ફયુનરલ હળવા હૈયે-16 જયવંતી પટેલ

આજે આખું ગગન વાદળથી છવાય ગયું છે.  ક્યાંયે સૂર્યદેવના દર્શન નથી થતા.  છત ઉપર મેઘના ઝીણા ઝીણા છાંટા કંઈક જુદોજ તાલ આપતા હતા.  જાણે અષાઢી સંગીત – કે માંના ગરબાનો તાલ – ટપ ટપ , ટપ ટપ.  આવા દિવસે તૈયાર થઇ કામપર જવું એ એક સાહસનું કામ હતું.

 
આજે મને શરીરમાં થોડી બેચેની સવારથી સતાવતી હતી.  છતાં તૈયાર થઇ દુકાને ગયો.  હજુ તો બે કલાક પણ નહીં થયાં હોય – હું નાની સીડી ચઢી સાઇકલનો કંઈક સામાન પાડતો હતો અને ઢબ દઈ મારું શરીર નીચે પછડાયું – શું થયું ? શું થયું ?  હસુભાઈ પડી ગયા.  જુવો બોલતાં નથી.  પાણી છાંટો, હજુ પણ નથી બોલતા, ચાલો ડોક્ટરને બોલાવો.

ડોક્ટર આવ્યા  તપાસીને કહયું – જબરજસ્ત હ્દયનો હુમલો થયો છે.  બચે એમ નથી લાગતું – તો પણ આ દવા આપું છું ઇન્જેક્શન આપ્યું ને બાટલો ચાલુ કરવા કહયું.  વરસાદ ચાલુ જ હતો પણ સારું થયું મને ઘરે જ લઇ આવ્યા.

મને ઊચકીને ઘરમાં લાવ્યા ત્યારે તું તો સાવ ડઘાઈ ગઈ હતી.  શું કરવું એ પણ સુઝતું ન હતું.  બધાએ થઇ મને પલંગ પર સુવાડ્યો.  છાતીમાં અને મગજમાં કંઈક જુદી રીતનું દુઃખ થતું હતું.  ખમાતું ન હતું.  સાથે આવેલા દુકાનનાં ભાગીદારે કહયું, ”  બહેન, જે સેવા થાય તે કરો અને બાકીનું ઉપરવાળા પર છોડી દયો”  તું મારી નજીક આવી, મને જોઈ કંઈક બબડી.  તારી મને દયા આવી  તું કાયમ મને સાચી સલાહ આપતી પણ હું જ સાંભળતો ન્હોતો.  છેલ્લે છેલ્લે તો હું જમવા બેસું ત્યારે તું અચૂક કહેતી કે થોડું ઓછું જમો – થોડું વજન ઓછું કરવાની જરૂર છે.  અને આ ઉપરથી મીઠુ ન લ્યો તો સારું – પણ હું જ તારું કહેવું ન્હોતો સાંભળતો, જીદ્દી હતોને !  અને તારી રસોઈ પણ મને ખૂબ ગમતી – થોડાં પગથિયા ચડતો ત્યાં તો હાંફ ચઢી જતો.  પગમાં થોડા થોડા સોજા પણ રહેતા આ બધુ જોઈ તને વ્યાધી થતી – પણ તું રડ નહીં મને તારો ઉદાસ ચહેરો નથી ગમતો:  પણ આ શું ! ત્રણેય દીકરીઓને કેમ નિશાળેથી બોલાવી લીધી ?  એમનું ભણવાનું બગડશે, પણ વાંધો નહી મને પણ એમની હાજરી ગમી ; જો મને કેવી વિટળાય ને બેઠી છે.

તારા આંસુ તો અટકતા જ નથી.  મને પણ ડર લાગે છે કે હું નહિ હોવ તો તારું શું થશે ?  તારી ઉપર કેટલી જવાબદારી આવી પડશે.  આમે તું ક્યાં મને મદદ નથી કરતી!  ભાગીદારીમાં દુકાન એટલે ભાગીદારો સાથે કેમ કામ લેવું એ તો તું જ મને શીખવતી અને તે પણ ઈમાનદારીથી – ક્યાંય કાવાદાવા નહી.  તારી જુગલબંધી તો કેમ વિસરાય.  પણ હવે તારે માથે બધો બોજો આવી પડશે , કમાવાનો , દીકરીઓની દેખભાળ રાખવાનો , તેમને જીવનમાં સફળ બનાવવાનો.  એકલે હાથે કેમ કરીશ?  આ જોને – મને શ્વાસ લેવામાં તકલીફ પડે છે હૃદય નબળું પડતું જાય છે.  આંખે અંધારા આવે છે.

તેં હમણાં મારી પાસે બેસી ગીતાનો પાઠ કર્યો અને શાંતિ પ્રાર્થના કરી.  મને ગમ્યું પણ હવે મને ખૂબ થાક લાગ્યો છે  મને સુઈ જવા દે.  આ કોણ આવ્યું ?  બાજુવાળા ખુશાલભાઈ આવ્યા લાગે છે.  મને પલંગ પરથી નીચે સુવાડવાની વાત કરે છે અને હવે નીચે ઉતાર્યો  – ગંગાજળ મારાં મોમાં મુક્યું પણ તે પણ ક્યાં ગળે ઉતર્યું, મોઢામાંથી બહાર વહી ગયું.  મારી આંખો બિડાઈ ગઈ છે  તારી ક્ષમા માંગુ છું તારો અધવચ્ચે સાથ છોડી દીધો.  મને માફ કરીશને ?  પણ મને ખાતરી છે કે તું પહોંચી વળીશ.  તું હિંમતવાળી છે અને કુનેહશીલ છે.  ચાલ હવે રજા આપ.  મારો હાથ ઠંડો લાગ્યો ?  તે તો હોય જ ને !  હવે હું એ શરીરમાં નથી રહયો, તારો સાથ છુટી ગયો.

મને સ્મશાને લઇ જતાં, દીકરીઓ અને તું ખૂબ રડ્યા પણ મને સારી રીતે વળાવ્યો મારી પાછળ પ્રાથના પણ ખૂબ કરી.  હું તારો સાથ શોધતો રહીશ પણ હમણાં તો જવું જ પડશે.  ફૂનરલ હોમનો રસ્તો લાંબો છે અને પાછો ટ્રાફિકનો પણ વિચાર કરવાનોને ?  અને જોજે, ફૂનરલ હોમમાં પણ બહુ લાંબી પ્રાર્થના ન કરતી.  કારણકે તને યાદ છે આપણે એક વખત આપણા સગાના ફૂનરલમાં ગયા હતા અને પ્રાર્થના એટલી લાંબી ચાલી હતી કે બધા થાકી ગયા હતા.  અડધા તો ઊંઘી ગયા હતા.  તેમાં તારી એક સખીએ  ધીમે રહી તમોને સંભળાય એમ કહયું હતું, ” અલી બહેનો, હું મરી જાંવ ત્યારે મારી પાછળ આટલી લાંબી પ્રાર્થના નહીં કરતા મારો તો જીવ પેટીમાં ગુંગળાય જશે.  ખાલી બે કે ત્રણ ભજન અને નાની પ્રાર્થના.  આ તમોને આગળથી કહી દઉં છું” – બધાને એટલું હસું આવ્યું હતું પણ બધા દબાવીને શાંત રહયા હતા પણ બધાની ઊંઘ જરૂર ઊડી ગઈ હતી !!!

જયવંતી પટેલ

 

1 thought on “ફયુનરલ હળવા હૈયે-16 જયવંતી પટેલ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.