વાર્તા રે વાર્તા -(11)કુંતા શાહ

કુર્યાત સદા મંગલં

ઉદય હવે અમેરિકાનો સીટીઝન થઇ ગયા પછી નિશ્ચિત થઇ ગયો. એમ તો ખૂબ સારું ભણેલો અને એક સ્ટાર્ટ અપ કંપનીમાં સારા હોદા ઉપર કામ કરતો હતો. પણ નોકરી કરતા પોતાની પણ એક સ્ટાર્ટ અપ કંપની હોય તેવું સ્વપ્ન રોજ સેવ્યું હતું જે પૂરું કરવાનો સમય આવી ગયો. પોતાની પત્ની અનીતા ને આ વાત કરી અને અનિતાએ તેને પ્રોત્સાહન આપતા કહ્યું,

” હા ઉદય, તું કંઈક નવું કર. આમ પણ મને કામ પર પ્રોમોશન મળ્યું છે માટે ઘરની જીમેદારી આપણાથી જીલાશે.” અને ઉદયે પોતાની નોકરી છોડીને સ્ટાર્ટ અપ માં ઝંપલાવ્યું. હવે ઘર ચલાવવાનો બધોજ ભાર અનીતા ઉપર આવ્યો. ઉદય તો એકદમ વ્યસ્ત રહેવા લાગ્યો. એક તરફ પ્રોજેક્ટ તૈયાર કરવાનો, બીજી તરફ ટીમ સાથે કામ લેવાનું અને સાથે સાથે વિ.સિ.ને ફંડિંગ માટે મળવાનું. અનીતાને તેની નોકરી સંભાળવાની અને સાથે સાથે છોકરાને ભણાવવાના, અને તેમની અનેક પ્રવૃતિમાં મુકવા જવાના, લેવા જવાના વગેરે કાર્યોમાં તે પણ વ્યસ્ત રહેવા લાગી.


તેવામાં આ વાતે જુદો વણાંક લીધો અને અમેરિકાની ઈકોનોમી ખરાબ થઇ અને ચારે તરફ લોકોની નોકરી જતી રહી અને તેમાં ફંડિંગની તો વાત જ જવા દ્યો. ઉદય રોજ વિચાર કરતો – હવે શું ? અનીતા પણ મુંજાણી.

હવે ઉદયને કોઇના હાથ નીચે કામ કરવાની ઇચ્છા નહોતી. ધંધો કરવો એ એના વરસાગતમાં હતું એટલે નોકરી કરવી નથી અને ધંધા માટે આર્થિક પરિસ્થિતી નથી એ વિચારોના વમળમાં એ ડુબી રહ્યો છે તેનું ભાન એ ખોઇ બેઠો.  અનીતાની કમાણી પર જીવવામાં એના પુરુષત્વનુ અપમાન એનાથી સહેવાતું નહોતુ.

અનીતાને જાણે ગઈ કાલની વાત હોય તેમ એ દ્રષ્ય તરી આવ્યું.  જ્યારે ઉદયે સ્ટાર્ટાઅપની પ્રસ્તાવના કરી ત્યારે એણે કહ્યું હતું કે “કદાચ શરુ કરેલી નવી સ્ટાર્ટાઅપ અસફળ પણ જાય તો નાસીપાસ થઈ બેસવાનું નહી પરવડે અને કુટુંબની ઉન્નતિ માટે જે મહેનત કરવી પડે તે કરી લેવાનું મનોબળ હોય તો જ આ પગલું લેવું.” અનીતાએ કહ્યું હતુ કે “હું નહીં હારી જાઉં.”  ત્યારે સામુ પૂછવાનુ સુઝ્યું નહોતુ કે ઉદયની તૈયારી હતી કે નહી.  .અમેરિકામા સ્થાયી થયા ત્યાં સુધી બન્ને નાજુક પરિસ્થિતીમાંથી પસાર થઇ ચુક્યા હતા એટલે ચઢતી પડતીનો સામનો કરી શકશે એની ખાત્રી હતી. સમજીને આ પગલું ભર્યુ હતું.  થોડા વખત પર જ નવા દંપતિનો પરિચય થયો હતો.  મહેન્દ્રભાઇ અને માધવીબહેન. જનમ જનમનો સંબંધ હશે એટલે અમુલ્ય સહારો બની રહયા. એક દિવસ એમની જોડે વાત કરતા કરતા ઉદય બોલી ગયો હતો કે કોલેજમાં ભણતો હતો ત્યારે એક રેસ્ટોરંટમાં કામ કરતો હતો.  કરવુ પડે તો ફરી એવુ પણ કામ કરીશ. ક્યાં ગઈ એ કુટુંબને માટે કઈ પણ કરી છૂટવાની ધગશ? ઉદયને એ વાતની યાદ અપાવવાની અનીતાની હિંમત ના ચાલી. મનને મનાવતી રહી કે આટલો ભણેલો ગણેલો ઉદય જાતે જ જાગશે. ઉદય ઘરે રહેતો પણ ઘરનુ કશું કામ કરતો નહી.  બાળકોએ કદી ઘરકામ કર્યુ નહોતુ પણ અનીતાની ગેરહાજરીમાં બધુ કામ એમની પાસે ઉદય કરાવતા અને ભુલો જ કાઢતા. ઉદય જેવા જ હોંશિયાર નાના દીકરાના ભણવા પર પણ અસર થવા માંડી. ઘરમાં જ્યાં કલ્લોલ રહેતો હતો ત્યાં ચુપકિદિએ રાજ જમાવ્યું. અનીતાને  દુઃખ થયું.  ઉદય સાથે વાત કરવાની કોશિષ કરી જોઇ પણ પરિણામ શુન્ય. અનીતા સમસમી ગઇ પણુ ઉદયથી દૂર થતી ગઇ. આમ અને આમ દોઢ વર્ષ  વિત્યું.   ત્યાં અનીતાની કંપની હ્યુલેટ પેકાર્ડે ખરીદી લીધી એટલે ઘણાને છુટા કર્યા પણ અનીતાને ઉલટાનું પ્રોમોશન મળ્યુ પણ આઇડાહો બદલી થઇ. બાળકોને સાથે લઈ અનીતા આઇડાહો જતી રહી,  ઉદયને મૂકીને.

ઉદયે પુછ્યુ હતું કે “મને એકલો મૂકીને કેમ જાય છે?”

“તને જે તકો કેલીફોર્નિઆમાં મળે તે આઇડાહોમાં ક્યાંથી મળશે?  અને, ઘર ભાડે આપવાનું એ વાતમાં તમે માનતા નથી તો આ ઘર કોણ સંભાળશે?”

મહેન્દ્રભાઇ અને માધવીબહેને ઉદયને સંભાળવાની જવાબદારી વગર કહ્યે સંભાળી લીધી. સવાર સાંજ જમવા બોલાવે અને ઘરે હોય ત્યારે સાથે સમય પસાર કરે. દર મહિને અનીતા બાળકોને લઈને ઉદયને મળવા અને ઘરનું કામ કરવા જતી. ઔપચારિક વાત સિવાય ખાસ વાતો થતી નહી. આમ બીજા બે વર્ષ નીકળી ગયા. અચાનક માધવીબહેને અનીતાને ફોન કરી જણાવ્યુ કે ઉદયને ન્યુમોનિઆ થઈ ગયો છે અને કશું ખાતા પીતા નથી અને અમારું માનતા નથી તો તમે આવો તો સારુ. મેનેજરની રજા લઈ તરત જ અનીતા ઉદયની ચાકરી કરવા આવી ઉભી. ઉદય સારો થયો એટલે અનીતાએ આઇડાહો જવાની તૈયારી કરી. હવે અનીતાની તબિયત પર પણ સંજોગના પ્રહારની  અસર થવા માંડી હતી.  ઉદયને માટે કેટલી વાર રજા લઈ કેલીફોર્નિઆ દોડે? જતા જતા ઘર વેચી દઇ, ઉદયને આઇડાહો આવી જવાનુ કહ્યુ.  

ઉદય અને અનીતા જોઇ શક્યા કે લગ્ન વખતે બાંધેલી ગાંઠ ભલે ઢીલી થઈ ગઈ હતી પણ છૂટી નહોતી. ભલે ઘર ખોટ ખાઇને વેચવું પડ્યુ.  અગત્યતા બધા પાછા ભેગા થવાની હતી. અનીતાએ  ઉમળકાથી ઉદયનું સ્વાગત કર્યુ.  ઉદયે હવે ઘરકામમાં મદત કરવા માંડી. જુવાનીને આંગણે ખિલતાં બાળકોને પિતાની, ભલે મૌન રહે, પણ જરૂર હતી.  હળવે હળવે એક્બીજાને ફરીથી ઓળખવા માંડ્યા.  થોડા વખતમાં ઉદયે નોકરી સ્વિકારી લીધી.

સ્વપ્ના કઈં ઉડી થોડા જાય છે? સુશુપ્ત દશામાંથી ફરી ક્યારે પડ્કાર પાડશે તે કોણે જાણ્યું છે પણ બાળકો પગભર થાય ત્યાં સુધી રાહ જોવા માટે બેઉ સંમત થયા. વચન આપતા બેઉના હાથ એક બીજાના હાથ પરથી ઉઠ્યા નહી. નજરોના આલીંગનમાં બેઉ ભીંજાતા રહ્યા.

કુંતા શાહ

 

Advertisements

About Pragnaji

Personal Links http://pragnaji.wordpress.com/ https://shabdonusarjan.wordpress.com/ http://gujaratidaglo.wordpress.com/
This entry was posted in "બેઠક "​, "વાર્તા રે વાર્તા", કુન્તાબેન શાહ -, સહિયારુંસર્જન and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s