ગુડવીલ! (એક લઘુકથા!) *ચીમન પટેલ ‘ચમન’

 

પ્રેમ અનેક રીતે વ્યક્ત થતો હોય છે …..અને પ્રેમ ક્યારેય મુર્જાતો નથી

      love     

પત્નીના અવસાનને આજે પાંચ વર્ષ પૂરા થવા આવ્યા હતા!

ગામમાં રહેતી મોટી દિકરી એની કોઈ વાત કરવા મારા ત્યાં આવી; ‘ડેડી, ઓફિસે જવા તૈયાર થતાં તમારા સહિયારા ક્લોઝેટમાં મમ્મીના કપડા જોઈને મમ્મી યાદ આવ્યા કરતી હશે! તો એ કપડાંઓને જો ‘ગુડવીલમાં’ આપી દઈએ તો કોઈના કામમાં આવે ને તમારા કપડાઓ માટે વધારે જગ્યા પણ થાય!’

દિકરીની વાત તો વહેવારિક હતી એટલે હું તુરત જ સંમત થઈ ગયો!

અગાઉથી નક્કી કરેલા દિવસે એ મારે ત્યાં આવી ગઈ ને કામે લાગી ગઈ!

ક્લોઝેટના કપડાઓથી ભરેલા પ્લાસ્ટીકના થેલાઓ બેઠકરૂમમાં મૂકાવવા લાગ્યા. પત્નીનો એક પંજાબી ડ્રેસ દેખાડી દિકરીએ મને પૂછ્યું; ‘ડેડી, આને તમારે રાખવો છે કે પછી ગુડવીલમાં આપી દઈએ?” એની સારી સાડીઓ, વગેરે એક અલગ કબાટમાં હતા. ક્લોઝેટમાંના એના કપડા તો રોજના વપરાશના હતા એટલે મેં કહ્યું; ‘બેટા, મને પૂછ્યા વગર ક્લોઝેટમાંના એના કપડાંને ‘ગુડવીલ’માં જવા દે!

કામ પતાવી, થેલાઓને ગાડીમાં મૂકી, મારી સાથે થોડું બેસીને એ ગઈ!

હું ક્લોઝેટ જોવા ગયો! પત્નીના કપડાઓ વગર ક્લોઝેટ પણ આ ઘરની જેમ ખાલી ખાલી લાગી રહ્યું હતું!  ત્યાંજ મારી એક ભૂલનો મને અહેસાસ થયો! ગુડવીલમાં ગયેલા કપડાઓમાં મને ગમતી એની એક નાઈટીને પણ મેં આ ઘરમાંથી સદાને માટે વિદાય કરી દિધી હતી!

પત્નીના ફોટા પાસે જઈ હું મનોમન બોલ્યો; ‘મને માફ કરજે! તારી એક ગમતી નાઈટીને પણ આજે મેં આ ઘરમાંથી સદાને માટે વિદાય કરી દીધી! તારી જેમ એ પણ મને આજીવન યાદ આવ્યા કરશે!

 

***********

(૧૬ઓક્ટો’૧૬)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.