“જીવનની જીવંત વાત”-(12)પદમાં_કાન

 

ઉષા ઉગે ને પરીણમે સંધ્યામાં !

હજી તો દી ઉગ્યો ઉગ્યો ને પડી ગઈરાત!

ચક્કર ચાલે દિન  રાતનું જે ક્યારે ય ભેળા ન થાય!

આશા ઉરમાં એટલી કે નક્કી મળશું આજ ઉષા કે સંધ્યામાં?

બસ હવે તો આ આવી ગઈ રાત ને દિનની મિલનની વેળા

હવે તો હાથ છેટું,વેંત છેટુંત્યાતો નઝારો આખો બદલાઈ જાય!

ઉષા ઉગી ઉગી ને ત્યાં તો સવાર પડી ને દિવસ ઉગી જાય!

સન્ધ્યાના રંગ  જોયા ન જોયા હજી ત્યાં  તો રાત પડી ગઈ?

તેરે બીના મેરા કોઈ નહી કહેનાર મળે જો?

તો?તો  જાણો આખી  જિંદગી સુધરી ગઈ!   

એક દિવસ તેમને તાવ આવ્યો ને અમે ડોક્ટર પાસે ગયા.દવા આપી પણ ઘણા દિવસથી મારા મનમાં એક પ્રશ્ન  ઘોળાતો હતો.અમે બન્ને સાથે ચાલતા બહાર જતા ત્યારે તેમની ચપ્પલનો ઘસડાતો અવાજ્ હું  સાંભળતી .ક્યારેક શાંતિથી કહેતી કે પગ ઉપાડીને ચાલો તો આ ઘસડ પસડ અવાજ ન આવે.ક્યારે હું ગુસ્સો પણ કરતી.એ દિવસે મેં હિમ્મત કરીને ડોક્ટરને પૂછી લીધું,કે ચાલતા ઘસડવાનો અવાજ કેમ આવે છે? ડોકટરે દવા આપતા કહ્યું કે હું દવા આપું છુ પણ વહેલી તકે મુંબઈ જઈ બોમ્બે હોસ્પીટલમાં મોટા ડોક્ટરને બતાવો. એવું તો શું હશે કે બોમ્બે જઇને મોટા ડોક્ટરને બતાવવા કહ્યું?બોમ્બે ગયા,બોમ્બે હોસ્પીટલમાં મોટા ડોકટરે તપાસ્યું,સ્કેન કર્યું, નિદાન કર્યું .બીમારી તો પાર્કિન્સન.મારા બન્ને દીકરા મોટો અતુલ દોહા કતારમાં જોબ કરતો  ને નાનો ભણવા માટે અમેરિકામાં ન્યુજર્સીમાં હતો.મારી ભત્રીજી નલીની ANEANEJMAI અને જમાઈ ડો.શૈલેશભાઈ બંને ડો. તેમની સાથે તે રહેતો હતો.તેમને પૂછવાથી પાર્કિન્સન વિશેની માહિતી મળી.ને અમને તે જણાવ્યું.મગજની કોઈ એક નસ દબાઈ જવાથી લોહીનું પરિભ્રમણ ન થવાથી હાથપગમાં કમ્પવા શરુ થાય છે.બન્ને દીકરા અહી આવીને પ્રોબ્લેમ સોલ્વ કરી શકે એમ નોતા.એટલે બન્ને હતા ત્યાં જ પરદેશમાં રહ્યા.મારી દીકરી મેધાને હું મુંબઈ હોમ સાયન્સનું ભણવા મોકલવાની હતી તે મોકૂફ રાખી મારી મદદ માટે સાથે રાખી.

બીમારીનું કારણ જાણવા પાછળનો ઈતિહાસ જરૂરી.ત્રણ ભાઈઓનો પરિવાર એ બાવીસ માણસનું  સંયુક્ત કટુંબ.આખા ગામમાં ગવાતુ સંપ તો માધવલાલનો.કોણ કોના દીકરા,ને  કોણ કોની સાસુકે વહુ ન કળાતા સહુ મુઝવણમાં પડી જતા.

અમારા લગ્નની કંકોત્રીમાં તેમના નામની પાછળ મંગળદાસ વાચતા બધાને  ખબર પડી કે આ માધવલાલનો પુત્ર નથી.સહુથી મોટા માધવલાલ,સકરચંદ ને પછી મંગળદાસ.ત્રણેય દેરાણી જેઠાણીનો વ્યવહાર સગ્ગી બેનો જેવો.

આટલા મોટા પરિવારનું ગુજરા ન ચલાવવા માટે સોના ચાંદીની દુકાન,ખાદીભંડાર,મેડીકલ સ્ટોર,દલાલીનો ધંધો ને કનૈયા કેપ માર્ટ રેડીમેડ કપડાની દુકાન,ખુબ જાહોજલાલી.ચાર દીકરીના લગ્ન એક સાથે પછી બે દીકરીના સાથે લગ્ન થયા. એક પછી એક ધંધા બંધ થતા ગયા.નોકરી સિવાય બીજો આરો નોતો.આખો દિવસ ગલ્લા પર બેસનાર ઉભી નોકરી કેમ કરી શકશે?સદ નસીબે નામું લખવાની નોકરી મળી ગઈ.આ દરમ્યાન અમારું ઘર પણ બધા જુદા થઇ ગયા હતા.મારી દીકરી બન્ને ભાઈ કરતા નાની હતી.તે પણ ખુબ મહેનતુ હતી.કોઈ પણ કામ કરવામાં પાછી પડે એમ નોતી.તેની હોશિયારીને લીધે  ન્યાતમાં પ્રતિષ્ઠિત કુટુંબમાં તેના લગ્ન થઈ ગયા. જાલનાનું ભાડાનું મકાન ખાલી કરાવ્યું.અતુલે પુનામાં ફાતિમા નગરમાં ફ્લેટ બુક કરાવેલો તે સમયસર મળી જતા ત્યાં રહેવા ગયા.નવી જગા નવું ઘર ને બીજે જ દિવસે તે એટલે કે મારા પતિ ઘરમાં પડતાની સાથે હિપમાં ફેકચર થયું એક વર્ષ પુરુ થયું ને બીજા હિપમાં ફેકચર થયું.પડતા ,આખડતા છેવટે ૨૦૦૦માં અમે અમેરિકા આવી ગયા.તેમની પાર્કિન્સન બીમારીમાં ખાસ્સો વધારો થયો હતો.તે ઉભા થાય અને વળાંક લેવા જતા અચૂક તેઓ પડી જતા ,ખુબ જ ધ્યાન રાખવું પડતું,તેમને કઈ યાદ નોતું રહેતું.

અમેરિકામાં લે ઓફનું મોજું ચાલી રહ્યું હતું.અતુલ નીતિન બન્ને ઘરે હતા.અતુલને બીજે જોબ મળવાથી બહારગામ ગયો.અમે નીતીનના ત્યાં રહેવા ગયા.સાંજના ઘણું ખરુ નીતીન અમને પાર્કમાં લઈ  જતો.ફૂટપાથ પર ચાલતા હું પડી ગઈ પડતાની સાથેજ જમણા હાથના કાંડામાં ફેકચર અને ડાબા હાથની કોણીમાં મેજર ફેકચર.અતુલને દસ વર્ષનો શ્રેણિક અને આઠ વર્ષની વિધિ એમ બે બાળકો હતા.એમાં અમે બે મોટા બાળકો થઈ ગયા.ને આમાં અમારા બધાની પૂરે પૂરી કસોટી લેવાઈ ગઈ.

એક સોટી મને પડી પણ કસોટીમાં તો દરેક સભ્ય અ+ને યોગ્ય ઠર્યા.બન્ને દીકરા અતુલ,નીતિન, બને પુત્રવધુ દર્શા અને સ્મિતાએ અમારી જે લાગણી અને પ્રેમથી સેવા કરી છે તેનું વર્ણન કરવા મારી પાસે શબ્દો ખૂટી પડે.પણ એની કદર કરનારા અમારા નજીક વસતા વીણાબેન ને પદ્મકાંતભાઈ, વાસંતી માસીને પણ કેમ ભૂલાય? એક નાની શી મુલાકાતમાં અને અમારા માટે એવી જ ભાવના લઈને મુલાકાતે આવનારા ચંદુદાદાને તો હું જાણતી નોતી,આમને તો ખાસ મળવું જોઈએ એમ કહીને ઇન્દુબાને લઈને અમ આગણે પધાર્યા. આપણા સંસ્કારો શું છે એને જાણનારા,પરખનારા વિરલાઓ આ દેશમાં તેમની સુવાસમાં મ્હેકે છે,એની મને પ્રતીતિ થઇ. મોટાઓ તો પોતાની ફરજ સમજીને કરે પણ આઠ વર્ષની પોત્રીવિધિ અને દસ વર્ષનો પોત્ર શ્રેણિક પણ દાદા સાથે બોલ રમીને આનંદ કરાવતા ને હસાવતા.એ બહાને છોકરાઓ ગુજરાતી બોલતા શીખ્યા અને આ પેઢી સાથે અમે નજીક આવતા ગયા.દાદાને ડાયપર બદલાવવામાં નાક ચડાવ્યા વગર મને મદદ કરતા હતા.આ પેઢીનો પ્રેમ મળવો  એ પણ જીવનનો એક લાહવો છે.એપણ એક નસીબ તો ખરું પણ એ મેળવવા આપણો પ્રયત્ન એ પણ

ખુબ જરૂરી છે.

મુદ્દાની વાત,તેમની આવી પડેલી બીમારી પારકીન્સન.દવા એજ  એક ઈલાજ.બીજું ખાસ જ્ઞાન નહિ.ધીમે ધીમે કુદરતી ઉપચાર રેકી ,શિવામ્બુ,હિલીંગ બધું જાણવા મળ્યું.હું રેકી માસ્ટર થઈગઈ.હું રોજ સવારે પાંચ વાગે સવા  કલાક રેકી આપતી,આખા શરીરે શીવામ્બુની માલિશ કરીને મુલતાની માટીનો લેપ કર્યા પછી સ્નાન કરાવતી.ચાર વાગ્યા પછી થોડી કસરત અને રાતે સુતા પહેલા એક્યુપ્રેશર કરતી.આ જોઇને અતુલ,અને દર્શા મને કહેતા કે આટલી બધી મહેનત શા માટે કરે છે? નાના નાના  પ્રોબ્લેમ સોલ્વ થાય છે તાજી થયેલી તકલીફમાં રિલેક્ષ થવાય છે એ મારા રોજના અભ્યાસથી જે રેકી લેતા તેમને સારું લાગતું હતું તેની મને ખબર હતી.તેથી તેમના માટે મને આશા હતી. ને ડોકટરો પણ એમાં માંને છે તે તો ન્યુ જર્સીમાં મારી ભત્રીજી નલીની અને ભત્રીજા  જમાઈ બન્ને જણા અને ડો. દીકરો સાગર  અને તેની ફિયાન્સી સુઝેન બધાએ રેકી લીધીત્યારે જ મેં જાણ્યું. ,ડો.મારી સામે પેશન્ટ થઈને બેસી જાય તેનાથી મારી ખુશી અને શ્રધ્ધા અનેક ગણીવધી ગઈ.અમેરિકામાં મારે ઘરના કોઈ કામની જવાબદારી નોતી,મારી પાસે સમય હતો.મને કુદરતી ઉપાય  વિષે જાણવાની ધગશ હતી. મને નર્સ થવાનું ગમતું હતું.નર્સ થયા વગર સેવા સાથ જ્ઞાનનો મેવો અને સાથે સાથે કોઈને સારું લાગતું તે જોઇને પણ મનમાં છાનો આનંદ,સંતોષ હું અનુભવતી.

તેમની વિદાયના થોડા  દિવસ પહેલાની વાત.મને ઠીક નોતુ,તેમના  પલંગની સામે ચટાઈ પર હું સુતી હતી.હું ઉઠવા જતી હ્તી, અતુલે કહ્યું તું સુઈ જા પપ્પાને હું જોઉં છુ.તેણે તેમને બાથરૂમ કરાવ્યું તે તેમને ના ગમ્યું.દસ વાગી ગયા હતા, બીજે દિવસે જોબ પર જવાનું તેથી અતુંલને મેં સુવા જવા દીધો.તેમની સામે નજર રાખતા બાર વાગી ગયા.એટલે ધીરેથી હું ઉઠીને તેમની પાસે જઈને પૂછ્યું કાઈ કામ છે?આમેય એમને ગુસ્સો બહુ હતો.રુઆબની અદાએ મને કહે કઈ જરૂર નથી.મેં શાન્તીથીજ  કહ્યું મારામાં બોલવાની શક્તિ નોતી, તો સારું હું સુઈ  જવુંછુ એમ કહીને જ્યાં ફરવા જાઉં ત્યાં તો મારું બાવડું પકડી લીધું ને એક નાટકીય ઢબે મને શું કીધું? તેરે બીના મેરા કોઈ નહિ!એક બીજાને આશ્ચર્યથી  જોતા અમે હસી પડ્યા.મને કહે તને ઠીક નથીને તો   તું સુઈજા .આ બનાવને  થોડા જ દિવસ થયા તેમના શ્વાસમાં મને થોડી ગરબડ લાગી.તેમના બન્ને ચરણને સ્પર્શ કરતા મેં ભગવાનને પ્રાર્થના કરી ત્યાં તો આંખો ખોલીને મને પૂછ્યું કેમ શું વાત છે?એકદમ સાજા  માણસ વાત કરે એ રીતે .એકદમ હું મુંજાઈ ગઈ તમારી તબિયત સારી નથી એ કેમ કહેવાય?

તરત જ મેં ફેરવી વાળ્યું ને કહ્યું મારી તબિયત સારી નથી તો મને થયું કે આપણા જીવનમાં મારાથી કઈ ભૂલ થઈ હોય તો હું ક્ષમા યાચું છુ.ને હજી કઈ ,હજી કઈ બે ત્રણ વાર મને પૂછ્યું.જે લાગણીથી એ પૂછી રહ્યા હતા એ જીવનમાં મેં કયારેય અનુભવી નોતી,એ જે રેકી લઈ રહ્યા હતા તેનું જ આ પરિણામ હોઈ શકે.બાકી તો આપના કર્મો તો ભોગવ્યે જ છુટકો.ને હા જીવન એ એક લેણાદેણીનો સમ્બન્ધ છે.છેલ્લે આપણા કર્મ માટે,ફરજો માટે આગ્રહ રાખવા જોઈએ,પણ કર્મફળ વિષે તો જે મળે કે છુટી જાય એ પ્રભુપ્રસાદ જ છે.દર્શને આવનાર દરેક વ્યક્તિના મુખમાંથી એક જ ઉદગાર મુખ પર કેટલું તેજ છે!અસ્તુ.

પદમાં_કાન    

Advertisements

About Pragnaji

Personal Links http://pragnaji.wordpress.com/ https://shabdonusarjan.wordpress.com/ http://gujaratidaglo.wordpress.com/
This entry was posted in "બેઠક "​, “જીવનની જીવંત વાત”, પદ્મા -કાન, સહિયારુંસર્જન and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s