વીનું મર્ચન્ટ વાર્તા સ્પર્ધા-10-નિશા શાહ

અષાઢી મેઘલી રાતે

મનુષ્ય જીવન અનેક ઘટનાઓથી ભરપૂર ઘટમાળ જેવું છેઃ પ્રારંભ થી અંત સુધી અનેક ઘટનાઓ પ્રશંગો જીવન માં બનતાં જ  રહે છે જે પોતાની સારી નરસી અમીટ છાપ વ્યક્તિ ના મન પર છોડી જાય છેઃ આવી જ કેટલીક અવિષમરણીય યાદ કે ઘટના જે કહો તે મારા આંતર મન માં છૂપાયેલી છે જેમાંથી એ અષાઢી મેઘલી રાત ને તો હું કેમ વિષરું ?પપ્પાજી ની સરકારી નોકરી હોવાથી રાજ્ય માં ક્યાંય પણ બદલી થતી.એ રીતે અમે એક નાનકડા ગામ કલમસર  માં રહેતા હતા.પપ્પાજી ડૉક્ટર હોવાથી આસપાસ દૂર સુદૂર થી પણ દર્દીઓ એમની પાસે ઉપચાર હેતુ આવતા. વળી પપ્પાજી નો સ્વભાવ પણ એટલો બધો માયાળુ ને સેવાભાવી હતો કે દરેક દર્ર્દી એમની પાસે આવી અમારા ઘરનો સદસ્ય જ બની જતો ને સંબંધો નો સેતુ આપોઆપ જ રચાઈ જતો

એ રથયાત્રા નો દિવસ હતો એવા જ અમારા એક સંબંધી ને ત્યાં એમના પુત્ર ના મુંડન પ્રસંગે જવાનું હતું એમનું ગામ આમતો અમારા ગામ થી ચારેક ગાઉ દૂર હતું આજથી પચાશ વર્ષ પહેલા તો અંતરિયાળ ગામોમાં વાહન વ્યવહાર ની વ્યવસ્થા જ ક્યાં હતી ? એટલે આટલું  ચાલવું તો સામાન્ય લેખાતું આવી પગપાળી યાત્રા માં સૂના રસ્તા ,કેડીઓ ,ઝરણાઓ વગેરે તો વટાવવાં જ પડતા પણ ત્યારે બીક જેવો શબ્દ કદાચ અમારાં શબ્દકોશ માં હતો જ નહીં।

  બે એક કલાક બાદ તો યજમાન ને ત્યાં પહોંચી ગયા.પ્રસંગ ખુબ જ સરસ રીતૅ માણ્યો ,ખાધું પીધું  મજાની મહેમાનગતિ માણી પાપાજી ડૉક્ટર હોવાથી અમને સૌને માનપાન પણ વિશેષ મળતાં અમે બધા અમારા રવિવાર ની રજા નો ભરપૂર આનંદ માણતા હતા બપોર પછી જરાક સૂર્ય ઢળતાં જ અમે સૌની વિદાય લઈ ઘેર જવા નીકળી પડ્યા

હજી તો માત્ર અડધો કલાક એકાદ ગાઉ જેટલું જ અંતર કાપ્યું હશે ત્યાં તો કોણ જાણે પવને એકદમ ગતિ પકડી અતિ વેગ થી ફૂંકાવા લાગ્યો ખુલ્લા આકાશ માં એકાએક ઘનઘોર વાદળો ધસી આવ્યા ક્ષિતિજ માં થી ધીરે ધીરે પોતાનો રથ ઉતારતાં  સૂર્ય દેવતા જાણે ઘનશ્યામ વાદળો ની પાછળ અદ્રશ્ય થઇ ગયા ચોતરફ એકમેક  સામે ધસી આવતા વાદળો ની ભયાનક ગડગડાટી ઓ થી વાતાવરણ ગુંજવા લાગ્યું અને હજી  તો કંઈ સમજીયે કે વિચારીએ ત્યાં તો ધોધમાર ,મૂશળધાર વરસાદે સમગ્ર શૃષ્ટિ  ને ઘેરી લીધી હવે ચોતરફ અંધકાર પણ વ્યાપ્ત થવા  લાગ્યો અમે સૌ ખુબ મૂંઝાઈ ગયાં ના પાછાં જવાય કે ના આગળ વધાય વીજળી ના તેજ કડાકાઓ ની વચ્ચે ઝાડ નીચે પણ ન ઉભા રહેવાય ત્યાં જ અચાનક દૂર પહાડો પાર વીજળી ત્રાટકી અને એ તેજ લિસોટા માં પપ્પાજી ને થોડેક જ દૂર નાનકડા મંદિર નું શિખર દેખાયું પપ્પા અમને સૌ ને ધીરે ધીરે દોરી ને એ તરફ જવા લાગ્યા કદાચ ઈશ્વર તરફની અગાધ આસ્થા જ અમને  તે દિવસે એના પ્રાંગણ માં દોરી ગઈ હશે જે એના અમૂલ્ય આશીર્વાદ થી જરાય કમ ન હતીઃ

        અમે સૌ મુશળધાર વરસાદ માં ખુબ પલળી ગયા હતા પવન ના સુસવાટા ઠંડી માં વધારો કરી રહ્યા હતા ને ઠંડી થી થરથર કંપતા હતાં એક તરફ રાત્રિ નો સંન્નાટો ને બીજી તરફ મુશળધાર વરસાદ પ્રકૃતિ પાર પોતાનો પ્રભાવ જમાવી રહ્યા હતાં ત્યાં તો વળી વીજળી ના ચમકારે અમે ફણીધર સર્પ ને ત્યાં થી તીવ્ર વેગે પસાર થતો જોયો અમે ત્રણે ભાઈ બહેન તીણી ચીસ સાથે મમ્મી પપ્પા ને વળગી પડ્યા શરીર માં  આછી ધ્રુજારી વ્યાપી ગઈ પરંતુ ચમત્કાર ગણો કે આશ્થા એ નાગરાજ અમને કોઈ પણ હાનિ પહોંચાડ્યા વગર એમના રસ્તે પડી ગયામંદિર ની છત ,દિવાલો ,ઓટલા એ અમને સૂસવાટા ભેર આવતા પવન ,વરસાદ થી તો બચાવી જ લીધા પણ એ ભયાવહ રાત્રી એ મારાં સમગ્ર અસ્તિત્વ ઉપર એક ભયાનક  ચિત્ર તો અંકિત કરી જ દીધું પો ફાટ તાં જ ફરીથી સૂરજદાદા પોતાની મંથર ગતિ એ વાદળો ની પેલે પાર થી આકાશ માં ડોકિયાં કરવા માંડ્યા એ આષાઢી બીજ રથયાત્રા ની ભયંકર મેઘલી રાત ની યાદ  મારા સમગ્ર અસ્તિત્વ ને આજે પણ અજંપા થી ભરી દે છેઃ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.