સાંસ્કૃતિક સંઘર્ષ (૧૪)બારણે ઘંટડી વાગી

વર્ષોં પહેલા જયારે અમેરિકે આવવાનું થયું ત્યાંરેં આ દૅશ કેવો હશે તેનિ કલ્પના જ  ન હતી ,દૅશ ,વેશ ,ભાષા કશીજ ખબર નહતી ,ગુજરાતી શાળામાં મેટ્રિક પાસ કરી શ્રીમતી નાથીબાઈ કોલેજ માં બી એ ,કર્યું  ,ભાંગ્યું તૂટ્યું અંગ્રેજી હું બોલતી,અમેરિકામાં પગ મુક્યો,ગોરા લોકોને જોઈને આખો અંજાઈ ગઈ,એરપોર્ટ પરથીજ કડવા અનુભવ થવા લાગ્યા,ગમેતેટલું આપણે સભ્યતાથી વાત કરીયે,પણ તેવો શંકાની દ્રષ્ટિથી જ આપણને જુવે,મારે રહેવાનું જ્યાં હતું ત્યાં આજુ બાજુ ગોરાઓનીજ વસ્તી,જયારે પણ બોલવાનો પ્રયત્ન કરું ,કે પછી હસું તો મોઢા બગાડે,કપાળ માં ચાંદલો જરાપણ ન ગમે,આપણા કપડાં,તેલવાળું માથું ,લાંબા વાળ દરેક ચીજની નફરત,એક દિવસ નોકરી તો મળી,એ પણ મજૂરીની,આટલીબધી ધુણા કોઈ દિવસ અનુભવી નહતી,થોડા વખત પછી બીજી સારી  નોકરી મળી,આમ જિંદગીના દિવસો પસાર થતા હતા,

એક દિવસ હવામાન સરસ હતું એટલે હું બહાર આટા મારતી હતી,બાજુમાં રહેતી ગોરી સ્ત્રી પણ આટા મારતી હતી,એટલામાં ધબાકો સંભળાયો,નજર કરી તો પેલી સ્ત્રી ગબડી ,હું મદદ કરવા દોડી ગઈ,એક ક્ષણ હું થમ્ભી ગઈ,પણ મારા સંસ્કારે મને હિંમત આપી,જેમ તેમ એને ઘરમાં લઈ આવી ,ખાંડ વાળું પાણી પાયું ,એને થોડી સાતા  વળી એટલે હું ઘેર આવીને એના માટે આદુ વાળી ચા બનાવી ને લઈ ગઈ, મને ખાત્રી હતી ગોરી બાઈ ચા નહીં પીયે,હું ખોટી પડી,ચા ગટગટાવી ગઈ ,સામન્ય રીતે અહી અમેરિકામાં કોઈ કારણ વગર બેલ ના મારે,  સાચું કહું અમેરિકા આવ્યા પછી ઘણીવાર મારા કાન ઘરની ઘંટડી સંભાળવા તરસતા, ત્યાં દેશમાં તો દિવસમાં કેટલીયવાર ઘંટડી વાગે ,છાપાવાળો, દૂધવાળો,કામવાળી, શાકવાળો, બાજુવાળા ચા કે ખાંડ માગવા આવે ,કઈ નહિ તો બાજુવાળાનો ટપુડો મસ્તી કરતો ઘરની ઘંટડી વગાડી ભરભોપેર ઊંઘ પણ બગાડે એવો તો ગુસ્સો આવે, જવા દયો એ વાત  હવે તો આ બધી ગમતી યાદો.

પણ તમે માનશો નહિ, અમેરિકામાં મારે ઘરે બીજે દિવસે કોઈએ ઘંટડી મારી,ઘંટડી સાંભળીને હું ચોકી,પહેલાતો મેં નાના કાચમાંથી જોયું ખાસ કઈ દેખાણું નહિ પછી હિમ્મત કરી મેં બારણું ખોલ્યું ,જોયું તો ગોરી બાઈ (જેન )અને બોલી હું જેન પ્લેટ માં બિસ્કિટ લઈ ને આવી ને મને ધન્યવાદ કહી ને જતી રહી,ત્યાર થી અમારા સંબધ સારા થવા લાગ્યા,આજુ બાજુ વાળા સાથે પણ સંબધ સારા થવા લાગ્યા,જેમ જેમ અમે એક બીજાના પરિચય માં આવતા ગયા તેમ તેમ એ લોકોને પણ થવા લાગ્યું કે ભારતીયો દિલના સારા છે ,ગોરાઓનો પણ વાંક નથી,કારણકે એમને એવા જ સંસ્કાર આપવામાં આવ્યા હતા તેથી તેઓ પરદેશીઓને નફરત કરતા ,વર્ષો પછી આનંદ છે કે ભારતીયોના સઁસ્કાર અને સહનશીલતાથી આ દેશ હવે આપણી સંસ્કૃતિ  અપનાવા લાગ્યા છે,અને મેં પણ પેન્ટ શર્ટ પહેરવાનો શોખ આ દેશમાં પૂરો કર્યો  પહેરતા થઈ ગયા ,દેશ તેવો વેશ કરવો પડે,

વસુબેન શેઠ

3 thoughts on “સાંસ્કૃતિક સંઘર્ષ (૧૪)બારણે ઘંટડી વાગી

  1. ભૂતકાળના અનુભવ લખવા, અને તે પણ સરળ અને ધારાવાહિક શબ્દોમાં એ સાહિત્ય લેખનનો એક અઘરો પ્રકાર છે. વસુબેને એને સંપુર્ણ ન્યાય આપ્યો છે. આમાં માત્ર અમેરિકાના અનુભવની જ વાત નથી, સાથે સાથે ઘરઝુરાપો પણ છે. “જવાદયો એ વાત” માં નિશાશા સંભળાય છે.
    બહુ સરસ લેખ.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.