સરગમનાં સૂરોમાં તણાઈ

મિત્રો આજે તમારો પરિચય આપણા નવા મિત્ર  કુન્તાબેન   સાથે કરાવીશ .


કુન્તાબેન શાહ આપનું બ્લોગ જગતમાં ભાવ ભર્યુ અને સ્નેહ નીતરતું સ્વાગત્.

આમતો મારે    કુન્તામાંસીનો  પરિચય આપવાની જરૂર નથી  કારણ અએમની કવિતા એજ એમનો પરિચય છે ..એમના શબ્દોમાં કહું તો …. . જયારે મારી સંગીત શીખવાની કોશિશ એ પરાકાશ્ટાએ પહોંચશે, સહજ જ રચનાઓ સરતી થશે અને નિયમ બધ્ધ થશે ત્યારે  એ મારા કૂળદેવને સમર્પ્ણ કરવાની મારી યોગ્યતા થશે..
રાગ અને શબ્દો વચ્ચે ઝુલતાં હૈયાની આ સંવેદના,સંગીત  પ્રેમથી પર થઇને પ્રભુનું શરણ ઝંખે છે એ આખો યે ભાવ સરસ  રીતે કવિતામાં આલેખવાની કોશિશ કરી છે .

આ એમની પ્રથમ કોશિશ છે.

..પરંતુ મિત્રો તમે જાણો છે તેમ સીનિઅર સિટિઝન ને પ્રેરણા આપવા તેમના જીવનના વિવિધ પાસાઓને સ્પર્શતા તેમના  અનુભવો ને   અભિવ્યક્તિ આપવા , તેમજ  તેમની માતૃભાષાની ચાહતને વ્યક્ત કરવા તથા ભાષાને તેના મહત્તમ ચાહકો સુધી પહોંચાડવાનો.  અમારો આ બ્લોગ દ્વારા  એક નમ્ર પ્રયત્ન છે..તો કુન્તાબેન ની કવિતા વાંચી અભિપ્રાય જરૂર આપજો ..

સરગમનાં સૂરોમાં તણાઈ,
ધડકનના લયમાં વણાઈ
,
અચાનક સર્જાયુ શબ્દોનુ નર્તન.

કરું એ શ્રી કૄષ્ણને પદપંકજે અર્પણ.
 જ્યારે,
 શબ્દો ઝરણાંની જેમ રમતા થશે,
ભલેને આડા અવળા થઇ વહે, પણ
એનાં સરગમ ભૈરવીમાં તલ્લીન થશે,
અને ધબકારા લયમાં વિલીન થશે
,
ત્યારે, 

મારું મૂક તાંડવ,
હર હર મહાદેવને ચરણે હશે.
 

…………….કુન્તાબેન શાહ…………….

રક્ષાબંધન -પદમાબેન કનુભાઈ શાહ

                                      આજે રક્ષાબંધનની કવિતા મોક્લુછું.

                                          રક્ષાબંધન

શ્રાવણ સુદ  પૂર્ણિમાનો દિવસ એજ રક્ષાબંધન પર્વ. દરિયાના પ્રચંડ મોજા ઉછળતા હોય, સુસવાટા ભર્યો ઠંડો પવન ફૂકાતો હોય, વિજળી ઝબકારા મારતી હોય,વાદળના ગડગડાટ થતા હોય અને બેન એના લાડકવાયા ભાઈની રાહ જોતી હોયમારો ભાઈ ક્યારે આવશે??  મારા ભાઈના હાથે સુંદર રાખડી બાંધુ, એને મીઠાઈ જમાડુ અને અંત:કરણ પૂર્વક આશીર્વાદ આપુ. પ્રભુને પ્રાર્થના કરૂ કે એને સર્વ સુખ, સંપત્તિ ને દીર્ઘાયુ આપો. ભાઈ અને બેન બંનેનો સંસાર સુખમાં રહે, આનંદમાં રહે.આમ રક્ષાબંધન પર્વ ખૂબ ઉમંગ અને સ્નેહથી ઉજવાય છે.

જીવનની ગમે તેવી મુશ્કેલીમાં ભાઈ બેન એક બીજાને સદાય સહાય કરવા તત્પર રહી ફરજ બજાવાનું ક્યારેય ચૂકતા નથી. લાગણી અને સ્નેહભર્યો આ તહેવાર ભારતમાં ખૂબજ ઉત્સાહથી ઉજવાય છે. રક્ષાબંધનનો પર્વ આવે તે પહેલા મહિના બેમહિના અગાઉ સુંદર ડીઝાઇનની રંગ બેરંગી જુદી જુદી રાખડીઓ બઝારમાં વેચાય છે.

બ્રાહ્મણો આ દિવસે યજ્ઞોપવિત એટલે કે જનોઈ બદલે છે. ગાયત્રી માતાનું પૂજન કરે છે ને સૂર્ય ઉપાસના કરે છે.
માછીમાર ઢીમર કોમના લોકો ધંધા માટે તેમની નાવને શણગારીને દરિયામા વહાણવટાથી પરદેશ જવા રવાના થાય છે . આ દિવસને તેઓ ઘણો શુકનવંતો ગણે છે.

મહાભારતનો યાદગાર અને અતિ અદ્દભૂત પ્રસંગ આપણે સૌ જાણીએ છીએ. શ્રી કૃષ્ણ દ્રૌપદીને પોતાની બેન માનતા હતા. જયારે દુષ્ટ  દુ:ષાશન ભરી સભામાં દ્રૌપદીને બળપૂર્વક ખેંચી લાવ્યો અને હારેલા પાંડવોની પત્ની ગણી તેનું પહેરેલુ ચીર — વસ્ત્ર ખેંચવા લાગ્યો ત્યારે નિ:સહાય દ્રૌપદી શ્રી કૃષ્ણને પોકારવા લાગી, હે કૃષ્ણ!! મારી લાજ બચાવો, હું એક અબળા નિ:સહાય છું ત્યારે શ્રી કૃષ્ણએ બેન દ્રૌપદીના અદ્દદૃશ્ય ને  અદ્દભૂત  રીતે ૯૯૯ ચીર પૂર્યા. દુ:ષાશન વસ્ત્રો ખેંચીને થાક્યો અને પસીને રેબઝેબ થઇ ગયો. આ પ્રસંગ ભાઈ અને બેનના નિ:સ્વાર્થ સ્નેહનું ભવ્ય ઉદાહરણ છે.   

 

 

રક્ષાબંધન

ભારતની આ ભવ્ય ભૂમિનો ભાવ ભર્યો તહેવાર
ભાઈબેન નિ:સ્વાર્થ સ્નેહથી ઉજવે આ પર્વ રસાળ
રંગબેરંગી હીરા મોતી રેશમની રક્ષા ભાઈને બાંધે હાથ
બંને પ્રાર્થે એકબીજાનો સુખી રહે સ્નેહભર્યો સંસાર
સુખદુ:ખના સમયે જીવનમાં એકમેકની રાખે સૌ સંભાળ
જીવન ચક્ર સદાયે ફરતુ છતાંય અખંડ પ્રેમ રહે સ્નેહાળ
કુદરતનો ક્રમ ચાલે જગમાં ચડતી પડતી સદા બદલાય
એકબીજાના હેત હૈયામાં સદાય જીવન  ભર ઘૂંટાય
લોહીની સગાઇ ભાઈ બેનના રગરગમાં રહેશે છવાઈ
અપૂર્વ સ્નેહ સ્પંદન હૈયે અવિરત મહિમા રહેશે સ્થાઈ

મહાભારતમાં બેનદ્રૌપદીએ શ્રીકૃષ્ણની લોહી નીતરતી આંગળીએ
પાલવ ફાડીને પાટો બાંધ્યો સ્નેહથી શ્રી કૃષ્ણની આંગળીએ
જ્યાં અષ્ટ પટરાણીઓ દોડી મહેલમાં લેવા ચિંદરડી પાટા માટે
જયારે ભરી સભામાં દુષ્ટ દુ:શાસને ચીર ખેંચ્યા ભાભી દ્રૌપદીના
આર્તનાદ સુણી શ્રી કૃષ્ણએ પૂર્યા ૯૯૯ ચીર રોતી બેન દૌપદીના
સ્નેહાંકિત સગાઇ બેન ભાઈની ચિરંજીવ રહેશે યુગ યુગ આ જગમાં

પદમાબેન કનુભાઈ શાહ

મારી વ્હાલી દીકરી

મિત્રો
પદ્માબેને  સુંદર  કવિતા મોકલી છે . દીકરીની કવિતામાં માત્ર મોરો કે પદ્મામાસીની ભાવના  નથી  આ કવિતામાં  દેરેક માં  નો અહેસાસ છે.. તો માણો અને તમારા વિચાર પણ દર્શાવો .

મારી  વ્હાલી  દીકરી

મારા જીવન બાગનું સુંદર ફૂલ ,  સુવાસિત સુગંધે શોભે અમૂલ
ડાહી સુશીલ આનંદી પ્રવિણ,  કોમળ કળી શી નિરખું નિશદિન
ઓ! વ્હાલી દીકરી મારી,  હું ચાહું કુશળતા તારી
સાંભળે સ્મરણોની હારમાળા, ભીંજે હૃદય ને શ્વાસ હુંફાળા
છે નાના નાના એના હાથ, સંપીને રહેતી સૌની સાથ
શ્યામ વરણ તેજીલી આંખ, ગૌરવવંતુ નમણું નાક
ધનુષ્ય જેવા ઘાટીલા હોઠ, વિવેક વાણી વખાણે લોક
એને ગમતા નાના બાળ, ભાઈની લેતી પ્રેમે સંભાળ
કાળી કીકીઓથી શોભે એ, ફૂડકપટ ના રાખે એ
ગરબા ઘુમવા ખૂબ ગમતા, તક મળતા હોંશે ઝીલતા

દાદ દાદીની લાડકડી, વડીલોની  શિખામણ સાંભળતી
ખામોશીમાં જોતી ગુણ, નવ બોલ્યામાં માને નવગુણ
સેવા સુશ્રુષા છે એની કળા, સઘળા જન પર એને દયા
સંતોષ મોટો છે એનો ધર્મ, જોયો એમાં જીવનનો મર્મ
કળાથી શોભે એનું ઘર, સાસરિયા કરતા એની કદર
સમાઈ શ્વસુર પરિવારમાં એ, દૂધમાં સાકર ભળેતેમ રહે
કરમાં કંકણ ને બિંદી ભાલે, ચુંદડી પહેરી એ  હોંશે ચાલે
ઉપકારો ના કદીયે ભૂલતી,સ્વજનોના કામ દિલથી કરતી

ચૈત્રી સુદ એકમ હું કરું યાદ, જન્મદિનના હાર્દિક આશીર્વાદ

                પદ્માબેન કનુભાઈ શાહ

દીકરી..

ઘણા દિવસો પછી હું તમને મળી  મિત્રો

 કાવ્યસર્જન માટે કયો વિષય મુકવો એ મને સુઝતું જ ન્હોતું… શરુ કયાંથી કરું … ભૂલું….(.ભૂમિકા.)..દીકરીને ને વળાવી ..જાણે ઘર સુનું થઇ ગયું .અને પછી મને થયું કે વાહ, આ તો મને કેવો સરસ વિષય મળી ગયો આજના કવિતાસર્જન માટેનો…!!

 દીકરી..

 એ બહાને મારી દીકરીને  યાદ કરીશ તો આ સુનું થઇ ગયેલું આગણું  ચેહ્કી ઉઠશે .. 

હું શરુઆત શું  કરું?? મેં મારા પતિને પૂછયું તો કહે  

દીકરી એટલે દીકરી એટલે… બસ દીકરી !!! 

… તો વાચો મારા હૃદયને ખૂબ જ   સ્પર્શતી  વાત …

મારા ઘરની લાડલી દીકરી ને મેં વળાવી ..
સોંપી દીધી  તને 
મેં   બીજાના હાથે 
 ને સૂનો  પડ્યો છે તારી માડીનો  માંડવડો .
હૃદય રડે  પણ આનંદ સાથે
પૈડું સીંચતા
પલળી રહી છે આંખો
પૈડાની સાથે .
જાન ગઈ
 પણ જાણે..
જાન લઈ ગઈ  સાથે
સોહાગી કંકુ સેંથામાં,
કંકણ શોભે હાથે
સાસુ ઉભી છે ..
તને આવકારવાને
સૌ કુટુંબીઓની  સાથે 
તું ભૂલું માંથી બની ભૂમિકા
ને પાત્ર તારું બદલાયું..
મંગળ ફેર સાથે ..
પણ બેટા મારા માટે..
ભૂલી, ભૂલું  ,ભુલકું..
બધું જ તું  એક સાથે

માં બાપના  ના આશીર્વાદ
હમેશાં તમારી સાથે

“વૃદ્ધાવસ્થા” વ્હાલેરા વડીલોને સમર્પિત

 

“વૃદ્ધાવસ્થા” વ્હાલેરા વડીલોને સમર્પિત

મિત્રો ,મારી દીકરીના લગ્ન લેવાણા છે .એટલે વ્યસ્ત રહું છું પરંતુ  પારૂ કૃષ્ણકાંત “પિયુની” ની એક સુંદર કવિતા તમને મોકલું છું ..જે માંણજો .


“વૃદ્ધાવસ્થા” વ્હાલેરા વડીલોને સમર્પિત



વહે જેમ મૃદુ સમીર હેમંતનો સરવર પરે

ઊછળીને ફુલાતા જે મોજા,

હળવા સ્પર્શ થકી તેના પ્રસરાઈ જતાં!

વૃદ્ધ વડીલોની ઠાવકી વાતે,

જુવાનીનાં જોશ સચવાઈ જતા!

જીવન સંધ્યા પછી પાનખર અમર્યાદ ,

 આરોગ્યને જોમ

લીલા પર્ણો જેમ દુર્લભ થતા!

મંદ ડગમગ અસ્થિર ડગલા,

જીર્ણ દેહ મંથર ગતિ!

ભલે ઝંખવાતી દ્રષ્ટી,

  પણ તેજસ્વી શીઘ્રબુદ્ધિ

  ને રહેતી શાણી વાણી!

મન માંહી ટમટમતી યાદો

 વીત્યા જમાનાની સોગાતો ! 

ભરી હ્રદયે અસીમ ચારુતા

 અમર્યાદ પ્રેમવર્ષા થકી નવી પેઢીઓ  ખીલવી જતા!

(આભાર)

પારૂ કૃષ્ણકાંત “પિયુની”

પ્રિય પપ્પાનો પડછાયો, જાણે કબીરવડનો છાંયો.-માર્કંડ દવે

મિત્રો Fathers Day  આવી રહ્યો છે . ત્યારે   દેરક પિતાને અભિનંદન અને પ્રણામ .મિત્રો Fathers Day  આવી રહ્યો છે . ત્યારે  આમ તો કહેવું ઘણું છે પણ કોઈ શબ્દો જ નથી મળતા કે શું કહું? તો આજે પિતા દિન પર સર્વે પિતાઓને અને   પિતાના ગુણોને આજ પુષ્પો ધરું છું

Huston  થી વિજયભાઈ શાહ એ એક સુંદર કવિતા મોકલી હતી જે વાંચી લખવા પ્રેરાઈ છું. જે નીચે રજુ કરું છું ..

આપણા ગુજરાતમાં કોઈપણ ગુજરાતી માનવ એવો નહીં હોય જેણે આ કહેવત ન સાંભળી
હોય,`વડ તેવા ટેટા, બાપ તેવા બેટા ` વળી વડલાનું નામ પડે ત્યારે
`કબીરવડ`નું  નામ પણ સાંભળ્યું ન હોય તેવો ગુજરાતી જણ ભાગ્યેજ મળી
આવશે..!!

“ભૂરો ભાસ્યો ઝાંખો, દૂરથી ધૂમસે પહાડ સરખો,
નદી વચ્ચે ઊભો, નિરભયપણે એકસરખો;
દીસ્યો હાર્યો જોદ્ધો, હરિ તણું હ્રદે ધ્યાન ધરતો,
સવારે એકાંતે, કબીરવડ એ શોક હરતો.”

(મહાકવિ શ્રીનર્મદજી)

કબીરવડ વિશે ઉપર દર્શાવેલ અદ્ભુત રચનાના રચયિતા, આપણા ગુજરાતના પ્રસિદ્ધ
મહાકવિ શ્રીનર્મદજી છે.ભરૂચ થી આશરે પંદર કિ.મી. દૂર,નર્મદા મૈયાના
પવિત્ર તટ પર આવેલા શુક્લતીર્થ (શાકુંતલ તીર્થ)ના સાંનિધ્યમાં,લગભગ
પોણાત્રણ એકરમાં ફેલાયેલ આશરે છસ્સો વર્ષ કરતાંય જુના વડનું મહાત્મ્ય
એટલા કારણસર અદકેરું મનાય છેકે, સંત કબીરજીએ આ સ્થળે તે સમયે વસવાટ કરીને
આ સ્થળને પવિત્રતા બક્ષી હતી,તેથીજ આ વડ પણ `કબીરવડ બેટ`ના નામથી ઓળખાય
છે. કબીરવડની અનેકાનેક શાખાઓને કારણે તેની ઘટામાંથી, સૂરજનાં કિરણોને પણ
પસાર થવું મુશ્કેલ હોવાથી, તેનો છાંયો શીતળતા સાથે સહુ આશ્રિતોને પરમ
શાંતિ અર્પે છે.

આજે `FATHER`S DAY`ના પર્વ પર, કબીરવડનો ઉલ્લેખ કરવાનું કારણ એજકે,
આજ્ઞાંકિત અને પ્રેમાળ સંતાનોના જીવનમાં, પ્રેમાળ પિતાનું સ્થાન પણ,
કબીરવડની માફક અદકેરું અને પવિત્ર છે.

પિતાનું આપણાં જીવનમાં કેટલું મહત્વ હોય છે? પિતાનું મહત્વ હોવા છતાં પણ તેના વિષે વધુ લખવામાં નથી આવતું કે નથી બોલવા માં આવતું.માતા ઘરનું માંગલ્ય હોય છે,તો પિતા ઘર નું અસ્તિત્વ હોય છે.પ્રેમાળ સંતાનોના જીવનમાં, પ્રેમાળ પિતાનું સ્થાન પણ,કબીરવડની માફક અદકેરું અને પવિત્ર છે.પિતાના સંરક્ષણમાં રહીને સંતાન નિરંતર કંઈને કંઈ શીખતા રહે છે. એક સાચો પિતા, કાયમ પોતાની લાગણીભરી, શીતળ, ઘટાદાર છાયાથી  સંતાનોના શિરે, સંસારના આધિ, વ્યાધિ,ઉપાધિના તપતા સૂરજના ત્રિવિધ તાપની સામે, ઈશ્વરે તેમને સોંપેલી ફરજ,પોતાના છેલ્લા શ્વાસ સુધી, નિષ્ઠાપૂર્વક બજાવે છે.નાના સંકટો માટે ચાલે પણ મોટી સમસ્યાઓ ના વાદ્ળો ઘેરાય ત્યારે પિતાજ યાદ આવે.આ વાત ગળે ઉતારવા જેવી છે કારણ  પિતા ઘરનું અસ્તિત્વ હોય છે.જે ઘરમાં પિતા હોય છે,તે ઘર તરફ કોઈપણ ઉંચી આંખ કરીને જોઈ શકતું નથી.એક સંતાન પોતાની માતા સાથે હ્રદયનું જેટલું સાંનિધ્ય અનુભવે છે તેટલી સમીપતા, સંતાનને  પિતા સાથે અનુભવતાં કયારેક  સંકોચ લાગતો  હોય છે? કારણ  પિતાના સ્નેહમાં  મૃદુલતા ઓછી આપણને  દેખાય છે પરંતુ વિશ્વાસની માત્રા વધારે હોય છે એ ભૂલવું ન જોઈએ . પિતામાં આવેગ ઓછો પણ વિવેકબુદ્ધિ, નિયંત્રણ, તર્ક અને વિચારશીલતા માર્ગદર્શન  હંમેશાં સંતાન ને  આપતા રહે  છે. અવલંબનનો ભાવ ઓછો, પણ સમતાની બુદ્ધિ વિશેષ હોય  છે., પિતા હંમેશા દૂરથી ભલે શાંત ઓછા બોલા દેખાતા હોય પરન્તું આમ જોવા જઈએ તો  પિતા સૌથી મોટો હિતેચ્છુ શિક્ષક છે,જોકે  જેનું શિક્ષણ આપણે કેવળ મુખથી જ નહીં, પરંતુ તેના ક્રિયાકલાપ, આચારવિચાર, વ્યવહાર, ચરિત્ર, નૈતિકતા આ બધા દ્વારા ગ્રહણ કરીએ છીએ.

પિતા એટલે ઘરનો  વડલો
દેતો   વિસામો  ને  શીળી છાંય
કુટુમ્બ કબીલો તારે આશરે
સંતાપો સહી છત્ર ધરે  એને પિતા કહેવાય,

દરેક પિતાને મારા વંદન 

વિજયભાઈ આભાર સાથે HAPPY FATHERS  DAY

‘ઓળખાળ-પડી?’ કાકા

મિત્રો,

ચાલો ગમતા નો કરીએ ગુલાલ.ઘણા દિવસ પછી એક સુંદર કવિતા લાવી છું .. આમ તો આપણે આ બ્લોગ સિનયર માટે ખાસ રાખ્યો છે પણ સાક્ષર ની આ કવિતા જ સિનીયર માટે છે એટલે લાવી છું .. અને એમાં પાછો આવે છે fathers  day  તો માણો આ કવિતા

અને

તમારી fathers  day ની કવિતા જરૂર થીમોકલ જો ..ભૂલતા નહિ .

ઓળખાણ-પડી?-કાકાની કવિતા

અમુક કાકાઓએ આપણને નાનપણમાં દર્શન આપ્યા હોય અને પછી અચાનક જ કોઈક પ્રસંગમાં અચાનક પ્રગટ થાય અને આપણે નાના હોય ત્યારની કાચી યાદ-શક્તિનો ફાયદો ઉઠાવી અને સવાલ પૂછે, “શું ભૈ? ઓળખાણ પડી?” અને આવા પ્રશ્નમાં કુતુહલ કરતાં વધારે ‘હું-તને-ઓળખું-છું-પણ-તું-મને-નહિ-ડીંગો’ની વૃત્તિ વધારે હોય છે. આવા કાકાઓ એકાદ દિવસ માટે આપણને તેડીને ગયા હોય અને એ વખતના પ્રસંગો યાદ કરાવીને પ્રયત્ન કરે કે હું એમને ઓળખી શકું છું કે નહિ અને આવા પ્રસંગો જો કાવ્યાત્મક રીતે યાદ કરાવવાનો પ્રયત્ન કરે તો તે કંઇક આ પ્રમાણે હોય અને obviously “મેં શર્ટ પલાળ્યું’તું” એ વાત પરથી એમનું નામ તો યાદ આવવાનું જ નથી, એટલે આવા કાકાનું નામ “ઓળખાણ પડી?” કાકા રાખેલ છે.

(‘મારી આંખમાં તું વહેલી સવાર સમું પડતી- રમેશ પારેખ’ પરથી પ્રેરિત)

તને તેડયો’તો જ્યારે,
તે શર્ટ પલાળ્યું’તું ત્યારે,
અને મારેલી લાત, મને યાદ છે.
મારેલી લાત, તને યાદ છે?

તને જમાડવા બેઠો ને
દાળ બધી તુ પી ગયો,
મેં ખાધેલો ભાત, મને યાદ છે,
મેં ખાધેલો ભાત, તને યાદ છે?

તેડયો’તો જ્યારે, તે ખીસું ફંફોળીને, ખાધા’તા કાગળ મારા કામના,
એ ઝૂંટવવા મેં પ્રયાસ કર્યો, પણ નખરા તો તારા આખા ગામના;
સાંજથી તાણેલા ભેંકડાને શાંત કરવા પાડી મધરાત, મને યાદ છે.
પાડી મધરાત, તને યાદ છે?

વાળ ખેંચ્યા મારા પછી ચૂંટલા ય ખણ્યા; તારા જુલ્મો હજાર જાતનાં;
બાળકની ભાષામાં ગમ્મત કહેવાય પણ માણસની ભાષામાં યાતના,
જોરથી ભરેલું બચકું અને બોચી પર પાડ્યા’તા બે દાંત, મને યાદ છે,
પાડ્યા’તા દાંત તને યાદ છે?

– ‘ઓળખાળ-પડી?’ કાકા

હું સાક્ષર..

ગુજરાતની ગરિમા

ગુજરાત રાજ્યના  સ્થાપના દિનની ઉજવણી  ૧લિ મેં ના રોજ રાજ્યભરમાં ઉજવવામાં આવે છે. એટલે આમ તો મેં મહિનો ગુજરાત રાજ્યનો ગણાય આપ સહુ  જાણો તેમ  આ સ્થાપના દિનની ઉજવણી નો   હેતુ ગુજરાતની અસ્મિતાને જાળવાનો છે …તો   મિત્રો   જન્મભૂમિના ગુણગાન ગાવા માટે તારીખ થોડી જોવાયતો પદ્મામાસીનું ગુજરાતની ગરિમા દર્શાવતું કાવ્ય માણીએ..જય જન્મભૂમી ગુજરાત….

જય જન્મભૂમી ગુજરાત


જય ગાવુ યશ ગાથા, જન્મભૂમી સુવર્ણ મય માં ગુજરાત

શત શત નમન કરૂં તુજને, કુમ કુમ વરણું મધુર પ્રભાત
જય જય મહિમાવંતી યશવંતી, જન્મભૂમી માં  ગુજરાત
ગુજરાતી મારી મીઠી ભાષા, જન્મભૂમીનું  ૠણ અપાર

લીલાછમ ખેતર હળીયારા, છલકે  અન્ન તણા ભંડાર
ફળફૂલથી શોભે  ધરતીમાં, તુજ કૃપા સદા અપરંપાર
ઉત્તમ ખેતી રૂ તેલીબીયા, ધરતીમા ખોબલે ભરી દેતી દાન
ગુજરતી કવિઓએ ગાયા, ગૌરવશાળી  ભૂમિના યશગાન

ધર્મ તણા કોઈ ભેદ નહિ, સૌ જન સંપે સમતાથી રહેનાર
મંદિર મસ્જીદ ચર્ચ ગુરુદ્વારા, સૌના તહેવાર આનંદે ઉજવાય
ધૂપદિપને ધામધૂમથી ગણેશ પૂજનઅર્ચન ભક્તિભાવે થાય
દિવાળી અને ક્રિસ્ટમસ સઘળે અતિ ઉલ્લાસથી  ઉજવાય

નદી સાબરમતી, તાપી, નર્મદા, અતૂટ જળરાશી સૌને સંપત્તિ દેનાર
કાંકરિયાની ભવ્યતા સુંદર લાગે સૌને, બાલવાટિકા  મનોહર સોહાય
ઈસરો સંસ્થા ઝળકે જગમાં,અવકાશના નવા નવા  શંસોધન શોધાય
ઝુલતા મિનારા,હઠીસિંગના જૈન દેરાસરની કારીગીરી પ્રાચીન ગણાય

સુરત નગરી કલાકારીગરી, હીરા મોતી સુવર્ણ ઘરેણા માટે પંકાય
પાવાગઢના શિખરે માં કાલિકા, મહાદેવી જગત જનની સાક્ષાત
નળસરોવર જોવા તલસે સૌ, જ્યાં જગના પંખીડા કિલ્લોલ કરતા
માનવ મેળો ભેળો થાતો, રંગ બેરંગી પક્ષીઓનો કલરવ સુણવા

પાટણની પ્રભુતા અનેરી, ભાતભાતના પચરંગી પટોળા વખણાય
સાબરમતી આશ્રમ અણમુલો, ગાંધીજી, કસ્તુરબાના ચરણ પૂજાય
વૈષ્ણવ કવિ નરસિંહ ને નર્મદની  કર્મભૂમિ ગુંજન કરતી ગુજરાત
ગિરનારના ઉંચા શિખરોમાં ગુરૂ દત્તાત્રય ને ઋષિ મુનીઓનો વાસ

દલપતરામ ને ગોવર્ધનરામ ગુર્જર સાહિત્ય જગતમાં અચળ છે આજ
દાંડી કૂચ અને ધરાસણાના, બલિદાન શહિદોના કદીયે ના વિસરાય
નિઃશસ્ત્ર વળી નિર્દોષ આઝાદીના લડવૈયાના શિષ હતા વઢાયા જ્યાં
સ્વાતંત્ર્ય સેનાનીના  અમૂલ્ય   બલિદાનો દેશ ભક્તિથી દેવાયા ત્યાં 

આઝાદીની મશાલ લઇ કાંધે વીર જવાનની હાકલ સૌએ ઝીલી

આંદોલનમાં માં બહેનો વિરાંગના થઇ અનન્ય  જુસ્સાથી  ઝઝૂમી

વલ્લભભાઈ સરદારની વીરતા, નીડરતાની   ગાથા કરતા  યાદ
ધન્ય ધન્ય મારી વીર જન્મભૂમિ, ધન્ય ધન્ય ભવ્ય માં  ગુજરાત

પદ્માબેન કનુભાઈ શાહ .

ગમતાનો ગુલાલ કરી,સાથે ગર્વ પણ લઈએ

મિત્રો,

લાડીલા શાયર આદિલ મન્સૂરી શેરોનો  વિશે રસમય વાંચન પુસ્તક સ્વરૂપે રજુ કરે છે બે એરિયાના લેખક અને પત્રકાર  ગીરીશભાઈ પરીખ..

અક્ષર દેહે આદિલ  અમર છે.

આદિલ માત્ર ગઝલ-સર્જન કરતા નહોતા — ગઝલ જીવતા હતા. ગઝલમય હતા આદિલ. આદિલ કોણ છે એનો જવાબ એમણે જ એક શેરમાં આપ્યો છે. આ રહ્યો એ શેરઃ
 જી, હા, આદિલ તો તખલ્લુસ માત્ર છે
                                                        નામ, ધંધો, ધર્મ ને જાતિ ગઝલ..
દિલે આખી જિંદગી ગઝલ-સાધના કરી હતી. એના ફળ રૂપે અનેક ગઝલોનું એમણે સર્જન કર્યું. એમને તો ગઝલોની હુંફ મળી જ, આપણને પણ એમનાથી હુંફ મળી શકે — જો આપણે ગઝલમય થઈએ તો.
 
 આદિલ જેવા મોટા ગજાના સર્જકને સર્જન દરમિયાન પગંબરીનો અનુભવ થાય.તેમાં શી નવાઇ.
શાયર આદિલ મન્સૂરીનો ૭૫મો જન્મદિવસ મે ૧૮, ૨૦૧૧ના રોજ આવી રહ્યો છે. એ નીમ્મ્તે બે અરીયાના જાણીતા લેખક  અને પત્રકાર  રજુ કરશે પુસ્તક “આદિલના શેરોનો આનંદ”  મુદ્રિત સ્વરૂપે પુસ્તક ભારતમાં પહેલા મુદ્રિત થશે. અને ત્યારબાદમે ૧૮, ૨૦૧૧ના થોડા દિવસો પહેલાં અમેરિકામાં આવી જાય એવી ગોઠવણ થઇ રહી જેના પ્રકાશક છે ગુજરાત ફાઉન્ડેશનના કૌશિક અમીન જે ન્યૂજર્સીમાં રહે છે અને જાણીતા પત્રકાર છે.

ખાસ જણાવાનું કે  આપણી સંસ્થા- બે એરિયા ગુજરાતી સમાજ  ઓફ નોર્ધન કાલીફોર્નીયા  છેલ્લા પાંચ વર્ષથી માતૃભૂમિ ગુજરાતનો જન્મદિવસ/સ્થાપનાદિન ની ઉજવણી કરે છે . .આ પ્રસંગે દર વર્ષે ની જેમ સમાજની ખાસ પાંચ વ્યક્તિનું સન્માન સમાજ માનભેર કરે છે ..જેમણે તેમનું યોગદાન  સમાજ માટે એક અથવા બીજી અનેક  રીતે આપ્યું હોય .આ વર્ષે  સમાજ તરફથી  ગીરીશભાઈ પરીખ ના  નામનું સુચન આવ્યું હતું, જેને સમાજે અને કમીટી એ ઉત્સાહભર સ્વીકાર્યું .અને . ચાલુ સાલે તારીખ ૭મિ મેં ના રોજ સનીવેલ  હિંદુ ટેમ્પલ  અને કોમ્યુનીટી સેન્ટર ખાતે સાંજે સ્વર સંધ્યામાં એવોર્ડ આપી સન્માન કર્યું હતું . માટે ખાસ શબ્દોનુંસર્જન વતી અને આપણા શબ્દોના સર્જન ના
ભાવકો તરફથી તરફથી.અભિનંદન.



ગિરીશ પરીખ મોડેસ્ટો, કેલિફોર્નિયામાં વસતા સાહિત્યકાર અને પત્રકાર છે. શિકાગોમાં ગુજરાતી સાહિત્યના પ્રથમ કાર્યક્રમના શ્રી ગણેશ ૧૯૯૬માં ગિરીશ પરીખે કરેલા

૧૯૬૭માં અમેરિકા આવ્યા.તેમની ગુજરાતી કૃતિઓ અમેરિકામાંથી પ્રગટ થતાં ”સંદેશ”, “ગુજરાત ટાઈમ્સ”, “ગુજરાત સમાચાર”, ”ગુજરાત દર્પણ”, “ગુર્જરી ડાઈજેસ્ટ”, “ગુંજન”, “અમેરિકન ગુજરાત”, વગેરે સમયિકોમાં પ્રગટ થઈ છે.mભારતમાં હતા ત્યારે એમની અનેક વાર્તાઓ, કાવ્યો, નાટિકાઓ, લેખો, નિબંધો, વગેરે “નવચેતન”, “ચાંદની”, “પ્રતીમા”, “ચેતના”, “વિશ્વ વિજ્ઞાન”, “ધરતી”, “બાલમિત્ર”, “બાળક”, “ગાંડીવ”, “કનૈયો”, ”રમકડું”, વગેરે સામયિકોમાં પ્રગટ થયાં હતાં.

એમના બીજા બાલગીતોના સંગ્રહ ટમટમતા તારલા માટે એમને સરકારી ઇનામ મળેલું.



ગમતાનો ગુલાલ કરી,સાથે ગર્વ પણ લઈએ..

મિત્રો

ખાસ જણાવાનું કે  આપણી સંસ્થા- બે એરિયા ગુજરાતી સમાજ  ઓફ નોર્ધન કાલીફોર્નીયા  છેલ્લા પાંચ વર્ષથી માતૃભૂમિ ગુજરાતનો જન્મદિવસ/સ્થાપનાદિન ની ઉજવણી કરે છે . .આ પ્રસંગે દર વર્ષે ની જેમ સમાજની ખાસ પાંચ વ્યક્તિનું સન્માન સમાજ માનભેર કરે છે ..જેમણે તેમનું યોગદાન  સમાજ માટે એક અથવા બીજી અનેક  રીતે આપ્યું હોય .આ વર્ષે  સમાજ તરફથી આપણા લાડીલા કવયિત્રી મેઘલતાબેન ના  નામનું સુચન આવ્યું હતું, જેને સમાજે અને કમીટી એ ઉત્સાહભર સ્વીકાર્યું .અને . ચાલુ સાલે તારીખ ૭મિ મેં ના રોજ સનીવેલ  હિંદુ ટેમ્પલ  અને કોમ્યુનીટી સેન્ટર ખાતે સાંજે સ્વર સંધ્યામાં એવોર્ડ આપી સન્માન કર્યું હતું . માટે ખાસ શબ્દોનુંસર્જન વતી અને આપણા શબ્દોના સર્જનના પ્રક્ષકો તરફથી

મેઘલતા બેનને અભિનંદન 


મેઘલતા મહેતા  નો સંક્ષિપ્ત પરિચય

મેઘલતાબેન એક બહુમુખી પ્રતિભા છે. કાવ્યો ઉપર તો એમની હથોટી સચોટ છે જ, પંણ અન્ય ક્ષેત્રે પંણ એમનું પ્રદાન ધ્યાન ખેંચે તેવું છે. એમ એ, 
એમ.એડ, ની ડિગ્રીઓ અને નાટક નો ડીપ્લોમાં પ્રપ્ત કર્યા ઉપરાંત સાહિત્ય ક્ષેત્રે, નાટ્ય ક્ષેત્રે અને ઈતર પ્રવૃત્તિ માં એમનું પ્રદાન દાદ માંગી લે છે. સાહિત્ય ક્ષેત્રે એમના બે કાવ્ય સંગ્રહો “જ્યોત” અને  “તીર્થ નું પંચામૃત” તથા નોર્વે ના પ્રખ્યાત નાટ્યકાર હેન્રીક ઇબ્સેન ના નાટક “હેડા ગાબ્લર” નું ભાષાંતર નોંધપાત્ર છે. ગીત, ઘઝલ, કવ્વાલી, ભજન, ગરબા (જેમાંનો “હા રે માં આરાસુર થી આવ્યા” ખુબ લોકપ્રિય થઇ ચુક્યો છે), રાસ, બાળ કાવ્યો, બાળ નાટક(ભવાઈ), રેઈડીઓ  નાટક, વિગેરે સર્જન રસપ્રદ છે. એમના લખાણનો ની ખાસિયત એમની સરળ ભાષા છે. “અખંડ આનંદ’ માં પંણ એમની વાર્તાઓ અવાર નવાર આવે છે. મેઘલતાબેન ની ઈતર પ્રવૃત્તિ માં: સ્ટેઇજ ઉપર એમણે શ્રી જયંતી પટેલ – રંગલો , સર્વ શ્રી માર્કંડ ભટ્ટ, જશવંત ઠાકેર, તથ્હા ચંદ્રવદન મેહતા (ચં.ચી.) સાથે અભિનય આપેલો છે, તેમજ રડીઓ ઉપર પણ તેમની સાથે કામ કરેલું છે…અમેરિકામાં  ૧૯૬૧-૬૨ ની સાલ માં એમના પતિ સાથે આવ્યા ત્યારે કોલુંમ્બિયા યૂનીવેર્સીત્તી  ના ટી.વી. અને એક્ટિંગ ના કોર્સે કાર્ય હતા. એન.બી.સી. પર સિતારવાદન સાથ્હે interview આપ્યો હતો. “Life” મેગેઝીન માટે શુદ્ધ ભારતીય ચેહરા તરીકે એમની પસંદગી થઇ હતી…તદુપરાંત ગરબા તથા નાટક ની હરીફાઈયો માં નિર્ણાયક તરીકે તેઓ સેવા આપી ચુકેલા છે. ૩૦ વર્ષ સુધી હાઇસ્કૂલ માં શિક્ષિકા તરીકે કામ કરીને નિવૃત્ત જીવન અમેરિકા માં વિતાવે છે.