આભાર માની અળગા નથી કરવા છતાં આટલુ જરૂર કહીશ …

સાહિત્યરસિક મિત્રો ,

30મીએ જૂન મહિનાના છેલ્લા શુક્રવારે મળેલી ‘બેઠક ‘ માં પધારેલા સૌ ગુજરાતી ભાષાપ્રેમીઓ આપનો હું ખૂબ આભાર માનું છું.પ્રજ્ઞાબેનની અપ્રત્યક્ષ હાજરી ‘બેઠક’ને બળ આપતી હતી.તેમના કુટુંબમાં નવજાત શિશુ કબીરના આગમનના આનંદ માટે ખૂબ અભિનન્દન.કલ્પનાબેનના જીવંત સઁચાલન માટે તથા રાજેશભાઈનો મારો પરિચય આપવા બદલ આભારી છું. ‘પુસ્તકપરબ’ ના પ્રણેતા આદરણીય ડો.પ્રતાપભાઈ પંડ્યાએ મારા નવા વાર્તાસંગ્રહ ‘સંબંધ’નું  લોકાર્પણ કરી મને ઉપકૃત કરી છે.તેમના પત્ની સૌ.રમાબેન પંડ્યાએ મોરારિ બાપુના જીવનયજ્ઞની ઝલક આપતું ‘આહુતિ ‘ પુસ્તક ભેટ આપી આભારી કરી છે.’બેઠક ‘ ના સક્રિય સભ્ય વસુબેને મને તેમની કલાસૂઝથી બનાવેલું અભિનન્દન કાર્ડ અને ગુલાબનો ગુચ્છ આપી પ્રેમથી ભીંજવી દીધી.

‘બેઠક’માં વિરાજેલા ‘ગ્રન્થગોષ્ઠિ ‘ના નિર્માતા સાહિત્યના મર્મજ્ઞ મુ.મહેન્દ્રભાઈ તથા તેમના મિત્ર ,મુ.દાવડાસાહેબ ,મુ જોશીસાહેબ.તથા સૌ સાહિત્યપ્રેમીઓનો આભાર માનું છું. ‘ઝાઝી કીડી સાપને તાણે ‘ કે ‘ઝાઝા હાથ રળિયામણા ‘ ગુજરાતીભાષાની જાણીતી કહેવતો છે. આપણા  સૌની હ્નદયસ્થ માતુભાષાને   વ્યવહારમાં બોલીશું અને લખીશું તો તેને બળ મળશે.તેના સાહિત્યિક વારસાને જાળવવા ઉત્તમ પુસ્તકોનું વાચન અને મનન કરીશું તો જીવનમાં આનંદ ,જ્ઞાન અને નવી તાજગી આવશે.આપની સૌની મોટી સઁખ્યામાં હાજરી ગોરવપ્રદ છે.

‘બેઠક ‘ના સંચાલક ,સ્થાપક પ્રજ્ઞાબેનનો ઉત્સાહ અને મહેનતથી સાહિત્ય ,સંગીત,નાટક,ભવાઈ એમ સર્વ રીતે ગુજરાતીભાષા પલોટાતી રહે છે . ‘શબ્દોનું  સર્જન ‘બ્લોગ આપને ગુજરાતીમાં હૈયાની સંવેદનાને વ્યક્ત કરવાની તક આપે છે .દરેક મહિનાના અલગ વિષયો પર તમે લખો છો અને માતુભાષાનું ઋણ અદા કરો છો.  અમેરિકામા કેલિફોર્નિયા -મીલપીટાસમાં “પુસ્તક પરબ ગુજરાતી સાહિત્ય પરિવાર”ની  ‘બેઠક’માં  ગુજરાતી ભાષાપ્રેમીઓના વાંચન -સર્જનની અભીપ્સાને પોત્સાહન અને પોષણ આપી શ્રી પ્રતાપભાઈ પંડ્યા  અને પ્રજ્ઞાબેન માતુભાષાનું ગૌરવ વધારતા ભાષાને ગતિમય રાખે છે. મારા વાર્તાસંગ્રહને લોકાર્પણ કરવાની તક ‘બેઠક ‘માં મળી તેમાં આનંદ  અને આભારની લાગણી અનુભવું છું .

જય ગુર્જર ગિરા

તરુલતા મહેતા

(પ્રજ્ઞાબેન આ મહિના માટે  તરૂલતા મહેતા વાર્તા સ્પર્ધાની જાહેરાત  આપ કરજો.

વિષય : આધુનિક ટેક્નોલોજીની(ફોન,આઈ-પેડ ,કોમ્યુટર ,અન્ય સૌ  ઘરમાં વપરાતા સાધનો ) પારિવારિક સંબંધો પર અસર.

અગાઉ જાહેર કરેલા નિયમો મુજબ જ રહેશે.

ખાસ નોધ -વાર્તા મૌલિક હોવી જોઈએ .બીજે પબ્લિશ કરેલી ન હોવી જોઈએ .)

સર્વે ભાઈ ભાઈ બહેનોને (નોંધ :’વાર્તાસંગ્રહ ‘સંબંધ ‘ કુલ 19 વાર્તાઓ, પુ 107 કિંમત રૂ.125 પ્રકાશન અને પ્રાપ્તિસ્થાન નવભારત સાહિત્ય મંદિર,ગાંધીરોડ અમદાવાદ -1 )- અથવા મારો સંપર્ક કરજો -pragnad@gmail.com

બળવંત મામા ને ખુબ ખુબ અભિનંદન

 

 

 

 

 

 

 

 

‘બેઠક’ના મિત્રો, 

ગુજરાત સરકાર સ્થાપિત અને ગુજરાત સાહિત્ય અકાદમી પ્રેરિત શ્રી ઝવેરચંદ મેઘાણી લોકસાહિત્ય કેન્દ્ર તરફથી લોકસાહિત્ય, ચારણીસાહિત્ય અને સંત સંતસાહિત્ય ક્ષેત્રના વિદ્વાનોને અપાતો રૂપિયા એક લાખનો “મેઘાણી એવૉર્ડ” આ  વર્ષનો બળવંતભાઈ જાનીને  જાહેર થયાના સમાચાર આપને પાઠવતા હર્ષ અનુભવું છું.અને બળવંતભાઈ “પુસ્તક પરબ ગુજરાતી સાહિત્ય પરિવાર” આપને ખોબો ભરીને અભિનંદન આપે છે.’બેઠક’ના દરેક સર્જકો, વાચકો આપના યોગદાન માટે ગૌરવ અનુભવે છે.

બાળ વાર્તા – (17)મા મને છમ વડુ- હેમાબેન પટેલ

આપણી સંસ્કૃતિને સલામ છે, બાળકો માટે તેની વય પ્રમાણે અનેક વાર્તાઓ લખાઈ છે. બાળ વાર્તાઓથી બાળકોને મનોરંજન મળે, પ્રેરણા મળી રહે અને તેમાંથી કંઈક શીખ મળે એ હેતુ ધ્યાનમાં રાખીને વાર્તાઓ લખવામાં આવતી હતી. વાર્તાના વક્તા હમેશાં દાદા-દાદી જ હોય અને શ્રોતા નાના બળકો. દરેક દાદા-દાદીને અનુભવ થયો હોય છે. એક વાર્તાથી સંતોશ ના થાય ઘણી વખત બે કે ત્રણ વાર્તા કહીએ ત્યારે બાળકો સુઈ જાય.

ગટુ અને બટુને દાદી વાર્તા ના કહે ત્યાં સુધી ચેન ના પડે. દરોજ નવી વાર્તા સાંભળવા બેસી જાય. દાદીએ કહ્યુ આજે હું તમને ગમે એવી સુંદર વાર્તા સંભળાવીશ., જાદુઈ પરીઓના દેશમાં લઈ જઈશ. તો ચાલો ગટુ-બટુ તમે લોકો તૈયાર છોને ? બંને જણા જોરમાં બોલ્યા હા દાદી અમે તૈયાર છીએ.

નાના ગામમાં એક ભ્રામંણ રહેતો હતો, એ બહુજ ગુસ્સા વાળો હતો. તેને સાત છોકરીઓ હતી.ગૉરાણી અને છોકરીઓને ભ્રામંણની ખુબજ બીક લાગતી હતી.આ ગૉરમહારાજ ગામમાં કથા વાર્તા અને પુજા કરીને તેમનુ ગુજરાન ચલાવતા હતી. સ્થિતી સામાન્ય, અને ઉપરથી સાત સાત છોકરીઓ ! ગૉર અને ગૉરાણી બીચારાં શું કરે ? માંડ માંડ ઘર ચાલતું હતુ. એક દિવસ ભ્રામંણને ભજિયાં ખાવાનુ મન થયુ. ગૉરાણીને કહ્યુ આજે ભજિયાં બનાવજો. ગૉરાણી કહે ચણાનો લોટ નથી. ગૉર કહે ચાલ હું સગવડ કરુ છું. કોઈ યજમાનને ઘરે ગયા અને લોટ માગી લાવ્યા. લોટ આપીને ગૉર ગામમાં ગયા. ગૉરાણી વિચારે છે, લોટ પુરતો નથી. જો હુ ભજિયાં નહી બનાવુ તો પણ મારી ઉપર ખીજાશે.

ગૉરાણીએ સાતેવ છોકરીઓને ઉંઘાડી દીધી અને ચુપચાપ ભજિયાં બનાવવા બેઠાં. ગરમા ગરમ તેલમાં ભજિયુ મુક્યુ અને છમ અવાજ આવ્યો, અવાજ સાંભળીને એક છોકરી જાગી ગઈ ને જોયુ મા ભજિયાં બનાવે છે તરત જ બોલી મા મા મને છમ વડુ. ગૉરાણીનુ હ્રદય પીગળ્યુ આખરે મા છે ને, સંતાન ખાવા માગે અને મા ના આપે એવું કદી બને ? ગૉરાણીએ તેને એક વડુ આપ્યુ અને કહ્યુ ચુપચાપ ખાઈ લે, તારી બેનો ઉઠી જશે. બીજુ મુક્યુ ફરીથી છમ અવાજ આવ્યો, અને બીજી છોકરી દોડતી આવી, મા મા મને છમ વડુ.આમ એક પછી એક સાતેવ છોકરીઓ જાગી ગઈ અને અડધાં વડાં ખાઈ ગઈ.ગોરાણી તો હવે મુશ્કેલીમાં મુકાયાં, ખીરુ થોડુ જ છે ગૉરને વડાં પુરતા નહી મળે તો ગુસ્સે થશે શું કરું ? વિચાર આવ્યો અને બીકમાં ખીરાની અંદર ચુલાની રાખ ભેગી કરી દીધી. છોકરીઓને તેમની રુમમાં મોકલી દીધી. ગૉર આવ્યા અને જમવા બેઠા, વડાનુ પહેલુ બટકુ ખાધુ અને મોઢામાં કરકર આવી ! ગૉર ભડક્યા આ વડામાં કરકર ક્યાંથી આવી ? ગૉરાણી બોલ્યાં તમે હાથ નહી ધોયા હોય, ગૉર ફરીથી હાથ ધોઈને બીજુ વડુ મૉઢામાં મુક્યુ ફરીથી કરકર આવી, ગૉરાણી બોલ્યાં તમે કોગળા કરી આવો.ગૉર કોગળા કરીને ફરીથી ખાવા બેઠા અને વડામાં કરકર ! હવે તો ગોરમહારાજનો પારો સાતમા આસમાને પહોચ્યો, બોલ તેં શું કર્યુ ? બધાં જ વડાંમાંથી કરકર આવે છે ? હાથ પક્ડીને ગૉરાણીને ઉભાં કરી દીધાં. છોકરીઓ રૂમના બારણા પાછળથી સંતાઈને સાંભળતી હતી.બધી ઘભરાઈ અને થરથર ધ્રુજવા લાગી, આજે આપણુ આવી બન્યુ.

ગૉરાણીએ બીતાં બીતાં કહ્યુ મેં સાતેવને રુમમાં સુવાડીને પછીથી વડાં બનાવવા બેઠી, બધી એક પછી એક આવીને વડાં માગવા લાગી અડધાં ખાઈ ગઈ, લોટ ઓછો હતો એટલે રાખ ભીગી કરીને બનાવ્યાં. ગોર વધારે ભડક્યા અક્ક્લ વગરની  ખીરુ ઓછુ હતુ તો તેમાં રાખ ભેગી કરાતી હોય ? ખીરું થોડુ હતું તો થોડાં બનાવવાં જોઈએને ? બુધ્ધિનો ઉપયોગ કરીને કામ કરતાં શીખ.

ગૉર તો ગામમાંથી ગાડુ માગી લાવ્યા અને સાતેવ છોકરીઓને બેસાડીને જંગલમાં મુકી આવ્યા ગૉરાણી અને છોકરીઓએ કેટલા કાલા વાલા કર્યા ફરીથી અમે આવી ભુલ નહી કરીએ, ગૉરમહારાજે એક ન સાંભળ્યુ. ગૉરાણી ચોધાર આંસુએ રડે છે.સાંજ પડી પ્રકાશ ઓછો થઈને અંધારુ થવા લાગ્યું. મોટી બધી બહેનો અલગ અલગ ઝાડ પર ચડી ગઈ સૌથી નાની ઝાડ ચડતાં આવડે નહી, કેટલી વિનંતી કરી પણ બહેનો તેને ઝાડ ઉપર સાથે ના લઈ ગઈ, ભુખ લાગી છે, આંબાના ઝાડ હતા બધી બહેનોએ કેરીઓ ખાધી નાની બહેન માગે તો તેની ઉપર ગોટલા ફેંકે કોઈને તેની દયા ન આવી. નાની બહેન રડે છે.

નાની બહેન જે નીચે હતી તેને સુસુ લાગ્યુ એટલે તેણે કહ્યુ બેન મને સુસુ કરવા લઈ જાઓ, તો બહેનો બોલી જા પેલી નાની ટેકરી જેવુ દેખાય છે ત્યાં જઈને કરી આવ. નાની છે ડર લાગે છે પરંતુ શું કરે ? ઘભરાતી ઘભરાતી ગઈ અને એતો ત્યાં ધુરમાં રમવા લાગી ત્યા તેને મોટો ખીલો મળ્યો , ખાડો કરવા લાગી, બીજુ સાધન શોધી લાવી અને ખાડો ઉંડો કર્યો તેને પગથિયા દેખાયા, એક જાદુઈ પરી આવીને નાનકીનો હાથ પકડીને તે પગથિયા ઉતરી નીચે લઈ ગઈ, શું જોવે છે ? રંગ બેરંગી પતંગિયાં અને પુષ્પોથી મહેકતો સુંદર બગિચો, કલરવ કરતાં પક્ષિઓ,  આહા કેટલા બધા ઓરડા ! તે પણ મિઠાઈ, ચોકલેટ, ફળો અને જાત જાતના પકવાન, રમકડાં અને સુંદર વસ્ત્રોથી  ભરેલા ! એક પછી એક બધા ઓરડા ફરીને જોયા, ભુખ લાગી હતી એટલે ધરાઈને ચોકલેટ અને મિઠાઈ ખાધી. પેટ ભરાયુ એટલે શાંતિ થઈ, તેને વિચાર આવ્યો મારી મોટી બહેનોને હું બોલાવી લાવુ. ભેગા સાથે મળીને અમે મોજ કરીશું. ઉપર આવી ઝાડ આગળ જઈ બુમો પાડી બધા નીચે આવો મને એક ભોયરુ મળ્યુ છે જે પરીઓનો દેશ છે, બધી બહેનો ફટાફટ નીચે આવી, નાની બહેન બહેનોને લઈ ભોયરામાં ગઈ. ભોયરુ જોઈ બધી ગાંડી ઘેલી થઈ ગઈ નાનકીને ઉંચકીને વ્હાલ કરીને આનંદ વિભોર બની નાચવા લાગી. ભુખ્યા હતા એટલે ખાધુ અને નાનકીને કહેવા લાગી, નાનકી અમને માફ કરી દે, તું ભુખી હતી અને અમે તારા તરફ કેરીને બદલે ગોટલો ફેંક્યો અમે મઝાથી ખાતા હતા અને તૂં ભુખી હતી.તારા તરફ ખોટો વ્યવહાર કર્યો તો પણ તેં અમારા માટે સારુ વિચાર્યુ.અમને એટલું તો સમજાયું સાફ દિલ હોય એને જ પરી આવીને મદદ કરે. બધી બહેનો થાકેલી હતી, પેટ ભરેલુ હતું સુઈ ગઈ.

ગૉર અને ગૉરાણીને રાત્રે ઉંઘ નથી આવતી. ગૉર ગુસ્સામાં છોકરીઓને જંગલમાં મુકી આવ્યા પરંતુ હવે પસ્તાય છે અને છોકરીઓની ચિંતા થવા લાગી. જંગલમાં વાઘ-વરુ, અરે ભગવાન આ મેં શું કર્યું ?

બીજે દિવસે ઘરે ગૉરાણીને છોકરીઓની ચિંતા થઈ એટલે ગોરને કહ્યું જાવ અને છોકરીઓને પાછી ઘરે લઈ આવો. ગૉર-ગૉરાણી છોકરીઓને શોધતાં જંગલમાં આવ્યાં અને હોંક મારી બુમો પાડવા લાગ્યાં. છોકરીઓએ બુમ સાંભળી એટલે સૌથી મોટી બહેન આવીને માતા-પિતાને ભોંયરામાં લઈ ગઈ. ગોર ગોરાણી ભોંયરુ જોઈ ખુશ થયાં. બધી બહેનોએ વાત કરી આ નાનકીને લીધે અમે અહિયાં પહોંચ્યા છીએ. ગૉર-ગૉરાણીએ નાનકીને લાડ કર્યાં અને ગૉરમહારાજે  ગૉરાણી અને છોકરીઓની માફી માગી. જે છોકરીઓને ભાર રૂપ સમજતા હતા તે છોકરીઓ બહાદુર અને સાહસી નીકળી, દુખમાં પણ સુખનો રસ્તો શોધી કાઢ્યો.

હવે પછી ગોરમહારાજનો પરિવાર સૌ ખુશી આનંદમાં રહેવા લાગ્યાં.

દાદીમાએ ગટુ અને બટુને પુછ્યુ બેટા વાર્તા સાંભળી તમને શું શીખવા મળ્યુ ? ગટુ કહે કોઈ પણ સંજોગો હોય એક બીજાનો સાથ ના છોડવો જોઈએ. જ્યાં સંપ હોય ત્યાં સુખ-શાંતિ હોય છે. જીવનમાં ગમે તેવી પરિસ્થિતી આવે તેનો સામનો કરીને ખુશ રહેતાં શીખવાનુ છે. બટુ કહે દાદીમા ગુસ્સો બહુ જ ખરાબ કહેવાય , માણસે ગુસ્સાને કાબુમાં કરતાં શીખવું જોઈએ.

હેમાબેન પટેલ