ચાલો લહાણ કરીએ -(૧૧) યે તો સચ હે કી ભગવાન હે -રાજુલ કૌશિક

 

ये तो सच है की भगवान है
है मगर फिर भी अन्जान है
धरती पे रूप माँ-बाप का
उस विधाता की पहचान है!

जन्मदाता हैं जो, नाम जिनसे मिला
थामकर जिनकी उंगली है बचपन चला
कांधे पर बैठ के, जिनके देखा जहां
ज्ञान जिनसे मिला, क्या बुरा, क्या भला
इतने उपकार हैं क्या कहें
ये बताना न आसान है
धरती पे रूप…

जन्म देती है जो, माँ जिसे जग कहे
अपनी संतान में, प्राण जिसके रहे
लोरियां होंठों पर, सपने बुनती नज़र

नींद जो वार दे, हँस के हर दुःख सहे
ममता के रूप में है प्रभू
आपसे पाया वरदान है
धरती पे रूप…

आपके ख्वाब हम, आज होकर जवां
उस परम शक्ति से, करते हैं प्रार्थना
इनकी छाया रहे, रहती दुनिया तलक
एक पल रह सकें हम न जिनके बिना
आप दोनों सलामत रहें
सबके दिल में ये अरमान है
धरती पे रूप…….

આ સમગ્ર જગતનું જેણે સર્જન કર્યું છે એવા જગતનિયંતાને કોણે જોયા? કોણે જાણ્યા ? પરંતુ એક વાત નિર્વિવાદરૂપે સૌએ સ્વીકારી છે કે એક પરમ તત્વ છે જે આ સમગ્ર સૃષ્ટિના રચયિતા છે. જે એને સ્વીકારે છે એ તો એને દરેક સ્વરૂપમાં શોધી લે છે. સૂર્યના આગમનથી ફેલાતા ઉજાસમાં, આથમતી સંધ્યાના રંગોમાં, શીતળતા ફેલાવતી ચાંદનીમાં, અમાવસના અંધકારમાં ટમટમતી તારલીઓમાં, કળીમાંથી પૂર્ણ સ્વરૂપે ખીલતા ફુલમાં, પવનની પાંખે ઉડી આવતી એ ફુલોની સુગંધમાં અને સૌથી વધુ સાક્ષાત સ્વરુપે માતા-પિતામાં.

આ સાક્ષાત સ્વરૂપ માતા-પિતાના સ્વીકારની વાત અત્યંત ખુબસુરતીથી રજૂ થઈ છે ફિલ્મ “ હમ સાથ સાથ હૈ” માં. ફિલ્મ “ હમ સાથ સાથ હૈ” નું આ હ્રદયસ્પર્શી ગીત મારા મનને ખુબ સ્પર્શી ગયું છે અને આજે પણ એટલું જ ગમે છે. જ્યારે સંતાનો નાના હોય ત્યારે માતા-પિતા જે પ્રેમ અને વ્હાલથી, જે સહિષ્ણુતાથી એમનું જતન કરે છે એ જ પ્રેમ , એ જ વ્હાલ અને એ જ સહિષ્ણુતા સંતાનો મોટા થાય ત્યારે પણ અકબંધ જ હોય છે. આ પ્રેમ અને વ્હાલને જે મોટા થઈને પણ માણી શકે તે જ ઇશ્વરના આ અપ્રગટ રૂપને જાણી શકે છે. માતા- પિતાના હ્રદયમાંથી વહેતું સ્નેહ ઝરણું તો એ અપ્રગટ ઇશ્વરનું વરદાન છે, જેના હોવાની પ્રતીતિથી આપણે અજાણ છીએ એવા ઇશ્વરની એ ઓળખનું આ ધરતી પરનું જીવંત સ્વરૂપ છે.

આ અવની પર આપણું અસ્તિત્વ જેના લીધી છે એવા માતા-પિતાના આપણી પર અનેક ઉપકાર છે. આપણી ઓળખ જેના થકી છે એવા પિતાની આંગળી થામીને આપણે આ પા-પા પગલી માંડતા શીખીએ છીએ ત્યારે એ જે સ્નેહથી આપણી કેડી કંડારે છે, જે હથેલીના છાંયે આપણને સુરક્ષિત રાખે છે એ આપણા પિતાની હથેલી પરમપિતા પરમેશ્વરે બક્ષેલું સુરક્ષા કવચ જ તો છે. જેમની નજરે આપણે સારા-નરસાની, સાચા- ખોટાની પરખ જોતા શીખીએ છીએ એ નજરમાં ય તો પરમપિતાની અમી દ્રષ્ટી ભળેલી નથી? સુખ અને સતત સુખની કામના કરતાં આપણા પિતાના તો જેટલા ઉપકાર માનીએ એટલા ઓછા જ છે. ઇશ્વર જાણ કહે છે કે તારા હાથને થતા તારા પિતાના હાથના સ્પર્શમાં હું છું બસ માત્ર આ સંવેદના અનુભવતા શીખ. હું તારા પિતા સ્વરૂપે તારી આસપાસ છું જ.

અને આપણી જન્મદાતા મા?

એકવાર એક બાળકે એકદમ સહજતાથી ભગવાનને સવાલ કર્યો …. “ પ્રભુ, તમે મને અહીં તમારી પાસેથી જે નવી દુનિયામાં મોકલી રહ્યા છો ત્યાં મારું કોણ?”

પ્રભુએ હસીને જવાબ આપ્યો  “ત્યાં એક દેવદૂત તારી રાહ જોઇ રહ્યા છે.”

“પ્રભુ, પણ હું એને ઓળખીશ કેવી રીતે?”

“ એ તને એના હાથમાં લેશે એ સ્પર્શથી જ તું જાણી લઈશ..” અને બાળકે રાજીખુશીથી આ દુનિયામાં અવતરણ કર્યું.

ઇશ્વર દરેક જગ્યાએ હાજર નથી રહી શકતા માટે  આપણી સંભાળ લેવા ઇશ્વરે જે દેવદૂતનું સર્જન કર્યું એને નામ આપ્યું –“ મા”…

જેના રક્ત માત્રથી જ નહીં લાગણીથી આપણો પિંડ બંધાયો એવી મા માટે તો દુનિયાના સર્વ સુખ આપણમાં જ સમાઇ જાય છે. પોતાના સંતાનને સૌ પ્રથમ વાર હાથમાં લેતી માતાને જોઇ છે? એ વખતે બાળકના પ્રથમ સ્પર્શનું સુખ એના રોમ-રોમથી પ્રગટી ઉઠે છે.નવ-નવ માસ સુધી પોતાના ઉદરમાં જેના અસ્તિત્વનો

એહસાસ માત્ર અનુભવ્યો છે એ મા તો આપણા જન્મ પહેલાથી જ એની આંખમાં આપણા સુખનું સપનું આંજીને બેઠી હોય છે અને સતત આપણા એ સુખના સપનાને આપણી સાથે જ એના મનમાં ઉછેરે છે.નાના બાળકને હાલરડું ગાતી માની હલકમાં વેદ કે ઋચાથી જરાય ઓછી ઊંડાઇ કે ઊંચાઇ નથી હોતી. અનુભવીએ તો માની મમતામાં જ આપણને ઇશ્વરીય વરદાનનો સાક્ષાત્કાર થશે.

જ્યારે આપણે જુવાનીના ઉંબરે આવીને માતા-પિતાના એ સપનાને પુરી કરવાની પગથારે ઉભા રહીએ છીએ ત્યારે માતા-પિતાનો સ્નેહ મળ્યો છે તેના માટે પરમશક્તિ પરમેશ્વરને પ્રાર્થના કરવાનું કેમ ભુલાય? આપણી વયવૃધ્ધિ સાથે માતા-પિતા પણ વૃદ્ધત્વ તરફ એમના કદમ માંડી રહ્યા હોય ત્યારે પણ મારી જેમ મહદ અંશે સૌ એમ જ ઇચ્છતા હશે કે હરદમ એમની છત્રછાયા આપણા પર રહે. આપણી એક ક્ષણ પણ એમના વિના અધૂરી છે. માતા-પિતા જ આપણી સલામતી ઇચ્છે છે ? ના ! આપણને પણ એમની સલામતીની ખેવના હર પળ રહેતી જ હોય છે. જીવન છે ત્યાં સુધી એમની સ્વસ્થતા, સુખાકારી માટે આપણે પણ પ્રાર્થીએ છીએ ને?   આખી વાત “ હમ સાથ સાથ હૈ” માં કેટલી સુંદર રીતે રજૂ થઈ છે? રાજશ્રી ફિલ્મ એટલે પારીવારિક ફિલ્મ. આ ફિલ્મમાં પણ ચારે સંતાનોએ જે રીતે માતા-પિતાની સરાહના કરી છે એના માટે દિલ દાદ દે છે. આવું દ્રશ્ય જોઇએ ત્યારે એ આપણને  સુખદ અનુભૂતિની પારાકાષ્ટાએ લઈ જાય છે.

આજકાલ ચારેકોર ફેલાયેલી ફેસબુકની માયાજાળમાં આજે જ એક અત્યંત સંવેદનશીલ ક્લિપ જોઇ. સાંજ ઢળે એક યુવતિ જોગીંગ કરીને સાગર તટે આવીને બેસે છે. નજર સામે રેલાતા સંધ્યાના સુંદર રંગોને જુવે છે, માણે છે અને આદતવશ એના ફોટા પાડીને ફેસબુક પર અપલોડ કરે છે. બાજુમાં જ એક પ્રૌઢ મહિલા બેઠી છે. બંને વચ્ચે સંવાદ રચાય છે.

યુવતિ કહે છે કે  “મને તો આ સંધ્યાના રંગો જોવા બહુ ગમે છે.”

અને પછી એ મહિલાને પુછે છે  “તમને પણ ગમે છે?”

મહિલા જવાબ આપે છે. “ મને પણ ગમે છે કારણકે એ થોડીવારમાં મને મારા સપનાની નજીક  લઈ જશે.”

યુવતિ અસમજમાં કારણ પુછે છે..

મહિલા કહે છે “ બેટા, અમારી દુનિયા સપના અને આશા વચ્ચે ઝુલતી રહેતી હોય છે.”પછી એ યુવતિને પુછે છે “બેટા, તું હમણાં ફેસબુકની વાત કરતી હતી ને? તું ફેસબુક પર મને કોઇને શોધી આપી શકે?”

યુવતિ જરા પાસે આવીને નામ પુછે છે.મહિલા નામ આપે છે. યુવતિ એ નામધારી વ્યક્તિને ક્ષણવારમાં ફેસબુક પરથી શોધી આપે છે અને પુછે છે “ કોણ છે આ?”

એ પછીની વાત દિલ સુધી અસર કરી જાય એવી છે. મહિલા ઓળખ આપે છે અને કહે છે …

“ દિકરો છે મારો..મારાથી દૂર જતો રહ્યો છે. બહુ દૂર. બાળકો જ્યારે નાના હોય છે ને ત્યારે એ ગમે તેટલો ગુસ્સો કરે, જીદ કરે પણ મા-બાપ એમને મનાવી જ લે છે પણ જ્યારે એ  બાળકો મોટા થાય છે ત્યારે મા-બાપની નાની અમસ્તી વાત પર પણ એમને ગુસ્સો આવી જાય છે અને મા-બાપને છોડીને જતા રહે છે. મારો દિકરો પણ મને મુકીને જતો રહ્યો છે. મેં એને શોધવાનો ખુબ પ્રયત્ન કર્યો. એ ગયો ત્યારે એની પત્નિ પ્રેગ્નન્ટ હતી . અત્યારે તો એનું બાળક સાડા ત્રણ વર્ષનું થઈ ગયું હશે. મને તો એ પણ ખબર નથી કે એ દિકરો છે કે દિકરી. રોજ હું અહીં આવીને બેસુ છું અને એક કલ્પનામાં જીવું છું કે મારો પૌત્ર કે પૌત્રી કેવા દેખાતા હશે ? જ્યારે તારી પાસે ફેસબુકનું નામ સાંભળ્યું ત્યારે મને થયું કે કદાચ આજે મારી કલ્પનાને આકૃતિ મળી જશે અને બાકીની જીંદગી એ સુરત જોઇને પસાર કરી દઈશ.”

આ વિડીયો ક્લિપે મનને ઉદાસ કરી મુક્યુ. આવું પણ બનતું હોય છે ને? વૃદ્ધાશ્રમો પણ એટલે જ ઉભરાતા હશે ને? પણ ત્યારે રણમાં મીઠી વીરડી જેવું આ ગીત મનને એટલી તો શાતા આપે છે કે હજુ ય સંવેદનાઓ બચી છે. આ ગીત મને ખુબ ગમે છે કારણકે એમાં મને  મારી લાગણીઓનો પડઘો સંભળાય છે. આ ગીત મને કાલે પણ ગમ્યું હતું, આજે પણ ગમે છે અને હરદમ, હર ક્ષણે મને ગમવાનું જ છે.

 

Rajul Kaushik
http://www.rajul54.wordpress.com

Advertisements

About Pragnaji

Personal Links http://pragnaji.wordpress.com/ https://shabdonusarjan.wordpress.com/ http://gujaratidaglo.wordpress.com/
This entry was posted in "બેઠક "​, ચાલો લ્હાણ કરીએ, રાજુલબેન શાહ and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to ચાલો લહાણ કરીએ -(૧૧) યે તો સચ હે કી ભગવાન હે -રાજુલ કૌશિક

  1. Jigisha patel says:

    Wonderful Raju !!!

    Like

  2. P. K. Davda says:

    ખૂબ સમતોલ રસાસ્વાદ.

    Like

  3. Kalpana Raghu says:

    મધર્સ જે ૌ……રાજુલબેન,વાંચવાની મજા આવી!

    Like

  4. Kalpana Raghu says:

    મધર્સ ડે આવી રહ્યો છે,ત્યારે માની મમતાને અને ભગવાન,માતા-પિતા,સંતાનનું અનુસંધાન !……ખૂબ સુંદર લખાણ, રાજુલબેન,વાંચવાની મજા આવી!

    Like

  5. tarulata says:

    gitni bhavna kash aajna jmanama jvnt bne! srs,rajulben.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s