વીનું મર્ચન્ટ વાર્તા અને નિબંધ સ્પર્ધા-૨૫-પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા

કુળદીપક

પાર્કના બાંકડે બેસતા અચાનક ઝાપટુ આવ્યું અને તૃપ્તિ ઠેઠ અંદર સુધી પલળી ગઈ વાદળની બુંદોએ તો માટીને મહેકતી કરી દીધી, પણ આજે  દિલની યાદોએ તૃપ્તિની પાં૫ણોને વહેતી કરી દીધી, એ ઉભી થઇ ચાલવા માંડી, નિરજની આંખો પુછશે કેમ પલળ્યા હતા? તો શું કહું ? અને એ ઘર તરફ ચાલવા માંડી, ઝટ કપડા બદલાવી, જમી પરવારી નિરજને છેલ્લી દવાનો ડોઝ આપી બાલ્કનીમાં આરામ ખુરસી પર બેઠી અને મેઘને નીરખી રહી… વિચારો તૃપ્તિને ઘેરી વળ્યા.

આ મેઘ પણ કેવો છે ? મન ફાવે તેમ વરસે છે ?ક્યારેક છાંટણે, તો ક્યારેક ઝાપટે, તો વળી ક્યારેક કહ્યા વગર મુસળધાર વરસી આખાને આખા ભીંજવી જતો રહે છે.

નિરજને દરિયો ગમે અને તૃપ્તિને વરસાદ,મેઘ સાથે તૃપ્તિનો એક જુદો જ સંબધ છે. એની જિંદગીનો અનેક પ્રસંગનો સાક્ષી ,ઘેરાયેલા મેઘને  જોતા જ મનમાં અનેક વિચારો આવે પવન સાથે અનેક લહેરો ઉઠવા માંડે.

નિરજ સાથે લગ્ન થયાને ૩૮ વર્ષ વીતી ગયા…તૃપ્તિ મનોમન બોલી સમય જતા વાર ક્યાં લાગે છે? એના દીકરા કુલના લગ્નને પણ પાંચ વર્ષ થઇ જશે. આમ જોવો તો નિરજને લગ્નના ૩૮વર્ષમાં સદાય પથારીમાં જ જોયા. નિરજ અકસ્માતથી થયેલી ગંભીર ઈજાને કારણે અપાહિજ થઇ ગયા, એમનો અવાજ અને અને અડધું શરીર બધું જ જાણે મૌન બની ગયું. આમ નિરજ પહેલેથી ખુબ ઓછું બોલતા અને હવે બિલકુલ નહિ હવે તો અમારી વચ્ચે શબ્દો ખરી ગયા, માત્ર મૌન ઊગે છે. મારા અને નિરજના સંબંધને જાણે નવું રૂપ મળ્યું  નિઃશબ્દતાનું ..

અમે દરોજ સાંજે સાથે દરિયા કિનારે આવીએ છીએ,મને ખબર છે નિરજને ઢળતો સુરજ ખુબ ગમે છે. છતાં ક્યારેક મારાથી પુછાઇ જવાય છે, ગમે છે ? કોઈ જવાબ ક્યાંથી મળવાનો ? છતાં પૂછું છું, નિરજ મારી આંખોમાં થોડી વાર તાકી રહે છે અને હું એની હજાર સવાલો ભરી નજરને જીરવી ન શકું ત્યારે નજર ઢાળી દુઉં છું.

અમે શહેરથી થોડે દુર દરિયા કિનારે આથમતો સૂર્ય જોવા પહેલા પણ આવતા આ કિનારો રજાના દિવસો સિવાય ખાસ ભીડ ભાડ વાળો ન રહેતો.અહી અમને એકાંત મળતું ,અમે એકબીજાની નિકટ આવવા અહી આવતા.હું ઈચ્છતી કે મારી નજીક આવી પીઠ પસવારે અને મને એમની બાહોમાં ખેચી લે…ન તો મને એ અડપલા કરતા કે ન એમણે મને એમની પાસે કદી ખેચી ..અમારા બંનેની હાલત નહિ વરસેલા મેઘ જેવી હતી ,અમને ભીજાવું હતું તરબર..પણ અમે સાવ કોરા જ રહેતા ક્યારેક ગોરંભયેલું ગગન વરસવા આતુર દેખાતું ,પણ કશું જ નહિ અને ન વરસેલું અષાઢી આકાશ જાણે એમની અવસ્થા પ્રગટ કરતુ. એમને વરસવું હતું અને મને ભીજાવું..  

મને મેઘ ગમતો અને નીરજને દરિયો.દરિયા કિનારે બેસીને દરિયાને જોયા કરવું નીરજને પહેલા પણ ગમતું અને આજે પણ ખુબ જ ગમે છે દરિયાના ઉછળતા મોજાનો અવાજ,ભીની રેતી માં પડતા પગલા,દરિયાની ખારી હવા, કિનારાના નારીયેળીના ઝાડ અને કિનારે બેસી કલાકો સુધી દરિયા ને નિહાળ્યા કરવો, એમાં ખોવાઈ જવું એને અજબ ખુશી આપે છે.પહેલા અમે થોડી થોડી વાતો કરતા પણ હવે અમે બંને મૌન રહીએ છીએ તોપણ ગમ્યા કરે છે. વ્હીલ ચેર,આ સ્થિતિ ..આ વાતાવરણ, આ જ સંબંધ !

હું નાની હતી ત્યારે ઘણી વાર મારી મમ્મીને કહેતી વરસાદ અને દરિયામાં ભીંજાવું કોને ન ગમે ? મારી મમ્મી મને પલળવા ન દેતી કહેતી માંદી પડીશ દવાના પૈસા ક્યાંથી લાવશું. પવન સાથે બારીઓ ભટકાય અને વાછટ ઘરમાં આવી જાય ત્યારે હું બસ આનંદ લેતી.

 મને ઘણીવાર નવાઈ લાગતી નિરજ દરિયાના ઘુઘવાટને સહી સકતો હશે ? મને થતું કે હું નિરજને સમજી નથી શકી એને જોયે રાખતી પણ નિરજ જાણે મને સમજી ગયો હતો. મારા હાથ પર પોતાનો હાથ મૂકી ગુપચુપ બેસી રહેતો.નિરજ આમ પણ પહેલેથી શાંત સરળ સ્વભાવનો હતો અને પ્રેમાળ પણ ખરો, માત્ર ઓછુ બોલે, ઘરમાં પણ એની હાજરી ન વર્તાય.પણ મારા કાન સદાય એના પ્રેમભર્યા શબ્દો સાંભળવા તરસે,.પ્રેમ ઝંખે,મારા હૃદયને જોઈએ ઝાકળની હળવાશ, પંખીના ટહુકાનો સહવાસ, બસ મુસળધાર વરસાદ આવશે અને હું આખેઆખી ભીજાય જઈશ..પણ એવું કશુંય ન થયું, હું કશું જ બોલતી નહિ, કદીયે એને ફરિયાદ પણ કરતી નથી બસ રાહ જોતી એ દિવસની.

અમારા  લગ્ન પણ એવા સંજોગોમાં થયા કે ગમવા ન ગમવાનો કે જાણવા કે ઓળખવાનો કોઈ અવસર જ ન મળ્યો.આમ પણ પપ્પાની માંદગી સાથે અમારો પરિવાર બે છેડા સાંધી જીવતો હતો ..”મારી  નોકરી ન હોય તો”?,..એ વિચાર માત્ર અમને સૌને ધ્રુજાવી નાખતો. મારા પપ્પા ઘણીવાર કહેતા મારી દીકરી ખુબ ડાહી છે,તને ભગવાને માત્ર સુંદરતા નહિ પણ સમજણ પણ આપી છે બેટા અને હું મનમાં કહેતી મારી સહનશક્તિ મને ગરીબાઈએ ભેટમાં આપી છે.હું કોણ જાણે બધી છોકરીઓની જેમ ન હતી, થોડી અલગ. હરવું ફરવું નખરા મેં ક્યારેય ન કર્યા.ઓફિસમાં પણ કામ સાથે કામ.મમ્મી કહેતી તને નાની ઉંમરે ડા’હાપણ ની દાઢ ફૂટી ગયેલી.મારી આ ડા’પણની દાઢોએ એટલું શીખવાડી દીધેલું કે ક્યારેય ક્યાંય માંગવું નહિ. ઓફિસમાં ઘણા કહેતા તૃપ્તિના મોઢામાં જીભ નથી.અવ્યક્ત રહેવું જ જાણે મારો સ્વભાવ બની ગયો અને કહું તો પણ કોને કહું ?  

હા, એટલે જ શેઠ કદાચ મારું વધારે ધ્યાન રાખતા,મારા શેઠને કદાચ મારી ઘરની સ્થિતિની જાણ હતી અને એમના પગારમાં અમારું ઘર ચાલતું હતું એ પણ કદાચ જાણતા હશે,પરંતુ ક્યારેય જતાવ્યું કે કોઈ સામે નિર્દેશ સુધ્ધાં ન કર્યો.હા કામ ખુબ રહેતું ક્યારેક મોડું થઇ જાય તો શેઠ પોતે મુકવા આવતા અથવા ગાડીમાં ડ્રાઈવર જ મૂકી જતો. પપ્પાને ખબર હતી. કારણ હું ઘરે ન આવું ત્યાં સુધી બારીએ પપ્પા ઉભા રહેતા, એ જાણતા આજ માણસ જ અમારા ઘરને હર્યુભર્યુ રાખતો હતો, પણ એમણે શેઠને જોયા કે કદી મળ્યા ન હતા.હું ધારું છું,તેમ બીજા સામન્ય બાપની જેમ એ કદાચ વિચારતા હશે કે કાશ શેઠ જુવાન હોય તો સારું ! પણ ક્યારેય મને પૂછવાની હિમ્મત નહોતી કરી.હા મમ્મી આડકતરી રીતે ક્યારેક કહેતી તારા શેઠને ચા પીવા બોલાવતી હોય તો ?પણ મેં ક્યારેય આગ્રહ કરી બોલાવ્યા પણ ન્હોતા.હા મને શેઠજી ક્યારેક લંચમીટીંગ ના બહાને કોફી પીવા કે સારી હોટલમાં લઇ જતા અને વાર તહેવારે ભેટ પણ આપતા.શેઠના પત્ની એમના બાળકને જન્મ આપી મૃત્યુ પામ્યા હતા પરિવારમાં કોઈ નહોતું માત્ર દીકરો. શેઠે દીકરા ખાતર બીજીવાર લગ્ન નહોતા કર્યા.આમતો દેખાવડા ખુબ હેન્ડસમ હતા કેમ લગ્ન નહિ કર્યા હોય ? એવો પ્રશ્ન ઘણાને ઓફિસમાં થતો હું અમારી વાતોમાં ક્યારેય એમના પરિવારનો ઉલ્લેખ ન કરતી, કે જાણવાની કોશિશ પણ ન કરી.

 એક દિવસ પપ્પાની તબિયત બગડતા મમ્મીનો ફોન આવ્યો “બેટા તારા પપ્પાની તબિયત બગડી છે તું ઘરે જલ્દી આવી જાય તો સારું !” અને શેઠની ગાડીમાં હું ઘરે આવી. અમે ડૉ. પાસે લઇ ગયા અને હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવા કહ્યું શેઠે બધી જ સગવડતા કરી આપી. બે ત્રણ દિવસે ઘરે લાવ્યા ત્યારે શેઠે કહ્યું તમારા પપ્પાની તબિયતના ખબર પુછવા આવવું છે.તમે હા પાડો તો..

અને તે દિવસે શેઠ ઘરે આવ્યા પપ્પા એમને જોઈ ગળગળા થઇ ગયા મમ્મી મોટી ઉમરના પણ દેખાવડા હેન્ડસમ કહી શકાય તેવા શેઠને જોઈ રહી,રસોડામાં મમ્મી મને કહે તારા શેઠની ઉમર મોટી છે, પણ હસમુખા, મિલનસાર પ્રભાવશાળી વ્યક્તિત્વ છે અને ઉમર ખાઈ ગયા છે. પપ્પા શેઠનો આભાર વ્યક્ત કરતા ગળગળા થઇ ગયા, મારી તબિયત હવે સારી છે મને ખબર છે મારું શરીર જાજુ નહિ ઝીલે એક ઈચ્છા છે મારી હાજરીમાં મારા હાથે દીકરીને કન્યાદાન કરું અને શેઠને ભલામણ કરતા કહ્યું તમારા ધ્યાનમાં કોઈ છોકરો હોય તો દેખાડજો.પપ્પાના આ વાક્ય માટે હું તૈયાર ન હતી,હું શેઠના પ્રતિભાવ જોવા તેમની સામે જોઈ રહી,એમણે પણ હસીને મારી સામે જોયું, હું શરમાણી,ચા નાસ્તો લેવાના બહાને હું અંદર ચાલી ગઈ. શેઠે બોલ્યા પહેલા સાજા થઇ જાવ પછી વાત કરશું.

પપ્પાના સાજા થતા જ થોડા દિવસે શેઠનો ફોન આવ્યો આપને મળવા આવવું છે, અને આવતાની સાથે જ કહ્યું તૃપ્તિ માટે માગું લઈને આવ્યો છું. અમારા ઘરમાં તૃપ્તિ આપશો ? મારા પપ્પા બે મિનીટ માટે એમને જોઈ રહ્યા. હું ઘબરાણી, ના પાડશે તો નોકરી ચાલી જવાની શક્યતા છે.મારા પપ્પાના મનમાં થયું કયા એમની ઉમર અને ક્યાં મારી ફૂલ જેવી દીકરી..! એમને ઉધરસનો ડૂમો આવ્યો ગળામાં માંડમાંડ થૂક ઉતાર્યું. પપ્પા કહી બોલે એ પહેલા જ શેઠ બોલ્યા વડીલ મને તૃપ્તિ ખુબ ગમે છે. સાદી સરળ હોશિયાર અને સુંદર અને મારી ઓફીસ પણ સંભાળી શકે તેમ છે. હું છું આપ બિલકુલ ચિંતા ન કરશો બંને ઘર સચવાઈ જશે. પપ્પાએ ફરી ઉધરસ ખાવાના બહાને વાતને ટાળી. હું વાતાવરણની ગંભીરતા જોઈં પપ્પા માટે પાણી લેવા અંદર ગઈ મમ્મીએ પપ્પા પાસે જગ્યા લઇ લીધી અને વાંસો પંપાળતા પાણી આપ્યું અને બોલી આ લ્યો, પાણી પી લ્યો પહેલા, પછી નિરાતે જવાબ આપજો. શું થયું કે શેઠ પણ સમજી ગયા અને કહે તમે આરામ કરો, બીજી કોઈવાર નિરાતે વાત કરશું.વડીલ હું તમારી મુંઝવણ સમજુ છું, અત્યારે જાઉં છું, બીજીવાર મારા દીકરાને લઈને આવીશ,આપ એને મળજો,આપને ગમે અને તૃપ્તિ હા પાડે તો જ તમે આશીર્વાદ આપજો અને શેઠ ગયા.તે દિવસે હું, મમ્મી અને પપ્પા એમના ગયા પછી ખુબ  હસ્યા..પપ્પાએ કહ્યું તારા શેઠ માત્ર દેખાવડા નથી દીર્ધ દ્રષ્ટીવાળા,સમજુ અને હોશિયાર છે.   

થોડા દિવસ પછી નિરજ સાથે શેઠ ઘરે આવ્યા,નિરજ એના પપ્પા જેટલો જ દેખાવડો,શેઠને મૂછ ન હોય તો સરખા જ જોડિયા ભાઈ લાગે.છતાં બંનેમાં ઘણો ફેર.નિરજ શાંત ઓછા બોલો,વાતનો દોર વધારતા શેઠે કહ્યું એની માના મૃત્યુ પછી અમે બંને ઘરમાં સાવ એકલા થઇ ગયા છીએ.હવે બસ વહુ આવે તો ઘરમાં બંગડી અને ઝાંઝરના અવાજથી ફરી ઘર ગુંજી ઉઠે અને મારા પપ્પાના જવાબથી શરણાઈ ગુંજી ઉઠી,ચટ મંગની પટ બ્યાહની જેમ લગ્ન લેવાઈ ગયા. મારા શેઠે જ પોખણું કર્યું. લગ્ન પછી પણ હું એમને શેઠજી જ કહેતી.મારા લગ્નના ત્રીજા જ દિવસે મારા પપ્પા નું મૃત્યુ થયું. અમે હનીમુન પર જઈ ન શક્યા.મમ્મી સાથે થોડા દિવસ રહી. અમારી સાથે રહેવા આવવા કહ્યું પણ મમ્મી મામાને ત્યાં સાડલો બદલવા ગઈ અને ત્યાં જ હમણાં રહીશ એમ કહી મામાને ત્યાં રોકાઈ ગઈ.મારો ફરી ઘરમાં પ્રવેશ થયો.

મનુષ્ય જન્મે છે ત્યારથી એ ઈચ્છે કે ન ઈચ્છે તોપણ એમની આસપાસ સંબધની એક સૃષ્ટી સર્જાતી હોય છે.હા હવે મારી આજુબાજુ નવા પણ ખુબ નજીકના સંબધો પાંગરવા માંડ્યા.અમારા લગ્નના દિવસો પાણીના રેલાની જેમ વીતી રહ્યા હતા બધા કહેતા મારા નસીબની બારી ખુલી ગઈ છે પણ મનોમન કોઈ જન્મના ગુનાની સજા ભોગવતી હોઉં તેમ લાગતું .મારા સંબંધમાં કોઇ નામ નથી એવું મને સતત મહેસુસ થયા કરતુ, વાત કોને કહું  ? અને દોષ પણ કોને દુઉ ? રોજ વિચારોની લેહેરખી આવે અને જાય. ક્યારેક પવનની જેમ નીરજ આવે, પણ એ  ઝંઝાવાત ક્ષણિક.. મને પંપાળે હા માત્ર પંપાળે ..મને ઉત્તેજના જાગે પણ એના હજાર પ્રયત્નો પછી હું રહું બસ ભર ચોમાસે કોરી..બધા સમજતા કે મારે સુખની સીમા નથી.. હા ચાર ચાર દીવાલ અને બારીનું સુખ ..હું સબંધની ગરિમાને સાચવતી, દેખીતા સુખને જીરવતી, ચુપચાપ એકલી રડતી .. કોરા કોરા દિવસો અને કોરી સુની રાતો પસાર કરતી મારા અસ્તિત્વ ને જાણે કેદમાં પૂરી દેતી.

એક દિવસ દશે દિશાએ વાયુ વાયા, ચારે કોર કાળા ડિબાંગ વાદળ ઉમટી આવ્યા, અને અંબર ગાજ્યા અમાસના અંધારામાં વીજ ઝબૂકી,મુશળધાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. વરસાદની સાથે સાથે વૃક્ષો ઉખેડી નાખે તેવો સુસવાટાભર્યો પવન ફૂંકાતો હતો. જે મારા પાલવને ઉડાડી મારી મજાક ઉડાવી રહ્યો હતો. આકાશમાં મેંશનું લીંપણ કર્યું હોય તેવું લાગતું હતું અને એ અષાઢી સાંજે તોફાની પવન હળવેથી મારા હોઠને ચૂમ્યો હું ધ્રુજી ઉઠી, હું ભીજાય ન જાવ માટે બારી બંધ કરવા દોડી,ધોધમાર વરસતા આકાશને બારીમાંથી જોતા જ મને પલળવાનું મન થઇ આવ્યું. હું પણ સ્ત્રી છું મારી લાગણીઓને કાબુમાં કેવી રીતે રાખું? પડદો, પવન અને સ્પર્શની ભાષાનો અદશ્ય પ્રવાહ મારા રોમેરોમમાં પસરી ગયો, મારી સ્ત્રી સંવેદના મારા પર સવાર થઇ ગઈ.. આ ઘડીએ મારી પાસે, સાથે- બિલકુલ નજદીક શ્વાસ પણ પસાર ન થઇ શકે એટલો કરીબ નિરજ હોય તો ? મને થયું હું એમને વીંટળાઇ વળુ. હું પલંગ પાસે દોડી, નિરજ પલંગમાં પડ્યો હતો મેં મારા સાડીના પાલવને ઉડવા દીધો એને કહું છું..ચાલ નિરજ તું પણ આજે વરસી પડ મને આખેઆખી ભીજવી દે..મને બાથમાં ભીડી દે.. નિરજ તૂટી પડ…પણ ના નિરજ કશું જ ન કર્યું, માત્ર મારો ઉડેલો પાલવ સરખો કરી મને ઢાંકી દીધી. નિરજ દરિયામાં આવેલી ઓટ જેવો શાંત પડ્યો રહ્યો, હું એને જોઈ રહી.. જોયા જ કર્યું  અને એકાએક મારો અવાજ ઉત્તેજિત થઇ ગયો,  મેં કહું નિરજ મને એમ કે કદીક તો તું વાદળ થઈને વરસીશ.. નિરજ મને ઝંઝાવાટ જોઈએ છે, ક્યાં છે ?. એ મારા તરફરાટ ને જોયા વગર પડખું ફરી સુઈ ગયો….. ,બસ હવે નહિ …આવી મારી જિંદગીને કેમ કરી સ્વીકારું ?.. શું કામ સ્વીકારું ? ગુંજાઇશ ન હોય એની પાછળ કેમ દોડું છું ?…હું હચમચી ગઈ,મારી ઉતેજ્નાએ મારી ઉપર કાબુ કરી લીધો હું બેડરૂમના દરવાજો પટકારતી નીચે દાદરો ઉતરી ગઈ, પગ બે ઘડી માટે અટકી ગયા પણ આજે મન સંભાળવા તૈયાર નહતું, દિલે બુદ્ધિને બાજુમાં મૂકી દીધી અને મન જે શક્ય નથી એને શક્ય બનાવવા ધમપછાડાં કરવા માંડ્યું અને શરીરે બળવો પોકાર્યો.. મારે પણ જીવનને માણવું છે સમગ્રતાથી જીવન જીવવું છે.હું મેઘલી રાતે મિલન માટે તરફડી રહી છું ?,..,કમબખ્‍ત નિરજને આનો અંદાજ પણ છે ખરો ?..બસ હવે નહિ !.મારી અણછીપી ક્ષણ મારે પામવી છે અને હું ઘર છોડવાના નિર્ણય સાથે દરવાજા ભણી ભાગી.નિરજ તું મને ક્યારેય ભીજવી નહિ શકે ?..ક્યાં સુધી હોઠ સીવી મારે જીવવું પડશે ?.ક્યાં સુધી હું મ્હોરાં પહેરી રહેવું? હું ખુબ રડી, જોર જોરથી રડી.મારે છુટવું છે. તોય છુટતી..નથી. મને કોઈ તો છોડવો… ભગવાન તમે ક્યાં છો?…..મેં ચીસ પાડી.ભગવાનને પડકાર્યો..

હે ઈશ્વર સંવેદના વિનાના નપુંસક શરીર તમે ઘડ્યું શી રીતે ?

ત્યાં બંધ દરવાજા પર કોઇ દસ્‍તક સંભળાયા. કોણ હશે ? શેઠ તો બહારગામ ગયા છે.મે દરવાજો ખોલ્યો, સામે શેઠ ઉભા હતા, સંપૂર્ણ ભીંજાયેલ, હું વિફરેલી વાઘણની જેમ તેમની પર તૂટી પડી અને છાતી ઉપર મુક્કા મારતા ચિલ્લાઈને કહ્યું છું,તમે મને ફસાવી! તમે જાણતા હતા ને ?,તમે મને છેતરી છે.તમે જ મને છેતરી છે! …મને જવાબ આપવાને બદલે અચાનક હળવેથી એણે મને ભીંજાયેલ કપડે જ બાંહોમાં લઇ લીધી અને બોલ્યા રડ નહિ મેં તારા પપ્પાને વચન આપ્યું હતું હું બધું સંભાળી લઈશ.અચાનક આસમાનની કાળી ડીબાંગ સપાટી પર વીજળીનો કડાકો થયો.હું ભયભીત એના ભીના બદનને વધુ ચૂસ્‍તતાથી વળગી પડી,એના સ્પર્શ અને એના શ્વાસોની હૂંફે  મારી આજુબાજુ નવો ચક્રવ્યુહ રચવા માંડ્યો. હું કઈ બોલું તે પહેલા એણે મારા હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂકી દીર્ઘ ચૂંબન કરતા મને મૌન કરી દીધી અને હું એ ભીના હોઠોની નમકીન તરલ મીઠાશ માણવા માંડી.પહેલી જ વાર મેં મારા હોઠ પર આવું તસતસતું ચુંબન અનુભવ્યું હતું.મને ગમવા માંડ્યું.. મારા બદનમાં હજારો વોટની ચેતના જાગી ઉઠી બહાર ધોધમાર વરસાદ અતૃપ્‍ત જમીનને તૃપ્‍તી બક્ષી રહ્યો હતો અને અંદર હું અને હર્ષ (શેઠ) એકમેકને વૃક્ષ-વેલની જેમ વીંટળાઇ ભીજાય રહ્યા હતા.એણે મને ઉચકી, એમના રૂમમાં લઇ ગયા અને હું મારા બધા ઉંબરા ઓળંગી એમના રૂમમાં પ્રવેશી, સમયની ગતિ થંભી ગઈ. હું માદક મસ્‍તીને ચૂપચાપ માંણતી રહી,.. એ આક્રમક બની મારા જિસ્‍મને કચડી નાંખે એ ખ્‍વાહિશ મારામાં જલદ બનતી ગઈ.. હું અવશ પણે એની તરફ ખેંચાતી ગઈ..  કોઇ પણ જાતની શરમ, સંકોચ, મર્યાદા છોડી, બધું જ મેં સમર્પિ કરી દીધું.. તે દિવસે વરસાદ મન મૂકીને વરસ્યો,રોમાંચકતા ભર્યો વીજ પ્રવાહ મારા શરીરના અણુએ અણુમાં વહ્યાવા માંડ્યો અને અષાઢી મેઘલી વરસાદી માહોલમાં પ્રેમનો અનોખો રંગ ભરાતા ચાહતનું મેઘધનુષ રચાઈ ગયું અને પહેલીવાર લગ્ન પછી તરંગિત થઇ ઊઠેલ મારા અસ્‍તિત્‍વની આનંદિતતા ચહેરા પર સુરખી બની છવાઇ ગઈ, કાળા ડિબાંગ અંધારાને વીંધી ક્યારેક વીજળી ચમકી છાતી થથરાવી દેતી અને હું ફરી એમને વળગી પડતી, વાદળાંનો ગગડાટ વાતાવરણને વધારે મદહોશ કરી રહ્યો અમે એકબીજામાં પોરોવાઈ ગયા મેં મારા અસ્તિત્વને શોધવામાં મારી જાતને એમનામાં ઓગાળી નાખી, હું પ્રગાઢ મિલન સાથે સંવનન કરતી પડી રહી અને સંતોષ પરાકાષ્ઠાએ પહોચ્યો હવે હવે હું અતૃપ્ત તૃપ્તિ ન રહી, હું તૃપ્તિનો અહેસાસ મહેસુસ કરવા માંડી.. અને ઇશ્વર હોવાનો એક જલદ ચમત્‍કાર આ બંધ રૂમની ભીતર પ્રકાશી રહ્યો.

અચાનક વાદળાંમાંથી અગ્નિશિખાની જેમ એક મોટી વીજળીનો લિસોટો દેખાયો અને સાથે સાથે એક ભયાનક વજ્રનાદ અમને ધ્રુજાવી ગયો. હું કઈ પણ વિચારું તે પહેલા વીજળીના ચમકારામાં નિરજ અમને જોતો ક્રોધથી થરથરતો દેખાણો.નિરજ જોરથી ચિલ્લાયો.તૃપ્તિ …….

હું સફળી ઉભી થઇ કપડા સરખા કરતી નિરજ તરફ દોડી ક્રોધે ભરાયેલ નિરજ ઉપર જવા દોડ્યો આવેશમાં દોડતા દાદરા પરથી ઉંધે માથે પડ્યો.માથામાં વાગતા બેહોશ થયો.બધું ખુબ ઝડપી બન્યું .ડૉ,આવ્યા, ડરામણી સાયરન વગાડતી એમ્બુલન્સ આવી,ગોળ ગોળ ફરતી એની લાઈટ વરસાદમાં વધારે બિહામણી લાગી.એમ્બુલન્સની બારીના કાચ તોફાનને લીધે મારી જેમ ધ્રુજી રહ્યા, શેઠે મારા કાંપતા હાથને પકડી હૂંફ આપી, હું હોસ્પીટલમાં ICUના ખાટલા પાસે  નિરજના પગને પકડતા બેસી રહી, મારું મન બોલી ઉઠ્યું,..શું મારું હૃદય જરીક વધારે ધડ્ક્યું ?…મેં મનોમન મારો બચાવ કરતા નિરજ કહ્યું ,નિરજ એકવાર સાંભળી લે મારી વાત પ્લીઝ, શું કહું તને ?મેં આ સુખથી ભર્યા ઘરમાં રાતોની રાતો સોફા પર જાગતા તારી રાહ જોઈ હતી.હું બધું હોવા છતાં કંગાળ હતી…મને સમજ નિરજ..ત્યાં તો ડૉ,આવ્યા કહે છે “માફ કરજો નિરજ હવે કાયમ આજ રીતે અપાહિજ રહેશે.” અને અષાઢી મેઘલી રાતે ફરી એક વીજળી ત્રાટકી.. 

સમયને જતા ક્યાં વાર લાગે છે ? હવે અમારા નિશબ્દ સંબંધમાં સમજણ ઉમેરાય ગઈ છે નિરજ મારી સંવેદનાને જાણે છે.અને શેઠ મારી ઈચ્છાને માન આપી પપ્પાને આપેલું વચન રોજ પાળે છે. નિરજે વાસ્તવિકતાને સ્વીકારી લીધી છે,એ જાણે છે કે કુળ એનો ભાઈ નહિ પણ કુળદીપક છે.

2 thoughts on “વીનું મર્ચન્ટ વાર્તા અને નિબંધ સ્પર્ધા-૨૫-પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.