તરુલતા મહેતા

તરુલતા મહેતા


મિત્રો તરુલતાબેન આપણી બેઠકમાં આવી શક્યા નહી પરંતુ તો સારું વિષે તેમનો સ્વાનુભવ ખુબ સરસ રીતે લખી મોકલ્યો,તરુલતા બેન બે એરીયાના એક અનુભવી લેખીકા છે.તેમના ઘણા પુસ્તકો બહાર પડ્યા છે,અને “વિયોગે”વાર્તા સંગ્રહ ને તો ઉમાશંકર જોશી પારિતોષક પણ મળ્યું છે,તેઓ માને છે કે કોઈપણ વ્યક્તિ માતૃભાષામાં પોતાની અભિવ્યક્તિ સુંદર રીતે કરી શકે છે.એમના લખાણમાં સાહજિકતા જોવા મળે છે.હુદયને જે અનુભવે છે અને  સ્પર્શે છે તે જ શબ્દોમાં તરી આવે છે. વધુ કહું એના કરતા આપ જ એને માણો મને ખાતરી છે કે તમારા હુદયને એ જરૂર સ્પર્શે…

મારું અસ્તિત્વ પાછુ આપો તો સારું..તરુલતા મહેતા

photo

તરુલતા મહેતા

મિત્રો તરુલતાબેન આપણી બેઠકમાં આવી શક્યા નહીં  પરંતુ “તો સારું”વિષે તેમનો સ્વાનુભવ ખુબ સરસ રીતે લખી મોકલ્યો,તરુલતા બેન બે એરીયાના એક અનુભવી લેખિકા  છે.તેમના ઘણા પુસ્તકો બહાર પડ્યા છે,અને “વિયોગે”વાર્તા સંગ્રહ ને તો ઉમાશંકર જોશી પારિતોષક પણ મળ્યું છે,તેઓ માને છે કે કોઈપણ વ્યક્તિ માતૃભાષામાં પોતાની અભિવ્યક્તિ સુંદર રીતે કરી શકે છે.એમના લખાણમાં સાહજિકતા જોવા મળે છે. હૃદય જે અનુભવે છે અને  સ્પર્શે છે તે જ શબ્દોમાં તરી આવે છે. વધુ કહું એના કરતા આપ જ એને માણો મને ખાતરી છે કે તમારા હૃદયને એ જરૂર સ્પર્શે…..

મારું અસ્તિત્વ પાછુ આપો તો સારું..

તો સારું। ..

મારી જીન્દગીમાં “ તો સારું”કયારે કયારે  અને કેવી રીતે આવ્યું ,​

 મેં મારા હુદયને  ઢંઢોળ્યું ,ભાવો તો  નદીના જળની જેમ વહેતા રહે એમાંથી અનેક તરંગો ઉઠે ને શમે પરંતુ એ બધાંમાંથી એકવારના ભાવ પૂર લઇ આવ્યું,જેણે મારા અસ્તિત્વને હચમચાવી નાખ્યું,તીવ્રતાપૂર્વક “તો સારું”વેદના બની આવ્યું.

મારા બા,જેના થકી હું પૃથ્વી પર આવી,જેની આંગળી ​ઝાલી જીવનમાં પગલા માંડ્યા​.​મને યાદ છે એ દિવસો જયારે હું ​પાંચ સાત વર્ષની હોઈશ ત્યારે થતું બા સાથે  આંગળી ઝાલીને સંતરામ મંદિરના મેળામાં જવાનું મળે તો સારું …,અને મેળામાં જવાનું મળતું ,પરીક્ષા ​આવી ​પરીક્ષા આપી પેપર   ખુબ સારા લખ્યા પરંતુ પરિણામ ન આવે ત્યાં સુથી એક જ વિચાર આવતો પાસ થઇ જવાય “તો સારું”… અને બાના આશીર્વાદથી નોકરી પણ મળી ગઈ,હું પરણી પણ ગઈ.

જીવન એમ સરળ જતું હોત તો શું જોઈતું હતું?​,ખરી કસોટીની વેળા આવી આજથી બારવર્ષ પહેલા .​.​એ વખતે મારા બા પથારીના બિછાને હતા અને એક દિવસ અચાનક ભાઈનો ફોન આવ્યો ,બાની તબિયત સારી નથી ,તું અહીં  આવી જા  તો સારું…પણ બાને શું થયું છે? તો કહે તું અહી આવી ને જો. .જેમ તેમ ટીકીટ મેળવી વિમાનમાં તો બેઠી પણ મન ચિંતા કરવા માંડ્યું ,વિમાનના અન્જીનનો અવાજ કોણ જાણે કેમ વધુ લાગવા માંડ્યો જાણે મને  વ્હેરતો ન હોય,મન વલોવાતું હતું ,બા ને શું થયું હશે?,ભાઈએ માંદગીની વાત કરી પણ શું થયું હશે ?

બધા સારાવાના થઇ  જાય “તો સારું”, સાનફ્રાન્સિસ્કોથી શિકાગો નો પ્રવાસ કોણ જાણે કેમ ખુબ લાંબો લાગ્યો,બાની વય બ્યાંસી વર્ષની,લાકડીના ટેકે અને વોકરથી બા ઘરમાં હાલતા ચાલતા હતા. અને હું શિકાગો જાઉં ત્યારે અચૂક ભાભી સાથે કારમાં બેસી જતા, એરપોર્ટ પર બા, ભાભીને ને ભાઈને જોઉં ત્યારે પિયર આવી છું તેવું લાગતું …તે દિવસે મારી બેગ લઇ ભાઈ એ જ કારમાં મૂકી દીધી,મેં અને ભાઈએ વાતો કરી પણ ખુબ ​ઠાલા ​શબ્દો અને મને બધું સારું હોય “તો સારું “એવા વિચાર આવવા લાગ્યા,​ઘરમાં પણ વાતાવરણ ગંભીર દેખાયું,બધાના મો પર ગુંગળામણ, બોજ અને વમળમાં ફસાયાની લાગણી હતી.ભાઈ ભાભી મને બાના ઓરડામાં લઇ ગયા,બા તો ખાસ્સા બે તકિયાના ટેકે બેઠક માં બેઠા હતા ,ભાઈ ભાભી બા પાસે લઇ ગયા અને બાને ક​હ્યું ​ જો કોણ આવ્યું છે ? હું હરખઘેલી થઇ બાને પડખે બેસી પડી, તો ​બા ​કહે અત્યારે નર્સ ને કેમ બોલાવી ​છે? ​વિચારોની અને લાગણીઓની એવી ભીસ મારા હૃદયમાં હતી કે મેં બાને હચમચાવી કહ્યું ​હું તમારી દીકરી  તરુ …અને બાની આંખોમાં અજાણ્યાપણું તરી આવ્યું ! તું કોણ છે ? બાનો યક્ષપ્રશ્ન મને વીંધવા લાગ્યો,હું જાણે નાપાસ થઇ ગઈ,અજાણ્યાપણા અને પારકાપણા ના પુરમાં તણાઈ ગઈ,ભાઈએ મને આશ્વાસન આપ્યું કે   બાને મીનીસ્ટ્રોક આવ્યો છે. અને ડીમેનસ્યા ​થયો છે.ત્યાં તો ભર બપોરે બા બોલ્યા કે હવે લાઈટ બંધ કરો હું સુઈ જાવ છું,બાને હ​વે ​સંબંધ, ​સ્થળ, સમયનું ભાન નહોતું ..અને બા હવે તેમની દુનિયામાં જ હતા.હું  સ્તબ્ધ  હતી,મારું હુદય દ્રવી ઉઠયું અને અંદરથી પોકારીને કહેતું હતું કે બા બા એકવાર તમારી તરુને ઓળખો તો સારું…હું ઓરડાની બહાર નીકળી ત્યારે થયું​,​કે મારું નામ ​અસ્તિત્વ  અને મારી ઓળખ જે બા હતા તેણે મને પાછી ગર્ભમાં સમાવી લીધી ?​ત્યારે મારું અસ્તિત્વ ગર્ભમાં તડફડતું હતું અને કહેતું હતું કે ​બા મને મારું અસ્તિત્વ પાછુ આપો તો સારું..

તરુલતા મહેતા

*****************************************************************************

પ્રેમ એટલે પ્રેમ એટલે પ્રેમ-તરુલતા મહેતા-2

Posted on March 5, 2014by 

પ્રેમ એટલે પ્રેમ એટલે  પ્રેમ
જીંદગીમાં ક્યારેક એવું બને છે કે શબ્દો નો અંત આવી જાયછે, અમુક ઘટના બન્યા પછી  માત્ર  મૌંન, એક પ્રકારનો આઘાત લાગે છે.પણ અંતરમાં  એવો  આનદ થાય છે કે જાણે મૂન્ગાએ     ગોળ ખાધો,
રેખા મારી કોલેજની સખી હતી,  આનંદીસ્વભાવની સ્વતંત્ર અને બિન્દાસ,કોલેજમાં તેના ઘણા મિત્રો હતા,સુરેશ સાથે પણ ફરતી હતી.સુરેશની સગાઈ જયા સાથે થઈ હતી. સુરેશ અને જયાના કુટુંબોનો  સારો મનમેળ હતો. તેમના લગ્નની કંકોત્રીઓ તેયાર થઈ ગઈ હતી. એક દિવસ રેખા અને સુરેશે આપમેળે કોર્ટમાં લગ્ન નોઘાવી દીધા તેમના  લગ્ન  કોઈને પસંદ નહોતા,કોલેજમાં અમને સોને નવાઇ લાગી હતી. ત્યારપછી જયા ચૂપચાપ અમદાવાદથી દૂર એની  ફોઇને ત્યાં પોંડીચેરી જતી રહી. રેખા અને સુરેશ અમેર્રિકામાં સ્થાયી થયાં.
દશેક વર્ષ પછી હું અને મારા પતિ વિનય ભારતથી બાલ્ટીમોરમાં આવ્યાં ત્યારે રેખા અને સુરેશ સાથે અમારી મેત્રી  જામી. પાર્ટીમાં ખૂબ આનદ કરતા,કોલેજની જૂની વાતો યાદ કરી મજાક-મશ્કરી કરતા. બંને જણા એવા ખુશખુશાલ અને પ્રેમમાં મસ્ત કે અમને બે ઘડી ઈર્ષા થતી.
સમયની  પાંખે ઉડી  અમારા બાળકો કોલેજમાં ભણવા ગયાં,રેખાનો દીકરો ભારતની માંનીપાલની મેડીકલ કોલેજમાં ગયો. રેખા અને સુરેશ કંપનીના કામે પાંચ વર્ષ માટે અમદાવાદ ગયાં.
ભારતથી  આવ્યા પછી રેખા ખૂબ બદલાયેલી હતી.જાણે એણે કઈક મહામૂલું ગુમાવી દીધું હતું ,સુરેશ પણ પહેલા જેવો નહોતો,એમ લાગતું  હતું કે એ લાચાર હતો. એક દિવસ અમે એમને જમવા બોલાવ્યાં
.જમવાનું પતાવી અમે  બેઠકરૂમમાં ગયાં,વિનયે મજાક કરતા કહ્યું”,તમે બંને દાદા-દાદી  જેવાં બની ગયાં”,મેં રેખાને હસીને કહ્યું” તારે હજી દીકરાને પરણાવવાનો છે”. રેખા બોલી   “એનું  નસીબ   હશે તેમ થશે”મને વિસ્મય થયું . પ્રેમલગ્નથી  સુખી રેખા શું નસીબમાં માનતી થઈ ગઈ?રેખા સુરેશ પાસેથી ઉઠી મારી પાસે આવીને બેઠી,પણ મને થયુ  કે એ બીજી જ દુનિયામાં  ખોવાઈ ગઈ છે મેં એનો હાથ મારા હાથમાં રાખી વાત ચાલુ રાખી ‘રેખા ભારત રહેવાનું કેવું લાગ્યું?તમારા બનેની તબિયત કેવી રહી હતી?
રેખાના મનની સ્થીતિ  તોફાનમાં ફસાયેલી નાવ  જેવી હતી.એ કંપતા   અને ડૂબતા ઘીરા અવાજે  બોલી મારી સમજણ બહારનું   બની ગયું ,હું મૂરખ અને સ્વાર્થી હતી ,સાચું કહું તો સુરેશ ઉપર મારો કોઈ અઘિકાર નથી
સુરેશનો અવાજ ભાવભીનો થઈ ગયો ‘રેખા તેં મારે માટે કેટલો ભોગ આપ્યોછે’
રેખાનું મન ડંખતું હતું એના કહેવામાં .ઉંડી વેદના ઊભરાઇ આવી તે મનોમન કોસતી હોઈ તેમ બોલી ‘હું તો ધૂળ છું’.
અમે વિસ્મય અને દુ;ખથી તેઓની વાત સાંભળતા હતાં મેં કહ્યું ‘પ્લીજ,અમને  દિલખોલીને વાત કરો.,
રેખા એની અંદરના ધરતીકંપથી મારા ખભે તૂટી પડી,મેં એની   પીઠે  હાથ ફેરવ્યા કર્યો,
કોઈ  આઘાતની  કળ વળી  હોઈ તેમબોલી,’ અમે ભારત  ગયા  પછી  સુરેશની  અમદાવાદની  ઓફિસનું કામ વઘી ગયું , ઓફિસના કામે  બહારગામ જવાનું  થતું ,એને ડાયાબીટીશ  ઘણા  વખતથી હતો ,કામનો  બોજો ત્યાંની બદલાયેલી દવા અને ખોરાકમાં ફેરફારથી સુગરનું પ્રમાણ લોહીમાં વઘી ગયું, એ  ઓફીસનાં કામે મુબઈ ગયેલો ત્યારે બેભાન થઈ ગયેલો.એને મુંબઈની હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યો,ચારેક દિવસ પછી નડિયાદની કીડની હોસ્પીટલમાં લાવ્યા. અનેક ટેસ્ટ થયા,અંતે નિદાન થયું કે ડાયાબીટીસ અને કિડનીના ઇન્ફેકશન ને કારણે બન્ને કીડની કામ કરતી નથી.’
સુરેશ રેખાને કહેં ‘મેં તને સમજાવેલું  કે અમેરિકા પાછા પહોચી  જઈએ, તું  માની નહિ.’
રેખા મક્કમપણે બોલી,’આપણાં દીકરા સમીરે ભારપૂર્વક કહ્યું હતું કે અમેરિકામાં  કીડની નહિ મળે.’.
મેં પૂછ્યું, સુરેશને  કેટલો વખત કીડની માટે રાહ જોવી પડી?’
રેખાના અવાજમાં હતાશા ઉભરાઈ, તે બોલી ‘ચાર મહિના સુરેશને ડાયાલીસીસ  પર રાખ્યો ,કીડની મળે પણ મેચ થાય નહી.
હું અને મારા પતિ  અધ્ધ્રસ્વાસે  રેખાની વાત સાંભળી  રહ્યા.
એક દિવસ રાત્રે હોસ્પીટલમાં સુરેશના બેડ પાસેની ખુરશીમાં ડોક્ટરની રાહ જોતી હતી.મારા માથાની નસોમાં વિચારોના વીંછી કરડતા હતા.સુરેશનો માંદલો,ફિક્કો ચહેરો જોઈ થયું ‘હું જીવનમાં હારી ગઈ,મારો પ્રેમ સુરેશને નહી બચાવી શકે,બધી સફળતા,કમાણી પાણીમાં ગયું,
ડોકટર કયારે રૂમમાં આવ્યા તેની મને જાણ થઇ નહી,તેમણે મારે ખભે હળવેથી હાથ  મૂકી કહ્યું ‘રેખાબેન,ખુશખબર છે કીડની મળી ગઈ છે,ચાર દિવસ પછી ટ્રાન્સપ્લાટ થઇ જશે.કીડની દાતા માટે દશ લાખ રૂપિઆની સગવડ રાખશો
.સુરેશને  સારું થયું પછી  દાતાનો ચેક અને આભારનું  કાર્ડ લઇ અમે ડોકટરની ઓફિસમાં ગયાં ડોકટરે અમને આવકારી કહ્યું,
તમે નસીબદાર છો દાતાએ મૂલ્ય લેવાની ના પાડી છે ,આવું  તો  સગપણ વગર બને તેવું અમે  જોયું નથી ,તમારી ભાવના હોઈ તો કીડની હોસ્પિટલને  દાન કરી શકો છો.આભારનું કાર્ડ અમે રવાના કરી  દેશું.
મેં કહ્યું ‘અમારે તેમને મળવું  છે ,નામ અને એમની વિગત આપો.’
‘તમે કાર્ડ મૂકી જાવ ,અમે મોકલી આપીશું,દાતાએ બઘું ખાનગી રાખવા જણાવ્યું છે ,દાતાની ઈચ્છા અમારે રાખવી  પડે.
ડોકટરને  ચેક અને કાર્ડ આપી ઓફિસની બહર આવ્યા ત્યારે લઘુતા મહેસૂસ કરી,એમ થયું કે દાતાની ઉદારતા અને ભાવના આગળ અમે ધુળ જેવાં હતાં,એવું કોણ હશે?
હોસ્પીટલના દરવાજે ગયાં,પછી યાદ આવ્યું કે સુરેશનો મેડીકલનો રીપોર્ટ ડોકટરના ટેબલ પર ભૂલી ગયાં
અમે ઓફિસમાં ગયાં, ડોકટર અંદર જતા રહ્યા હતા,પણ એમનો અવાજ અમે  સાંભળ્યો,આ ચેક દાતાની યાદીમાં રાખજો,અને કાર્ડ જયાબેનના સરનામે મોકલી દેશો
રેખા અને સુરેશની વાત પૂરી થઇ.
અમે શબ્દો;સમય;સ્થળની બહારના પ્રેમ એટલે પ્રેમ……..ભાવમાં ડૂબી ગયા.
તરુલતા મહેતા

**************************************

  મિત્રો,

આપણી બેઠકમાં પધારેલ  કવિ કે મહેમાનનો પ્રજ્ઞાબેન અથવા બીજું કોઈ પરિચય આપે છે.આ પૂર્વપરિચય કે ભૂમિકા તે જ પ્રસ્તાવના,હવે આ ભૂમિકા માપસરની હોવી જોઈએ કારણ કે શ્રોતાઓ  કવિને સાંભળવા ઉત્સુક હોય છે.

તમે જે કૃતિ વાચી હોય તેની જ પ્રસ્તાવના લખી શકાય,નહી તો આંધળાએ જોયેલા હાથી જેવું થાય.હાથીના એક અંગનું વર્ણન કરે.તમે નવલકથા,આત્મકથા ,જીવનચરિત્ર સફર કથા ,વાર્તા સંગ્રહ કાવ્ય સંગ્રહ કોઈ પણ પુસ્તકરૂપે છપાયેલી સાહિત્ય કૃતિની પ્રસ્તાવના લખી શકો.

જે   પુસ્તક પસંદ  કરો તેના  લેખકનો ટુકમાં પરિચય આપવો જોઈએ।એટલું યાદ રાખજો કે અંગત ગમા-અણગમાને કે પોતાના વિચારો અથવા ઊર્મિઓ થી તટસ્થ રહેવાનું છે.લેખકને શું કહેવું છે,એ કેવા પાત્રોની રજૂઆત કરે છે,વિકાસ ,ચઢતી પડતી દર્શાવે છે,તેનો અંગુલિનિર્દેશ કરવાનો છે

કોઈ નવલકથાની વાર્તાનો સાર કહી દેવો એ યોગ્ય નથી.વાર્તામાં જે રહસ્ય હોય અંતની ચરમસીમા હોય તેને અકબંધ રાખવાથી વાચક નવલકથા જિજ્ઞાસાથી અંત સુઘી માણશે,કૃતિની કથાવસ્તુનો આછો પરિચય આપી,તેની વિશેષતા જણાવી શકાય।લેખકે એની માવજત કેવી રીતે કરી છે.તે બતાવવાનું ,દરરોજ અનેક જાતના સારા ખોટા કરુણ,હસવાના આઘાત આપે તેવા સમાચાર જોઈએ છીએ,તે કાઈ વાર્તા,નવલકથા કવિતા કે નાટક નથી.

મારી સમજ પ્રમાણે માણસના શરીરમાં જે ચેતનતત્વ છે,પ્રાણ કે આત્મા છે,તેવું કૃતિમાં રસનું મહત્વ છે.ગમે તેવી કઠિન કે સરળ વાંચનયાત્રા વાચક રસના હલેસાથી કરે છે.નવ રસોમાંથી કોઇપણ રસ હોઈ શકે.કરુણ,હાસ્ય વીર ભયાનક શાન્ત નિર્વેદ ભક્તિ,વાચતા એટલો રસ પડે આનદ આવે કે બઘુ ભૂલી જવાય।તમે પ્રસ્તાવનામાં આ રસ સ્થાનો બતાવો તો સારું,

કૃતિમાં વાતાવરણની જમાવટ હોય અને પાત્રોને અનુરૂપ ભાષા હોય તેનું સોંદર્ય બતાવવું જોઈએ ,ગામડાના પાત્રો દલિત પાત્રો શહેરી પરપ્રાંતીય કે પરદેશી ગમે તે હોય તેને અનુરૂપ

વાતાવરણ અને ભાષા છે કે નહી તે મૂલવવાનું ,લેખકની સિઘ્ધી અને નબળાઈ બતાવી શકાય।

પ્રસ્તાવના લખવાનું પ્રયોજન લેખકની ખૂબીઓ બતાવી વાચકને વાચવા માટે પ્રોત્સાહન આપવાનું છે, સાહિત્યની આવી અનેક કૃતિઓ વાચકની રાહ જુએ છે.

મિત્રો,સરસ લખો.તમારી પ્રસ્તાવના એવી જીવંત હશે કે સૌ વાચવા પ્રેરાશે,તમે જે પુસ્તકનો પરિચય આપશો એ તમારી પણ ઓળખાણ હશે.

જય ગુર્જરી ગિરા

તરુલતા મહેતા 13મી અપ્રિલ 2014.

***************************************************************************

અખેપાતર

લેખિકા બિન્દુ ભટ્ટની ‘અખેપાતર ‘ નવલકથા 1999માં આર ,આર શેઠની કંપની એ પગટ કરેલી ,બીજા વર્ષે સાહિત્ય એકાદમીએ ગુ.સાહિત્યની ઉતમ નવલકથા નું પારિતોષક આપેલુ,બિંદુ ભટ્ટ આપણા સમયની વાત લઈને ,વર્તમાન ના સંવેદનો રજૂ કરે છે.જે બની ગયું તેના પડધા તો ખરા જ,પણ જે સમાજમાં થશે ,તેના આઘાત માટે વાચકને ચેતવે છે.

પહેલી નવલકથા ‘મીરાં યાજ્ઞિકની ડાયરી ‘ મને ગમેલી ,લેખિકા નારી મનના ઉડાણમાં રહેલી લાગણીઓ ,મન્થન બંડખોરી હિમ્મતનો પ્રમાણિક અને સજીવ ચિતાર આપે છે.લેખિકાની આ બીજી નવલકથામાં આઝાદી પછી ભારત અને પાકિસ્તાનના ભાગલા થયા,તેમાં કુટુંબો વિખુટા પડ્યા,સ્વજનો ગુમાવ્યા,પાયમાલ થયા.તેની કથા છે.અખેપાતર

નવલકથા માં મુખ્ય પાત્ર નારી જ છે.સામાજિક વાસ્તવની ભૂમિ પર કંચન બાના પાત્રને કેન્દ્રમાં રાખી સમાજના અનેક પાસાને તેમણે વણી લીધાં છે.

મજાની વાત એ છે કે આ નવલ કથાને કોઈએ પ્રસ્તાવના લખી નથી ,જે હીરો છે તે ઢાંક્યો રહેતો નથી ,સાહિત્ય જગતમાં સૌ લેખકને ઓળખતા થાય પછી  પૂર્વ પરિચયની શી  જરૂર? મારી પહેલી બે નવલકથાને પૂર્વ પરિચય છે.ત્રીજી નવલકથાને નથી.જે વાચક નવલકથાનો રસ માંણવા આતુર છે,તેને પ્રસ્તાવના વાચવાની ધીરજ નથી.એક જમાનામાં ચોરી છુપી ભણવાનું બાજુ મૂકી નવલકથા વાંચતી ત્યારે હું ય સીધી વાચવા લાગતી ,ભૂખ્યો કાચું પાકું ચાવ્યા વિના ગળે ઉતારે એવી દશા.હવે આપણે સૌ સમજીએ છીએ કે સાહિત્યની કોઈ પણ સારી રચનામાં કેટલા ઊંડાં  અર્થ હોય છે.વાચ્યા પછી આપણા હ્રદયમાં વસી જાય છે.ગુ..સાહિત્યની બીજી અનેક કૃતિઓની જેમ ‘અખેપાતર ‘ મારા દિલમાં વસી છે.એના પૂર્વ પરિચય થી તમને પણ તેનો આસ્વાદ લેવાનું મન થશે.પરસ્પર આપણે આવી મહામુલી લ્હાણી કરતા રહીએ એટલે આપણી ગુજરાતી ભાષા સદા જીવંત રહેશે,

‘અખેપાતર ‘નામ જરા સમજીએ,અક્ષયપાત્ર  જે અખૂટ છે,મહાભારતમાં શ્રી કૃષ્ણ ભગવાને દ્રોપદીને વનવાસ ગમન વખતે આપ્યું હતું,આ કથામાં માગવા માટેનું છાલીયુ કે વાડકી ,જેને કારણે કચન બાનો સંસાર ચાલે છે.આ અખેપાતર દુ:ખોનું પણ છે.જીવનમાં વ્યથા કદી ખૂટતી નથી.આ કથાના પાત્રોની વેદના અખૂટ છે.તેથી શું,વાચક એક પછી એક પાના હવે શું થશે તે જાણવા અઘીરો બને છે.નવ રસોમાં કરુણ ઉતમ અને મધુર,મારા તરફથી ખાત્રી છે કે વાંચીને તમે આનંદિત થશો.

તમે કહેશો હવે અમે અધીરા થયા છીએ ,જલ્દીથી નવલકથાની વાર્તા કહો ,વાર્તા એટલે કથાવસ્તુ ,નવલકથાનું હાડકાનું બંધારણ ,હાડકા વિના આપણું શરીર સીધું રહેતું નથી તેમ નવલકથા પણ ગતિ કરે નહિ ,કેટલીક વાર કથામાં ગતિ બહારના સ્તરે ન દેખાય પણ પાત્રની મનની ગતિ ઘણા બધા સ્થળોએ અને સમયમાં તમને લઈ જાય,આ નવલકથામાં એવું જ છે ,કથામાં  વાર્તા ;પ્રસંગો બને છે,પાત્રો દ્વ્રારા ,મને ક.માં.મુનશીના મુજાલ,મીનલદેવી ,કાક. મંજરી અનેક પ્રભાવશાળી પાત્રો ,ગોવર્ધન ત્રિપાઠીના સરસ્વતી ચંદ્ર ,ગુણ સુંદરી કુમુદ પન્નાલાલ પટેલના કાનો  જીવી ,રાજુ કાળુ એવા તો અનેક કોને યાદ કરું ને કોને ભૂલું। જીવનની  અનેક ઘટનાઓ મારામાં વસેલા પાત્રોં દ્વારા જીવાય છે.અખેપતારનું કંચન બાનું પાત્ર અને બીજા પાત્રો સમાજમાં જાવતા જાગતા હોય તેવી પ્રતીતિ થાય છે. કંચન બા દશ વર્ષ પછી પોતાના ગામ જસા પુરમાં આવેછે,સુરેદ્ર નગરથી જસાપુર જવાય,તેઓ ત્રણ દિવસ ગામના મંદીરમાં રહે છે.ગામના લોકો એમને મળવા આવે છે.ચોમાસાના અઘિક માસના દિવસ છે, આ ખો દિવસ તેઓ ભક્તિ કરે છે.ગામના લોકોની જેમ વાચકને પણ જિજ્ઞાસા છે કે એવું તે કયું કારણ હશે કે દિકરાની ઘેર શાંતિથી રહેતા હતા તે એકાએક ગામ પાછાં આવ્યાં ?લગભગ એંસી ની ઉમર પાતળું શરીર અને  સ્ફૂર્તિ વાળા ,સફેદ સાડલો પહેરે અને ટટ્ટાર ચાલે,કરાચીમાં ભર્યું ભાદરું ઘર મૂકીને ભાગીને સ્ટીમર મારફતે જસાપુર બે છોકરાં સાથે આવેલા,કરાંચીના તોફાનમાં  એક દીકરાને ગુમાવ્યો,સસરા સ્ટીમરમાં થી દરિયાના પાણીમાં ડૂબી ગયા.પતિ આફ્રિકા ગયા પણ વષો સુધી કોઈ સમાચર નહી.ગામમાં આવ્યા પછી એક પગે ખોડ વાળો દીકરો આવેલો,બ્રામ ણનું કુટુંબ તેથી મંદીરમાં પૂજા અને દક્ષિણા થી ગરીબીમાં ગાડું  ભગવાનની શ્રદ્ધાથી ચલાવ્યું,સ્વાભિમાન અને ગોરવ ટકાવી રાખ્યું,

કચન બાના બે દીકરા અને એક દીકરી ભણીને જીવનમાં ગોઠવાયા,પણ તેમને હજી જીવનમાં વેદના -આઘાત સહન કરવાના બાકી હતાં તેથી ગામના મદિરના સતીમાં પાસે ખોળો પાથરી શક્તિ માંગે છે.ગામના લોકો કેવા કાવાદાવા કરે છે,કંચન બાના જીવનમાં આવેલી આપત્તિ માંથી કોણે મદદ કરી?કોણ તેમનું ભલું કરે ,કોણ બુરું? તમારે નવલ કથા વાંચી જાણવું પડશે।

મને ગમે છે લેખિકાની નિરૂપણ રીતિ ,એમણે ત્રણ રાત અને દિવસના ગાળામાં કચન બાના અને બીજા અનેક નાના મોટા પાત્રોના જીવનનો જીવંત ચિતાર આપ્યો છે.એક વાર્તામાં બીજા પ્રસંગોની એવી સરસ ગુથણી છે ,276 પાનાની કથા યાત્રા ના રસમાં ડૂબી જવાય। પાત્રોને અનુરૂપ ભાષા ,લહેકા ગુજરાતી તળપદી બોલી આપણને જ્સાપુર ના રસ્તા પર લટાર મારતા કરી દે.કથાની શરુઆત ના સંવાદ જુઓ ‘કંચન બા આવ્યા ‘, ‘હે નો હોય બાપુ!’ એલા ,એમના બાપુનું ગામ છે,તારી જેમ થોડું છે? ‘પણ ખોરડાં વેચીને ગયાને દસ વરસ થઈ ગયા

અત્યાર સુઘીમાં એકેય વાર ડોકા ણા નથી,’ આવા  તો રસના કૂડા અનેક માણવા મળશે।

લેખિકાએ પોતાના નિવેદનમાં કહ્યું છે કે એમના બા ના જીવનમાંથી અને કરાચીના સ્મરણો માંથી પ્રેરણા મળી છે.એમણે  મૂકેલી એમનાં પતિ કવિ હર્ષદ ત્રિવેદીની બે પંક્તિઓ અર્થસભર છે.’કથા માળા કે જીદગીની છે સરખી  કે એમાં મેર પછીય મણકો આવે છે!

મિત્રો ,લેખિકાએ કર ફયુ  નામની બીજી નવલકથા ,એક વાર્તા સંગ્રહ ,અનુવાદો અને બીજા પુસ્તકો લખેલાં છે.આ પૂર્વ પરિચયથી અખેપાતર વિષે તમને કઈક જાણવા મળ્યું હશે ,આપણી ગુજરાતી ભાષાને આવા પ્રયત્નોથી જીવત રાખીશું તેવી આશા સાથે વિરમું છુ ,

તા.ક.શબ્દોના સર્જનમાં મિત્રો ,બધા જ લેખકોની રચના હું માણું છુ ,સોને મારા અભિનદન। કોઈને એકને નહિ આપણા સહિયારા સર્જનને।

પ્રજ્ઞાબેન ,તમારા સતત ઉત્સાહ અને પરિશ્રમને સલામ।

તરુલતા મહેતા  5મી એપ્રીલ 2014.

****************************************************************************

ઉડવા દો’
અચાનક નિયતિનો ઘા લલીબા ના   જીવનમાં એવો પડ્યો  કે ઘડીના છઠા ભાગમાં જીવન ઘૂળ થઈ ગયું,હરિના બાપુ પાંચ વર્ષ પહેલા ગુજરી ગયેલા,વૃદ્ગા અવસ્થા અને માંદગી,તેથી પ્રભુની મરજી સમજી એમણે મન વાળેલું,આ વખતે તેઓ ભાગી પડ્યાં,ઘરમાં  બેઠાં હતાં પણ એમને લાગ્યુ કે કોઈએ તેમને ઉડી ખીણમાં ધકેલી દીધાં છે.
લલીબાને ને પાચ સંતાનો.ત્રણ દીકરા અને એક દીકરી શહેરની કોલેજોમાં સારું ભણ્યા, .પોતાની મરજી પ્રમાણે લગ્ન કર્યા,પહેલા બે દીકરાઓ અમેરિકા ગયા,પછીના વર્ષોમાં વચલો અને નાની દીકરી પણ અમેરિકામાં સ્થાયી થયા,હરિ અને તેનું કુટુંબ લલીબા સાથે ગામમાં રહ્યું ,હરિ બાપુનો નાનો ઘંઘો હતો તે કરતો હતો.લલીબા ને હમેશ હરિની ફિકર રહેતી.નાનપણથી એકવડિયા બાઘાનો અને નબળો ,હરિની કોલેજમાં ભણવાની હોશ પૂરી થઈ નહોતી.ચશ્માના નંબર વઘી ગયા,એને બાપૂના ઘંઘામાં લગાડી દીઘો,હરિના લગ્નમાં લલીબાનો મોટો દીકરો ગામ આવેલો.લલીબાને આગ્રહ કરી ને અમેરિકા લઈ ગયો.
અમેરિકામાં ચારે સંતાનોને ત્યાં તેઓ જતા,’બા ‘ ખાસ મહેમાન હોય તેમ બઘા તેમને રાજી રાખવા પ્રયત્ન કરતા.બાને હરતા ફરતા,મોમાં કોળીયો મૂકતા ઘડી ઘડી હરિ સાંભરી આવતો મોટા દીકરાને થતું બાને ‘અમારી કોઈની માયા નથી.’ તે અરસામાં હરિને ત્યાં દીકરી આવી. બાનું હેયું.હાથમાં રહ્યું નહી.એમણે દેશ જવાની જીદ કરી.મોટી વહુએ બાને
સમજાવ્યા  કે એમની તબિયત નરમ રહે છે,ચાલવામા તકલીફ છે.હરિની  વહુ હર્ષા ને નાની બેબી છે ,દેશમાં જેને હેરાન થશો.બાનું મન  માન્યું નહી,પણ સમજીને ,ખમીને દેશમાં ગયા નહી.મનથી પ્રભુને કહેતા ‘મારો હરિ સુખી રહે એટલું જ બસ

હરિની માંદગીનું સાંભળતા જ લલીબાનો જીવ ઉડી ગયો હોય તેમ સુનમુન થઇ ગયા.તેમને કોણ કેવી રીતે ,ક્યારે ગામ લઈ આવ્યું.એમને સહેજ પણ અણસાર નહોતો.અમેરિકાથી આવ્યાને ત્રણ દિવસ થયા ન પાણીનો છાંટો કે અન્નનો દાણો, પાટ ઉપર બેઠેલા ,લલીબા એ એમનું પગથી તળિયા સુઘીનું શરીર જનહી આંખ,કાન નાક મન સઘળું સંકેલી લીઘુ હતું.આજુ બાજુ ના માણસો,અવાજ તેમને બોલાવે તો ‘ક્યાં છે! હરિ આવ્યો!
લલીબાને વહે લી સવારે’ લલીબેન’ કરી કોઈએ એકદમ પાસે આવી બોલાવ્યા.
કોણ! તું ક્યાંથી! કલા મારો હરિ ને  તારો વિનુ સરખા,એ બેને ક્યાં મૂકી આવી!
કલામાંસી અમદાવાદથી આવ્યા હતાં,એમનો દીકરો વિનુ સ્કુટરના અકસ્માતમાં ગુજરી ગયો હતો.
કલામાંસીએ લલીબાને પરાણે ચા પીવડાવી. બાને બાથરૂમમાં લઈ ગયા.’મારાથી મોટા છો 
વધારે શું કહુ1
આ હરી ની વહુ હર્ષા અને નાનકી દીકરીની સામે તો જુઓ.ઘરમાં કેટલા માણસોની અવરજવર છે.અમેરિકાથી દીકરો અને દીકરી આવ્યા છે તે ય અજાણ્યા। ઉઠો,નહીઘોઈને બઘા સાથે બેસો.નસીબના ઘા તો ખમે  જ છુટકો
કલામાંસી આવ્યા એટલે ઘરમાં સહુને  રાહત થઇ.
ચારેક દિવસ પછી મોટો દીકરો અમેરિકા ગયો.ગીતા પાઠ પુરા થયા.હવે ઘરમાં હર્ષાના માં;બાપ કલામાંસી ,લલીબાની દીકરી,બા હરિની દીકરીને ખોળામાં રાખી બેસી રહેતા.હર્ષા ઘરનું કામકાજ યન્ત્રવત કરતી
લલીબાની દીકરીએ એક દિવસ કલામાંસીને કહ્યું,
મારે બાને અમેરિકા  લઇ જવા છે.હર્ષાની ઉમર હજી ત્રીસની છે,એને નાની દીકરી છે,બા વૃઘ્ધ અને અશક્ત,બા અત્યારે હરિની દીકરીને ખોળામાં બેસાડી રાખે છે.હરિના ગયા પછી હવે નાનકીને પ્રેમમાં બાંધી રાખે છે.હર્ષાને પગભર થવું પડશે.હરીનો ઘંઘો એની માંદગીને કારણે ઠપ થઈ ગયો છે,આપણે એને વેચીને ,જે કઈ રકમ આવે તે હર્ષાને આપી દઈએ,અને નવા જીવન માટે મુક્ત કરીએ.
કલામાંસી નો ચહેરો પ્રસન્ન થયો.તેઓ બોલ્યા,
લોકો વાતો કરશે ,લલીબાનો જીવ નાનકીમાં છે,એમનેય નહી ગમે.પણ હર્ષાના ભવિષ્ય માટે એજ સારું છે.હર્ષા ના માં;બાપને પૂછી જોઈએ,’
બીજે દિવસે લલીબા સાંભળતા હતા કે ,હર્ષાના પિતા અને કલા કોઈ ગંભીર વાતો કરતા હતા.લલીબાએ કલાને પૂછ્યું,’ કોણ જવાનું છે?
કલામાંસી બોલ્યાં,’મારે,તમારે,હર્ષાને બધાને જવાનું,આ તમારી દીકરી તમને અમેરિકા સંગાથે લઈ જવાની છે.’
લલીબા રડી પડ્યા,’ હું હરિની નાનકીને છોડીને જવાની નથી.’
કલામાંસી બાની પાસે બેઠાં,નાન્કીને  બોલાવી,’તારે રમવા જવું છે?
નાનકી દોડીને રમવા જતી  રહી. 
કલામાંસી બોલ્યા ,’તમે એને  ખોળામાં બાંધી રાખી હતી.જુઓ હવે કેવી તાળીઓ પાડીને રમે છે.’ લલીબાને પ્રેમથી સમજાવ્યા ,’તમારાથી આ ઉમરે તમારું પોતાનું ઘ્યાન રખાતું નથી,દીકરાની ખોટ તો કાળજે કોતારાઇ ગઇ,પણ હર્ષાને આ ઘરમાં ,આ નાના  ગામમાં બાંધી રખાય નહી,સુરત  મોટું શહેર છે,એના માં;બાપનો સહકાર છે,એને ખુશીથી જવા દો.
નાનકી બહાર કબૂતરની પાછળ દોડતી હતી, કબૂતર ઉડાઉડ કરતા હતા,લલીબા ઘડીક નાનાકીને તો ઘડીક કબૂતરોને,જોઈ રહ્યા , કબૂતરની પાંખોના ફફડાટમાં રવ ગુજતો હતો 
ઉડવા દો,,ઉડવા દો ——
તરુલતા મહેતા 14મી માર્ચ 2014

*****************************************************************

ગુજરાતી સાહિત્ય અમૂલ્ય રત્નોની  ખાણ છે,એમાંથી એકની પસંદગી કરવામાં મીઠી વિમાસણ થાય છે.નિશાળના અભ્યાસ વખતે કવિ કાન્તની ‘ સાગર અને શશી’ કવિતા  ખૂબ ગમી ગયેલી,એમાંની ‘કામિની કોકિલા કેલિ કૂજન કરે ‘ વારે વારે બોલવાની મજા આવતી, ‘ક’થી શરુ થતા શબ્દોની વર્ણ સગાઈ કેવી સુંદર છે.આ પ્રકૃતિ કાવ્યમાં આવી તો અનેક  મનમોહક પંક્તિઓ  છે.એની ભાવ ભરતી હદયમાં હર્ષ ની હેલી લાવે છે
અર્વાચીન  ગુજરાતી  સાહિત્યની શરૂઆત નર્મદ,દલપતરામથી  થઇ.તે પહેલાં મઘ્યકાલીન  યુગ.જે ભક્તિ યુગને નામે પણ પ્રચલિત છે,જેમાં નરસિહ,મીરાં અને અખો પ્રેમાનંદ વગેરે આજે પણ લોકોના માનીતા છે.ઓગણીસમી  સદીના અંત ભાગમાં અંગ્રજી રાજ્ય આપણા દેશમાં આવ્યું. અંગ્રેજી કેળવણી નો પ્રચાર થયો,પશ્ચિમના વિચારો ફેલાયા.ગુજરાતી સાહિત્યકારો અંગ્રેજી કેળવણી પામ્યા.તેઓ પંડિત નામે ઓળખાયા, પંડિત યુગની શરૂઆત થઇ,તેમાં ગોવર્ધન  ત્રિપાઠી,નરસિહ રાવ દિવેટિયા,કાન્ત,બાળ શંકર કલાપી અને બીજા અનેક  તેજસ્વી  સિતારાઓ છે
કવિ કાન્ત વિદ્વાન અને વિચાર શીલ  સર્જક હતા.એટલું જ નહી,ખૂબ સવેદનશીલ કવિ હતા.તેમનો પૂર્વાલાપ’ નામનો કાવ્ય સંગ્રહ જાણીતો છે.તેમણે થોડાં પણ યાદગાર ખંડ કાવ્યો લખેલાં છે,કરુણ ભાવ  તેમના કાવ્યોમાં વિશેષ છે,જો કે મને પસંદ છે તે કાવ્યમાં પ્રકૃતિના સૌદર્યથી તતા આનદની  વાત છે
કાવ્યની  શરૂઆત થાય છે
આજ મહારાજ ! જલ પર ઉદય જોઇને 
ચંદ્રનો હદયમાં હર્ષ જામે,
સ્નેહ ઘન  કુસુમવન  વિમલ પરિમલ  ગહન
નિજ ગગન માંહી ઉત્કર્ષ પામે;
પિતા કાલના, સર્વ સંતાપ શમે !
નવલ રસ  ઘવલ તવ નેત્ર  સામે !
પિતા ! કાલના સર્વ  સંતાપ શામે!
કાવ્ય તમને દરિયા કિનારે લઈ જાય છે.વિશાળ સાગર  ઉપર ચંદ્ર ઉગ્યો  છે,તે જોઇને  કવિના અને વાચકના હદયમાં હર્ષ છવાઈ છે, આકાશમાં વાદળો ,જમીન પર કુસુમના વનમાંથી આવતો પવિત્ર ;શુદ્ધ ,સુવાસિત પવન  જેવા ભાવની ભરતી પોતાના મનમાં  જાગે છે.કાવ્યની પાસાદાર હીરા જેવી બાની કેવું  જીવંત ચિત્ર આલીખે છે.મનના ત્રણે  કાળના દુ:ખો ,સંતાપનું શમન થાય છે.મહારાજ અને પિતા પ્રભુને માટે છે. કુદરતનું  આવું સુંદર દ્રશ્ય જોઇને જગત પિતાને વદન ,હું સાગર અને ચંદ્રની પાછળ પાગલ છું કાન્તની કવિતા એટલે ગાગરમાં સાગર.ભાષા અને ભાવનું રસાયણ દિલને ડોલાવી દે
હવે પછીની પંક્તિઓ તમારા મનમાં પણ ગુજતી હશે.
જલધિજલ દલ ઉપર દામિની દમકતી ,
યામિની વ્યોમસર માંહી સરતી;
કામિની કોકિલા કેલિ કૂજન  કરે,સાગરે ભાસતી ભવ્ય ભરતી;
પિતા !  સુટી સારી  સમુલ્લાસ ઘરતી !
તરલ તરણી સમી સરલ સરતી !
પિતા ! સૃટી સારી  સમુલ્લાસ ઘરતી !
જુઓ કેવા સુંદર શબ્દોના પ્રાસ અને વર્ણ  સગાઈ  છે.કવિના આકાશમાં.વાચકના મનમાં અને આખા જગતમાં ઉલ્લાસની ઉજવણી થઇ ગઈ ,સર્વ સંતાપ શમી ગયો.
કાવ્યને જેટલી વઘારે વાર વાંચીએ તેટલું વઘારે સમજાય,વઘુ આનદ આવે.
કાન્તનું  અસલ નામ મણી શંકર રત્ન શંકર ભટ્ટ (ઇ,સ.1867-1923) અમરેલી પાસેના ગામના નાગર કુંટુંબમાં જન્મ ,ભારતીય  ઘર્મ ફિલોસોફી અને સાહિત્યનો કવિને ઉડો અભ્યાસ ,સ્વભાવે લાગણીશીલ અને મંથન શીલ ,જીવનમાં વિષાદનો અનુભવ ,એમાં ઘર્મની મથામણ,આ બઘુ એમણે અતિ કલાત્મક રીતે અને સંયમ થી ઉતાયું છે.તેમના છંદો અને અલંકારો અનુપમ છે.આંજે પણ કાન્તની તોલે આવે તેવા કવિની ખોટ છે.
મિત્રો ,તમે પણ આ કવિતાનો આસ્વાદ માણશો,આપણી ગુજરાતી ભાષા અને કવિતા તરફનું જેટલું ઋણ  ચૂકવીએ  તેટલું આછું છે.
તરુલતા મહેતા

*******************************************************************************

પ્રેમ એટલે પ્રેમ એટલે  પ્રેમ
જીંદગીમાં ક્યારેક એવું બને છે કે શબ્દો નો અંત આવી જાયછે, અમુક ઘટના બન્યા પછી  માત્ર  મૌંન, એક પ્રકારનો આઘાત લાગે છે.પણ અંતરમાં  એવો  આનદ થાય છે કે જાણે મૂન્ગાએ           ગોળ ખાધો,
રેખા મારી કોલેજની સખી હતી,  આનંદીસ્વભાવની સ્વતંત્ર અને બિન્દાસ,કોલેજમાં તેના ઘણા મિત્રો હતા,સુરેશ સાથે પણ ફરતી હતી.સુરેશની સગાઈ જયા સાથે થઈ હતી. સુરેશ અને જયાના કુટુંબોનો  સારો મનમેળ હતો. તેમના લગ્નની કંકોત્રીઓ તેયાર થઈ ગઈ હતી. એક દિવસ રેખા અને સુરેશે આપમેળે કોર્ટમાં લગ્ન નોઘાવી દીધા તેમના  લગ્ન  કોઈને પસંદ નહોતા,કોલેજમાં અમને સોને નવાઇ લાગી હતી. ત્યારપછી જયા ચૂપચાપ અમદાવાદથી દૂર એની  ફોઇને ત્યાં પોંડીચેરી જતી રહી. રેખા અને સુરેશ અમેર્રિકામાં સ્થાયી થયાં. 
દશેક વર્ષ પછી હું અને મારા પતિ વિનય ભારતથી બાલ્ટીમોરમાં આવ્યાં ત્યારે રેખા અને સુરેશ સાથે અમારી મેત્રી  જામી. પાર્ટીમાં ખૂબ આનદ કરતા,કોલેજની જૂની વાતો યાદ કરી મજાક-મશ્કરી કરતા. બંને જણા એવા ખુશખુશાલ અને પ્રેમમાં મસ્ત કે અમને બે ઘડી ઈર્ષા થતી. 
સમયની  પાંખે ઉડી  અમારા બાળકો કોલેજમાં ભણવા ગયાં,રેખાનો દીકરો ભારતની માંનીપાલની મેડીકલ કોલેજમાં ગયો. રેખા અને સુરેશ કંપનીના કામે પાંચ વર્ષ માટે અમદાવાદ ગયાં.
ભારતથી  આવ્યા પછી રેખા ખૂબ બદલાયેલી હતી.જાણે એણે કઈક મહામૂલું ગુમાવી દીધું હતું ,સુરેશ પણ પહેલા જેવો નહોતો,એમ લાગતું  હતું કે એ લાચાર હતો. એક દિવસ અમે એમને જમવા બોલાવ્યાં
.જમવાનું પતાવી અમે  બેઠકરૂમમાં ગયાં,વિનયે મજાક કરતા કહ્યું”,તમે બંને દાદા-દાદી  જેવાં બની ગયાં”,મેં રેખાને હસીને કહ્યું” તારે હજી દીકરાને પરણાવવાનો છે”. રેખા બોલી   “એનું  નસીબ   હશે તેમ થશે”મને વિસ્મય થયું . પ્રેમલગ્નથી  સુખી રેખા શું નસીબમાં માનતી થઈ ગઈ?રેખા સુરેશ પાસેથી ઉઠી મારી પાસે આવીને બેઠી,પણ મને થયુ  કે એ બીજી જ દુનિયામાં  ખોવાઈ ગઈ છે મેં એનો હાથ મારા હાથમાં રાખી વાત ચાલુ રાખી ‘રેખા ભારત રહેવાનું કેવું લાગ્યું?તમારા બનેની તબિયત કેવી રહી હતી?
રેખાના મનની સ્થીતિ  તોફાનમાં ફસાયેલી નાવ  જેવી હતી.એ કંપતા   અને ડૂબતા ઘીરા અવાજે  બોલી મારી સમજણ બહારનું   બની ગયું ,હું મૂરખ અને સ્વાર્થી હતી ,સાચું કહું તો સુરેશ ઉપર મારો કોઈ અઘિકાર નથી
સુરેશનો અવાજ ભાવભીનો થઈ ગયો ‘રેખા તેં મારે માટે કેટલો ભોગ આપ્યોછે’
રેખાનું મન ડંખતું હતું એના કહેવામાં .ઉંડી વેદના ઊભરાઇ આવી તે મનોમન કોસતી હોઈ તેમ બોલી ‘હું તો ધૂળ છું’.
અમે વિસ્મય અને દુ;ખથી તેઓની વાત સાંભળતા હતાં મેં કહ્યું ‘પ્લીજ,અમને  દિલખોલીને વાત કરો.,
રેખા એની અંદરના ધરતીકંપથી મારા ખભે તૂટી પડી,મેં એની   પીઠે  હાથ ફેરવ્યા કર્યો,
કોઈ  આઘાતની  કળ વળી  હોઈ તેમબોલી,’ અમે ભારત  ગયા  પછી  સુરેશની  અમદાવાદની  ઓફિસનું કામ વઘી ગયું , ઓફિસના કામે  બહારગામ જવાનું  થતું ,એને ડાયાબીટીશ  ઘણા  વખતથી હતો ,કામનો  બોજો ત્યાંની બદલાયેલી દવા અને ખોરાકમાં ફેરફારથી સુગરનું પ્રમાણ લોહીમાં વઘી ગયું, એ  ઓફીસનાં કામે મુબઈ ગયેલો ત્યારે બેભાન થઈ ગયેલો.એને મુંબઈની હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યો,ચારેક દિવસ પછી નડિયાદની કીડની હોસ્પીટલમાં લાવ્યા. અનેક ટેસ્ટ થયા,અંતે નિદાન થયું કે ડાયાબીટીસ અને કિડનીના ઇન્ફેકશન ને કારણે બન્ને કીડની કામ કરતી નથી.’
સુરેશ રેખાને કહેં ‘મેં તને સમજાવેલું  કે અમેરિકા પાછા પહોચી  જઈએ, તું  માની નહિ.’
રેખા મક્કમપણે બોલી,’આપણાં દીકરા સમીરે ભારપૂર્વક કહ્યું હતું કે અમેરિકામાં  કીડની નહિ મળે.’.
મેં પૂછ્યું, સુરેશને  કેટલો વખત કીડની માટે રાહ જોવી પડી?’
રેખાના અવાજમાં હતાશા ઉભરાઈ, તે બોલી ‘ચાર મહિના સુરેશને ડાયાલીસીસ  પર રાખ્યો ,કીડની મળે પણ મેચ થાય નહી.
હું અને મારા પતિ  અધ્ધ્રસ્વાસે  રેખાની વાત સાંભળી  રહ્યા.
એક દિવસ રાત્રે હોસ્પીટલમાં સુરેશના બેડ પાસેની ખુરશીમાં ડોક્ટરની રાહ જોતી હતી.મારા માથાની નસોમાં વિચારોના વીંછી કરડતા હતા.સુરેશનો માંદલો,ફિક્કો ચહેરો જોઈ થયું ‘હું જીવનમાં હારી ગઈ,મારો પ્રેમ સુરેશને નહી બચાવી શકે,બધી સફળતા,કમાણી પાણીમાં ગયું,
ડોકટર કયારે રૂમમાં આવ્યા તેની મને જાણ થઇ નહી,તેમણે મારે ખભે હળવેથી હાથ  મૂકી કહ્યું ‘રેખાબેન,ખુશખબર છે કીડની મળી ગઈ છે,ચાર દિવસ પછી ટ્રાન્સપ્લાટ થઇ જશે.કીડની દાતા માટે દશ લાખ રૂપિઆની સગવડ રાખશો   
.સુરેશને  સારું થયું પછી  દાતાનો ચેક અને આભારનું  કાર્ડ લઇ અમે ડોકટરની ઓફિસમાં ગયાં ડોકટરે અમને આવકારી કહ્યું,
તમે નસીબદાર છો દાતાએ મૂલ્ય લેવાની ના પાડી છે ,આવું  તો  સગપણ વગર બને તેવું અમે  જોયું નથી ,તમારી ભાવના હોઈ તો કીડની હોસ્પિટલને  દાન કરી શકો છો.આભારનું કાર્ડ અમે રવાના કરી  દેશું.
મેં કહ્યું ‘અમારે તેમને મળવું  છે ,નામ અને એમની વિગત આપો.’
‘તમે કાર્ડ મૂકી જાવ ,અમે મોકલી આપીશું,દાતાએ બઘું ખાનગી રાખવા જણાવ્યું છે ,દાતાની ઈચ્છા અમારે રાખવી  પડે.
ડોકટરને  ચેક અને કાર્ડ આપી ઓફિસની બહર આવ્યા ત્યારે લઘુતા મહેસૂસ કરી,એમ થયું કે દાતાની ઉદારતા અને ભાવના આગળ અમે ધુળ જેવાં હતાં,એવું કોણ હશે?
હોસ્પીટલના દરવાજે ગયાં,પછી યાદ આવ્યું કે સુરેશનો મેડીકલનો રીપોર્ટ ડોકટરના ટેબલ પર ભૂલી ગયાં 
અમે ઓફિસમાં ગયાં, ડોકટર અંદર જતા રહ્યા હતા,પણ એમનો અવાજ અમે  સાંભળ્યો,આ ચેક દાતાની યાદીમાં રાખજો,અને કાર્ડ જયાબેનના સરનામે મોકલી દેશો
રેખા અને સુરેશની વાત પૂરી થઇ.
અમે શબ્દો;સમય;સ્થળની બહારના પ્રેમ એટલે પ્રેમ……..ભાવમાં ડૂબી ગયા. 
તરુલતા મહેતા

********************************************************************************

 

 

મધર્સ ડે

  અણમૂલ  ભેટ 

રીના અને લીના બન્ને જોડિયા બહેનો છે.રીના થોડી ઊચી અને ભરાવદાર છે,ટેનિસની રમતમાં ઘણા મેડલ જીતી છે.કિશોરી થઈ ત્યારથી મિત્રો સાથે પાર્ટીમાં જવાની શોખીન,લીના નાજુક અને નમણી છે.ગીતો સાભળે અને પુસ્તક વાચે,બન્ને બહેનો જોડિયા હતી,પણ હજારો માઈલો અને વર્ષોનું અંતર તેમની વચ્ચે પડી ગયું હતું, સોળ વર્ષ પછી તેમનો જન્મ દિવસ મે મહિનામાં શનિવારે  સાથે  ઉજવાશે.તેમની મમ્મી આનદથી ઘેલી થઈ હતી,યોગાનું યોગ બીજે જ દિવસે મધર્સ  ડે પણ હતો.રીના ઉત્સાહમાં અનેક યોજનાઓ ઘડતી હતી.લીનાનું મન ક્યાય દૂર ઉડતું હતું,મધર્સ ડે શબ્દ તેના હદયમાં ડંખ મારતો હતો.
રીના એના મિત્રો સાથે જન્મ દિવસની પાર્ટી કેમ ગોઠવવી તે વિચારતી હતી,એને ખબર હતી કે રાત્રે બહાર જવાની મમ્મી મનાઈ કરશે,તેમાં આ વર્ષે એની જોડિયા બહેન લીનાનો પ્રશ્ન પણ ખરો.લીનાનો એની સાથે કોઈ મેળ જામતો નથી.એ બે મહિના પહેલાં ઇન્ડિયાથી આવી હતી.એને મમ્મી -ડેડી  ,બહેન અજાણ્યા લાગતા હતા.આ ઘર એનું નહોતું ,આ દેશ પારકો હતો,સાવ એકલી અટૂલી હોય  તેમ બારી પાસેની ખુરશીમાં કોઈ પુસ્તક લઈ બેસી રહેતી, કે પછી આઈ ફોનમાં ;ગીતોમાં મસ્ત રહેતી,ન એ કોઈ સાથે હસી;ખુશીથી વાત કરતી કે જિજ્ઞાસાથી કોઈ વાતમાં રસ લેતી,
એમની મમ્મી સારિકા આજે  સવારથી ખરીદી કરવા એની સાહેલી સાથે ઉપડી હતી.રીનાએ  સ્કૂલેથી આવી,લીનાને પૂછ્યું ;’મમ્મી કેટલા વાગ્યે આવશે? લીનાનું ધ્યાન એના સંગીતમાં હશે,એણે રીના આવી તે તરફ ન જોયું ,એના પ્રશ્નનો કોઈ જવાબ આપ્યો નહિ ,એટલે રીના ગુસ્સે થઈ ,પોતાના રૂમમાં જતી રહી,જન્મદિવસની પાર્ટીમાં એ એના મિત્રો સાથે રાત્રે  બહાર જાય ત્યારે લીનાને કેવી રોતે સાથે લઈ જવાય? બઘાં એની આ કોઈની સાથે મજાક મશ્કરી ન કરતી મૂગી  રહેતી બહેનની બરોબરની ઉડાવશે।કોઈ વળી પૂછશે ‘આજ સુધી ક્યાં સંતાઈ ગઈ હતી ? કોને ખબર કેટલું રહેવાની છે?
રીના અને એનાથી બે વર્ષે મોટો ભાઈ કેતન મમ્મી ડેડી સાથે શાર્લોટ શહેરના પોશ વિસ્તારમાં વર્ષોથી રહેતા હતા.એમનું પાંચ બેડરૂમનું મોટું ઘર હતુ,એનો ભાઈ કેતન બોસ્ટનની યુનીમાં ભણતો હતો.લીના હજી એને મળી નહોતી।રીનાએ એક વાર મમ્મીને પૂછ્યું હતું કે એની બહેનને ઇન્ડિયા કેમ મોકલી હતી?ત્યારે  એ સાતેક વર્ષની હતી ,મમ્મી કહેતી ‘તું તોફાન કરીશ તો તને પણ મોકલી દઈશ,હવે બન્ને બહેનો સમજણી થઈ હતી,રીનાને ફરીવાર એનો એ જ પ્રશ્ન મનમાં ચકડોળે ચઢયો હતો.આજે ઘરમાં બે બહેનો એકલી  છે.રીનાને થયું લાવ લીનાને જ પૂછું,એ નીચે આવી,તે વખતે લીના રસોડામાં ઉભી  હતી.રીનાએ પૂછ્યું ;’ભૂખ લાગી છે?’ ‘ હા  ‘ લીના બોલી, રીના ‘આપણે નૂડલ્સ બનાવીએ ‘ લીનાએ કહ્યું ‘ મમ્મી ;ડેડી નો પણ જમવાનો સમય થશે.શાક કાપેલું તેયાર છે.તે બનાવી દઉં’ ,રીનાને નવાઈ લાગી તેણે પૂછ્યું તને રસોઈ કરતા આવડે છે? લીના બોલી,’દીદીમાંને રસોઈમાં મદદ કરતી।ઘરમાં એટલા મહેમાનો આવે કે દીદીમાં થાકી જાય’એમની મમ્મી સારિકાની મોટીબેન સરલાને સૌ દીદીમાં કહેતા,એઓ વડોદરામાં અલકાપુરી સોસાયટીમાં ‘નીરવ ‘ નિવાસમાં રહેતા હતા.લીનાનું આજસુધી એ જ ઘર હતું, અહી શાર્લોટના વિશાળ ઘરની બારીમાંથી એ અલકાપુરીના બગીચામાં ખીલેલા મોગરા કરેણ મધુમાલતી ના ફૂલોને જોતી હતી.એક નાની લીના ફૂલોને ચુંટીને દીદીમાંના પાલવમાં આપતી હતી.દીદીમાંના પાલવમાંથી આવતી ઘીની દિવેટની અને  મોગરાની સુગંઘને  એ મિસ કરતી હતી.એ દીદીમાંના પાલવ વગર હિજરાતી હતી , અહી મમ્મી એનું ખુબ ધ્યાન રાખતી,રાત્રે ગુડનાઈટ કહી વ્હાલ કરતી ,ત્યારે એના ગાઉનમાંથી આવતી  ક્રીમ અને સેન્ટની સુગંઘથી એને મનમાં હીબકું (રડવું)આવી જતું।
રીનાએ એના મનને હેરાન કરતો પ્રશ્ન પૂછ્યો ‘તું વડોદરા દીદીમાંને ઘેર કેમ રહેતી હતી ?  લીનાના મૂ રઝાએલા ચહેરાને જોઈ તે  પસ્તાઈ,એણે લીનાના બન્ને હાથ પોતાના હાથમાં ઝૂલાવતાં કહ્યું ‘સીસ તું મારી જોડે પાર્ટીમાં આવીશ? રીનાના મનમાં એમ હતું કે લીના ના જ પાડશે,પણ તેની બહેને હકારમાં માથું હલાવ્યું,
 લીનાએ કહ્યું,’દીદીમાં રજા આપે ત્યારે વડોદરા પણ હું પાર્ટીમાં જતી ,પણ દસ વાગ્યે ઘરભેગા,
રીનાએ મો મચકોડી કહ્યું ‘અહી તો પાર્ટી શરુ દસ વાગ્યે થાય.’
લીનાના ચહેરા પર આશ્ચર્ય ઉભરાયું, તેણે પૂછ્યું ,મમ્મી રજા આપશે?’
રીના કોઈ પ્લાન બનાવતી હોય તેમ બોલી,’રજા તો નહી આપે.પણ આપણે મારા મિત્રો જોડે જઈશું,પછી દસ વાગ્યે મમ્મીને ફોન કરીશું કે અમે ‘રાઈડની રાહ જોઈએ છીએ.વળી કલાકેક રહી ફરી ફોન કરીશું કે અમે નીકળીએ છીએ.એમ મોડા આવીશું,તારો અવાજ ફોન પર સાંભળશેએટલે  એને શંકા નહી જાય.’
લીના બોલી ઉઠી,’ના,ના,મમ્મી કેટલી ચિતા કરશે,ડેડીને  પણ આરામ નહી કરવા દે,ડેડીનું બી.પી.વધારી દેશે ,
રીના એકદમ ગુસ્સે થઈ બોલી ‘તું  શું કામ એ લોકોની ચિતા કરે છે ? તું નાની હતી ત્યારે એવું તોફાન કરતી કે મમ્મીને ગમતી નહોતી ,તને વડોદરા મોકલી દીઘી હતી.
ઘણા દિવસથી લીનાએ  દબાવી રાખેલો ડૂમો નીકળી ગયો.તે બારી પાસેની ખુરશીમાં  બે હથેલી  વચ્ચે મો  દબાવી હીબકા ભરવા લાગી,હવે રીનાને ખરેખરો પસ્તાવો થયો.એનો જીવ બળવા લાગ્યો
‘અરે ,આ હું શું બોલી ગઈ,પિસ્તોલમાંથી ગોળી નીકળી ગઈ,.
એણે  બહેનને  વાગેલા ઘાથી જાણે આખું ઘર ઘણઘણી ઉઠ્યું હોય તેવું અનુભવ્યું,કાચની કેબીનેટો તૂટીને કચ્ચરઘાણ થઈ ગઈ ,એ ઘીરે પગલે બહેનની પાસે આવી પણ એના પગમાં કાચની કરચો વાગ્યાથી લોહી નીકળતું હતું,
,એનો અવાજ ગળગળો થઈ ગયો.તે બોલી’,સોરી ,લીના ,’હું મમ્મીને સમજી શકી નથી ,એ તને  મિસ કરતી હશે ,તે તારા માટે મને આપે તેવી ભેટ લેતી,તને મળવા અમે વડોદરા આવતા ત્યારે મમ્મી કહેતી આપણે તારી બહેનને અમેરિકા  લઈ આવીશું તમે બન્ને બહેનો મઝા કરજો ,’ લીનાએ રડતાં પૂછ્યું’ તું મને મિસ કરતી હતી?’ રીનાએ ડોકું જોરથી હલાવી હા પાડી,બન્ને બહેનો નાની બાળકીઓની જેમ  રડતાં રડતાં એકબીજાને વળગી પડી.
રીના કહે હું નાની હતી ત્યારે કેતન એના ભાઈબંઘ સાથે રમવા ઉપડી જતો ત્યારે હું જીદ કરતી કે મને સિસ્ટર લાવી આપ.મમ્મી રડતી ,પછી ઘાટો પાડી કહેતી,તું પજવીશ તો તને ઇન્ડિયા મોકલી દઈશ,લીના ખુશ થઈ બોલી ‘તું  વડોદરા  આવી હોત તો કેરમ અને સંતાકૂકડી રમવાની કેવી મજા કરત.!
રીના બોલી ‘સીસ ,આપણે પાર્ટીમાં મજા કરીશું,મમ્મીને ખોટો ફોન કરવાનો,મારા મિત્રો એવું જ કરે છે.’
લીના કહે,મારું મન માનતું નથી.પછી વિચારીશું,બન્ને જોડિયા બહેનો હતી,પણ લીનાને લાગ્યું એની નાની બહેનનો પ્લાન બરોબર નથી.દીદીમાં કહેતા માને છેતરીએ એ ભગવાનને છેતરવા જેવું છે.
ડોરબેલ સાંભળી બન્ને બહેનો દોડી,બન્નને ખુશમાં જોઈ મમ્મી -ડેડીના ચહેરા ખીલી ઉઠ્યા,સારિકાના હાથમાંથી બેગ લઈ લીનાએ અંદર મૂકી,વિનોદે બન્નેને ટપલી મારતા કહ્યું,’આજે શું વાત છે?
સારિકા રસોડામાં આવી,રસોઈ તેયાર જોઈ ખુશ થઈ ગઈ, તેણે   તાળી  પાડી વિનોદને બોલાવ્યો,તે બોલી ‘જો મને આજે જ મધર્સ ડેની ભેટ મળી ગઈ ‘ વાહ અપણા માટે ડીનર તેયાર ‘ વિનોદ રાજી થઈ બોલ્યો। સારિકા બન્ને દીકરીઓને  ખભે હાથ મૂકી પોઝ આપતા બોલી અમારો ફોટો લઈ લે,આજ રાત્રે કેતન આવે ત્યારે આપણો ફેમિલી ફોટો લઈશું ,વિનોદે કહ્યું’ સારિકા,તું શું કામ અઘીરી થાય છે?આપણે નિરાતે ઘણા બઘા ફોટા લઈશું,અત્યારે બરોબરની ભૂખ લાગી છે.સારિકા લીનાને વ્હાલ કરતાં બોલી ‘દીદીમાં પાસે બધું શીખી ગઈ ‘રીના કહે મમ્મી ,સલાડ નુડલ્સ ,રાયતું મેં બનાવ્યાં છે.સારિકા બોલી,’હવે તારી બહેન પાસેથી દાળ શાક રોટલી પણ શીખી લેજે,રીના કહે,મને દેશી ખાવાનાનો શોખ નથી.વિનોદે બીજી વાર દાળ લેતાં કહ્યું’,મને  તો આજે મઝા આવી ગઈ ‘
બધાં નિરાતે બેઠાં એટલે સારિકાએ શોપીગની બેગો ખોલવાની તૈયારી કરી.તે બોલી,અમે તમારા માટે શું ભેટ લાવ્યા છીએ,બોલો ,જે સાચું કહેશે તેને બે ભેટ મળશે,લીનાએ પૂછ્યું ‘,ડેડી તમે પણ મમ્મી જોડે શોપીગમાં ગયા હતા?વિનોદ બોલ્યો,’તારી મમ્મીને ખુશ કરવા મેં અડઘી રજા લીઘી હતી’.સારિકાના મુખ પર ઉદાસીનતા ઉભરાઈ,તે બોલી’,ડેડી ને બસ કામ ને કામ ,છોકરાઓ મોટા થઈ ગયા, પહેલાં બબ્બે જોબમાં વ્યસ્ત રહેતા,તેથી જ ડીલીવરી ટાણે  દીદીમાને મદદ માટે આવવું પડ્યું હતું ,મારાથી ત્રણ છોકરાઓનું કામ  થતું નહિ ,દીદીમાની  એક દીકરીને પોતની સાથે વડોદરા લઈ જવાની વાત મેં અને ડેડીએ સ્વીકારી,પછી તો દીદીમાને લીનાની  એવી માયા લાગી કે સોળ વર્ષો નીકળી ગયા,લીનાને થયું દીદીમાં હોશે હોશે અને  પ્રસનતાથી એના જન્મની,બાળપણની વાત કરતા,મમ્મી દુ ;ખી થઈ હતી,એવી તો એને ધારણા પણ નહોતી,એની બહેન ખોટું સમજી હતી.મમ્મીને તે રીના જેટલી જ ગમતી હતી.લીના  ને  આજસુધી અજાણ્યું લાગતું   ઘર પોતાનું લાગ્યું ,પોતાના ,કુટંબમાં આવી હોય તેમ રાજી થઈ,વડોદરા એ નિશાળેથી ઘેર આવતી ત્યારે દીદીમાને વળગી પડતી ,દીદીમાં એને વ્હાલથી કહેતાં,’ તારું બાળપણ હજી ગયું નથી.’ લીનાને મમ્મીને ભેટી પડવાનુ મન થયું , એ દોડીને ભેટવા ગઈ પણ  સોળ વર્ષની યુવતી અટકી ગઈ,એનું બાળપણ દીદીમાંના ખોળામાં હતું,
રીના ઉઠીને મમ્મીને ભેટી પડી’.સોરી મમ્મી ,હું સાવ અણસમજુ હતી ,’મમ્મીએ એને હળવેથી ધબ્બો મારતા કહ્યું ,’હજી એવી જ તો છુ ‘રીના દોડીને લીના પાસે ગઈ ,પછી લટકો કરી બોલી ,લે આ તારી સમજુ દીકરી આવી ગઈ ,હવે હેપી!
બીજે દિવસે’ હેપી બર્થ ડે’ ના અવાજથી બન્ને બહેનો રૂમની બહાર દોડી આવી.કેતન ભેટની બેગ લઈને આડી અવળી ઘુમાવતો હતો.રીના ગુસ્સામાં આવી ,’મૂકી દે મૂકી દે ‘કહેતી કેતનની પાછળ દોડી,લીના એમને જોઈ હસતી હતી.કેતન એની પાસે આવી એની આસપાસ ચકરડી મારવા લાગ્યો,ડેડી બોલ્યા,આને તો હવે બે જણાને સતાવવાની મઝા આવે છે.’સારિકા એમના ફોટો લેતી હતી.વિનોદે એની મશ્કરી કરી ‘તારા ત્રણે રતન નાસી નથી જવાના તે ફોટા લીઘા કરેછે।’
બન્ને બહેનોને  ભેટમાં પાર્ટીના ડ્રેસ અને ઊચી એડીના ચમકદાર સેન્ડલ મળ્યા હતાં,પાર્ટીમાં શોભે તેવી નાનકડી પર્સ અને મેક- અપ કીટ પણ હતાં,રીના મમ્મીને વ્હાલ કરતા બોલી ‘મને આજે રાતની પાર્ટી
માટે સરસ ડ્રેસ મળી ગયો.થેંક્યું મોમ,’એને પાર્ટીમાં જવાની સમ્મતિ મળી ગઈ ,
લીના ડ્રેસ હાથમાં લઈ ઉભી હતી.એનાથી મમ્મીને વ્હાલ ન કરાયું પણ’ થેક્યું’ બોલતા આંખોમાંથી  આંસુ ટપકી પડ્યું,મ્મ્મ્મી એને ભેટી પડી.હળવી થતા બોલી ‘જાવ ડ્રેસ પહેરી જુઓ.’
રીનાઅને કેતન મઘર ડે ની ભેટ લેવા બહાર જતા હતા,કેતને લીનાને બોલાવી,એ બઘા સાથે ગઈ,તેઓ મોલમાં બઘે ફર્યા,લીનાને કઈ સૂઝ પડી નહિ, તે વિચારતી હતી કે દીદીમાં માટે શાલની ભેટ લેવાય,પણ મમ્મીને    એવું તે  શું આપું કે એમની  મારા વિનાના સોળ વર્ષોની ઉદાસીનતા ચાલી જાય.રીનાએ ઉતાવળ કરી,મમ્મી  માટે ,તારે શું લેવું છે? લીનાએ ઘીમેથી કહ્યું,’ જાદુઈ છડી ‘ તને મશ્કરી કરતાં આવડે છે,તેની જાણ થઈ,રીના બોલી।
સૌએ ભેટ આપી.લીના માથું નમાવી મમ્મીને પગે લાગી,સારિકાએ એને હદયસરસી ચાંપી ,રીના બોલી,’તારી ભેટ બતાવ ‘ લીનાએ હાથમાં દબાવી રાખેલો ફાટેલો  કાગળ મમ્મી સામે ધર્યો ,
સારિકા નવાઈ પામી બોલી,’અરે,આ શું છે?તારી ઇન્ડિયાની રીટન ટિકીટ ? લીના મમ્મીનો હાથ પકડી બોલી’,મધર્સ ડેની ભેટ.’
તરુલતા મહેતા 24 અપ્રિલ 2014
તા.ક.સૌ મિત્રોને મધર્સ ડેની અગણિત શુભેછાઓ
Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s