૧-જિંદગીકે સફરમેં દાઢીવાળો જોગી -સુરેશ જાની

 

જિંદગીકે સફરમેં, હર મોડપે લોગ મિલતે હૈ,
કુછ અનજાન રહતે હૈ, કુછ અપને હો જાતે હે.

     જિંદગીની સફરમાં હજારો મિત્રો, દુશ્મનો, અરે! સાવ અજાણ્યા અને અલ્પજીવી સમ્પર્ક વાળા જણ મળ્યા છે –  નાના, મોટા – પુરૂષ, સ્ત્રી, બાળકો – જાતજાતના દેશના, જાતજાતના ધર્મના, ભાત ભાતની વિચારસરણી વાળા.

    પણ એ સફરમાં એક સાવ અલગારી જણ મળી ગયો હતો. એની સાથે મારો સમ્પર્ક માંડ બે ત્રણ વર્ષ જ રહેલો. અને તે પણ મોટા ભાગે ઈન્ટરનેટના વાદળો વચ્ચે જ. હું ભુલતો ન હોઉં તો ૨૦૦૮ થી ૨૦૧૨ ની વચ્ચે જ એ સમ્પર્ક જારી રહેલો. પણ કેવો મીઠો દરાખ જેવો એ સંબંધ! કમનસીબે હીરા જેવા ઝળહળતા તે આત્માએ કોઈક અજાણી ભોમકામાં  સેવા આપવા, કાયમ માટે વિદાય લઈ લીધી છે.

    એને પ્રત્યક્ષ મળવાનો એક મોકો મળ્યો હતો; તેની યાદ આ શ્રેણીની સરસ મજાની વાતો વાંચીને તાજો થઈ ગઈ.  ૩૦, માર્ચ – ૨૦૧૧ માં લખેલો એ મુલાકાતનો અહેવાલ  આ રહ્યો.

………………..

     બપોરના એક વાગી ગયા છે. મારા પેટમાં બરાબરની લ્હાય લાગી છે. પરદેશથી આવનારને ભાગ્યે જ લાગુ ન પડતી હોય તેવી, પેટની પીડા બે દિવસથી ભોગવતો આવ્યો હતો. અને એના કારણે, જાત પર લાદેલ, સખત  આહાર નિયમન આના માટે જવાબદાર હોય – તેમાં નવાઈ પણ શી? હું શાળાના આચાર્યે ચા પીવા બોલાવ્યો હોવાના કારણે પેટમાં નાનકડી શાંતિ મેળવી; મોટી શાંતિ ક્યારે થશે; એની આતુરતાપૂર્વક રાહ જોઈ રહ્યો છું.

     પરંતુ એ દાઢીવાળો જોગી તો એના કામમાં મશગુલ છે. સદભાગ્યે એની સમજુ પત્ની તૃપ્તિબેન મારો ખ્યાલ કરી ત્યાં આવી પહોંચે છે. સાથે લાવેલી કોફી પીવા મને વાનમાં આમંત્રે છે. હું તરત એ આમંત્રણ સ્વીકારી લઉં છું – પણ મારું ધ્યાન તો સાથે લાવેલા, વઘારેલા,  ચટાકેદાર ઢોકળાના ડબ્બા પર જ છે! વાનમાં હું તે ડબો ફટાફટ ગોતી કાઢું છું; અને શિષ્ટાચારને બાજુએ મેલી; તૃપ્તિબેનને કહું છું,” અખિલભાઈની રાહ ન જોઉં તો ચાલશે ને?”

      તૃપ્તિબેન મારી વ્યથા સમજીને હસીને કહે છે,” લો! સાથે આ ચટણી પણ.”

     હવે ખ્યાલ આવી ગયો ને, એ દાઢીવાળો જોગી કોણ?

     અલબત્ત અખિલ સુતરીયા જ હોય ને?

     હું અખિલભાઈની સાથે એમના ‘માર્ગદર્શન’ના કામને પ્રત્યક્ષ નિહાળવા, તેમની સાથે વલસાડથી થોડે દૂર આવેલા એક નાનકડા ગામની શાળામાં આવ્યો છું. ચારે બાજુ ખેતરોથી ઘેરાયેલી એ સાવ નાની શાળાના છેવાડેના એક રૂમમાં બાળકોની હકડે ઠઠ ભીડ વચ્ચે એ જોગી, એના વિડિયો-પ્રવચનમાં મશગૂલ છે. બાળકોની સાથે માનસિક તાદાત્મ્યમાં એ તો ધ્યાનસ્થ છે! એને ખાવા પીવાની કશી પડી નથી.

     હું તૃપ્તિબેનને પૂછું છું ,” અખિલભાઈને પણ ભૂખ તો લાગી જ હશે ને?”

     તેઓ હસીને કહે છે,”એમને તો એમનો ખોરાક સવારના નાસ્તામાં મળી ગયો છે! તમતમારે નિરાંતે જમી લો. બે દિ’ના ભૂખ્યા છો.”

 આ માણસ દાઢીધારી છે; જોગી છે; પાગલ છે. એનું પાગલપન છે – ‘છેવાડાની શાળાઓના બાળકોમાં આત્મવિશ્વાસ અને આત્મગૌરવ જગાડવાનું.’ કમ્પનીઓમાં મેનેજમેન્ટના માનવવિકાસ અંગેના સેમિનારોમાંથી મળતા ફાજલ સમયનો ઉપયોગ; ગામડે ગામડે ફરી, આ આહલેક જગાડવાનો તેમણે ભેખ ધારણ કર્યો છે.

    એની વેબ સાઈટ હજુ પણ ખુલ્લી છે. અહીં …   http://www.akhiltv.com/

     થોડીક વારે બાળકોની એ બેચ સાથેનો સત્સંગ પતાવી અખિલભાઈ પણ વાન પાસે આવી પહોંચે છે. પણ એમની પાસે સરસ મજાનાં ઢોકળાં ખાવાનો સમય નથી. થર્મોસમાં રાખેલી કોફી ઝટપટ ગટગટાવી, એ બીજી બેચના બાળકો સાથે ભળી જવા આતૂર છે.

    મારી દોઢ દિવસની અખિલભાઈ સાથેની મૂલાકાતમાં, ગુજરાતના બાળકો અને યુવાનોમાં જાગૃતિ લાવવાની એમની ધગશ સતત વર્તાતી રહે છે. એમની પત્ની તૃપ્તિ એમની સાચા અર્થમાં સહધર્મચારિણી છે. અહીં એ એમની ‘સેમિનાર આસિસ્ટન્ટ’ છે.  એમનો એક દિકરો ઉદય – ઉદયપુરમાં નોકરી કરે છે; બીજો ઉમંગ કચ્છના આદિપુર ગામમાં પોલિટેક્નિકમાં ભણે છે.

    આવતાં જ મેં એમને મારાં બનાવેલાં ઓરિગામી મોડલો ભેટ આપ્યાં હતાં. એમને બહુ ગમ્યાં. પણ આ જોગી એટલાથી શેં સંતોષાય? સાંજના થાક ઉતારવાની જગ્યાએ એ તો મારી પાસે બે મોડલો બનાવડાવે છે; અને એની વિડીયો ઉતારી લે છે – એમના સંગ્રહમાં ઉમેરો કરવા. કદિક એનો લાભ પણ બાળકોને મળશે.

આ રહ્યો એ વિડિયો …

 

https://www.youtube.com/watch?v=Ex1UfpDvSTs બસ આ જ ધૂન – સતત એ જ ધખારો. ગુજરાતના બાળકો અને યુવાનોમાં ધસમસતું  જીવન અમૃત સિંચતા રહેવાનો. ધનપ્રાપ્તિ, યશપ્રાપ્તિ, પ્રતિષ્ઠા પાછળ કોઈ દોડ નહીં. થોડામાં ઘણું ગણી જીવાતું, સંતોષ અને આનંદથી ભરપૂર અને છતાં સતત પ્રવૃત્તિથી ભરપૂર જીવન. સામ્પ્રત સમયના બહુ જ ઝડપથી વિસરાતા જતા, મૂલ્યોના માહોલમાં તેમણે  ઊપાડેલ કામ એક તો શું – અનેક માણસોની ટીમ માટે પણ આકાશ કુસુમવત છે. પણ એની આ જોગીને કશી ચિતા નથી. પોતાના જીવનના એક અંશની આહૂતિ આ યજ્ઞમાં અર્પવાનો એને હરખ છે.

   ગાંઠના ફાજલ સમયનો આવો અપ્રતિમ ઉપયોગ કરનાર સ્વ. ભાઈ શ્રી. અખિલ સુતરિયાને શત શત પ્રણામ. જિંદગીની સફરમાં મળેલો આ અણમોલ હીરો ભલે આજે આ ધરતી પર નથી. પણ એની યાદ ચિરંજીવ છે – એણે અમૃત સિંચેલાં એ નિર્દોષ બાળકોના ધડકતા દિલમાં – એની પત્નીના અને એના આ મિત્રના અંતરમાં….

 

sureshbhai jani

https://gadyasoor.wordpress.com/

 

 

1 thought on “૧-જિંદગીકે સફરમેં દાઢીવાળો જોગી -સુરેશ જાની

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.