‘બેઠક’ -વીનું મર્ચન્ટ વાર્તા અને નિબંધ સ્પર્ધા-૨-ધનંજય સુરતી

અષાઢની મેઘલી રાત-

મહિનાના પહેલા જ દિવસે ઓફિસમાંથી મને ફર્સ્ટ ક્લાસની ટિકિટ ને એડવાન્સ આપી સૂચના કરી કે કાલે તમારે નાગદા જવાનું છે. ગાડી ફ્રન્ટીયર મેલ છે. તમારી સાથે ગોરડિયા એસિસ્ટ કરવા આવશે. હું ભારે ઉત્સાહ માં આવી ગયો. ઘરે જતા જતા રંજન માટે બૂટ લીધા અને ઉતાવળે ઘરે પહોંચ્યો.

રંજન મારી સૌથી નાની બહેન હતી ઉમર વર્ષ પાંચ અને બધાની લાડકી હતી. ઘરે પહોંચી હેરત પામ્યો. રંજન ખાટલે સુતી હતી. તાવ સખત હતો મારાથી મોટાભાઈ મનુભાઈ એ પણ શીતળાથી ભરાઈ ગયા હતા હું દ્વિધા માં પડી ગયો બાએ ઘરગથ્થુ ઈલાજો કરવા માંડ્યા હતા, બા  શીતળામાં ડૉક્ટરી તપાસ નિષેધ છે એવું માનતી. મારા ભાઈ મહેશને ગળાની અંદર શીતળા થયા હતા ત્યારે ગભરાઈ ગયા હતા એટલે  ડૉ.પાટણકરે લખી આપેલી દવાથી આપી અને સારું થઇ ગયું હતું બા એ હિંમત આપી કે તું જા અમે સંભાળી લણશું.બાની તનતોડ મહેનતના લીધે બંને સારા થઇ ગયા એમ બાના પત્ર પરથી પછી જાણ્યું.

નવી નોકરી હતી એટલે જવું પડતું . પછી તો સિલસિલો ચાલુ રહેતો. હું વરસ માં આઠ મહિના બહારગામ ફરતો રહેતો. જ્યારે જ્યારે હું ગોંડલ જતો ત્યારે હું રેલવેના રિટાયરિંગ રૂમમાં રહેતો. એક સાંજે હું પોરબંદર મરીવાલાની કુ. નું ઓડિટ પતાવી ગાડીમાં બેઠો. મારે ગોંડલ યુકો બેંક માં જવાનું હતું. ગઇકાલ બપોરથી ચાલુ થયેલા વરસાદના કારણે રસ્તાઓ પર પણ ભરાઇ ગયા હતા.. છુટકો જ નહોતો..અને હું નીકળ્યો.

અષાઢની  મેઘીલી રાત હતી, અમાસનાં અંધારાં ઊતરી આવ્યાં હતાં. મુશળધાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. વરસાદની સાથે સાથે વૃક્ષો ઉખેડી નાખે તેવો સુસવાટાભર્યો પવન ફૂંકાતો હતો.ગાડી ધીમી ગતિએ જતી હતી. ફર્સ્ટ ક્લાસ માં હું એકલો જ હતો અને બેઠા બેઠા બોર થતો હતો. કેટલાક સ્ટેશન ગયા પછી એક સજ્જન આવ્યા ને મારી સામેની સીટ પર બેઠા. ગાડી ઉપડી પછી વાતચીત નો દોર શરુ થયો . તેમણે કપડાની પાન સોપારી મુકવાની થેલી કાઢી પાન બનાવ્યું સોપારી કાપી મોમાં મૂકી. મને ઓફર કરી મેં ના પાડી થેંક્યું કહ્યું. મને પૂછ્યું કા ઉતરવાનો છો? મેં કહ્યું ગોંડલ. રહેશો ક્યાં? મેં જવાબ આપ્યો  રેલ્વે ના રિટાયરિંગ રૂમ માં. બીજો કોઈ વિકલ્પ નથી. એમણે કહ્યું ત્યાં ના રહેતા કારણ મારા મિત્ર નીવેટિયા રાતે ત્યાં રહેલા તે સવારે ઉઠ્યા ત્યારે રૂમના ખાટલા ને બદલે અગાશીમાંથી ઉઠ્યા તેમને ખબર ના પડી કે તેઓ બહાર ક્યાંથી આવી ગયા. તેઓ તેજ સવારે રિટાયરિંગ રૂમ છોડી ગાડી પકડી જતા રહ્યા. પેલા ભાઈ તેમનું સ્ટેશન આવતા ઉતરી ગયા અને જતા જતા કહી ગયા (BE CAREFUL AND TAKE CARE).બી કેરફુલ એન્ડ ટેક કેર  આપનું ધ્યાન રાખજો હું વિચારમાં પડી ગયો કે શું કરવું. ? એટલામાં  તો ગોડંલ સ્ટેશન આવી ગયું.

બેગ અને એટેચી કુલીએ ઉતારી. રેલવે સ્ટેશન પર લાઈટો ઝગારા મારતી માણસોની અવરજવર ખુબ હતી તેથી રળિયામણું લાગતું. કુલીએ પૂછ્યું ઘોડાગાડી કે ચાલીને ? મેં કહ્યું ચાલીને રિટાયરિંગ. રૂમ માં લઇ જા. એ સાંભળી ચોંક્યો …સાહેબ હોટેલ ગોતી આપું ? હું કશું ન બોલ્યો પેલા ભાઈના શબ્દો યાદ આવ્યા,અમો રિટાયરિંગ રૂમમાં ઉપર પહોંચ્યા ત્યાં તો ગાડી ઊપડી ગઈ ને સ્ટેશનની લાઈટો ઓલવાઈ ગઈ. ઘોડાગાડીઓ જતી રહી ને બધે અંધારું ઘોર થઇ ગયું અને નિર્જન ભેંકાર લાગવા માંડ્યું. આકાશમાં મેંશનું લીંપણ કર્યું હોય તેવું લાગતું હતું. કાળા ડિબાંગ અંધારાને વીંધી ક્યારેક વીજળી ચમકી જતી હતી અને છાતી થથરાવી દે તેવો વાદળાંનો ગગડાટ વાતાવરણને વધારે બિહામણો કરી રહ્યો હતો. દૂરથી શિયાળવાંનો રડવાનો અવાજ પણ વરસાદ અને પવનના અવાજમાં ક્યાંય ખોવાઈ જતો હતો. તે રાતે તો ભૂત-પ્રેત પણ થથરતાં ઝાડ પર લપાઈ જાય તો સારું એમ વિચારતા મેં  રૂમમાં બધી ટ્યૂબ લાઇટો ચેતાવી એટેન્ડડઁટની રાહ જોઈ રહ્યો હતો..

થોડી વારમાં અટેન્ડડંટ  હાથમાં ફાનસ લઈને આવ્યો ,મેં ખાવાના વિશે પૂછ્યું તેણે જણાવ્યું કે કાઠિયાવાડ લોજ બંધ થઇ ગઈ છે અને  સ્ટેશનની હોટેલ બંધ થવાની તૈયારી માં છે. અને ત્યાં ચા બિસ્કિટ સિવાય કશું નહિ મળે. મેં જે મળે તે ચાલશે કહ્યું. તે ઝટ પટ લઇ આવ્યો. મેં જતા પહેલા તેને અહીં રાતે મારી સાથે સુવા કહ્યું. પણ તેણે લાચારી દાખવી ને કહ્યું કે તેની પત્ની છેલ્લા કેટલા દિવસથી બીમાર છે ને તેને મારી જરૂરત છે તે ગયો ને મેં ચા બિસ્કિટ પુરા કર્યા. માળિયા પર અગાશીમાં  એક બાજુ લાઈનમાં રિટાયરિંગ રૂમ હતા બાજુમાં અગાશી હતી. અગાશીમાં વડનું તોતિંગ ઝાડ અને ઝાડ પાસે અંધારિયો દાદર. હવાથી ઝાડના પાન ખખડતા હતા .. ને અગાશી માં વેરાતા.જયારે પવન આવતો ત્યારે ઉડતા અને ખડ ખડ અવાજ કરતા… હું ચોપાનીયાં તથા પેપર લઇ શરુઆત માં સુતા સુતા વાચતો રહ્યો ,ઉંઘ બિલકુલ આવતી નહોતી . એટલા માં પવન ફુકાયો ને પાંદડાનો અવાજ વધી ગયો. હું બેચેન થઇ ગયો. અચાનક વાદળાંમાંથી અગ્નિશિખાની જેમ એક મોટી વીજળીનો લિસોટો દેખાયો અને સાથે સાથે ભયાનક વજ્રનાદ એ તોતિંગ વડને ધ્રુજાવી ગયો.બહાર જવાની હિંમત ચાલી નહિ બધા રૂમ ખાલી હતા હું એકલો ને અટુલો. થોડી વારે પવન ઠંડો પડ્યો ને ખખડાટ બંધ થયો ને મેં ઉઘવાની કોશિશ કરી. બાર વાગી ગયા હતા. પેપર વાંચતા ઝોકું આવ્યું,… ત્યાં તો  બાથરૂમમાં ટાંકી ભરાવાના વિચિત્ર અવાજથી હું સફાળો બેઠો થઇ ગયો ને ઉંઘ ઉડી ગઈ. બાથરૂમમાં જવાની હિંમત નહોતી…..

દરેક વખતે નિવેટિયાની યાદ આવતી રાત્રીના છેલ્લા પહોર માં છાપું વાંચતા ક્યારે આંખ મીંચાઈ ગઈ તેનો અંદાજ ના રહ્યો. સવારના ઊઠ્યો ત્યારે દશ વાગી ગયા હતા લાઈટો તેમજ પંખા ચાલુ હતા. તે ઓલવ્યા અને દરવાજો ખોલ્યો. બારણા સામે અટેન્ડડંટ  રામલો માથે હાથ દઈ બેઠો હતો. મને જોતાં જ તે બોલ્યો બહુ વાર દરવાજો ખટખટાવ્યો પણ જવાબ ના મળ્યો તેથી લાગ્યું કે…… તમે ચોક્કસ ….. તેણે કહ્યું કે હું બીજી પાંચ મિનિટ પછી સ્ટેશન માસ્ટરને રિપોર્ટ કરવા જવાનો હતો……

હું જલ્દી જલદી બેંક નું ઓડિટ કરવા નીકળવાની તૈયારી કરવા લાગ્યો.અગાશીમાં વરસાદ જોવા ગયો ..ઝાડની ડાળીઓ અને પાંદડાં પરથી પાણી ટપકતા શરીર ધ્રુજી ઉઠ્યું .. રામલાએ કહ્યું ઘણા લોકો ને ભૂતકાળ માં વિપરીત અનુભવ થયા હતા તેથી મને તમારી ચિંતા હતી….હું માત્ર તેની સામે જોઈ રહ્યો …એ નજર જીરવી ન શક્યો ..અને ..”હું આવ્યો” કહી ભાગ્યો …

 

 

 

3 thoughts on “‘બેઠક’ -વીનું મર્ચન્ટ વાર્તા અને નિબંધ સ્પર્ધા-૨-ધનંજય સુરતી

  1. સોરી પણ નિબંધ ના કહેવાય આ. વાર્તા ગણો તો પણ વાર્તાનું સ્વરૂપ કે તત્વ ખૂટે છે. ફકત મારો મત ક્ષમાપ્રાર્થી.

    Like

  2. સોરી અગેઈન. હું નિબંધ સમજેલ એટલે એ રીતે કોમેન્ટ થઈ ગયેલ છે અગાઉ તો માફ કરશો. રિયલી સોરી પહેલી કોમેન્ટ માટે.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.