તમે તો એવાને એવા જ રહ્યા (૧૨) રેખા પટેલ ” વિનોદિની”

આમ તો આજનો દિવસ અમારા માટે ખુશીનો દિવસ તેમાય મારા માટે તો ખાસ હતો કારણ આજે મારી અને સીજે એટલે કે  ચંદુભાઈ જીવનભાઈ ની પચાસમી લગ્નતિથી હતી, પચ્ચીસમી લગ્નતિથિ અમે બહુ ધામધૂમ થી ઉજવી હતી .કારણ તે વખતે સીમા અને સમય અહી અમારી સાથે હતા અને બંને દીકરા દીકરીએ ભેગા મળી અમારી આ તિથીને યાદગાર બનાવી હતી તેમાય મારા સીજે તો પહેલે થી બહુ ઉત્સાહી જીવડો.  મસ્તી મજાક તો તેમના લોહીમાં એક રંગ બની વહેતા હતા , તેમેણ ઉદાસ જોવા તે પણ અમારે માટે એક લ્હાવો બની જતો ,હસતા મ્હો ઉપર કદી  ગુસ્સો કે દુઃખની છાયા જોવા મળતી નહિ.  પણ હમણાથી ક્યારેક સુનમુન બની જતા કે થોડા દુઃખી જણાતા ,હું સમજતી હતી કે આ બુઢાપા નાં થાકની અસર વર્તાય છે ,હવ મને પણ આ સંધિવાનો રોગ પકડમાં લઈને બેઠો હતો ,છતાય એકમેકને સહારે દિવસો ખુશીમાં વિતતા હતા.

આજે કોણ જાણે ઉદાસી વારેવારે કમોસમી વરસાદ બની વરસી જતી.. પહેલા આ દિવસે સીજે તેમની બેન્કની નોકરી માંથી રજા લઇ રાખતા. આખો દિવસ મારી સાથે વ્યતીત કરતા .વાત આટલેથી અટકતી નહોતી સવારની ચા સાથે તેમેને એક માત્ર આવડતા બટાકા પૌઆ બનાવી ગરમગરમ પ્લેટ મારી સામે હાજર કરી મને કપાળે ચુંબન ભરી જગાડતા પછી મને તેમને હાથે સજાવતા કંકુ ચાંદલા થી લઇ માથામાં વેણી ગજરો ભરાવતાં .

હું મીઠો ગુસ્સો કરતી તો મને કહેતા “તું મારી રાણી અને હું તારો રાજા ,તને સજાવવમાં મને મળે સાતા ” કોણ જાણે બેન્કના આંકડા ગણતા આ જીવમાં ક્યાંથી કવિ જીવડો જન્મી જતો અને કવિતાઓ લલકારવા લાગતો. ક્યારેક બાળકો આસપાસ હોય તોય તેમાંના વર્તન માં ઝાઝો ફરક પડતો નહિ અને હું લજાઈને કહેતી  “તમે તો એવાને એવા જ રહ્યા ”

આ પચાસ વર્ષ પછી પણ અમારો પ્રેમ તો અકબંધ રહ્યો હતો છતાં હવે શરીર સાથે મન ઢીલું પડતું જતું હતું, તેમાય બાળકોની દૂરતા બહુ વ્યથીત કરતી હતી , પહેલા દીકરી સીમા લગ્ન કરી ન્યુજર્સી ચાલી ગઈ ત્યાર પછી આગળ ભણવાનું બહાનું ધરી સમય પણ તેની પાછળ અમેરિકા ગયો અને ત્યાનું વૈભવશાળી જીવન અને મળતી તકોને સ્વીકારી ત્યાજ સેટલ થઇ ગયો.  મારા અને સીજે ના સિંચેલા સંસ્કારો હજુ પણ તેમનામાં જીવંત હતા અને તેને કારણે અમારા પ્રત્યેનો પ્રેમ પણ અકબંધ હતો .

સમય ફ્લોરીડાના ફોર્ટલોડરેડલ વિસ્તારમાં સુંદર મજાનું ઘર લઇ તેની પત્ની જેનીશા સાથે રહેતો હતો. અતિ આગ્રહ કરી અમને બે વાર અમેરિકા બોલાવ્યા હતા. બંને વખત અમે ત્રણ ચાર મહિના રહી પાછા ભારત આવી ગયા ,અહીના દેશી વાતાવરણમાં  ઉછરેલાં અમારા જીવોને ત્યાં થોડો મુંઝારો થતો , સીમાના ઘરે તો અમને બહુ ગોઠતું નહિ કારણ મનમાં ઊંડે ઊંડે લાગતું કે આ તો દીકરીનું ઘર ત્યાં બહુ નાં રહેવાય તેમાય સીમાના સાસુ સસરા તેની સાથે હતા ,છતાય તેમનાં આગ્રહને વશ થઇ મહિનો રહી લેતા ,અને  ફોર્ટલોડરેડલ  બહુ એકલું લાગતું દુર દુર સુધી કોઈ ઇન્ડીયન નહોતા હા એક પંજાબી ફેમીલી નજીકમાં રહેતું હતું  પણ તોય ગુજરાતી એ ગુજરાતી છતાય ક્યારેક હું અને સીજે દરિયા કિનારે ચાલવા  જતા ત્યારે ભાંગી તૂટી હિન્દીમાં સામસામી વાત કરી લેતા.

બસ બહુ થયું ત્યાર પછી દીકરાના ડોલર બગાડવા કરતા નક્કી કર્યું હવે તેમને સમય મળે અહી આવી અમને મળી જાય અમારે ત્યાં નથી જવું ,અને સમયની વ્યસ્તતા ને કારણે દીકરી અને દીકરો છેલ્લા ચાર વર્ષથી ભારત આવી શક્યા નહોતા અને સિત્તેર પાર કરી ચુકેલા અમે બંને આમતો એકબીજાને કઈ કહેતા નહિ પરંતુ અંદરથી એકલતા અનુભવતા હતા.

 

સીજે  મારા મનનું દુખ સમજી જતા અને મારી એકલતા ભાંગવા જાતજાતની વાતો કરતા ,  સમયે મોકલાવેલા નવા આઈ ફોનમાં આજકાલ ચાલુ થયેલું વોટ્સ અપ નું નવું ચલણ તેમણે અપનાવી લીધું હતું તેમાં આવતા મેસેજ મને વાચી સંભળાવતા.  ક્યારેક તો કહેવાતા નોનવેજ એટલે કે થોડા એડલ્ટ જોક પણ હસતા હસતા કહેતા અને હું નવોઢાની જેમ શરમાઈ જતી અને બોલી ઉઠતી ” તમે તો એવાને એવાજ રહ્યા “

 

તે પણ એક નવયુવાનની જેમ આંખ મીચકારી કહેતા મીના રાણી દિલ અભી તક જવાન હૈ …………..

 

પહેલા બધું તૈયાર માગતા સીજે હવે દરેક કામમાં મને મદદ કરવા તત્પર રહેતા, કામવાળી જમના આવી નાં હોય તો ” મીના લાવ હું તને હેલ્પ કરું ” અને મારા નાં કહેવા ઉપર કહેતા ” જો આમતો તું આ નવરા માણસને કામ આપીને તેની ઉપર અહેસાન કરે છે” કહી મારા હાથ માંથી કામ લઇ લેતા ,
પણ હમણાં હમણાં થી એ પણ થોડા ઉદાસ રહેતા હતા આથી હવે હું તેમની સાથે મારા સ્વભાવની વિરુદ્ધ જઈ બીજાઓની વાતો એટલેકે આજની ભાષામાં ગોસીપ કરી બહેલાવતી .. કદાચ આનેજ એક રથના બે પૈંડા કહેવાતા હશે જે એકબીજાને અનુકુળ થઈને રહે તોજ ઘડીક ખોડંગાતો રથ આગળ ચાલે.

 

આ બધું તો ઠીક છે પણ આજે તો સવારથી ઉચાટ હતો કારણ આજે સીજે સવારમાં તેમના જેવા રીટાયર્ડ થયેલા વયસ્કો સાથે મોર્નિગ વોક ઉપર નીકળી ગયા હતા અને ત્યાંથી આવી નાહી ધોઈ પરવારી મિત્રો સાથે બહાર જવાનું ગોઠવ્યું છે કહી તેમની સાગની લાકડી લઈને નીકળી પડ્યા , હું સમજી ગઈકે સીજે  ને હવે સાચું ઘડપણ આવી ગયું , તે હવે ભૂલવા લાગ્યા છે. એ મને ભૂલી જશે તો શું કરીશ ?  આ એક પ્રશ્ન મને છેક અંદર સુધી ધ્રુજાવી ગયો . તેમના વિનાનું જીવન કઈ જીવન કહેવાય ? હું ભગવાન સામે મારી માળા હાથમાં લઇ કોણ જાણે  કેટલીય વાર સુધી બેસી રહી.

સાજે ચાર વાગે કીચુડના અવાજ સાથે અમારો લોખંડનો જુનો ઝાંપો ખુલ્યો બહાર કંઈક અવાજ સંભળાયો , કોઈ પાચ સાત જણા  નાં ધીમા પગલા સંભળાતા હતા. માળા મૂકી હું ચશ્માં સરખા કરતી બહાર આવી અને બહારનું દ્રશ્ય જોયા લાગ્યું હમણા પડી જઈશ કે હમણા હૈયું હાથમાં આવી જશે.

 

સરસ મઝાના આછા ભૂરા સિલ્કના કુર્તામાં સજ્જ સીજે હાથમાં મારા ગમતા લીલીના ફૂલોનો બુકે લઈને ઉભા હતા અને તેમની પાછળ અડીને સમય અને જેનીશા સાથે અમારો દુલારો રોની હતો .સાથે સીમા વ્રજેશ કુમાર અને પીન્કી હતા,  બધાના હસતા ચહેરા જોઈ મારી બુઢ્ઢી આંખો માંથી આંસુની ધારા વહી નીકળી
સીજે હસતા હસતા મારી પાસે આવ્યા “મીના ગાંડી  છે કે શું આમ રડાય ? તને આ દિવસે ખુશ જોવાઅને  બાળકો ભારત આવી શકે  તેની માટે હું છેલ્લા મહિના થી ભરપુર પ્રયત્ન કરતો હતો। .ચાલો મીના રાણી હવે જરા હસો ”
“શું તમેય , સાવ એવાને એવાજ રહ્યા ” હું રડતા રડતા હસી પડી

રેખા વિનોદ પટેલ (વિનોદિની )

 

ડેલાવર (યુએસએ )

Advertisements

About Pragnaji

Personal Links http://pragnaji.wordpress.com/ https://shabdonusarjan.wordpress.com/ http://gujaratidaglo.wordpress.com/
This entry was posted in "બેઠક "​, તમે એવાને એવા જ રહ્યા ", સહિયારુંસર્જન and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s