વાર્તા રે વાર્તા (12) સાક્ષર ઠક્કર

ઉદય હવે અમેરિકાનો સીટીઝન થઇ ગયા પછી નિશ્ચિંત થઇ ગયો,એમતો ખુબ સારું ભણેલો અને ઉદય એક સ્ટાર્ટ અપ કંપનીમાં સારા હોદા ઉપર કામ કરતો હતો,પગાર પણ સારો હતો .પણ નોકરી કરતા પોતાની પણ એક ​સ્ટાર્ટ અપ ​કંપની  હોય તેવું સ્વપ્ન રોજ સેવ્યું હતું,જે  પૂરું કરવાનો સમય આવી ગયો, ​પોતાની પત્ની અનિતા ને આ વાત કરી, અનિત એ  તેને પ્રોત્સાહન આપતા કહ્યું.

હા ઉદય તું કૈક નવું કર આમ પણ મને કામ પર પ્રોમોશન મળ્યું છે.માટે ઘરની જીમેદારી આપણા થી જીલાશે. અને ઉદયે પોતાની નોકરી છોડીને સ્ટાર્ટ અપ માં ઝંપલાવ્યું.  હવે ઘર ચલાવવાનો બધોજ ભાર અનીતા ઉપર આવ્યો.  ઉદય તો એકદમ વ્યસ્ત રહેવા લાગ્યો. એક તરફ પ્રોજેક્ટ  તૈયાર કરવાનો, બીજી તરફ ટીમ સાથે કામ લેવાનું, અને સાથે સાથે VC ને ફંડિંગ માટે મળવાનું.અનીતાને તેની નોકરી સંભાળવાની અને સાથે સાથે છોકરાને ભણાવવાના, અને તેમની અને પ્રવૃતિમાં મુકવા જવાના, લેવા જવાના વગેરે કાર્યોમાં તે પણ વ્યસ્ત રહેવા લાગી.  તેવામાં આ વાતે જુદો વણાંક લીધો અને અમેરિકાની ઈકોનોમી ખરાબ થઇ અને ચારે તરફ લોકોની નોકરી જતી રહી અને તેમાં ફંડિંગ ની તો વાત જ જવા દ્યો.ઉદય રોજ વિચાર કરતો હવે શું ? અને અનિતા પણ મુંજાણી………..

અનીતા પણ મુંઝાણી હતી કારણ કે એ જે ફાઈનાન્સિયલ કંપનીમાં કામ કરતી હતી એ કંપનીને પણ ઈકોનોમીની અસર થઇ હતી. એ જ ક્ષેત્રની ૧૫૦ વર્ષ જૂની અને મોટી કંપની લેહમન બ્રધર્સે બેન્કરપ્સી ફાઈલ કર્યા બાદ અનીતાની કંપની કોસ્ટ કટિંગ માટેની યોજના બનાવી રહી હતી. આજે જ તેની કંપનીના સી.ઈ.ઓ. એ ઘોષણા કરી કે,  એમની કંપની ૧૫% કર્મચારીઓની છટણી કરવાની છે. અનીતા વધારે ડરી એટલે ગઈ હતી કારણ કે તેના કેફેટેરીઆમાં એણે તેના બે સહ કર્મચારીઓને વાત કરતા સાંભળ્યા હતા અને તેમની વાતનો સાર એમ હતો કે, છટણીમાં ઊંચા હોદ્દા પરના લોકોનો વારો પહેલા આવશે. હમણાં હમણાં જ કામ પર પ્રમોશન મળ્યું હતું એ હવે શ્રાપ જેવું લાગતું હતું.

આ બધા વિચારો કરતી કરતી જ એ ઘરે આવી, આખો દિવસ વિચારી વિચારીને એનું માથું દુખી ગયું હતું. કપડા બદલ્યા પહેલા જ સીધી રસોડામાં જઈને ચા બનાવવા મૂકી. ફરીથી ત્યાં ઉભા ઉભા એના વિચારોનું ચક્ર ચાલુ થઇ ગયું હતું, કે બંનેની નોકરી જતી રહશે પછી શું થશે? આ ઘર વેચવું પડશે, કોઈ નાના ઘરમાં જવું પડશે, એના લીધે બાળકોની સ્કુલ બદલાશે…. એટલામાં ઘરનો બેલ વાગ્યો.બારણું ખોલ્યું તો ઉદય ધસીને અંદર આવ્યો, ગુસ્સામાં પોતાની લેપટોપ બેગ સોફા પર ફેંકી અને પૂછ્યું,

“ફોન ક્યાં છે તારો?”

આજ કાલ ઉદય પણ સ્ટ્રેસમાં રહેવાને કારણે નાની નાની વાતોમાં ગુસ્સે થઇ જતો. એને જે VC પાસેથી ફંડીગ મળવાનું હતું એણે હાથ ઊંચા કરી દીધા હતા. સવાલ માત્ર startup નો ન હતો, એમાં એની સાથે કામ કરતા બીજા ૯ જણ ના ભવિષ્યનો હતો જે પોતાનો બધો દારોમદાર ઉદય પર રાખીને બેઠા હતા. ઉદયે ગઈકાલે ટીમ મીટીંગમાં બધાને ભરોસો પણ અપાવ્યો હતો કે, કોઈ પણ જાતનું software related કામ મળતું હોય અત્યારે આપણે લઇ લઈશું, એક વખત રીસેશનમાંથી બહાર આવીએ ત્યારે આપણા સ્ટાર્ટ અપના main idea, ઘરડાઓની સંભાળ લેતા રોબોટ પર કામ કરીશું….

“અહિયાં જ તો છે ફોન મારો…” સોફા પર સ્વીચ ઓફ પડેલા ફોનને ઉઠાવતા અનીતાએ કહ્યું , “ઓહ સ્વીચ ઓફ થઇ ગયો હતો…શું થયું?”

“તું પૂછે છે શું થયું? ઋષિ અને ઋજુતા ક્યાં છે?”

“હે ભગવાન”… સોફા પર માથું પકડીને અનીતા બેસી ગઈ. એને યાદ આવ્યું કે આજે એ ઓફીસથી એના છોકરાઓને સ્કુલેથી લઇ આવવાનું જ ભૂલી ગઈ છે…

“સ્કુલવાળાઓનો ફોન હતો…સ્કુલ બંધ થવાનો ટાઈમ હતો અને કોઈ લેવા આવ્યું નહી… હું ત્યાં પહોચ્યો ત્યારે ત્યાં કોઈ નહતું અને સ્કુલ પણ બંધ હતી… તને ખબર છે કેટલી important meetings cancel કરીને મારે નીકળવું પડ્યું, અને ખબર નહિ અત્યારે બાળકો ક્યાં હશે…”

આખા દિવસની ચિંતાની સાથે બાળકોની ચિંતા ભળી એટલે અનીતાની આંખોમાં પાણી આવી ગયું…

“I am really sorry ઉદય… મારું ધ્યાન જ ન રહ્યું… હવે એ લોકોને ક્યા શોધીશું, ક્યા હશે એ…”

ઘરનો બેલ વાગ્યો… અનીતા દોડીને બારણું ખોલવા ગઈ…. બારણું ખોલીને જોયું તો ઋષિ અને ઋજુતાને લઇને બારણા પર Matt  (ઋષિના દોસ્ત Tomના પપ્પા) ઉભો હતો…

“We waited for you at school for sometime but none of you came so I thought I’d just drop them off… here you go”  Matt એ કહ્યું.

“Thank you Matt. Why don’t you come in” ઉદયે Mattને અંદર આવવાના ઇશારા સાથે કયું.

“Some other time, I need to leave now, take care guys” કહીને Matt જતો રહ્યો.

બીજા દિવસે જ્યારે અનીતા ઊંઘમાંથી ઉઠી ત્યારે જોયું તો ઉદય અને છોકરાઓ બધા ઘરમાંથી કામ માટે અને skuk નીકળી ગયા હતા. એને ગઈ રાતનું બધું યાદ આવ્યું, Matt ના ગયા પછી ઉદય એની સાથે વાત કાર્ય વગર basement માં એની home office માં જતો રહ્યો….એ રડતી રહી.. ઋષિ અને ઋજુતા એને વારે ઘડીએ મનાવતા રહ્યા…

“મમ્મા રડ નહિ, અમને ઘરનો રસ્તો ખબર છે એટલે અમે આવી ગયા”

થોડી વાર રડવાનું બંધ કર્યા પછી જમવાનું બનાવી, બાળકોને જમાડી, ઊંઘાડી પોતે જ્યારે ઊંઘવા ગઈ ફરીથી બધા વિચારો કરીને રડવા લાગી. ઉદય ત્યાં સુધી બેડરૂમમાં આવ્યો ન હતો…અને રડતા રડતા જ એ સુઈ ગઈ…

હવે અનીતાએ વિચાર્યું કે હવે બહુ થઇ ગયું, ચિંતા કરીને કંઈ મળવાનું નથી, આ પરિસ્થિતિ બદલવા માટે મારે જ કંઈક નક્કર કદમો ઉઠાવવા પડશે નહીતર ચિંતા આ આખા પરિવારને ખાઈ જશે.

ઓફીસ પર પહોંચીને એણે સૌથી પહેલા એના મેનેજર Rogerની સાથે બીજા દિવસની meeting ગોઠવી દીધી, Meeting નો વિષય રાખ્યો “Best ways of cutting costs for our company” અને એણે એના presentation પર કામ ચાલુ કરી દીધું, તેની કંપની કયા કયા વિભાગમાં કેટલા ખર્ચ કરે છે અને ક્યાં બચાવી શકાય બધી જ બાબતોનું વિશ્લેષણ કરવાનું ચાલુ કરી દીધું. Gardening cost જેવી નાનામાં નાની બાબતોથી લઇને મોટા મોટા બીજી કંપની સાથેના contract બધું જ બારીકી થી સમજવા લાગ્યું, અને દરેક ખર્ચ માટે એક એક વિકલ્પ વિચારીને નોંધવા લાગ્યું.

ઓફીસથી નીકળી બાળકોને સ્કુલ પરથી pick up કરી ઘરે પહોંચી. આજે પણ ઉદય વહેલો આવી ગયો હતો પણ આજે પણ વાત કરવાના મુડમાં નહોતો. ઘરે આવીને પણ અનીતાએ રાતના ૩ વાગ્યા સુધી કામ કર્યું. છેવટે જ્યારે એના presentation થી સંતોષ થયો ત્યારે પોતાનું laptop બંધ કરીને ઊંઘવા ગઈ.

“Take a seat, Ms Anita” રોજરની કેબીનમાં અનીતા આવી ત્યારે રોજરે કહ્યું.

અનીતાએ બેસી અને લેપટોપને મોટી સ્ક્રીન સાથે જોડી અને પોતાનું presentation ચાલુ કર્યું. એના presentationમાં એણે cost cutting ના best 5 ઉપાયો ઉપયોગીતાના ચડતા ક્રમમાં બતાવ્યા. પહેલા ૪ ઉપાયોનું વિસ્તારપૂર્વક presentation પત્યું અને છેલ્લેથી બીજી slide આવી જેમાં રોજરને સૌથી વધારે રસ હતો. એ જોવા માંગતો તો કે સૌથી પહેલા ક્રમે શું આવે છે જેમાં cost cutting થી company ને ફાયદો થાય.

પહેલા ક્રમે હતું IBM સાથેનો સોફ્ટવેર contract. અનીતાએ વધુ માહિતી આપતા કહ્યું કે IBM સાથે વાર્ષિક contract માટે તેમની કંપની $500,000 આપે છે….જે સોફ્ટવેર એ લોકો વાપરી રહ્યા છે એ છેલ્લા પાંચ વર્ષથી બદલાયું નથી અને જ્યારે પણ કોઈ issues આવે છે ત્યારે IBM મોટી કંપની હોવાને કારણે એટલો જલ્દીથી  પ્રતિભાવ પણ નથી આપતી. અનીતાએ સૂચવ્યું કે જો એની જગ્યાએ એ contract કોઈ startup companyને આપવામાં આવે તો એનાથી અડધા કરતા પણ ઓછી costમાં કામ પણ થઇ જાય અને સારો support પણ મળે. બે મહિનામાં IBM સાથેનો contract renew થવાનો છે એની પહેલા જો આપણી પાસે સારો વિકલ્પ તૈયાર થઇ જાય તો આ ક્ષેત્રમાં ઘણા પૈસા બચી શકે છે.

રોજરે પૂછ્યું કે એવી તો કઈ startup આપણને ૨ મહિનામાં કામ કરી આપશે?

અનીતાએ છેલ્લી slide ખોલી. એમાં લખ્યું હતું

“Uday Shah, CEO of Rise Software and Robotics”

અનીતાએ કહ્યું કે મારો પતિ એક સ્ટાર્ટઅપ ચલાવે છે અને મને પૂરે પૂરો ભરોસો છે કે ૨ મહિનામાં એ આપણા માટે નવું software બનાવી આપશે અને આપણે IBM સાથે contract renew નહિ કરવો પડે.

Worst case જો ૨ મહિનામાં આપણને સંતોષ કારક કામ થયેલું ન મળે તો આપણે IBM સાથે આવતા વર્ષ માટે પણ contract ચાલુ રાખીશું.

“Let me think over this. Thank you for the presentation.” રોજરે કહ્યું.

રોજરની કેબીનમાંથી બહાર નીકળતી વખતે ઉપર જોઈને અનીતા મનમાં બોલી, ” હે ભગવાન, સંભાળી લેજે”રોજરે એની સામે પડેલી ફાઈલમાંથી એક કાગળ કાઢ્યો. જેનું શીર્ષક હતું,

“List of people to lay off”

એમાં “Anita Shah” નામ પર ચોકડી મારી અને એના ડેસ્ક પરનો ફોન ઉઠાવી, એની સામેની સ્ક્રીન પરથી વાંચીને નંબર લગાવ્યો.

સામેથી જયારે કોઈએ ફોન ઉઠાવ્યો, તો રોજરે પૂછ્યું,

“Can I please speak with Mr Uday Shah? “

Thanks,
Sakshar

 

Advertisements

About Pragnaji

Personal Links http://pragnaji.wordpress.com/ https://shabdonusarjan.wordpress.com/ http://gujaratidaglo.wordpress.com/
This entry was posted in "બેઠક "​, "વાર્તા રે વાર્તા", સહિયારુંસર્જન, સાક્ષર ઠક્કર and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s