વીનું મર્ચન્ટ વાર્તા અને નિબંધ સ્પર્ધા-૮

અમરાપુર નામના નાનકડા   ગામ ના પ્રતિષ્ઠિત શેઠ  રાયચંદ નો એક નો એક દીકરો પ્રમોદરાય , ભણી ગણી ને પણ આ  નાનકડા ગામ માં જ રહ્યો એ આખાય ગામ માટે આશ્ચર્ય ની અને આનંદ   ની વાત હતી.

પિતા  ના કાપડ ના વ્યવસાય માં જ પોતાની  કારકિર્દી શરુ કરવામાં પ્રમોદરાય ના બે આશય હતા એક તો . માતા પિતા  આ ગામ છોડી ને ક્યાંય આવવા તૈયાર નહોતા ,અને પોતે માતા પિતા ને એકલા ગામ માં મૂકી ને અન્ય કોઈ જગ્યા એ જઈ  ને સમૃદ્ધ થવા ઈચ્છતો નહોતો . આને પ્રમોદરાય ના વ્યક્તિગત સંસ્કાર માનવા કે તેના માતા પિતા નું પ્રારબ્ધ , એ ગામ વાળા માટે  ચર્ચા નો વિષય હતો .

પિતા  રાયચંદે   , પ્રમોદરાય નું લગ્ન  ગામ ની જ એક સુશીલ કન્યા  માલતી સાથે કરાવ્યું . માલતી એ પણ શહેર  નો મોહ છોડી ને ગામ માં જ રહેવાની પ્રમોદરાય ની વિચારધારા ને  હોંશે હોંશે સ્વીકારી લીધી .

સમય  વહેવા  લાગ્યો અને  પ્રમોદરાય પણ  એક પુત્ર નો પિતા   થયો.. પુત્ર શિવાંશ પણ ભણવામાં   ખુબ હોશિયાર અને દેખાવડો હતો. બી  . એ સુધી ભણ્યા પછી પ્રમોદરાયે ઈચ્છ્યું   કે તે હવે પિતા ના વેપાર માં ધ્યાન આપે તો પોતે નિવૃત્ત   થાય .પણ શીવાંશે આ નાનકડા ગામ માં રહેવાની ઘસીને ના પાડી અને નજીક   ના શહેર માં કાપડ નો વ્યવસાય શરુ કર્યો .એક દસકા માં જ તે ખુબ સમૃદ્ધ  અને પ્રતિષ્ઠિત વેપારી બની ગયો અને કાપડ બજાર એસોશિએશન નો પ્રમુખ બની ગયો .એણે   પ્રમોદરાય ને અને માતા માલતી ને ગામ છોડવા કાલાવાલા કરી ને મનાવી લીધા .

હવે  પ્રમોદરાય અને માલતી    બધું જ સમેટી ને ગામ છોડી ને   દીકરા શિવાંશ સાથે રહેવા શહેર માં   આવી ગયા . દીકરા સાથે તેઓ આનંદ થી દિવસો પસાર કરતા  હતા . પુત્રવધુ આરતી પણ ખુબ સંસ્કારી અને માયાળુ હતી .આખોય પરિવાર ખુબ આનંદ   અને સ્નેહ થી રહેવા લાગ્યો . પ્રમોદરાય પણ બપોરે બે ત્રણ કલાક દુકાને બેસવા   જતા .

સમય વહેતો ગયો  અને આ સુખી પરિવાર ને કોઈક   ની નજર લાગી હોય તેમ ધીમે ધીમે  દીકરા વહુ નું વર્તન બદલાવા લાગ્યું . વેપાર  ની વ્યસ્તતા ને લીધે દીકરો પણ સમય આપી શકતો નહિ અને વહુ  તેના સંસાર માં . “ આખરે  તો આપણે  બે જ “ એ   ઉક્તિ ના આધારે   હવે પ્રમોદરાય અને માલતી  જ એક બીજા ના આધાર બની રહ્યાં .સમયે   બંને ને ખુબ નજીક લાવી દીધા .બંને માં રહેલી સમજણ શક્તિ , સહન શક્તિ  અને પ્રેમ ને લીધે તેઓ એક બીજા ના પર્યાય બની ગયા .ઉમર સાથે આવતી સામાન્ય   બીમારીઓ અને ,અશક્તિ , આવતાં ગયા . એકબીજા ની કાળજી લેવી , સમય સમયે દવા ઓ આપવી ,સાથે બગીચા માં ફરવા જવું અને ભૂતકાળ  ને વાગોળવો એ નિત્ય ક્રમ બની ગયો . બંને એકબીજા ની જરૂરિયાત બની ગયા .

હવે પ્રમોદરાય  માલતી વગર એક કલાક  પણ રહી શકતા નહિ ,ક્યારેક માલતી એક બે કલાક   બહાર જાય તો એકાંત અને એકલવાયું અનુભવતા અને ખુબ ખુબ માનસિક   બેચેની થી પરેશાન થઇ જતા .

શિવાંશ   અને આરતી પોતાની વ્યસ્ત  જીંદગી માં પિતા માં આવેલા  આ પરિવર્તન ને જોઈ શક્યા નહિ  અને માતા પિતા   ને સમય ફાળવી શક્યા   નહીં .ઘડપણ માં માતા પિતા ને સમય આપવો  એના જેવું એકેય પુણ્ય નથી

એક દિવસ વહેલી સવારે  માલતી ને છાતી માં થોડી  ગભરામણ થઇ અને પ્રમોદરાય ને જગાડે તે પહેલા જ તેણી નું   પ્રાણ પંખેરું ઉડી ગયું . પ્રમોદરાય સાવ નિરાધાર થઇ ગયા .તેમને માટે આ આઘાત   અસહ્ય હતો.તેઓ માનસિક રીતે પડી ભાંગ્યા. હવે તેમને કોઈ સાથે વાત કરવી ગમતી નહીં .આખો દિવસ  ચુપચાપ બેસી રહેતા .બગીચા માં પણ તેઓ એક બાંકડા પર મોંન બેસી રહેતા અને કંઇક વિચાર્યા કરતા . દીકરા  વહુ તરફ થી પણ તેમને સહારો મળતો નહિ .તેમને રાત્રે ઊંઘ પણ આવતી નહીં .

એક દિવસ  રાત્રી એ તેમને  પોતાની રૂમ માં કોઈ સ્ત્રી નો પડછાયો  દેખાયો .બેઠા થઇ ને જોયું તો પ્રેત સ્વરૂપે   માલતી જ હતી . પ્રમોદરાય ની દશા જોઈ ને તે ખુબ દુખી હતી .પ્રેત ને પણ લાગણી હોય છે  એ હકીકત છે . માલતી એ તેમને પોતાની પાછળ આવવા ઈશારો કર્યો . તે પ્રમોદરાય ને બગીચા માં  લઇ ગઈ અને બે ય જણા એ સાથે બેસી ને ખુબ વાતો કરી .વહેલી સવારે પ્રમોદરાય પાછા આવ્યા . તેઓ  આજે આનંદ માં હતા .

પ્રમોદારયે   કોઈ ને આની વાત  કરી નહિ અને હવે થી આ  નિત્યક્રમ થઇ ગયો .

એક દિવસે  પુત્રવધુ એ  તેમને રાત્રે  બહાર જતા જોયા . તેને વહેમ આવ્યો અને  તેણી તેમની પાછળ ગઈ . પ્રમોદરાય ને કોઈક  સ્ત્રી સાથે વાતો કરતા જોયા અને પછી તે સસરાજી ના  ચારિત્ર્ય પર શંકા કરવા લાગી .તેણીએ શિવાંશ ને ચઢાવ્યો  અને વગર વિચારે હવે શિવાંશ પ્રમોદરાય ને ખરું ખોટું ખુબ સંભળાવતો . પ્રમોદરાય તેમને સમજાવવા  પ્રયત્ન કરતા પણ વ્યર્થ .

હવે  તો પુત્ર  શીવાંશે ત્રાસ   આપવાનું શરુ કર્યું  .ક્યારેક અપમાન કરતો   તો ક્યારેક હાથ પણ ઉપાડતો .પ્રમોદરાય ખુબ દુખી થતા પણ સાચી વાત કહી શકતા  નહિ અથવા કહેવા ઈચ્છતા નહિ . કોઈ તેમની વાત પર વિશ્વાસ નહિ કરે એની તેમને ખાતરી હતી . હવે તેઓ આખો દિવસ  કશું જ બોલતા નહીં

પ્રમોદરાય ની ઈચ્છા  વિરુદ્ધ તેમને માનસિક સારવાર   આપવાનું શરુ કરવામાં આવ્યું .ક્યારેક  દવા ના ડોઝ સાથે વીજળી નો કરંટ પણ આપતા પ્રમોદરાય આમાંથી  છૂટવા ખુબ પ્રયત્ન કરતા પણ દરેક પ્રયત્ન ને પાગલ અવસ્થા સમજી ને   વધારે જોહુકમી કરવામાં આવતી . તેમની રૂમ ને બહારથી રાત્રે તાળું મારી દેવામાં  આવતું .જેથી તેઓ બહાર ના જઈ શકે . આવી પરિસ્થિતિ માં તેઓ ખુબ કાલાવાલા કરતા , આજીજી કરતા ,હાથ  જોડતા ,અને રડતા .પણ દીકરા વહુ પર આની કોઈ અસર થતી નહીં .રોજ રાત્રે પત્ની માલતી ના પ્રેમ ને પામવા  તેઓ તલસતા . હવે તો પ્રેત ની સાથે પ્રિત થો તેઓ દેવદાસ જેવા થઇ ગયા .હતા અને આખો દિવસ માલતી ના નામ નું રટણ કર્યા  કરતા .

આજે  અષાઢ ની  મેઘલી રાત છે.  તારા ઓ અને ચંદ્ર ની શીતલ  ચાંદની છે .કોણ જાણે કેમ પણ પ્રમોદરાય  ને માલતી ખુબ ખુબ યાદ આવે છે. એકલા એકલા  રૂમ માં બેઠા બેઠા રડે છે . અને ત્યાં મગજ માં એક વિચાર  આવ્યો .ભગવાને જ કેવો સુંદર ઘટ ઘડ્યો છે કે દીકરો શિવાંશ અને  પુત્રવધુ આરતી તેમના મિત્ર ના લગ્ન માં ગયા છે .લગ્ન માં ધાર્યા  કરતા ઘણું મોડું થઇ ગયું . રાત્રે એક વાગ્યા સુધી તો તેઓ આવ્યા નહોતા .એટલે તેમનો રૂમ   ખુલ્લો જ હતો . તેઓ રાત્રે એક વાગે ઘર ની બહાર નીકળી ગયા .અને પાસે ના બગીચા માં માલતી ના પ્રેત ને મળવા  દોડી ગયા . એજ બગીચો , એજ બાંકડો અને અષાઢ ને મેઘલી રાત .,… એક કલાક , બે કલાક પણ માલતી આવી જ નહિ .. પ્રમોદરાય ખુબ રડ્યા છે ..માલતી  માલતી ના પોકારો પાડતા પાડતા જ તેમણે અંતિમ શ્વાસ લીધો છે .

વહેલી સવારે   શિવાંશ અને આરતી  ઘરે આવ્યા છે.અને જોયું તો પ્રમોદરાય  એમની રૂમ માં નથી .તરત જ બંને બગીચા માં દોડ્યા છે . એજ બાંકડા   પર પ્રમોદરાય નો મૃતદેહ પડ્યો છે .અને હાથ માં એક કાગળ હતો .

માલતી   હું ખુબ દુખી  છું . તારા વગર  જીવવાનું મુશ્કેલ થઇ ગયું છે .આખાય   ઘર માં હવે હું વધારે નો થઇ ગયો છું. તારા  વગર ની જિંદગી દોજખ બની ગઈ છે . સાચું કહું તો હવે  મારું કોઈ નથી .હું સાવ એકલો છું હું ખરે જ હવે આ ઘર  અને જગત માટે વધારે નો થઇ ગયો છું

કાશ  .. એક વિધુર   ની વેદના ને આ લોકો    વાંચી શક્યા હોત …

કાશ  ..મારી સંવેદના   ને આ લોકો સમજી શક્યા  હોત …..

કાશ …પ્રેત સાથે ની મારી  પ્રિત ને આ લોકો પચાવી શક્યા હોત  ….

કાશ  … મારી  લાગણીઓ ને ઊર્મિ ઓ ને આ લોકો એ   અકાળે મારી નાખી ના હોત …

કાશ  … દવા  અને ડોક્ટર   ને બદલે મારી સાથે આ લોકો   સ્નેહ થી વર્ત્યા હોત …

કાશ ….મારી   માલતી ને આ લોકો એ   મને રોજ મળવા દીધી  હોત

માલતી…     માલતી મને  બોલાવી લે અને   સાચે જ માલતી એ બોલાવી લીધા .

આ  કાગળ   વાંચી ને  શિવાંશ ખુબ રડ્યો   અને કહ્યું સાચે જ  અમે તમને સમજ્યા હોત  તો આજે તમે જીવતા હોત.  અમે જ તમને મારી નાખ્યા . અમને   માફ કરજો પિતાજી અમને.

About Pragnaji

Personal Links http://pragnaji.wordpress.com/ https://shabdonusarjan.wordpress.com/ http://gujaratidaglo.wordpress.com/
This entry was posted in અષાઢની મેઘલી રાત, વિનુ મરચંટ વાર્તા સ્પર્ધા and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s