સાહસ કરતા. એક વખત અમે વહેલી સાંજે ગિરનાર ચઢવાનું કહીને સંધ્યાકાળે આરોહણ શરૂ કરી રાત્રે પત્થરચટ્ટી પહોંચ્યા’તા. અલબત્ત, બીજે દિ સુખરૂપ પાછા પણ આવી ગયા’તા છતાં સાહસની એ વાત લીક થઇ ગઈ અને મારા પર પસ્તાળ પડી’તી. ‘ત્યાં અંધારામાં કંઇક થયું હોત તો કોઈ પાણીનું પણ પૂછવા ન આવત’, ‘આવી નરી મૂર્ખાઈ સૂઝી જ કેમ?’ ‘ખબરદાર જો ફરી આવી મૂર્ખામી કરી છે તો.’ વિગેરે વિગેરે.
અને વર્ષો વીતે છે. સિંગાપોરના વિશ્વ વિખ્યાત ચાંગી એરપોર્ટની ઝાકઝમાળ વચ્ચે હું ચાર આંગળ દળદાર અને કલાત્મક કાર્પેટ પર એક સાઇલન્ટ કાર્ટમાં બેસી હલેસાં વિનાની હોડીમાં સરકતો હોઉં એમ સરકું છું. ડોક્ટરોએ મારા હૃદય ફરતે લોહી ધસમસતું કર્યાને હજી બેત્તાળીશ દિવસ જ થયા છે. મારા જેકેટના આગળના ખિસ્સામાં એક સર્ટીફીકેટ છે જેમાં સ્પષ્ટ લખ્યું છે કે આ માણસ બાયપાસ સર્જરીનો પેશન્ટ ટ્રાવેલિંગ માટે ફીટ છે. એમને માટે વ્હિલચેર આવશ્યક છે.
એટેન્ડન્ટસ મને કાચના વાસણની જેમ સાચવીને સિડની એરપોર્ટ પર ઉતારે છે અને એ જ માવજત અને સંભાળથી મને એક મહિના પછી અમદાવાદ સુધી પણ પહોંચાડે છે. ‘ચીબી’ એરહોસ્ટેસો આ દયામણા પેશન્ટનું એક્સ્ટ્રા ધ્યાન રાખે છે. હુ ક્ષોભ અનુભવું છું, મૂંઝાઉં છું, મરકું છું. ગ્રાઉન્ડ સ્ટાફ, કસ્ટમ્સ વિગેરે મારું સસ્મિત અભિવાદ કરી, કોઈ રો-ટોક વિના ઝડપથી મને ડિપાર્ચર લાઉન્જ તરફ મોકલી આપે છે.
જે દેશની હવામાં ખરા અર્થમાં ‘ફેર’ છે એવા ‘diversely beautiful’ ઓસ્ટ્રેલિયાની ધરતી પર હું ‘હવાફેર’ કરવા પગ મુકું છું. મુખ્ય ઉદ્દેશ એક જ છે, આરામ કરવો અને સાચવીને ફરવું. ડોક્ટરોએ લખી આપેલી ટેબ્લેટસનો ડબ્બો ગોઠવાય છે. ક્યારે શું કેટલું ખાવું, શું ન ખાવું, કેટલું ચાલવું, વાંકા વળતી વખતે અને વજન ઉપાડવા અંગે ડોક્ટરોની ટિપ્સ પણ ગાયત્રીની જેમ કંઠસ્થ થઇ ગઈ છે.
ખરેખર તો વ્હિલચેરમાં એરપોર્ટ પર ઉતરેલ પેસેન્જર ઘેર આવે ત્યારે સફેદ ચાદર, પોચી બેડ, બે પોચાં ઓશિકાં અને બાજુમાં ટીપોય પર પાણીનો જગ તૈયાર હોય. પણ આ પેશન્ટ ઘડીના છઠ્ઠા પોતાના ચહેરાનું દયામણું મહોરું બેકયાર્ડમાં ફેંકી દે છે. એક દિવસના આરામ પછી ‘રખડવા’નો સિલસિલો ચાલુ થઇ જાય છે. હરવું ફરવું, ચઢ-ઉતર, લોંગ વોક અને ઘટમાં થનગનતો ઘોડો. હાંફ ચડતી નથી, થાક લાગતો નથી અને સાથે રાખેલું પોર્ટેબલ બીપી મશીન ગ્રીન સિગ્નલ આપે રાખે છે. તમે જ કહો, બીજું શું જોઈએ?
બે ઘડી એવો પણ ડર લાગ્યા કરે છે કે મારા માનવંતા ડોક્ટર્સ કે ફીઝીઓથેરાપીસ્ટ ત્રાંસી આંખે મને આમ બેફીકર હરતો ફરતો જોઈ જતા તો નહિ હોય ને! કોઈ વડિલ મારા બાયપાસના પિસ્તાળીસ-પચાસમાં દિવસે આવું મુર્ખાઈભાર્યું સાહસ કરવા બદલ ઠપકો તો નહિ આપેને? કોઈ મેડિકલ ઈશ્યુ ઉભો થાય તો હાંસીને પાત્ર તો નહિ થાઉં ને? બોન્ડાઈ બીચ પર નહાતા નહાતા શ્વાસ ચઢી જાય અને વીમાના કાગળ ઘેર લેવા દોડવું પડશે તો? જે થાય તે, આટલો ફ્રી ઓક્સિજન ક્યાં મળવાનો છે? આવું મફત પ્રદુષણવિહીન વાતાવરણ ક્યારે મળશે?
અને આ ‘પરદેશ’ને કુદરતે બક્ષીશમાં આપેલી સંપત્તિ હું ચંદન ચોર વિરપ્પનના ઝનૂનથી લૂંટવા લાગું છું. એક પેશન્ટ તરીકે મારે ન કરવા જોઈએ એવા ‘આઉટ ઓફ વે’ સાહસ વખતે અને લાંબી ટ્રીપ કરીને સાંજે ઘેર કે હોટેલ આવી કોફી પીતાં પીતાં મારી મૂર્ખામી પર હું મૂછમાં હસી લઉં છું.
અમે જૂદા જૂદા આઈલેન્ડ/બે ની કરેલી લાંબી ટ્રીપમાં એક કદિ ન ભૂલાય એવું સાહસ કર્યું. તે દિવસે મારી ઉંમર પંચાવન દિવસની હતી!
અમે વહેલી સવારે હોબાર્ડ(તસ્માનિયા)થી બસમાં ‘Wine Glass Bay’ની ટ્રીપ માટે નીકળ્યાં. ૧૬૭ કિ.મી.ની પૂરા બે કલાક ને વીસ મીનીટની લક્ઝરીમાં મુસાફરી એટલે હથેળી જેવા રસ્તા, બુશ ફાયરથી ભયભીત જંગલો, નદિઓ, બેક વોટર્સ, ફાર્મસ, અસંખ્ય ગાય, ઘેંટા અને ઘોડા અને આસમાની આકાશ. બધું આશ્ચર્યથી જોતા જ રહેવાનું. અફાટ દેશ છે આ, મોંફાટ વખાણ કરવા માટે શબ્દોનાં ફાંફાં પડે છે, સાહેબ!
‘Wineglass Bay’ પ્રેમથી પીવાના એટલે કે જોવાના અમારી સામે બે વિકલ્પ હતા. હેલિકોપ્ટર રાઈડ અથવા પૂરા પિસ્તાળીસ મિનિટનું આકરું ચઢાણ. હેઝાર્ડ્ઝ માઉન્ટેન રેંજ પર કેડી અને પગથિયાંનું અપ હિલ ક્લાઈમ્બીંગ! અમે તત્કાળ નિર્ણય લીધો, ચઢવા માંડો, પ્રથમ દસ મિનિટમાં કેટલી હાંફ ચઢે છે એ ન્યુટ્રલી નક્કી કરીને આગળ વધવાનું સાહસ કર્યું. દીકરાનું કડક પ્રોત્સાહન અને પિસ્તાળીસ મિનિટ માટે ઉછીનો લીધેલો અમારો ખૂદનો વિલ પાવર કામ કરી ગયાં.
અમે ઊપર પહોંચી સ્વર્ગને ભેટ્યા. દૂર નીચે ‘વાઈન ગ્લાસ’ આકારમાં બ્લુ-ગ્રીન સાગરનાં શાંત પાણી, સફેદ રેતાળ કાંઠો અને ઊપર સ્વચ્છ આકાશ. ભગવાને પાણીમાં બ્લુ શાહી તો નહિ ઢોળી હોયને! ચોમેર લીલાંછમ્મ વૃક્ષો, વાઈલ્ડ ફ્લાવર્સ અને ગ્રેનાઈટની ભેખડોનો નજારો! સ્તબ્ધ થઇ ન જાય કે એક ધબકારો ચૂકી ન જાય એ હૃદય સમજો હૃદય નથી. બસ, પછી તો ક્યારે નીચે આવી ગયા એ ખ્યાલ જ ન રહ્યો. થોડાં ડગલાં દૂર હનીમૂન બીચ એટલે કુદરત કા કરિશ્મા! એટલી જ રોમાંચક ક્ષણો એટલે લાઈટ હાઉસથી દૂર ઘૂઘવતો પેસોફિક મહાસાગર.
હું સાંજે કોફીબારમાં કોફી સીપ કરતો’તો ત્યારે કદાચ મારી પલ્સ ૭૨થી વધુ-ઓછી નહિ જ હોય.
આમ કહો તો ‘Glass With Care’ જેવી કાળજીથી ઓસ્ટ્રેલીયા પહોંચી હું Wineglass Bay સામે બેફિકર ઊભોતો! અને આમ કહો તો મને સુખરૂપ સફર કરાવનાર સઘળા એર લાઈન સ્ટાફનો હું ગુનેગાર હતો. મને બીજી ઇનીન્ગ્ઝ રમવા માટે તૈયાર કરનાર ડોકટરોના સલાહ-સૂચનોનો પણ મે અનાદર જ કર્યો કહેવાય. મે અજાણપણે એક અશક્ય (દુ)સાહસ કર્યું’તું. અને હા, મારા ફાધર હયાત હોત તો એ નક્કી ત્રાડ પાડત, “ખબરદાર જો હવે આવી મૂર્ખામી કરી છે તો”! ઘણી ખમ્મા!

અનુપમ બુચ

This entry was posted in અનુપમ બુચ, અભિવ્યક્તિ, નિબંધ and tagged , , . Bookmark the permalink.

1 Response to અભિવ્યક્તિ -૨૨ -ઘણી ખમ્મા!

  1. ગૂડ જોબ.
    અમે ગઈ સાલ હવાઈ ગયેલા તે વખતે એક પર્વત પર ચઢેલો. ૮૦૦ થી વધારે પગથિયાં હતાં. પણ એ મારી ઉમર અને મારાં ફેફસાં માટે દુઃસાહસ જ સાબિત થયું.
    વણમાંગી સલાહ – અલબત્ત નેટ મિત્ર ભાવે જ તો …
    હવે આવા સાહસો ન કરતા એના કરતાં ઘેર બેઠાં થાય તેટલાં યોગાસન, સૂક્ષ્મ ક્રિયા અને પ્રાણાયમ વધારે ઠીક રહે.
    અને જગ્યાઓ જોવા માટે તો નેટ સર્ફિંગ માં, થ્રી ડી તાજમહાલ જુઓ

    https://www.airpano.ru/files/Taj-Mahal-India/2-2
    અને આવાં તો સેંકડો છે

    ઘેર બેઠાં ચા નાસ્તા સાથે સર્ફિંગમાં…..

    આખી દુનિયા મેરી જેબમેં !

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s