અનિલભાઈ જોશી -અહેવાલ -સપના વિજાપુરા

તમે આવો તો બે’ક વાતો કરીએ

ઓગષ્ટ ૫,૨૦૧૬ ની સાંજનાં ૬ વાગે આઈ સી સી સેન્ટરમાં ” બેઠક” દ્વારા ભારતનાં ખ્યાતનામ કવિ શ્રી અનિલ જોશી સાહેબનો કાર્યક્રમ રાખવામાં આવ્યો. આ કાર્યક્રમ ડો કવિ શ્રી દિનેશભાઈ શાહ્,કવયિત્રી જયશ્રી મરચંટ, પ્રજ્ઞાબેન દાદભાવાળા,  સપના વિજાપુરાના તથા મહેન્દ્રભાઈ મહેતા,સાથ અને સહકારથી યોજવામાં આવ્યો હતો.છ વાગે ડિનર આપવામાં આવેલું. જેમાં ઈડલી, મેંદુવડા ઉપમા,સાંભાર,ખીર અને કોફીની સગવડતા કરવામાં આવી હતી.બરાબર સાત વાગે કાર્યક્રમની શરૂઆત થઈ. પ્રજ્ઞાબેનની ઓળખવિધી પછી જયશ્રીબેન મરચંટે કવિ શ્રી અનિલભાઈ જોશીની ઓળખાણ આપી.જેમાં જયશ્રીબેને એમના ગીતો અને કવિતાઓ તથા એમના મળેલા એવોર્ડ અને એમના જીવનની ઝરમરથી લોકોને ભીંજવી દીધા. કવિ શ્રી અનિલ જોશીનો જન્મ ગોંડલમા થયો અને મુંબઈમાં વસવાટ કર્યો. કવિ શ્રી રમેશ પારેખ અને અનિલભાઈ ખાસ મિત્રો હતાં.કવિ શ્રી અનિલભાઈ ફકત કવિ જ નહીં પણ નિબંધકાર તરીકે પણ સુપ્રસીધ છે. એમના એક નિબંધસંગ્રહ “સ્ટેચ્યુ”ને ૧૯૯૦માં સાહિત્ય અકાદમીનો એવોર્ડ પણ મળેલો.એમના ઘણાં કાવ્ય સંગ્રહો પ્રકાશિત થયાં છે. જેમાં ‘બરફનાં પંખી’,’ઓરા આવો તો વાતો કરીએ’ઘણાં સુપ્રસીધ્ધ થયાં છે.ત્યારબાદ કવિ શ્રી અનિલ જોશીને માઈક આપવામાં આવ્યું. કવિ શ્રી અનિલ જોશીએ પોતાના ગીતોથી જમાવટ કરી. પોતાનાં ગીત , ગઝલ અને કાવ્યોની સાથે બીજા ગઝલકાર અને કવિઓ અને કવયિત્રીની રચનાઓ પણ પઠન કરતા ગયા ં અને માહોલ બંધાતો ગયો દોઢ કલાકથી પણ વધારે શ્રોતાઓને જકડી રાખ્યા.તેઓ કહેતા રહ્યા કે મારો સમય પૂરો થઈ ગયો પણ શ્રોતાઓએ એમને બેસવા ના દીધા. ખાલી ગીત અને ગઝલ નહીં પણ જીવનના પ્રસંગો પણ જણાવતા ગયાં અને જીવનનો બોધ પણ આપતાં ગયાં.ત્યારબાદ કવયિત્રી સપના વિજાપુરાએ ડો દિનેશ શાહ ની ઓળખ વિધી કરી. ડો શાહ ૧૯૬૧માં યુ એસ એ આવ્યા અને કોલંબસ યુનિવર્સિટીથી ડોકરેટની ડિગ્રી મેળવી.ડો દિનેશ શાહે પચીસ વર્ષમાં ફાર્મા, ટેક્ષટાઈલ અને બાયો મેડિકલમાં ઘણાં પારિતોષિક મેળ્વયા. ૧૯૯૨ માં એમને વિશ્વ ગુર્જરી એવોર્ડ એનાયત થયો.અને ૧૯૯૫ માં સ્વામિનારાયણ સંસ્થાએ પ્રાઈડ ઓફ ઈન્ડીયાનો એવોર્ડ અર્પિત કર્યો.૨૦૦૩માં રાટ્રપતિ ભવનમાં ડો અબ્દુલ કલામ આઝાદ સાથે મુલાકાત થઈ. એમણે ફ્લોરીડામાં ઈન્ડીયા કલચર અને એજ્યુકેશન સેન્ટરની સ્થાપના કરી.જ્યારે એમના નામનો રસ્તો કપડવંજમાં બન્યો ત્યારે ભારત સરકાર પર પણ માન ઉપસ્થીત થયું. પોતાના જીવનની એક પણ ક્ષણ વેસ્ટ નથી કરી એ એમની સાથેના પરિચય પછી હું જાણી શકી છું.સાયન્ટીસ્ટ તરીકે ઘણાં એવોર્ડ મેળવ્યા છે હાલમાં જુન ૬, ૨૦૧૬ માં એમને એસ આઈ એસ કશ મિત્તલ એવોર્ડ પણ ચાઈનામાં અર્પણ કરવામાં આવ્યો.જે એવોર્ડ વૈકલ્પિક વર્ષે આપવામાં આવે છે જે ૨૦૦૨ ચાલુ કરવામાં આવ્યો છે જે એવોર્ડ સ્વિડન, યુ એસ એ ,ફ્રાંસ યુ કે,ઈઝરાઈલ અને ઓસ્ટ્રેલીઆના સાયન્ટીસને અર્પણ કરવામાં આવ્યા છે અને હવે આપણા ડો દિનેશભાઈ શાહને આ એવોર્ડ અર્પણ કરવામાં આવ્યો છે.ડો. દિનેશ શાહ ખરેખર ગુજરાતનું ગૌરવ છે.કવયિત્રી સપના વિજાપુરાએ ડો દિનેશ શાહના સ્વર્ગસ્થ પત્નિ સુવર્ણાબેન શાહ ઉપર એક ગીત લખ્યું હતું. જેનું પઠન કરી વાતાવરણને લાગણીવશ બનાવી દીધું હતું.શ્રી પ્રતાપભાઈ પંડ્યાએ ડો દિનેશ શાહને ખેશ પહેરાવ્યો હતો અને દિનેશભાઈએ ટૂંકાણમાં આભાર માન્યો હતો.ત્યારબાદ રેખા ત્રીવેદી અને ડીમ્પલભાઈએ પોતાના સુમધૂર સૂરમાં કવિ શ્રી અનિલ જોશી અને રમેશ પારેખના ગીતોનો આસ્વાદ કરાવ્યો.સાડા નવ વાગે કાર્યક્રમની સમાપ્તી થઈ.

ઓગષ્ટ ૭ ૨૦૧૬ ના દિવસે ભુપેન્દ્ર શાહને ત્યાં પદ્માબેન શાહ જે ડો દિનેશ શાહના બહેન છે એમના સંગ્રહનું વિમોચન રાખવામાં આવેલું.જેમાં ફરી ડો શાહ અને કવિ શ્રી અનિલભાઈને સાંભળવા મળ્યાં. પ્રજ્ઞબેન દાડભાવાલા સીનીયર સીટીજનને આ રીતે પ્રોત્સાહન આપે છે અને બધાં સીનીયરના દિલ જીતી લે છે..પદ્માબેનનું પુસ્તક બબનાવવાનો વિચાર પ્રજ્ઞાબેનને આવેલો.પદ્માબેનની આંખમાં હર્ષના આંસું આવી ગયાં..આ રીતે પરદેશમાં વસી ગુજરાતીઓ ગુજરાતીને જીવંત રાખવાની કોશીશ કરી રહ્યા છે.”બેઠક”નો ગુજરાતી જીવંત રાખવામાં મોટો ફાળો છે.

સપના વિજાપુરા

અનીલ-૩

Posted in "બેઠક "​, અહેવાલ, બેઠક વિષે | Tagged , , , , , | 2 Comments

તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા-(21)આરતી રાજપોપટ

મિત્રો હું બહારગામ ગઈ હતી તો ઘણી વ્યક્તિની વાર્તા હું બ્લોગ પર મૂકી નથી શકી જે સમય સર મને મળી છે અને વાર્તા સ્પર્ધા માટે છે .જે હવે મુકું છું.

“સુવાસ”

 વિવેક ના પાર્થિવ શરીર પાસે ઘુટણીઆ ભેર બેસી રીટા એ પુષ્પગુચ્છ સાથે શ્રધાસુમન અર્પણ કર્યા.રોકવાની બહુ કોશિશ કરવા છતાં એક દબાયેલા ડુસકા સાથે આંખમાંથી આંસુ બહાર ઘસી આવ્યા .ઝડપભેર ત્યાંથી ખસી થોડે દુર જઈ ઉભી રહી,વિવેકના અંતિમ દર્શનાર્થે આવેલા લોકોથી વિવેક ના ઘર નો વિશાળ હોલ ખીચોખીચ ભરેલો હતો.આજે વિવેકના જીવન ની અંતિમ યાત્રા ના પ્રયાણ સાથે પોતાના જીવન નો પણ એક પડાવ પૂર્ણ થયો કે શું…? શું સંબંધ હતો તેનો વિવેક સાથે,ને છતાં કેવો ઋણાનુબંધ ! વિચારતા વિચારતા કેટલાક વર્ષો પાછળ તેની હોસ્પિટલ ના રીહેબ-સેન્ટર વિભાગ માં પહોંચી ગઈ રીટા ત્યાં કશાક કામ માટે ગઈ હતી (શહેર ની નામાંકિત હોસ્પિટલ માં નર્સ હતી રીટા,)

અચાનક કોઈક ના ધમપછાડા  ને ચિચિયાયારી ઓ નો અવાજ સાંભળતા ત્યાની નર્સ ને પુછ્યું આ શાનો અવાજ છે?કોણ છે જે આવી ઘમાલ કરે છે? ત્યારે તેણીએ કહ્યું કોઈ ૨૪-૨૫ વર્ષ નો યુવક વ્યસન મુક્તિની સારવાર લેવા આવ્યો છે.ખરાબ લત ની એટલી હદે આદત લાગેલી હતી કે તે ન મળતા દિવસ માં બે-ત્રણ વાર આંમ કાબુ બહાર થઇ જતા ઘેન નું ઇન્જેક્શન આપી સુવડાવી દેવો પડે છે.અચાનક શોર શાંત થઇ જતા કુતુહલ વશ રૂમ માં જઈ જોવે છે ,કેવો ફૂટડો યુવાન છે બીમારી ની હાલત માં પણ તેના મો પર એક તેજ ને ચમક છે. વ્યસન માણસ ને કેવા ગુલામ બનાવી દે છે વિચારતી ત્યાંથી પોતાના વિભાગ માં આવે છે.

      અઠવાડિયા-દસ દિવસ પછી એક દિ’ ડોક્ટરે  રીટા ત્યાની હેડ નર્સ હોવાથી રૂમ નંબર ૧૫ ના પેશન્ટ ની હાલત નાજુક હોવાથી ખાસ ખ્યાલ રાખવાની સુચના આપી. ઓક ડોક્ટર કહી બાકીના રૂમ અને ડોરમેટ્રી પેશન્ટ ની બીજી સિસ્ટર ને ભલામણ કરી તે ૧૫ ન. માં પહોચી જોતાજ ચોંકી ગઈ,અરે આ તો પેલો રી-હેબ વાળો  યુવાન!  કેસ ફાઈલ જોતા ખબર પડી કે લીવર સાવ નબળું પડી ગયું છે,૧૫-૨૦ દિવસ ની ત્યાની ટ્રીટમેન્ટ થી વ્યસન ની આદત માં સુધારો થયો તો પણ અચાનક ઉલટીઓ થતા અહી શિફ્ટ કરવામાં આવ્યો હતો. હાલત થોડી નાજુક હતી અને ખુબ વીકનેસ ને લીધે બે ત્રણ દિવસ તો  બેભાન જેવી અવસ્થા  માંજ રહ્યો. થોડું ભાન આવતા  આંખ ખોલી “હું ક્યાં છુ” એવા અસ્પષ્ટ બબડાટ કર્યો. “તમે સીટી હોસ્પિટલ માં એડમિટ છો તમારી તબિયત સારી નથી વધારે વાત ના કરો” કહી ઉંધાડી દીધો.

       હોસ્પિટલ ની સારવાર ને રીટા ની સતત કાળજી થી હવે તેની તબિયત માં થોડો સુધારો થયો. પછીતો રોજ ગુડમોર્નિંગ ,હલ્લો ને સ્મિત ની આપલે થી વાતો થવા લાગી.રીટા ને લાગતું આવો હસમુખો,મળતાવડો છોકરો ને આવી હાલત?ને તેનું દિલ કરુણા થી ભરાય જતું.

        એક દિવસ વાતવાતમાં પૂછ્યું સિસ્ટર હવે તો કહો હું અહીં કેવી રીતે  આવ્યો? ત્યારે સિસ્ટર એ રી-હેબ સેન્ટર થી માંડી અહી કેવી રીતે આવ્યા તેની વાત કરી.”

પણ ત્યાં મને કોને એડમીટ કર્યો”

કેસફાઈલ મુજબ અપને કોઈ મી. જોશી લાવેલા અહીં”

“ઓહ એતો અમારા મેનેજર છે’

“સર એક વાત પુછુ તમે અને આવી હાલત માં? અહી તમને આજ સુધી જેટલું જાણી એ પરથી આ વાત મેળ નથી ખાતી.

         અને ત્યારે વિવેકે એક નિસાસો નાખી પોતાની વાત કહેવાની ચાલુ કરી ,” હું વિવેક શ્રોફ શહેર ના ગર્ભ શ્રીમંત પરિવાર નો એક માત્ર પુત્ર ચાંદી ની ચમચી મોમાં લઇ જન્મ્યો હોવા છતાં ઘર માં પહેલે થીજ અનુશાસન સંસ્કારિતા અને ધાર્મિક વાતાવરણમાં ઊછર્યો. હું પંદર વર્ષનો હોઈશ ત્યારે મમ્મી અમને છોડી ગયા. પણ ઘર નું વાતાવરણ,ઓજસ્વી પિતાની ઓથ અને મારી બુદ્ધિપ્રતિભા ના તેજ થી મારું વ્યક્તિત્વ એકદમ ખીલી ઉઠ્યું. ખુબ ઝડપ થી પ્રગતી કરતો આગળ વધતો હતો પણ કોલેજ ના છેલ્લા વર્ષ માં આવતા થોડા નઠારા દોસ્તો સાથે પનારો પડતા શરાબ ની લત લાગી, અને સ્વાર્થી દોસ્તો એ પૈસા વાળા બકરો  હાથ માંથી જતો ન રહે અને તેમના શોખ મારાથી પોષતા રહે એવી લાલચે મને છાની રીતે ડ્રગ્સની  પણ આદત પાડી દીધી.મને બધું સમજાયું ત્યારે ઘણું મોડું થઇ ગયું હતું. જેમ લત ને છોડવાની કોશીસ કરતો  તે વધારે ભીસથી જકડી લેતી. પપ્પા ને વાત ની ખબર પડી મને ખુબ સમજાવ્યો, ને હું તેમને પ્રોમિસ આપી ઘર માંથી નીકળ્યો ને સીધી હોસ્પિટલ માં મારી આંખ ખુલી.

           જુઓ ને સિસ્ટર પપ્પા મારાથી કેટલા નારાજ ને ગુસ્સે હશે કે આટલા દિવસ થી અહી હોવા છતાં એકવાર પણ મારી ખબર પૂછવા નથી આવ્યા ,અને હોયજ ને મારાથી ભૂલ જ એવી થઈ છે”

            રીટા એ ધીમેથી કીધું,”સર તમે મારી વાત ઘ્યાન થી સાંભળો  આપના પિતા તમે રી-હેબ માં હતા ત્યારે ત્યાં  આવ્યા તા પણ તમારી હાલત જોઈ એમને એટલો આઘાત લાગ્યો કે એમને મેસીવ હાર્ટ-એટેક આવ્યો અને અહીજ એમની સારવાર ચાલુ કરી પણ અમે બચાવી ન શક્યા.આટલા દિવસ તમારી નાજુક હાલત જોતા તમને આ વાત કરવી યોગ્ય ન લાગી.”

           સાંભળી થોડીવાર તે અવાચક થઇ ગયો ને પછી પારાવાર પસ્તાવા ને ગ્લાની સાથે નાના બાળક ની જેમ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડ્યો. તેને થોડીવાર રડી હળવો થવા દઈ પછી સાંત્વના આપી શાંત કર્યો.

           થોડા દિવસો જતા તેની તબિયત માં હજુ થોડો સુધારો થયો,પણ રીટા જાણતી હતી કે આનું જીવન હવે કાચ ના જેવું નાજુક છે જેટલી સંભાળ એટલું સલામત.એક દિવસ ડ્યુટી ટાઈમે રીટા તેને દવા આપી રહી હતી ત્યારે બહાર થી બીજી નર્સ તેને અરજન્ટ બોલાવી ગઈ. એ પાછી આવી થોડી ઉદાસ હતી ,તો પુછ્યું,”શું  થયું એનીથીંગ સીરીયસ?”

       “હા બાજુના જનરલ વોર્ડ માં એક ૬-૭ વર્ષ નો છોકરો છે તેની તબિયત અચાનક લથડી છે ડોક્ટર કે છે ઓપરેશન કરવું પડશે પણ તેના માબાપ આવો ખર્ચો કરી શકે એમ નથી “ કહેતા તેના ગળે ડૂમો બાજી ગયો. “ શું થયું સિસ્ટર તમે આમ ઢીલા કેમ પડી ગયા”. “કઈ નઈ”

મને તમે કહી શકો છો તમને ઠીક લાગે તો”. અને રીટા ની આંખ માંથી આંસુ ટપકી પડ્યા .” મારો પણ આવડો જ નાનો ભાઈ હતો જેને સરખી  સારવાર ના અભાવે ખોઈ દીધો. એકદમ આ નીલ જેવો ને તેની ઉમર નોજ .” “ઓહ સોરી”. ‘

“તમારા ઘર માં બીજું કોણ કોણ છે?” માં અને નાની બહેન છે જે ટેન્થ માં ભણે છે તેને ડોક્ટર બનવું છે જેથી લોકોની સેવા કરી શકે ને કોઈ ગરીબ નું બાળક પૈસા ના અભાવે મોત ને નો ભેટે.” હું અહીં નર્સ ની નોકરી કરું ને એ પણ એના ફ્રી સમય માં ટ્યુશન લઇ પૈસા ભેગા કરે છે”.

           અને આટલા દિવસ થી ઉદાસ,ખોવાયેલા વિવેક ના મોઢા પર એક ચમક આવી ગઈ.અને બાળક ના માબાપ ને મળી તેને મદદ કરવાની ઇચ્છા જતાવી. “સિસ્ટર કરોડો રૂ. ની દોલત છે શું કામ ની મારા માટે હવે ,તે કોઈ ના સારા કામ આવશે તો મને ઘણો આનંદ થશે”.અને પછી નીલ નું સફળ ઓપરશન થઇ તે સાજો થયો.

           દિવસો વિતતા જાય  છે ને વિવેક ની તબિયત માં થોડો થોડો સુધારો થતો જાય છે. દરમ્યાન ખુબ લાંબા સમય હોસ્પિટલ માં રહેવાથી ત્યાના સ્ટાફ ને સર્વે સાથે એક આત્મીયતા થઇ ગઈ  છે ,અને પ્રથમ થીજ વિવેક ની સારવાર માં રહેવાથી તેની ને વિવેકની સારી એવી મિત્રતા થઇ ગઈ  છે . લાંબી સારવાર પછી ખાવા-પીવાના ઘણા બધા રીસ્ટ્રીકશન ,નિયમિત દવાઓ અને ચેકઅપ કરાવતા રહેવાની કડક સુચના સાથે હોસ્પિટલ માંથી રજા મલી  વિવેક ને..સાંજે ડયુટી પતાવી રીટા ઘેર પહોંચી ને થોડી વાર માં ડોરબેલ વાગી ,દરવાજો ખોલતા પ્રફુલિત સ્મિત સાથે વિવેક દરવાજે ઉભો છે.”તમે અહીં” આવો આવો કહી તેને અંદર લઇ ગઈ.માં અને બહેન ને મલાવ્યા . અને વાતવાત માં  પ્રિયા , રીટા ની નાની બહેન ની ભણવાની જવાબદારી પોતે લેવા માંગે છે જણાવ્યું.બધા ની આનાકાની થતા “ શું મારી પણ નાની બેન જેવી નથી કહી બધાને ચુપ કરી દીધા.

           પછી તો અવાર-નવાર મારું હવે તમારા સિવાય કોણ છે કહી ઘેર મળવા આવી જતો,ત્યારે રીટા ની બસ્તી ના લોકો ને મળતો તેમની ઘર ઘર ની પરેશાનીઓ ની વાતો સાંભળી તેનું હૃદય દ્રવી ઉઠતું ,તેને થતું મારી પાસે જે છે ને હતું તેની મેં કદિ કદર ન કરી અને લોકો તેના અભાવે કેવી હાડમારી માં જીવી રહ્યા છે. અને જેમ જેમ તેને કોઈની તકલીફ ખબર પડે તેમને ખુલ્લા દિલ થી મદદ્દ કરવા લાગ્યો. અને આમ જાણે એને આખી બસ્તી ને દતક જ લઇ લીધી! ભણતર,કન્યા ના લગ્ન ,મેડિકલ જરૂરિયાત જેવી જરૂર એવી સહાય.અને તેણે જાણે સેવા કાર્ય કરવાનો ભેખ લીધો.અને તેમાં એની સહભાગી બની સિસ્ટર રીટા. તમામ જરૂરિયાત વાળા લોકોની સૂચી, સહાય ત્યાં સુધી પહોચાડવી ,તેનો યોગ્ય ઉપયોગ થયો છે તેની ખાત્રી કરવી જેવી દરેક બાબત નું ધ્યાન તે રાખતી. વિવેકે માનવતા ના યજ્ઞ માટે તેની તિજોરી ખોલી નાખી,પણ કહેવાય છે ને કે બેઠા બેઠા તો રાજા નો ખજાનો પણ ખૂટી પડે તેથી તેણે ઓફીસ જઈ તેનો બીઝનેસ પણ સંભાળવા માંડ્યો જેથી તેના આ સેવા યજ્ઞ માં કોઈ અડચણ ના આવે એની ખુદ ની તો બીજી કોઈ જરૂર ન હતી. ભણી ને તૈયાર થતા એલીજીબલ યુવા ને  જરૂર મુજબ તેના બીઝ્નેસ માં કામ પણ આપતો. વખત વીતતો ગયો ને તેની તબિયત ના હાલ જાણતો હોવાથી તેની તમામ ચલ-અચલ સંપતિ અને તેના સેવાકાર્ય નું એક trust પણ બનાવી નાખ્યું

જેમાં   તેના મેનેજર,રીટા,તેની ડોક્ટર બની ગયેલી બહેન પ્રિય વિગેરે વિશ્વાસુ લોકો શામેલ હતા.

        આમ વિવેક નો  સકારાત્મક અભિગમ, લોકોપયાગી થવાની ભાવના  ને સાફસુથરી જીવન પધ્ધતિ થી તેને ૧૫ વર્ષ નું નવજીવન મળ્યું. પણ છેલ્લા થોડા દિવસ થી તબિયતે ફરી ઉથલો માર્યો ને આજે તેનો પવિત્ર આત્મા નશ્વર દેહ ને છોડી અંતિમ યાત્રા એ વિહાર કરવા નીકળ્યો .તેના ચહેરો  પર સંતોષ ને પરમ તેજ ની આભા હતી.

         ખીલેલા પુષ્પ સૃષ્ટિ માં સુંદરતા ને સુગંધ વિખેરે છે ,ને કરમાઇને પણ નકામાં નથી થતા ,તેનો

અર્ક પણ ઉપયોગી બને છે તેમ વિવેકે પણ તેના મુરજાઇ ગયેલા જીવન ને   લોક ઉપયોગી કાર્ય માં ખર્ચી નાખ્યું .  તેના જીવનઅર્ક ની  સુવાસ આજે સર્વત્ર મહેકી રહી છે. એક કરમાયેલા પુષ્પ ની સુવાસ થી અસંખ્ય ફૂલો ખીલી ઉઠ્યા છે તેનું જીવન હજારો લોકો ને પ્રેરણા આપી રહ્યું છે, વિચારતા રીટા નું મન આદર અને અહોભાવ થી ભરાય ગયું ,તેના હાથ જોડાય મસ્તક આપોઆપ નમી ગયું.

      

       

Posted in "બેઠક "​, "વાર્તા રે વાર્તા", આરતી રાજપોપટ, તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા | Tagged , , , , , | 1 Comment

મેઘલાતાબેન મહેતાની પ્રથમ પુણ્ય તીંથીએ

meghlataben

મિત્રો ,આજે આપણા  બ્લોગના જાણીતા લેખિકા મેઘલતાબેન  મહેતાની પ્રથમ પુણ્ય તીંથીએ યાદ કરીએ મિત્રો “બેઠક”માં કે શબ્દોનાસર્જન પર  અહિં આપણે બધાં એક પરીવારનાં સભ્યો છીએ …..  બધા જ લેખકો લેખિકા અને વાંચન વર્ગ સૌ સાથે મળી માસીને  આજે યાદ કરી એમની રચનાનો આસ્વાદ માણીએ,એ પહેલા એમના દીકરી માધવીબેન ના હાથે લખેલ સ્વ રચનાને માણીએ.

જીવન એક ઝંઝા 

તે છતાં લૂટો મજા

જાણ્યું માવડી તુજ થકી 

જીવન નો વૈભવ 

છે પળ પળ નો ઉત્સવ 

જાણ્યું માવડી તુજ થકી 

માવડીને મારા વંદન -માધવી મેહતા

મિત્રો જીવનમાં અમુક વ્યક્તિ હંમેશ  માટે યાદ છોડી ને જાય છે..અને કાયમ આપણા હૃદય માં સ્થાન લીઈ લે છે..મેઘલતા માસીને એમના મોઢે  સંભાળવા એક લાહવો છે ..આજે એ નથી પણ એમની લેખેલી કવિતા વાંચશો તો પણ  એ જીવંત આપની પાસે છે એવું અનુભવશો..  

મોતને મુઠ્ઠી માં લઈ ફરીએ ,

ઓ બાંધવા ,મુઠ્ઠીમાં મોત લઇ લઇ ફરીએ ,……

ધાર્યું કાંઈ થાય નહીં ,ધારેધરણી,

ફોગટ જંજાળ શીદ વ્હોરીએ ?…..

                                                            મેઘલતાબેન મહેતા

મારા માટે માસી એક પ્રોત્સાહન છે ,પ્રેરણા છે ગુરુ છે  તો કયારેક એક નીડર લેખિકા છે ,હુદયમાં જે અનુભવ્યું  તે એમની કવિતા દ્વારા આપણા  હૃદયમાં સોંસરવું ઉતરી ને આપણને સ્પર્શે છે. સૌમ્ય  સુંદર અને વિવિધતા ભરેલા લખાણ એવા સરળ સાદી ભાષામાં રજુ કરે કે સાત્વિક સુગંધભરી ઊર્મિના ઝરણામાં પડ્યા હોય તેવું લાગે માત્ર મને જ નહિ દરેક વાંચકને  આવું  જ લાગે  પછી એ ઘૂળેટીના ઉત્સવની ઉજવણી હોય કે પ્રેમ બંધનથી ભીંજવી  દેવાનો દિવસ, માસી શબ્દોમાં એવો ગુંથી નાખે કે કવિતા નું સ્વરૂપ લઈલે …

આમ જોવા જઈએ તો માસીએ 1946થી  એમના  હદયમાં ઉઠેલી  ઊર્મિ કે સંવેદનાને શબ્દદેહ આપવાનું શરુ કર્યું. પછીતો લોકો એમના ગીત ગરબા હોય કે બાળ  ગીતો કે કવિતા  વાંચવા કે સંભાળવા માંગણી કરવા માંડ્યા અને આડી અવળી કાપલી ને ભેગી કરી  80 વર્ષની ઉંમરે” તીર્થનું પંચામૃત પુસ્તક” બહાર પાડ્યું .આજે જેમની કવિતાજ એમની ઓળખ છે એમના શબ્દોમાં કહું તો

સ્વાનુભવ  તો સૌ કહે ..

પણ પરનો કહે તે કવિ …

સીધે સીધું સૌ કહે ..ચોટ લગાડે તે કવિ .

એમણે કવિતામાં  હ્દયની સાચકલી  લાગણી ઓં ,ભાવનાઓ  સંવેદનો  અને કેટલેક અંશે અનુભવો  ઉતર્યા છે.કાવ્ય માણવાની સાચી મઝા તો ત્યારે જ આવે  જયારે વાચનાર ને લાગે હા આવું જ હોય ..કે વાંચ્યા પછી કહેશો કે આતો મારી જ વાત છે …આ વાત મેં માસીની કવિતામાં અનુભવી છે.

          જિંદગીને  નોટબુકની નહીં,સ્લેટની જેમ વાપરતા જાઓ ,

ભૂત ભેગો કરો નહીં,પણ ભૂતકાળ ભૂંસતા જાઓ .

લખેલું બધું લુછ તાં જાઓ ,ને નવું નવું લખતા જાઓ

ગૂંચવાડે ગૂંચવાઓ  નહીં ને ,આજ આનંદે ઉજવતા જાઓ ..

જેમ જેમ વાંચશો તેમ તેમ એવું લાગશે  કે હા , આવુ જ થાય છે.માસી શબ્દો ના એવા આટાપlટા રમે કે આપણે વિચાર કરતા થઈ જઈએ..પોતાની કવિતા દ્વારા બીજાને વિચાર કરતા કરે તે કવિત્રી …અને એજ મેઘલતામાસી

એમની કવિતાઓનું એક અલગ સ્વરૂપ અને રજુ કરવાની એક આગવી છટા..સૌ પ્રથમ” પ્યાલા બરણી ” કવિતા એમના મોઢે પ્રથમ સાંભળી પ્રોગ્રામનું સંચાલન હું કરતી હતી પણ મારી બોલતી બંધ થઇ ગઈ,આવા મેઘલાતાબેહન  મહેતા ની કવિતા માણો પછી તમે પણ મારી જેમ જ કહેશો.એમાં કોઈ શક નથી આ બ્લોગની શરૂઆત પણ એમની કવિતા થી કરી એમની પાસેથી લેખનની પ્રસાદી ને પ્રેરણા મળ્યા અને બીજા એ પણ એમને વાંચી  પ્રેરણા લીધી અને લઇ રહ્યા છે.સાદા  સરળ વિષય લઈને વાચકને અધાત્મિકતા ના શિખર પર એવી રીતે લઇ જાય કે ખબર પણ ના પડે.

“.ભમરડો” વિષય એક રમત પણ આધ્યાત્મિકતા અને જીવનની ફિલસુફી સમજાવી દે  ….

પૃથ્વી પણ છે એક ભમરડો ,અગણિતોનો સાથી?

કોના હાથે છુટયો ,છોડવે કો આ ચક્કરમાંથી?

કોણે પૂર્યા પ્રાણ ,કદી શું ગતિ મંદ થવાની ?

કે પુનઃજન્મ પામીને પાછી  ગરબામાં ઘૂમવાની?

ઘડપણમાં  હાથ પગ  ના ચાલતા હોય ..શરીર સાથના દેતું  હોય ત્યારે  એ મક્કમ પણે આગળ વધવું એ જેવી તેવી વાત નથી  .એમની પંક્તિમાં કહું તો….

જુવાનીના  જોમમાં જીવવાની ટેવ પડી ગઈ છે  જિંદગીભરની,

કે આ આવી રહેલું અડવડતું ઘડપણ ,અણગમતા અતિથી જેવું ભાસે છે .

ભૂતકાળનો પાલવ પકડી …જે ટમટમ્યા કરે ..

તેનો વળી વિકાસ  કેવો ?…જે ભૂતકાળ ના ભૂત ની પકડ થી છટકી ,

જે દોડ મુકે આંખ મીચી –તેજ આગળ આવે છે …વિકાસ સાધે છે .

એમની કવિતા નો સંદેશ છે …જિંદગી ના સત્યને અપનાવો ..

મેઘલતામાસીએ  પોતાના માટે સારું શું કે ખરાબ શું તે નક્કી કરવાનું કામ ઈશ્વર   ઉપર છોડી દીધું હતું. ઈશ્વર જે કરે પછી તે ખરાબ હોય કે સારું, તેને વિના હીચકીચાહટ સ્વીકારી લેવું એ કેટલી મોટી વાત છે. એટલુંજ નહિ ..આશાવાદી હતા  ..છેલ્લે સુથી  જિંદગીના રંગો પુર્યા.તૈયાર થઇ સદાય અંબોડામાં ફૂલ મુક્યું .તેમના  આ અભિગમ ને લીધે દરેક  સવાર એક કોરી પાટી બની રહી.દરરોજ એક નવો દિવસ, સૌથી વધારે તો ઉંમરને  સહજતાથી સ્વીકારનાર માસી અંત સમય સુધી પણ નિડરતાથી  કહી શક્યા અને આજે જાણે આપણને  કહેતા હોય  એમ લાગે છે  કે…

મોતને મુઠ્ઠી માં લઈ ફરીએ ,

ઓ બાંધવા ,મુઠ્ઠીમાં મોત લઇ લઇ ફરીએ ,……

ધાર્યું કાંઈ થાય નહીં ,ધારેધરણી,

ફોગટ જંજાળ શીદ વ્હોરીએ ?…..

આખા કાવ્યમાં   લાગણી સાથે,જીવનના મનોમંથનના પણ દર્ષન કરાવ્યા .જિંદગીની એક એવી હકીકત કાવ્યમાં વણી લીધી કે  અને અપનાવ્યા વગર છુટકો જ નથી,

જેમણે જિંદગીને આટલી સહજ સ્વભાવિક રીતે સ્વીકારી હોય એમના માટે એમની જેવી કવિતા લખવાની મારી ક્ષમતા નથી. શબ્દોના ગુલદસ્તા પણ નથી.હા.. પણ એટલું જરૂર કહીશ કે  આપના આશીર્વાદ સુરજ ની જેમ આવે ,નવી આશાઓ લાવે, ઉમંગ થી હ્રદય છલકાય, આપણા જીવનમાં રંગ પુરાય અને  આપની શુભેચ્છા આપણી સાહી બને અને  આપની કલમ અમને લખવાની પ્રેરણા આપે તેવા આપના આશીર્વાદ સદાય  બેઠકને અને સર્વ લખકોને વર્તાય 

(“તીર્થનું પંચામૃત” તો આપ્યું, તમે હવે પ્રેરણા આશીર્વાદ ના પ્રસાદ રૂપે આપતા રહો )

Posted in "બેઠક "​, મેઘલાતાબેહન મહેતા | Tagged , , , , , , | Leave a comment

તરુલતાબેન વાર્તા સ્પર્ધા (૨૦)-દર્શના વારિયા

આ વાર્તાનું બીજું ચેપ્ટર છે.  એક બે દિવસ માં વાર્તાનું ત્રીજું ચેપ્ટર મુકીશ।  તમને વાર્તા કઈ દિશામાં વણાંક લેશે તેમ લાગે છે — જણાવશો।  પહેલા ચેપ્ટર માટે આ લિંક ક્લીક કરો

 

નસીબે દિશા બદલી

વહુ આવી ને માસી તો ફુલ્યા ન સમાય।  કરસનલાલ ને ચંપા ને એવો મનમેળ ને સાસુ તો માં કરતાયે વધારે ધ્યાન રાખે।  ભીખુ માસ્તર તો જે સાંભળે એને ક્યે કે “મારી છોડી એ પાંચેય હાથે પમેશ્વર પૂજ્યા છે કે આવો પરિવાર હાસિલ થયો.  જોત જોતામાં ચમ્પા ને મહિના રહ્યા.  કરસનલાલે કામ કરી પૈસા ભેગા કરેલા.  તે માસીને ક્યે ચંપા ને સુવાવડ પતે ને બાળક 6 મહિનાનું થાય આવા વર્ષે પછી અમે નીકળવાનું રાખશુ ને મુંબઈ ની કોલેજ માં દાક્તરી નું ભણવા માટે અરજી કરી દવ છું .  ચંપા એ પણ પૂરો સાથ આપતા કીધું કે બાળક ને ઉછેરતા હું સાથે સીવણ કરી ને બને એટલા પૈસા બનાવતી જઈશ.  કરસનલાલ ને ખબર કે ચંપા ને ભણવાનો ખુબ શોખ છે અને તેણે તો ચંપા ને કીધું કે મારી સાથે તારીયે ભણવાની વ્યવસ્થા કરશું.  ચંપા ને મન કરસનલાલ પતિ નહિ પરમેશ્વર હતા અને કરસનલાલને મન ચંપા તેની પત્ની નહિ અર્ધાંગિની (અડધા અંગ સમાન) હતી.  બંને સમજદાર પતિ પત્ની આમ ભવિષ્યના સપના ને સાકાર કરવા માટે મંડી પડ્યા.  પણ કહેવાય છે ને જો તમારે ઈશ્વરને હસાવવા હોય તો તેમને તમારા સપના ની જાણ કરો.  નસીબ ને પલટાતા વાર નથી લાગતી ને આંખના પલકારામાં બધું હતું નહતું થઇ ગયું.

દરિયામાં સુનામી આવીએ ને ઓખા જેવા નાના બંદર માં તારાજી સર્જાય ગઈ.  પલકવાર માં આખું ગામ તહેશ નહેશ થઇ ગયું.  કરસનલાલ એક હાથ માં આવેલ લાકડું પકડી ચંપા ચંપા ના નામની બૂમો પાડતા રહ્યા.  દરિયાના મોજા એમને દૂર દૂર ઢસડી ગયા અને કલાકો સુધી તે તરતા રહ્યા અને મોત ને આવવાની વાટ  જોતા રહ્યા.  કોઈ જાદુ સમાન એક માછીમાર ની હોડી સુનામી ના વર્તુળ ની બહાર હોવાથી બચી ગઈ પણ દરિયાઈ મોજાના હાલક ડોલક ને લીધે પોતના મારગ થી કેટલાય નોટીકલ માઈલ દૂર પહોંચી ગઈ હતી.  તેઓની નજર કરસનલાલ ઉપર ગઈ અને તુરંત હોડી તે તરફ વાળી અને કરસનલાલ ને બચાવી લીધા.  કરસનલાલ ને તેઓ પોતાને ગામ લઇ ગયા અને તેમની સારવાર માટે ગામના મુખી ને હવાલે કાર્ય.  હવે આ એ જમાનાની વાત છે કે આઝાદી નવી નવી આવેલ.  ભારત પાકિસ્તાન ના અમુક ગામોમાં ખૂન ખરાબી અને જાનહાની એ માઝા મૂકી દીધેલ.  અને તે છતાંયે  અમુક સરહદ ના ગામો માં હજી પણ હિન્દૂ અને મુસલમાન ભાઈચારાથી રહેતા હતા.  કરસનલાલ પાકિસ્તાનના એવા એક સંપે થી રહેતી કોમ વાળા બંદરે પહોંચી ગયેલ.  બદરૂદીન મિયાં સમજી ગયા કે આ ભારત નો નાગરિક આવી પહોંચ્યો છે.  તેમણે અને તેમની બીબી એ પોતાના દીકરા સમાન તેમની સારવાર કરી.

કરસનલાલ તો હોશ આવતાજ ચંપા ચંપા ના નામ ની રટ લઈને બેઠેલા.  ધીમે ધીમે સમાચાર આવતા ગયા તેના અનુસાર આખું ગામ અને આસપાસના કેટલાય ગામો તારાજ થઇ ગયેલ.  કરસનલાલે મિયાં ને આજીજી કરીને કેટલીયે પૂછતાછ કરાવી પણ એવું જાણવા મળ્યું કે તેમના ગામ અને એવા અમુક ગામ માં કોઈ વસ્તીજ નતી અને ખાલી ખમ ગામમાં પશુ અને માનવી ની લાશ ના ઢેર પડેલા.  કરસનલાલે તો યે આશા છોડીજ નહિ અને કેટલીયે તપાસ કરાવી।  પણ સાથે સાથે કામ પણ કરવા લાગ્યા અને ભણેલા માણસ ની ખોટ હોય એવા ગામમાં તેમની ઈજ્જત વધવા લાગી.  બદરૂદીન મિયાં ને તેઓ પૈસા આપતા અને તેમની સાથે જ રહેતા.  મહિનાઓ વીતવા લાગ્યા અને એવું નક્કીજ થયું કે કોઈ બચ્યું જ નથી પછી તેમને ગામ પાછા ફરવાની ઈચ્છા જ ન થયી.  માસા માસી ને ચંપા ના વિચારે તેઓ ગમગીન બની કલાકો ઉદાસ રહેતા તો ક્યારેક અવ્વલ નિશ્ચય કરતા કે હવે પછીની જિંદગી તેઓ સારા કામ માં જ પસાર કરશે, દાક્તર બની અને લોકો ની સેવા કરશે.

એક બે દિવસ માં વાર્તાનું ત્રીજું ચેપ્ટર મુકીશ।  તમને વાર્તા કઈ દિશામાં વણાંક લેશે તેમ લાગે છે — જણાવશો।

Posted in "બેઠક "​, "વાર્તા રે વાર્તા", તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા, દર્શના વારિયા નાટકરણી | Tagged , , , , | Leave a comment

તરુલતાબેન વાર્તા સ્પર્ધા (૨૦)-દર્શના વારિયા

અગાઉ ના જમાના ની વાત છે.  કરસનના માં બાપ ગુજરી ગયા પછી માસા માસીએ પોતાનો જણ્યો માનીને ઉછેર્યો. કનિયાને પહેલે થી જ ભણતર ઉપર પ્રેમ.  માસા માસી ઉપર નો ભાર ઓછો કરવા કનિયાએ અગિયાર વર્ષની કાચી ઉંમરે ભણતર છોડી ને કામે લાગવાની વાત કરી ને માસીએ ઘસીને ના પાડી અને કહ્યું “કનિયા તું ભણતર ઉપર ધ્યાન રાખ, અમે હજુ જીવીએ છીએ”.  કનિયાએ પછી તો પાછા વળીને જોયા વિના ભણતર સામે ચિત્ત ધર્યું।  હા અવાર નવાર નાના મોટા કામ કરીને થોડા ઘણા પૈસા કમાઈ લેતો પણ ભણવાનું અને દુનિયા વિષે નવું નવું શીખવાનું કદીયે છોડતો નહિ.  એમ કરતા કરતા મેટ્રિક ની પરીક્ષા આપી.  માસી ક્યે કનિયા   હવે તારા લગન ની વાત આગળ વધારવી જોઈએ”. કનીયો ક્યે “પણ મને તો મુંબઈ પહોંચી ને આગળ દાક્ટરીનું ભણવાની ઈચ્છા છે. અને તમે પૈસા ની ફિકર ન કરતા હું સાથે સાથે કમાઈ લઈશ.  એક વાર ડૉક્ટર બની જાવ પછી તો તમને ચોથા આરાનું સુખ મળે એવી વ્યવસ્થા કરીશ”.  માસી ક્યે “કનિયા  એમાં મને જરાય શંકા નથી અને તું આગળ ભણે એમાં અમે ખુબ રાજી છીએ પણ પેલા લગન કરીલે એટલે અમને નિરાંત।  પછી તું તારે તારી બાયડી ને લઈને જા એટલે તને રોટલા એ જમાડે ને ખોટા વાસનો થી દૂર રાખે”.

મોટાઓના આગ્રહ નું પાલન કરતા કનીયા એ હા તો પડી પણ પછી શરત કરી “છોકરી હારે બે ઘડી વાત કર્યા વિના પસંદ નહિ કરું”.  મોટેરાઓએ સમજાવવાની કોશિશ કરી કે “કનીયા એમ છોકરી હારે વાત્યુ નો થાય ને હીધો પરણવા બેહી જા”. પણ કનીયો માસીનો લાડકો ને માસી ક્યે મારો કનીયો ક્યે ઇમ જ કરવાનું।  માસી એ માગા આયવા એમાંથી બે રૂપ રૂપના અંબાર સમી કન્યા પસંદ કરી.  છોકરી ને કનીયો મલ્યો ને વી મિનિટ વાતો કરી.  પણ આખરે કનીયાએ બેય કન્યા નાપસંદ કરી.  મંજુબા રેવામાસીને ક્યે “આ તારો કનીયા ને બહુ ભણાવ્યો તેથીજ આ તકલીફ ઉભી થઇ છે”.   ને કે એને હમજાવ ને મોટેરા પસંદ કરે એની હારે માંડવે બેહી જાય”.  રેવામાસી “એની જરૂર નથી.  હુંજ મારા કનીયા હારે વાત કરી લઈશ”.
 
માસી કનીયા ને ક્યે “તું કેવી છોકરી ગોતે છે મને હમજાવ ને તો હું ગોતી આપીશ. કનીયો ક્યે “મારે ભણેલી છોકરી જોવે પણ ગામ માં છોકરીએ ને કોઈ ભણાવતું જ નથી એટલે હું વાત કરીને ભણેલી નહિ તો ગણેલી, સમજુ છોકરી ગોતવા મથું છું”.  માસી ક્યે, ‘“એમ બોલને, હવે હમજાણું।  અમે હંધાય તારા માટે એવીજ છોકરી ગોતીએ છીએ, કે તારું દયાન રાખે, ગરમ રોટલી જમાડે ને પ્રેમથી રયે”.  કનીયો ક્યે “બા એવી છોકરી જેને રોટલી થી આગળ દુનિયાદારી માં રસ હોય, છાપા વાંચે ને નવું શીખવાની ધગશ હોય”.  માસી ક્યે “અલા કનીયા, મેં હામ્ભળ્યુ છે કે ઓલા ભીખુ માસ્તર ની છોડી હારી એવી ભણેલી છે.  પણ એવું હામ્ભળેલું કે છોકરી થોડી કાળી છે, બહુ નમણી નથી ને પગ માં થોડી ખોડ છે એટલે લગન ની આશા છોડી દીધી છે ને આગળ ભણવાની છે.  આપણે એવી બીજી થોડી સારી દેખાય એવી છોકરી ધ્યાનમાં રાખીએ”.  કનીયો “બા તપાસ કરોને જો એના બાપુ રાજી થાય તો અમે એકવાર મળી લઈએ”.  માસી ક્યે “હાવ એવી કદરૂપી”?  પણ કનિયા ને રાજી રાખવા મુલાકાત તો ગોઠવી.  વળી સામે થી માંગુ આયવુંતું એટલે માસ્તરે છોડી ને સમજાવી કે છોકરો મળવા માંગે છે ને સાંભળ્યું છે કે ડાહ્યો ને ભણેલો છે તો એકવાર મળી તો જો.
 
ચંપા ને કનીયો બાર હિંડોળે વાત કરવા બેઠા ને ક્યાં સમય જતો રહ્યો તે ખબર જ ન પડી.  છેવટે માસીએ ઓરડામાંથી હાક મારી કે કનીયા હાલો હવે, ચા ઠંડી થઇ ગઈ છે.  ઘરે પંહોંચતાં જ કનીયા એ માસી ને કીધું, હવે લગન ની તૈયારે કર, ચંપા હારે।  બધાય ક્યે “હોય કોઈ દી?  આવો રાજાના કુંવર જેવો આપણો કનીયો, એને તો રૂપ રૂપના અંબાર સમી છોડી હામે થી આવશે, એને હમજાવો”.  માસી ક્યે, “રાજા ને ગમે ઈ રાણી, કરો કંકુના.  જાન નીકળી, વાજતે ગાજતે લગન થયા અને કનીયો બની ગયો કરસનલાલ.
વહુ આવી ને માસી તો ફુલ્યા ન સમાય।  કરસનલાલ ને ચંપા ને એવો મનમેળ ને સાસુ તો માં કરતાયે વધારે ધ્યાન રાખે।  ભીખુ માસ્તર તો જે સાંભળે એને ક્યે કે “મારી છોડી એ પાંચેય હાથે પમેશ્વર પૂજ્યા છે કે આવો પરિવાર હાસિલ થયો.  જોત જોતામાં ચમ્પા ને મહિના રહ્યા.  કરસનલાલે કામ કરી પૈસા ભેગા કરેલા.  તે માસીને ક્યે ચંપા ને સુવાવડ પતે ને બાળક 6 મહિનાનું થાય આવા વર્ષે પછી અમે નીકળવાનું રાખશુ ને મુંબઈ ની કોલેજ માં દાક્તરી નું ભણવા માટે અરજી કરી દવ છું .  ચંપા એ પણ પૂરો સાથ આપતા કીધું કે બાળક ને ઉછેરતા હું સાથે સીવણ કરી ને બને એટલા પૈસા બનાવતી જઈશ.  કરસનલાલ ને ખબર કે ચંપા ને ભણવાનો ખુબ શોખ છે અને તેણે તો ચંપા ને કીધું કે મારી સાથે તારીયે ભણવાની વ્યવસ્થા કરશું.  ચંપા ને મન કરસનલાલ પતિ નહિ પરમેશ્વર હતા અને કરસનલાલને મન ચંપા તેની પત્ની નહિ અર્ધાંગિની (અડધા અંગ સમાન) હતી.  બંને સમજદાર પતિ પત્ની આમ ભવિષ્યના સપના ને સાકાર કરવા માટે મંડી પડ્યા.  પણ કહેવાય છે ને જો તમારે ઈશ્વરને હસાવવા હોય તો તેમને તમારા સપના ની જાણ કરો.  નસીબ ને પલટાતા વાર નથી લાગતી ને આંખના પલકારામાં બધું હતું નહતું થઇ ગયું.
Darshana
Posted in Uncategorized | 2 Comments

તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા (19)ઇન્દુબેન શાહ

“ભગવાન ભરોસે

   વૈશાખ મહિનાની ધોમ ઘખતી ભૂમિ પર છ પગલા ધમ ધમ ધરતી ધૃજાવતા ઉતાવળે ચાલી રહ્યા છે, જવું? શા માટે જવું છે? શું કરીશું? કંઇજ ખબર નથી, કોઇનો સાથ નથી, બસ, ઉપર આભ નીચે ધરતી. આકાશમાં ભમતી ભૂરી વાદળીઓની છત્રી ઓઢી ત્રણ વ્યક્તિ, મા અને બે દીકરીઓ ચાલ્યા કરે છે, દીકરીઓના માસુમ ચહેરા પર આશ્ચર્ય, ભયના મિશ્રીત ભાવ છે. માતાની ટટ્ટાર ખુમારી ભરી ચાલ અને સીધી નજર તેનો આત્મ વિશ્વાસ સુચવી રહ્યા છે.

મનમાં ઊમટતા વિચારો “મને બે દીકરીઓ થઇ એ શું મારો ગુનો છે!? મારા પતિ હતા ત્યારે કોઇની હિમત ન હતી, મારું અપમાન કરવાની, તેમનું અકસ્માતમાં અકાળે અવસાન થયું અને ડગલે ને પગલે મારું અપમાન..અને મારી દીકરીઓની અવગણના.. સહન ન થયું, ક્યાં જઈશ??..આવા વિચારો…પળ બે પળ તેણીનો આત્મ-વિશ્વાસ ડગુમગુ કરે છે. માહ્યલો બોલે છે, “નહીં સલમા, અત્યારે તારે બધુ ભૂલી જવાનું છે, અતીતને છોડ, ભવિષ્યનો વિચાર કર, ધરા અને ઝરા બે માસુમ બાળકીઓનું ભવિષ્ય તારે ઘડવાનું છે એ જ એક ધ્યેય…તું જરૂર કરી શકશે”…અને સલમા બે હાથમાં વહાલી પુત્રીઓના હાથ પકડી તેમને દોરતી ચાલી રહી છે…સમજુ સહનશીલ દીકરીઓ મા સાથે કદમ મેળવી રહી છે. થોડે દૂર કાચા રોડ પર એક છાપરી નીચે થોડા લોકો નજરે પડતા જ સલમાએ ઝડપ વધારી, જરૂર ત્યાં બસ સ્ટેન્ડ છે. હાશ, શહેરમાં જવાની બસ અહીંથી મળી જશે, આશા બંધાઇ. દીકરીઓ સામે જોયું, બન્નેના મુખ પરનો પસીનો પાલવથી લુછ્યો, હવાથી વેરવિખેર વાળની લટોને હાથની આંગળીઓ ભેરવી સરખી ગોઢવી, બેટા, હવે પેલી છાપરી દેખાય છેને ત્યાં સુધી જ ચાલવાનું છે. માના પ્રેમાળ સ્પર્શથી બન્ને દીકરીઓના મુખ પર સ્મીત ફરક્યું. મોટી ધરાએ પુછ્યું “મા આપણે ત્યાં રહેવાનું છે? “ના બેટા ત્યાંથી બસમાં બેસી આપણે રાજકોટ શહેરમાં જવાનું છે”. નાની ઝરા તો નાચવા લાગી, મા મારી બેનપણી તેના મામાના ઘેર રાજકોટ ગઈ’તી, આપણે મામાને ત્યાં જવાનું છે?” બેટા આપણને ખુદા જ્યાં લઈ જાય ત્યાં જવાનું છે” આમ વાતોમાં બસ સ્ટેન્ડ આવી ગયું.      

બસ સ્ટેન્ડ પર ઘણા લોકો હતા, કોઇ જમીન પર નિરાંતે બેઠેલા હતા, તો કોઇ પોતાના પોટલામાં બાંધેલ પોતાની કારીગરીનું શહેરમાં સારે ભાવે વેચાણ થશે તે આશા સાથે બસની રાહ જોઈ રહ્યા હતા… તો કોઈ શહેરમાં દીકરીના લગ્ન પ્રસંગનું હટાણું કરવા જઈ રહ્યા હતા..એકાદ બે જુવાનિયા શહેરમાં અમીતાભ બચ્ચનની પીકુ સિનેમા જોવા આતુરતાથી બસની રાહ જોઇ રહ્યા હતા. સલમા આ બધાની વાતચીત સાંભળી રહી હતી. ઝરા અને ધરા બન્ને થાક્યા હતા, તેઓની આંખમાં ઉંઘના ગાડા ઉમટ્યા હતા, ઠેલવા મુશ્કેલ જણાતા, સલમાએ બન્ને દીકરીઓને ઑઢણું પાથરી સુવડાવી, નજર પાછી રોડ પર, ક્યારે બસ આવશે? દૂરથી કોઈ વાહન આવતું જોયું સલમા ખુશ થઇ, બસ આવી! બેઠેલા સૌ ઊભા થયા, કપડા ખંખેરવા લાગ્યા, વાહન નજીક આવ્યું ..ટોળામાંથી કોઇ બોલ્યું “ આ તો કોઈ સાહેબની જીપ આવતી જણાય છે, સલમા બે ડગલા આગળ આવી રસ્તાની ધારી પરથી દૃષ્ટિ દૂર ફેલાવી, લોકોના ટોળાને જોતા જીપના ડ્રાયવરે સ્પીડ ઘટાડી, અંદર બેઠેલ સાહેબે પુછ્યું; “દીલુભા, આજે બસ મોડી પડી લાગે છે, ઘણા લોકો રાહ જોઇ રહ્યા છે!” સાહેબ બસનો ટાઇમ હવે થાય છે, આ તો કાલે પુનમના મૅળામાં જવાની ભીડ છે” જીપ એકદમ બસ સ્ટૅન્ડ પાસે આવી, સલમા અને સાહેબની દૃષ્ટિ મળી, સાહેબ મનમાં; અરે આ તો સલમા!!!, સલમાના માનસપટ પર નામ આવ્યું સમીર!! અહીં કયાંથી? સાહેબે ડ્રાયવરને જીપ રોકવા કહ્યું, ડ્રાયવરે જીપ પાર્ક કરી કે તુરત સમીર સાહેબ જીપમાંથી નીચે આવ્યા. સલમા પાસે આવી, જાણે વર્ષોથી ઓળખતા હોય તેમ સહજ ભાવે બોલ્યા “સલમા બસની રાહ જોતા રાત પડી જશે, ચાલ જીપમાં બેસી જા, તારી સાથે બીજા કોઇ હોય તો તેને પણ લઇ લે,” “મારી બે દીકરીઓ છે ખૂબ થાકી ગઇ છે” બોલી સલમા દીકરીઓને ઊઠાડવા નીચે નમી “ધરા, ઝરા ઊઠો, આપણને લેવા અંકલ જીપ લઈને  આવ્યા છે” જીપનું નામ સાંભળતા જ બન્ને ઊભી થઇ ગઈ. બન્નેના હાથ પકડી સલમા જીપ તરફ ચાલવા લાગી, ડ્રાયવરે ઉતરીને બન્ને દીકરીઓને ઊચકી જીપમા બેસાડી, સમીરે સલમાનો હાથ પકડી જીપ પર ચડવામાં મદદ કરી, બન્ને એક બીજા સામે જોઇ રહ્યા બન્નેની આંખોમાં અનેક પ્રશ્નો.. સમીરની આંખો પૂછી રહી છે સલમા ક્યાં ખોવાઈ ગયેલ આટલા વર્ષ? તો સલમાની આંખમાં પ્રશ્ન સમીર ૧૧મું પાસ કરી કોલેજમાં ગયો ને સલમાને સાવ ભૂલી ગયો? આ હસ્ત મેળાપ ૧૧ વર્ષ પહેલા ન થઈ શક્યો, આજે અચાનક વેરાન વગડામાં..!!!

અને બન્નેના મન ૧૧-૧૨ વર્ષના ભૂતકાળમાં ભ્રમણ કરવા લાગ્યા. કેટ કેટલી યાદો સાથે માણેલા તહેવારોની, બચપણમાં કરેલ ધીંગા મસ્તીની નજર સમક્ષ તરવરવા લાગી. બન્ને રાજકોટમાં સાથે મોટા થયા હતા. સલમાએ સમીર સાથે દિવાળીમાં ફ્ટાકડા ફોડ્યા હતા, સમીર હાથમાં ફટાકડાની લાંબી સેર પકડી સળગાવે અને સલમા ચીસ પાડે, સમીર જલ્દી ફેકી દે, તારા હાથ બળશે અને સમીર તેને બીવડાવવા બે,ત્રણ ફટાકડા હાથમાં જ ફોડૅ અને સલમા તેનો હાથ પકડી ફટાકડા છોડાવે, અને બન્ને ફટાકડાના ફ્ટફટ અવાજ સાથે ખડખડાટ હશે. નવરાત્રમાં સલમા સમીરની બેન સાથે ચણીયા ચોળી પહેરી ગરબા ગાવા જાય, સલમાના માતા પિતા પણ કોઇ વાંધો ન ઊઠાવે. સમીર અને તેની બેન પણ સલમા અને તેના ભાઇ સાથે તાજીયા જોવા જાય. આમ બન્ને કુટુંબના બાળકો આનંદ કરે અને વડીલો પણ આ નિર્દોષ આનંદ જોઇ ખુશ થાય.

સમીરના પિતા મામલતદાર, સલમાના પિતા તેમની જ ઓફિસમાં હેડ ક્લાર્ક, બન્ને પડોશી. સલમા અને સમીર સાત ચોપડી સુધી એક જ શાળામાં ભણ્યા, બન્ને સાથે ચાલતા સ્કુલમાં જાય. સલમા ખૂબ રૂપાળી, રસ્તામાં બન્નેને સાથે ચાલતા જોઇ તેમની શાળામાં ભણતા બે મુસલમાન છોકરાઓની આંખમાં ઝેર રેડાતું. અંદરો અંદર વાતો કરતા “અલ્યા મેહમુદ આ ચાંદ, હિંદુ થઇ જવાની હોય તેવું લાગે છે”, “ના ના, જમાલ સલમાનો બાપ સમીરને મુસલમાન બનાવશે” ત્યારે તો વાત છોડી બન્ને ક્લાસમાં ગયા. મેહમુદના મનનો કબજો સલમાએ લઇ લીધો હતો. સલમાનું રૂપ પણ દિલમાં વશી જાય તેવું જ હતું. દિવસે દિવસે વધુ ને વધુ નિખરતું હતું. શાળાના ઘણા છોકરાઓ સલમા પર લટ્ટુ હતા.

આ ઉંમરના છોકરા છોકરીઓના મનમાં તેઓને ન સમજાય તેવા ભાવનો સંચાર થાય છે અને તે જ ક્ષણે તનમાં પણ ઝણઝણાટી પ્રસરવા લાગે છે, તો કોઇ દીકરીઓના મન પરથી અગોચર ભયનું લખલખુ પસાર થઇ જતું હોય છે. સલમાના મનની દશા કોઇ વાર આવી થતી, ખાસ કરીને જ્યારે સમીર તેની સાથે ન હોય. સમીરની હાજરીમાં સલમાની છેડતી કરવાની કોઇ હિમત ન કરે, સમીર પણ બને ત્યાં સુધી સલમાની સાથે જ રહે. એક દિવસ સલમા રીસેસમાં તેની બહેનપણી સાથે બહાર મગફળી લેવા નીકળી અને મેહમુદે મોકો જોઇ સલમાની છેડતી કરી, સમીરે જોયું મેહમુદની બોચી પકડી બન્ને થયા બાથંબાથ, સલમાએ સમીરને વાર્યો,“છોડ જવા દે કંઇ મોટી વાત નથી”, શિક્ષક આવ્યા બન્નેને છુટા પાડ્યા.

સાતમું પાસ કરી બન્ને છુટા પડ્યા. સમીર બોયઝ હાઇસ્કુલમા ગયો અને સલમા ગર્લ્સ-હાઇસ્કુલમાં ગઈ. બન્નેની સ્કુલ જુદી, સમય સરખો, બન્ને સાથે દશ વાગ્યાની બસ પકડે, સલમા ઉતરે તેના પછીના સ્ટોપ પર સમીર ઉતરે, સાંજે પણ બન્નેની બસ નક્કી. બસમાં બન્ને ભણવાની વાતો કરે, સમીર ખૂબ હોશિયાર, સલમાને લેશનમાં મદદ કરે, ગણિત શિખવાડે. સલમાએ નવમું ધોરણ પાસ કર્યું.

સલમા૧૪ વર્ષની થઈ અને તેના માતા- પિતા બન્ને ટાયફોઇડની બિમારીના ભોગ બન્યા, સલમા અને તેના ૧૧ વર્ષના ભાઇની જવાબદારી કાકા-કાકી પર આવી પડી. કાકાને સાધારણ નોકરી, બધા સાથે રહે, કાકી પોતાના બે બાળકોને સંભાળે અને જેઠાણીને ઘરકામમાં મદદ કરે. બન્ને કુટુંબનો વ્યવહાર ભાઈ-ભાભી સંભાળે. અચાનક જવાબદારી છ જણાનું કુટુંબ કેમ નભશે? કાકા મુંઝાઈને પોતાના ભાઇના દોસ્ત, સમીરના પિતા મનસુખભાઈ પાસે ગયા. મનસુખભાઇએ સલમાના પિતાના પ્રોવિડન્ડ ફંડના પૈસા જરૂરી કાગળો તૈયાર કરી, અપાવ્યા. સલમાના કાકાને નાની કરિયાણાની દુકાન કરાવી આપી. ધંધાની શરૂઆત કામ ઘણું કરવું પડે, નોકર પોષાય નહીં, સલમાને અભ્યાસ છોડવો પડ્યો. સલમા તે દિવસે ખૂબ રડી, સાંજે બસમાં સમીરને મળી બોલી “સમીર આજે મારો છેલ્લો દિવસ છે”, “કેમ? હજુ તારે એક વર્ષ બાકી છે, મેં ૮ અને ૯ સાથે કર્યા તેથી મારું આ છેલ્લુ વર્ષ છે, મારો વાદ કરીશ તો એસ એસ સી પાસ નહીં ગણાય સારો છોકરો નહીં મળે બોલી હસવા લાગ્યો, સલમા રડતા રડતા બોલી સમીર તને મશ્કરી સુજે છે! હું સાચુ કહું છું, મારે મારી કાકીને ઘરકામમાં મદદ કરવાની છે અને નાના પિત્રાઈભાઇઓને સાચવવાના છે, જેથી કાકી દુકાનમાં કાકાને મદદ કરી શકે”. બસ સ્ટૉપ આવ્યું કંડકટર બોલ્યો જ્યુબિલી અને સમીરે સલમાનો હાથ પકડ્યો; ચાલ સલમા, સલમા રડતા રડતા સમીરની દોરવાય ઊતરી, સમીર સલમાને ગાર્ડનમાં લઈ ગયો, બન્ને બાકડા પર બેઠા. સમીરે ખીસ્સામાથી રૂમાલ કાઢ્યો, સલમાના આંસુ લુછતા બોલ્યો “અરે ગાંડી એમા આટલુ બધુ રડવાનું? હું તને અમદાવાદ લઈ જઈશ અને ભણાવીશ, હું ચાર વર્ષમાં પાછો આવીશ ત્યાં સુધી તું કાકીને મદદ કર, કાકા-કાકીને ખુશ કર, એટલે તેઓ તને મારી સાથે મોકલે બરાબર? સલમાના ગળે વાત ઊતરી ગઈ. બસ, ચાર જ વર્ષ રાહ જોવાની. બન્ને જણાએ જ્યુબિલી ગાર્ડનની માટલા ગુલ્ફી ખાઇને ઘેર ગયા.

            જીપ રાજકોટના ધોરી માર્ગ તરફ દોડી રહી છે. સમીર અને સલમા બન્નેના મન પણ જીપની ઝડપ સાથે ભૂતકાળના પાના ઊથલાવી રહ્યા છે. બન્ને દીકરીઓ નિરાંતે સુતી છે. ચોટીલા નજીક આવતા ડ્રાયવરે પૂછ્યું; સાહેબ બહેનને ક્યાં ઊતરવાનું છે? અને બન્ને વર્તમાનમાં આવ્યા, સમીરે જવાબ આપ્યો, દીલુભા આપણા ઘેર. સલમાએ સમીરનો જવાબ સ્વીકારી લીધો, નાનપણથી સમીર કહે તે માની લેતી.

         જીપ સમીરના ઘેર પહોંચી ડ્રાઇવરે ગેટ ખોલ્યો, જીપ અંદર લીધી. સલમાએ બન્ને દીકરીઓને જગાડી; બેટા ઊઠો ઘર આવ્યું. સમીરે ડ્રાઇવરને જમવાના પૈસા આપ્યા “દિલુભા, સવારે દશ વાગે આવી જજો”.

ધરા અને ઝરાએ પુછ્યું, “મમ્મી આપણે અહીં રહેવાનું?” “હા બેટા”

નાની ઝરા બોલી મમ્મી મને બહુ ભૂખ લાગી છે. અને સમીર ટ્રેમાં દુધના ગ્લાસ અને પારલેજી લઈ આવ્યો, ડાઇનીંગ ટેબલ પર ટ્રે મુકી “ચાલો બન્ને ખાવા લાગો, પારલેજી ભાવે છે?” બન્ને જણાએ મમ્મી સામે જોયું. સલમા બોલી ‘બેટા અંકલના ઘેર ખવાય” બન્નેને રસોડામાં ટેબલ પર બેસાડી, સલમાએ સમીરને પૂછ્યું ઘરમાં બીજુ કોઇ નથી? “ના, મારી પત્નિ કેન્સરની બિમારીમાં પ્રભુને પ્યારી થઈ ગઈ, મારો ૭ વર્ષનો દીકરો રાજકુમાર સ્કુલમાં હોસ્ટેલમાં ભણે છે, મારા માતાનો ગયા વર્ષે સ્વર્ગવાસ થયો, મારા પિતાશ્રી ચાર ધામ યાત્રામાં ગયા છે, બે ચાર દિવસમા આવશે, ત્યાં સુધી હું તું અને બે દીકરીઓ”.

 “સલમા મેં મારી વાત કરી હવે તારી વાત કર, એક શરત, રડવાનું નહીં”.

“સમીર, સલમાના આંસુ સુકાઈ ગયા છે, તું ગયો ને બીજા વર્ષે કચ્છના કરિયાણાના વેપારી અને તેનો દીકરો માલ લેવા રાજકોટ આવ્યા, મારા કાકાને મળ્યા અને મારા કાકાએ મારો સોદો તેના નાના દીકરા સલીમ સાથે કરી દીધો. ત્રણ મહિનામાં લગ્ન લેવાયા, હું સાસરે ગઈ મારો ભાઇ સમજુ તે ભણવાની સાથે કાકાને દુકાનમાં પણ મદદ કરતો એટલે કાકી ઘર સંભાળી શકતા. મારા પતિ મને ચાહતા હતા, હું પણ તેમને સુખી રાખતી, મને બે દીકરીઓ થઈ, છ મહિના થયા મારા પતિનું રાજકોટથી પાછા આવતા જીવલેણ અકસ્માતમાં અવસાન થયું, ત્યારથી મારા પર મારા સાસરીયાનો ત્રાસ શરુ થયો, ઘર આખાનું કામ હું એકલી કરું, તેનો તો મને કોઇ વાંધો નહીં, પણ થોડા દિવસથી મારા જેઠની લોલુપ નજર અને સાથે શરીર સુખની માગણી, નહીં સહન થયું, બપોરના સૌ આરામ કરતા હતા ત્યારે ધરા ઝરાને લેવા જાઉ છું કહી નીકળી ગઈ, બન્ને દીકરીઓને સ્કુલમાંથી લીધી ભગવાન ભરોસે ચાલવા લાગી, બસ સ્ટેન્ડે પહોંચી, ભગવાને તને મોકલ્યો”.

“મારી બાર વર્ષની પ્રતિક્ષા ફળી, આજે મને મારી દેવી મળી”

   ઇન્દુબેન શાહ 

Posted in "બેઠક "​, "વાર્તા રે વાર્તા", ડૉ. ઇન્દુબહેન શાહ, તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા | Tagged , , , , , , | Leave a comment

તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા (18)બ્લેક ફ્રાઈડે ડીલ-સાક્ષર ઠાકકર

બ્લેક ફ્રાઈડે ડીલ

આવું મેં ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું કે બ્લેક ફ્રાઈડેની રાતના ૧૨ વાગે મારી ૧૨ કલાક પહેલા જ લીધેલી નવી  ગાડીના પાછળના તૂટેલા કાચ સામે, મારા હાથમાં મારા ૯ મહિનાના બાળક અને મારા મિત્ર સાથે પોલીસની સામે બેઠો હોઈશ.

“ભાભી, નેહા ઇન્ડિયાથી પાછી આવે ત્યારે એને આવો ગાજરનો હલવો બનાવતા શીખવાડી દેજો નહિતર હું તમને વારે ઘડીએ હેરાન કર્યા કરીશ” એની ખાલી થઇ ગયેલી વાટકીમાં ચોથી વાર ગાજરનો હલવો લેતા લેતા રવિ બોલ્યો.

“અરે રવિભાઈ, ખાઓ ને તમ તમારે. જ્યારે તમારે ઈચ્છા હોય ત્યારે મને કહેજો, સાક્ષર સાથે ઓફિસે મોકલાવી આપીશ” મનાલી એ કહ્યું.

“અરે કેટલી વખત આ સાક્ષરને કીધું કે કંઈક લઇને આવ, પણ આ પાક્કો અમેરિકન થઇ ગયો છે, આજે થેન્ક્સ ગીવીંગ છે એટલે જ જમવા બોલાવ્યો” થાળી લઇને સિંક તરફ જતા જતા કહ્યું.

“જા જા હવે, બે દિવસ પહેલા તો ઓફીસમાં ખીર લઇને આવ્યો તો અને ગયા અઠવાડિયે પણ બે દિવસ જમવા તો આવ્યો તો, અમેરિકન તો તું થઇ ગયો છે, બોલાવું ત્યારે જ આવવાનું એવું, બોલાવ્યા વગર ના અવાય?” મારી જમી લીધેલી થાળી રવિને પકડાવતા મેં કહ્યું.

“એ બધું છોડ, ચાલ વોલમાર્ટ જઈએ, બહુ મસ્ત બ્લેક ફ્રાઇડે ડીલ ચાલે છે ટીવીની, આ ૪૩ ઇંચનું ટીવી ક્યા સુધી વાપરીશ? મસ્ત નવું ૬૦ ઇંચનું લઇ લઈએ એક મારે લેવા નું છે અને એક તું લઇ લે” વરીયાળીનો ફાકો મારતા રવિ બોલ્યો.

“એ બધું કોઈ ડીલ વિલ કશું ના હોય ખાલી છેતરવાના ધંધા બ્લેક ફ્રાઈડેના નામે અને અત્યારે અડધો કલાક પછી ૧૦ વાગે તો એ લોકો સ્ટોર ખોલશે એટલે બહુ ભીડ હશે લોકો ૨ દિવસથી લાઈન લગાવીને બેસે છે, પાગલ લોકો! જવું હોય તો કાલે સવારે જઈશું” મેં કહ્યું.

“ઓહો, છેતરવાના ધંધા એમ, તો પછી તે આજે સવારે બ્લેક ફ્રાઈડે ડીલમાં નવી ગાડી કેમ લીધી?” રવિએ કહ્યું

“એ તો એમ પણ લેવાની જ હતી, બ્લેક ફ્રાઈડે સિવાય પણ આટલું ડિસ્કાઉન્ટ મળી જ જતું હોય છે” મેં ખુલાસો કર્યો.

પછી મનાલી સામે જોઈને ,” ચાલો ને ભાભી પછી ત્યાં બાજુમાં શોપિંગ મોલ પણ છે ત્યાં શોપિંગ પણ થઇ જશે તમારું”

“મારે તો કંઈ શોપિંગ નથી કરવું, સુઈ જવું છે, અને સમર્થ ઊંઘે છે એટલે કોઈકે તો ઘરે રહેવું પડશે ને” રવિના ઉમળકા પર પાણી ફેરવતા મનાલીએ કહ્યું.

“શું વાત કરો છો ભાભી! શોપિંગની સામેથી ના પાડો છો! ભગવાન તમારા જેવી પત્ની સૌ કોઈને આપે” રવિએ કહ્યું.

એટલામાં બેબી મોનીટરમાં થી સમર્થનો રડવાનો અવાજ આવ્યો. મનાલી ઉપરના રૂમમાં સમર્થને જોવા ગઈ.

“જો હવે સમર્થ પણ ઉઠી ગયો છે, એટલે ૨-૩ કલાક ઊંઘશે નહિ અને મનાલીને ઊંઘવું છે તો હું સમર્થ સાથે રમીશ” નહિ જવાનું મેં બીજું એક બહાનું કાઢ્યું.

“લે તો તો સારું જ છે, સમર્થને લઇ ને જઈએ ભાભી ને ય ઊંઘવા મળી રહેશે, અને સમર્થને પણ તારી નવી ગાડીમાં ફરવાની મજા આવશે” મારા બહાનાને નકારતા રવિ બોલ્યો.

એટલામાં સમર્થને નીચે લઇને મનાલી આવી.

મનાલી પાસેથી સમર્થને તેડીને રવિએ કહ્યું, “ભાભી, હું અને સાક્ષર સમર્થને લઇને જઈ આવીએ છે, ૨-૩ કલાકમાં તો આવી જઈશું, આવતા આવતા રસ્તામાં જ સમર્થ ઊંઘી જશે”

“હા લઇ જાઓ એને ખવડાવી દીધુ છે એટલે તમને હેરાન નહિ કરે” મનાલી એ કહ્યું.

“કોણ હેરાન નહિ કરે? સાક્ષર કે સમર્થ? “ રવિએ હસતા હસતા કહ્યું.

“બંને” મનાલી એ હસતા હસતા જવાબ આપ્યો.

“મને તો કોઈ પૂછો” મેં કહ્યું.

 

વોલમાર્ટનો પાર્કિંગ લોટ બિલકુલ ભરેલો હતો. એકદમ દુર અમને પાર્કિંગ મળ્યું. ગાડી પાર્ક કરી, સમર્થને એની કાર સીટમાંથી નીકળ્યો અને અમે લોકો વોલમાર્ટ તરફ ચાલવા લાગ્યા.

“આ બેગ શેના માટે લીધી?” મારા ખભે લટકાવેલી બેગ જોઈને રવિએ પૂછ્યું.

“સમર્થના સામાનની બેગ છે, એના ડાયપર, દૂધની બોટલ વગેરે વગેરે, ભલે ખાઈને નીકળ્યો છે, પણ ગમે ત્યારે ગમે તે જરૂર પડે, તારે બેબી આવશે એટલે તને ખબર પડશે” મેં કહ્યું.

અમે જેમ જેમ વોલમાર્ટની નજીક જવા લાગ્યા, ભીડનો અવાજ વધવા લાગ્યો. નજીક પહોંચ્યા તો મેં જેવું વિચાર્યું એવું જ દ્રશ્ય હતું, લગભગ ૩૦૦ થી ૪૦૦ જણની મોટી લાઈન હતી, લાઈનમાં આગળ ઉભેલા ૬-૭ લોકો પોતાના તંબુને સમેટતા હતા. સ્ટોર ખુલવાને ૧૫ મિનીટની વાર હતી, લોકોના ચહેરા પર અધીરાઈ અને ઉત્સાહ દેખાઈ રહ્યા હતા.

“ચાલો હવે પાછા જઈએ?” મેં રવિ સામે જોઈને કહ્યું.

“ઉભા તો રહે ૧૫ મિનીટ પછી સ્ટોર ખુલે એટલે આ બધી લાઈન વિખરાઈને ટોળું બની જશે, પછી ઘૂસ મારતા તો આપણને સરસ આવડે જ છે” રવિ કોલર ચડાવીને બોલ્યો.

“તું જઈ આવ, સમર્થની સાથે હું આવું રિસ્ક નથી લેવાનો” મેં કહ્યું.

રવિનું મોં પડી ગયું. પણ એની નિરાશા બે ક્ષણ માટે જ રહી અને એનું મોં ફરી ખીલી ઉઠ્યું અને એણે કહ્યું, “આ બેગમાં દૂધની બોટલ છે ને?”

“હા, કેમ?” મેં પૂછ્યું.

“તું એ બધું છોડને, બસ મને બોટલ આપ અને તું સમર્થ સાથે અહિયાં પેલા દરવાજા આગળ ઉભો રહે, હું સિક્યોરીટી ગાર્ડને મળીને આવું છુ”

હું એણે કહ્યું એ જગ્યા એ ઉભો રહ્યો અને જોયું તો રવિ સિક્યોરીટીવાળા માણસને બોટલ બતાવી ને કંઈક કહી રહ્યો હતો અને એ ગાર્ડ બીજા ગાર્ડ સાથે કંઈક વાત કરી અને રવિને કંઈ કહ્યું. રવિએ મારી તરફ ઈશારો કરી અને મને એ બાજુ બોલાવ્યો, હું ગયો અને સિક્યોરીટી ગાર્ડએ ત્યાં અડધા ખુલેલા શટરમાંથી અમને બંનેને અંદર જવા દીધા.

“શું કહ્યું તે એમને”  મેં રવિ ને પૂછ્યું.

“કંઈ નહિ મેં કહ્યું બાળકને ભૂખ લાગી છે અને દૂધની બોટલ ગરમ કરવા માટે ગરમ પાણી જોઈએ છે.” રવિએ લુચ્ચું સ્મિત આપતા કહ્યું.

“તું નહિ સુધરે”

સિક્યોરીટી ગાર્ડએ દેખાડેલા પાણીના કુલર આગળ જઈને અમે ઉભા રહ્યા. આજુ બાજુ જોઈ અને રવિ એ કહ્યું, “બસ ૫ મિનીટ અહિયાં ઉભા રહીને ટાઈમ પાસ કરવાનો છે પછી ગેટ ખુલી જશે અને બધું ટોળું અંદર આવશે, ત્યારે આપણે ટીવી વાળા સેક્શનમાં પહોંચી જઈશું.”

અમે ત્યાં ઉભા ઉભા ગરમ પાણીનો નળ ચાલુ કરી પાણી દૂધની બોટલમાં ભર્યું, પછી ખાલી કર્યું ફરી પાછુ ભર્યું. એટલામાં એક શટર ખુલવાનો અવાજ આવ્યો અને એક સાથે મોટું ટોળું અંદર આવવાનું શરુ થઇ ગયું. અમે લોકો ટીવીના સેક્શનની નજીક માં જ હતા એટલે ત્યાં પહોચી ગયા, અને ટોળામાં સમાઈ ગયા અને ત્યાં ટીવીની લાઈનમાં ચોથા પાંચમાં નંબરે આવી ગયા.

૧૦ જ ટીવી હતા જે ડોર બસ્ટર  ડીલમાં હતા. અમારો નંબર આવ્યો ત્યારે અમે ૬૦ ઇંચના ૨ ટીવીની માંગણી કરી.  કાઉન્ટર પર બેસેલો માણસ અંદર જઈ અને કંઈક ચેક કરીને આવી અને અમને કહ્યું કે એક ટીવી બ્લેક ફ્રેમ વાળું છે અને એક ગ્રીન ફ્રેમ વાળું છું. રવિએ મને પૂછ્યા વગર એને બંને લાવવા માટે ઓર્ડર કરી દીધો અને પોતાનું ક્રેડીટ કાર્ડ આપી દીધું. મારી સામે જોઈને કહ્યું, “ફ્રેમ માં આપણને શું  ફરક પડે છે, આટલી સરસ ડીલ છે, કલર આપણે પછી નક્કી કરી દઈશું. અત્યારે તો બંને લઇ લઇએ. મને પૈસા પછી તું ટ્રાન્સફર કરી દેજે”

 

બે બોક્સ આવ્યા એ કાર્ટમાં લઇ અને અમે નીકળ્યા. મારી નવી SUVમાં પાછળનો દરવાજો ખોલી અને બે બોક્સ ગોઠવી દીધા અને હું ડ્રાઈવર સીટ તરફ જતો હતો અને મારો હાથ રોકી અને રવિ એ કહ્યું, “હવે એહી સુધી આવ્યા જ છે તો મોલ માં પણ જઈ આવીએ ને!”

“સમર્થ હવે ઊંઘમાં આવ્યો છે, રડવા લાગશે” મેં કહ્યું.

“એ રડે એટલે સીધા આપણે પાછા બસ. પ્રોમિસ.” સમર્થના માથે હાથ ફેરવતા રવિએ કહ્યું.

પાંચેક મિનીટ જેટલું ચાલીને શોપિંગ મોલના પ્રવેશ આગળ પહોંચ્યા ત્યાં જ સમર્થે રડવાનું ચાલુ કર્યું. રવિ કંઈક વિચારીને નવી યોજના બનાવે એની પહેલા મેં એને કહ્યું, “તે પ્રોમિસ કર્યું’તું, ચાલો હવે પાછા”

રવિએ કહ્યું, “ એકાદ પ્રયત્ન તો કરી જોઈએ” એમ કરીને મારી પાસે થી એણે સમર્થને તેડી લીધો, અને એની બેગમાં થી કાઢીને એના ૨-૩ રમકડા આપી જોયા પણ બધા જ પ્રયત્નો વ્યર્થ. પછી એને ગલી પચી કરી જોઈ, પણ એના લીધે સમર્થનું રડવાનું બમણું થઇ ગયું.

રવિએ સમર્થને મને પાછો આપી અને હતાશ થઇને કયું” “ઓકે ચાલો”

 

ગાડી જે લાઈનમાં પાર્ક કરી હતી ત્યાં પહોચ્યા તો દુરથી દેખાયું કે એક ગાડી રસ્તા વચ્ચે પડી હતી.

“આ કોણે આવી પાર્ક કરી છે, રોડની વચ્ચે? આપણી ગાડી ની સામે ના હોય તો સારું નહિ તો ગાડી કેવી રીતે કાઢીશું!” મેં રવિને કહ્યું.

થોડા નજીક ગયા તો દેખાયું કે એક જણ એક બોક્સ લઇને એ રસ્તા વચ્ચે ઉભેલી ગાડીમાં મૂકી રહ્યો હતો. મને અને રવિને લગભગ એક સાથે જ ખ્યાલ આવ્યો કે એ અમારી જ ગાડીમાં થી નીકાળેલુ ટીવીનું બોક્સ હતું અને અમે બંને સાથે ગાડી તરફ દોડ્યા.

અમને આવતા જોઈને પેલો માણસ તરત ગાડીમાં પસેન્જર સીટમાં બેસી ગયો અને એ ગાડી શરુ થઇને ત્યાંથી નીકળી ગઈ. અમે ગાડી નજીક પહોંચીએ અને નંબર જોવાનો પ્રયત્ન કરીએ એ પહેલા તો એ ગાડી ત્યાંથી ફરાર થઇ ગઈ હતી.

હું દોડ્યો ત્યારે અચાનક સમર્થ હસવા લાગ્યો હતો અને હવે એ સારા મુડમાં આવી ગયો હતો. મેં મારી નવી નકોર ગાડી તરફ જોયું તો પાછળનો કાચ તૂટેલો હતો અને એક ટીવીનું બોક્સ ગાયબ હતું. રવિ માથું પકડીને ત્યાં બેસી ગયો. મેં પોલીસને ૯૧૧ પર ફોન લગાવ્યો અને એક ટીવી ચોરી થયા વિષેની બધી વાત કહી.

ફોન લગાવ્યા પછી ૪ જ મિનીટમાં સાઈરન સાથે ત્યાં પોલીસ આવી પહોંચી.

 

આવું મેં ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું કે બ્લેક ફ્રાઈડેની રાતના ૧૨ વાગે મારી ૧૨ કલાક પહેલા જ લીધેલી નવી  ગાડીના પાછળના તૂટેલા કાચ સામે, મારા હાથમાં મારા ૯ મહિનાના બાળક અને મારા મિત્ર સાથે પોલીસની સામે બેઠો હોઈશ.

આવેલા બે માંથી એક ઓફિસરે એક નોટપેડ અને એક પેન કાઢી અને કંઈક લખવા નું ચાલુ કર્યું અને અમને બંને ને જોઈને પૂછ્યું કે ટીવી કોનું હતું?

મેં અને રવિએ એકબીજા સામે જોઈ અને હળવું સ્મિત કર્યું.

 

Posted in "બેઠક "​, "વાર્તા રે વાર્તા", તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા, સાક્ષર ઠક્કર | Tagged , , , , , , | Leave a comment

તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા (17)એક બોજ – રેખા પટેલ(વિનોદિની)

FullSizeRender (1) રેખા પટેલ -વિનોદિની

 

 

 

 

એક બોજ

સુરજ અને ચાંદની , પ્રકૃતિને પરસ્પર જોડતા બે નામ . જેવા નામ તેવાજ બંનેને સ્વભાવ. સુરજ તપતો ઝળહળતો સિતારો અને ચાંદની અંધરાને પણ શરમાવી ભગાડતી શીતલ સ્વભાવની યુવતી

કોલેજના બીજા વાર્ષિક મહોત્સવમાં યોજાએલા શીરી ફરહાદના સ્ટેજ પ્લેમાં શીરી અને ફરહાદના રોલને સંપુર્ણ ન્યાય આપતા આપતા થયેલા બંનેના મિલને તેમને આજીવન સાથે રહેવાના અને એકમેકના સુખ દુઃખમાં સાથ આપવાના કોલને પરસ્પર સમજુતી દ્વારા પ્રેમની મહોર લગાવી આપી. બહારથી સરળ લાગતા પ્રેમ સબંધમાં એકજ વિઘ્ન હતું જ્ઞાતિ અને ધનનું , એક રાજપૂત સાથે જમીનદાર પિતાનો નાનો લાડકો પુત્ર તો બીજી સાવ સમા છેડે કર્મકાંડી ભ્રામણ પિતાની ત્રણ દીકરીઓ માંથી સૌથી મોટી પુત્રી.

સુરજ તેના પિતાએ લઈ આપેલી નવી નકોર હોન્ડા સીટી લઈને કોલેજ આવતો ત્યારે તેની આજુબાજુ કેટલાય રૂપાળા પતંગિયા તેના અરમાનીના પરફ્યુમની મહેક લેવા ઉડાઉડ કરતા રહેતા. પરંતુ સુરજની નજરમાં જુહીના ફૂલ જેવી ઘવલ અને નાજુક ચાંદની વસી ગઈ હતી જેને નાં તો કોઈ પરફ્યુમની જરૂર હતી નાં સાજ શણગારની ,તેના વ્યક્તિત્વની આગવી મહેક હતી જેનો સુરજ દિવાનો થઇ ચુક્યો હતો .


પ્રેમમાં અંધ બનેલા એકમેક સિવાય સઘળું ભૂલી જતા હોય છે તેમને માત્ર યાદ હોય છે પરસ્પર નો પ્રેમ અને મળતા સમયને સ્નેહ ગાંઠે બાંધી લેવાની આતુરતા . આમાં તેઓ ભૂલી ગયા કે જો વડીલોની નાં હશે તો શું ? એકશુંબહુ મોટી જવાબદારી લઇ આવે છે તેનો કોઈજ ખ્યાલ કે બીક હજુ પ્રેમી પારેવાને લાગી નહોતી .. સમય સમયનું કામ કરે જાય છે તેમાય સુખના દિવસો ચપટીક માં ચાર ખુશીઓના દાણાં વેરી ઉડી જાય છે.

કોલેજના બાકી રહેલા બે વર્ષ તો જોતજોતામાં પસાર થઇ ગયા હતા હવે બધાને વિખુટા પડવાનો દિવસ આવી પહોચ્યો ,ચહેરા ઉપર જીવનના સાચા સંઘર્ષને હસતા મ્હોએ ઉપાડવાના જોશ સાથે સાથી મિત્રોની જુદાઈને આંખોમાં તરવરતી રાખી મળતા રહીશું કહી બધા પોતપોતાના રસ્તે વિદાય થયા.. સુરજ અને ચાંદની જેવા જીવનભર સાથે રહીશુ ના કોલ આપનારા આંખોના ખૂણા ભીના કરી હજુ પણ કોઈકને કોઈક ખૂણે અટકી પડ્યા હતા ,કારણ તેમના મનમાં પેલા આપેલા વચનને કેમ પૂરા કરવો તેની મથામણ હજુ પણ ચાલતી હતી .

ચાંદની કોલેજ પછી આપણે કેમ કરીને મળી શકીશું ? , મને તારા વિના બિલકુલ નહિ ચાલે

સુરજ તને મળ્યા વીના મને પણ ક્યા ચાલે તેમ છે , છતાય હવે મળવું બહુ અઘરું થઇ જશે, કારણ વિના મમ્મી બહાર નહિ જવાદે

કઈક તો રસ્તો તારે શોધવો પડશે ને એમ તો કેમ ચાલશેસુરજ ચાંદનીની હથેળીને પોતાના બંને પંજાની ભીસમાં લેતા બોલ્યો

સુરજ પહેલા કોલેજ ચાલુ હતી ત્યારે વાત કઈક અલગ હતી , ત્યારે રજાના દિવસે પણ નોટ્સ લેવાનું કે લાઇબ્રેરીનું એવું બહાનું આગળ ધરી હું તને મળવા આવી જતી પણ હવે તો અઠવાડિયે એકાદ દિવસ શક્ય બનશેચાંદની નાં અવાજની ભીનાશ સુરજને સ્પર્શતી હતી.

ચાલ પડશે તેવી દેવાશે બસ તું હિંમત રાખજેકહી સુરજે ચાંદનીને આલિંગન માં ભીસી દીધી

કોઈને કોઈ બહાને ચાંદની ચાર પાંચ દિવસે સુરજને મળવા નક્કી કરેલા સ્થાને પહોચી જતી ,

આવા સમયે મોટેભાગે કોફી ટોક હાઉસમાં પરસ્પરની આંખોમાં અને વાતોમાં સમય અને સ્થાન ભુલાવી એકમેકમાં ખોવાઈ જતા તો ક્યારેકચાંદની ચહેરાને સ્કાર્ફમાં છુપાવી સુરજની હોન્ડા સિટીમાં શહેર બહારના હાઈવે ઉપર લોંગ ડ્રાઈવ માટે નીકળી જતી.

એક આવી બપોરે કારમાં વાગતી જગજીત સિંહ ની ગઝલમાં બંને એકબીજાની હથેળીઓને એક કરી ખોવાએલા હતા
તું પાસ હૈ તો દિલકા અજબ હાલ સા લગે , દેખું કો જોઈ ફૂલ તેરે હોઠ સા લગે …..

અચાનક સુરજ બોલી પડ્યોચાંદની યાદ રાખજે તું જો મને નાં મળેતો હું આમ કોઈ બાવો બની ગીતો લલકારતો નહિ ફરું “.

તો તું શું કરીશ મેરે બહાદુર રાજપૂત પ્રેમી?” ચાંદની નામ જેવુજ સ્નિગ્ધ હસી પડી .

હું તને તું જ્યાં હશે ત્યાંથી ઉઠાવી જઈશ , ભવે તો હું તને આંખ આગળથી અળગી નહિ થવા દઉં મારું વચન છે તને.”

હા હું જાણું છું વાતને સુરજ પણ સમાજ નાં દાયરા બહુ ટુંકા છેચાંદની કઈક વિચારતા ચુપ બની ગઈ હતી.કારણ તે જાણતી હતી કે તેના ચુસ્ત બ્રામણ પિતા અને સુરજના રાજપૂત પિતાને મનાવવા પણ સહેલા નહોતા.

જ્યારે બે ત્રણ દિવસ મળવા નું બનતું નહિ ત્યારે સુરજ બાકીના વિરહના દિવસો ફોન ઉપર લાંબી લાંબી વાતો કરીને ટુકાવી દેતો.

સુરજ ફોન નાં શોધાયા હોત તો તું શું કરત? એક પણ દિવસ તને વાત કર્યા વિના ચાલતું નથીચાંદની મીઠી ટકોર કરી દેતી

સાચી વાત છે ડીયર તારી અવાજ નાં સાંભળું તો દિવસ નકામો લાગે છે , ક્યારેક મને પણ વિચાર આવી જાય છે કે પહેલાના વખતમાં આવી દુરતામાં પરસ્પર પ્રેમ કરતા હૈયાઓ નું શું થતું હશે ” .

આમને આમ મહિના નીકળી ગયા ,એક દિવસ અચાનક સામેથી ચાંદનીનો ફોન આવ્યોસુરજ મારે તને આજેજ મળવું છે

સામે થી ચાંદની ભાગ્યેજ મળવા ઉતાવળ કરતી કારણ કામ તો સૂરજનું હતુંકઈ ઈમરજન્સી છે જાન , બધું બરાબર છે ને ?” અવાજમાં ચિંતા ભરી સુરજ બોલી ઉઠયો.

તું બસ મને મળે પછી વાત વધુ કરીશસામસામે ફોન મુકાઈ ગયા.

કાયમ મળતા કોફી ટોક હાઉસના નક્કી કરેલા એક ખુણામાં સુરજ પહોચ્યો તો તેના આશ્ચર્ય વચ્ચે હંમેશા ઘરેથી બહાના બતાવી આવવામાં મોડી પડતી ચાંદની આજે વહેલી આવી ગઈ હતી.

હાય ડીયર આજે શું વાત છે મને હરાવી દીધોને તે , બસ આમ હરાવતી રહેજે તને જીતતી જોઈ હું વધારે ખુશ થઈસ“.

તેના આવા હળવા જોક ઉપર મીઠું હાસ્ય રેલાવતી ચાંદની આજે જરા પણ હસી નહોતી.

જોઈ સુરજ ગંભીર થઈ ગયો. જાન બોલ શું વાત છે ,આમ ચુપ રહી મને બેચેન નાં બનાવીશ . તું જાણે છે તારી ઉદાસી મારાથી સહન થતી નથી
સુરજની ભીની લાગણી ચાંદનીને સ્પર્શી ગઈ અને તેની બદામી લાંબી આંખો માંથી બે ઝાકળ જેવા બિંદુ સરીને સુરજના હાથ ઉપર સરી પડ્યા

જાન કંઈક બોલે તો મને સમજાય કે તારી સાથે શું બન્યું છે ?”

મારા મમ્મી પપ્પાએ મારી જ્ઞાતિના આગેવાન લાભ શંકરજી નાં પુત્ર સાથે તેમના સામે ચાલીને આવેલા મારા લગ્ન માટેના પ્રસ્થાવને મારી ઈચ્છા વિરુદ્ધ સ્વીકૃતિ આપી દીધી છે.
મારી નારાજગી સામે પપ્પાએ મને કડક શબ્દોમાં કહી દીધું કેઅત્યાર સુધી તારી મરજી મુજબનું અમે બધું કરવા દીધું છે હવે સામે ચાલીને લક્ષ્મી ચાંદલો કરવા આવી છે ત્યારે તારી મરજી છે કે નહિ તે જાણવાની મને કોઈ જરૂર લાગતી નથી, લાભ શંકરજી સામે ચાલીને તારું માગું કર્યું છે તદુપરાત તને પહેરેલે કપડે લઇ જશે વધારામાં લગ્નનો બધો ભાર તે ઉપાડવા રાજી છે. હવે તારે વિચારવું રહ્યું કે તારી બે બહેનોના ભવિષ્ય માટે તારે શું કરવું છેચાંદની બે હથેળીઓમાં મ્હો છુપાવી રડી પડી.

સુરજ થોડીક ક્ષણો બહુ વિચલિત થઈ ગયો, પછી અચાનક તેની આંખોમાં લાલાશ ઉભરી આવી
બસ બહુ થઈ સમાજ અને માતા પિતાના ઋણ ની વાતો, આપણે આજના જમાનાના આધુનિક પ્રેમીઓ છીએ. આપણી ખુશી માત્ર આપણા હાથમાં છે, હવે હાથ કોઈ સામે નથી જોડવા . ચાંદની ચાલ ઉભી થા હું અને તું આજેજ મંદિરમાં ભગવાનની સાક્ષીએ લગ્ન કરીશું પછી સાથે બંનેના ઘરે જઈ આશીર્વાદ માગીશું ,જે આપણને પ્રેમ કરતા હશે તે સ્વીકારી લેશે અને જે નહિ સ્વીકારે તેમના મનોમન આશીર્વાદ લઈને આપણા માર્ગે આગળ વધીશુંબોલતા સુરજના અવાજમાં એક જોશ ભરાઈ આવ્યો તે લગભગ ચાંદનીને ખેચવા લાગ્યો હતો .

હતપ્રદ બનેલી ચાંદની પણ જાણે અજાણે તેની પાછળ ખેચાતી ચાલી …… કલાકો પહેલા બે અલગ વ્યક્તિઓ ચાર મિત્રો અને એક બ્રામણ ની સાથે ભગવાનની હાજરીમાં એક થઇ ગયા.

સહુ પહેલા બંને ચાંદનીના ઘરે આવ્યા . અહી તો જાણે સૂર્યગ્રહણ અને ચન્દ્રગ્રહણ એક સાથે થઈ આવ્યા. ઘરમાં રોડકકળ શરુ થઈ ગઈ .
પપ્પા બોલતા હતાઅરે આતો ખાનદાનનું નાક બોલ્યું ,અરે જ્ઞાતિમાં થું થું થશે , બે પાછળ બાકી રહી તેના હાથ કોણ ઝાલશે ? શું માટે તને ભણાવી હતી , અમારી માટે તો તું હવે મુએલી છે “.


મમ્મી જાણે ને ચાંદની સાચેજ મરી ગઈ હોય તેમ છેડો વાળી રડવા બેઠાઆના કરતા મારા પેટે પથરો પાક્યો હોય તો સારું , દિવસ જોવાનો વારો નાં આવ્યો હોત વગેરે વગેરે

ચાંદની દુઃખી પગલે સુરજની સાથે બહાર નીકળી આવી વિચારતી રહીશું આજ એજ મા બાપા છે જે પોતાની નાનીનાની ખુશીઓ માટે જીવ પાથરતા હતા ? ક્યા ગયો તેમનો પ્રેમ? આજે તેમને પૂછ્યા વિના સામે ચાલી લીધેલી ખુશીમાં તેઓ આટલા દુઃખી થઈ ગયાકે જીવથી વ્હાલા કાળજાના કટકાને પળવારમાં રસ્તા ઉપર ફેકી દીધોતે ધ્રુસકે ચડી.

બસ કર ચાંદની ભલે તારા માં બાપાએ તને નાં આવકારી પણ મારી માં અને બાપુ આપણને અવશ્ય સત્કારશે કારણ હું તેમો વ્હાલો દીકરો છું . પણ સુરજની આશા ઠગારી નીવડી. જ્યારે સુમેરસિંગે જાણ્યું કે તેમનો દીકરો તેમની મરજીની પરવા કર્યા વિના પરનાતની છોકરીને ઘરની વહુ તરીકે લઈને સીધો દરવાજે આવી પહોચ્યો છે તોબસ ત્યાજ રહેજો બંને ,જેમ તમારે અમારી જરૂર નહોતી તેમ અમને પણ તમારી જરૂર નથી . હવે ઘરના દરવાજા તમારી માટે બંધ માનજોકહી બારણે થીજ પાછા કાઢયા , સુરજ લાચાર બની માં અને ભાઈ ભાભીની આંખોના આંસુઓ ને જોઈ રહ્યો.

કઈ નહિ આટલા અંજળ પાણીકહી સુરજ ભારે હૈયે મિત્રના બંધ પડેલા મકાનમાં નવજીવનની શરૂવાત માટે મનને અને ચાંદનીને સજ્જ કરવા લાગ્યો , અત્યાર સુધી પપ્પાના પૈસાને પાણીની જેમ વાપરનારો સુરજ હવે દરેક જગ્યાએ ગણતરી કરતો થઈ ગયો હતો ,નવાનવા માંડેલા ઘરના બે છેડા ભેગા કરવા માટે ચાંદની અને સુરજ નોકરીની શોધમાં લાગી ગયા .

સારા નસીબે સુરજને એક પ્રાઈવેટ કંપનીમાં એકાઉન્ટ વિભાગમાં કામ મળી ગયું , અને ચાંદનીને ક્યાંક રીસેપ્સ્નીસ્ટ તરીકે કામ મળ્યું . જોકે સુરજ ચાંદનીના કામ થી નાખુશ હતો પરતું અત્યારે ખુશી નાખુશી કરતા જરુરી હતા રૂપિયા.


બધું સમય સાથે ગોઠવાતું ગયું અછતમાં પ્રેમ વરાળ બની ઉડવા લાગ્યો હતો છતાં પણ સાચો પ્રેમ હોય ત્યાં આવી બધી અડચણ લાંબો સમય ટકતી નથી, હા સગાવ્હાલા ઓના સાથની કમી હમેશા વચમાં આવતી હતી , ક્યારેક સુરજની માં અને ચાંદનીની મમ્મી છાનામાંના ફોન ઉપર બંનેની ભાળ લઇ લેતા. સુકા રણમાં આટલો પ્રેમ પણ તેમની માટે મીઠી વીરડી સમાન બની રહેતો અને બંને ફોન ઉપર થયેલી વાતચીતને કેટલાય દિવસો સુધી મીઠી પીપરમીંટ ની જેમ ચગળ્યા કરતા .

લગ્નના ચાર વર્ષ દરમિયાન સુરજને તેની બુદ્ધિમતા અને આગવી સુઝના કારણે પગાર સાથે ઉચી પોસ્ટ મળી ગઈ હતી . એક દિવસે ચાંદનીએ શુભ સમાચાર આપ્યા કે તે મા બનવાની છે. સુરજે તેને બેવ હાથમાં ઉચકી ગોળગોળ ફેરવી નાખી ..હવે તેમની દુનિયા આમજ ગોળ ફરવાની હતી તેમના પ્રેમનું પ્રતિક દુનિયામાં આવશે તે વિચારે તેઓ ખુશી સાથે એકસાઈટ હતા.


સાથે આશા હતી કે આવનાર બાળક બંને કુટુંબોને એક કરી દેશે ,પણ તેમની આશા ખોટી ઠરી. કેટલીય મુશ્કેલીઓ વચ્ચે છે મિત્રોની સહાય થી ચાંદની પ્રેગ્નેન્સીના દિવસો પુરા કર્યા અને એક સુંદર દીકરીને જન્મ આપ્યો. હવે તે નોકરી છોડી ઘરે બેસી ગઈ હતી કારણ નાનકડી રોશની ની દેખભાળ કરનાર દાદી કે નાની પાસે નહોતા. બસ બધા દરમિયાન એક વસ્તુ સારી બની કે દાદી અને નાની છાનાંમાના રોશનીને રમાડવા આવી જતા ક્યારેક સુરજના ભાભી પણ આવતા હતા.. સમય પાંખો ફેલાવી ઉડતો હતો આમ કરતા બે વર્ષ નીકળી ગયા ત્યાં એક દિવસ સુરજ સાવ નંખાઈ ગયેલી હાલતમાં ઘરે આવ્યો અને આવતાની સાથે સોફામાં ફસડાઈ પડયો .

સુરજ શું થયું કેમ આજે આવો થાકેલો દુઃખી જણાય છેસ્નેહથી માથામાં હાથ ફેરાવતા ચાંદની બોલી.
ચાંદની મારી કંપની ટુક સમયમાં બંધ થાય છે તો બે મહિનામાં મારે બીજે ક્યાંક નોકરીની વ્યવસ્થા કરી લેવી પડશે“.
ઓહ ! આતો બહુ ખરાબ થયું , પણ હિમત ના હારીશ બધુજ બરાબર થઈ જસે , તું બીજે નોકરી માટે વેકેન્સી જોવા માંડજે હું પણ તારી માટે શોધ કરીશકહી ચાંદની સુરજની હમસફર નાં નાતે તેના દુઃખમાં તેની જોડાજોડ ઉભી રહેવાની તૈયારી બતાવવા લાગી.

જીવનમાં સુખ અને દુઃખના ચક્રો આપણી ગતિએ નથી ચાલતા , જૂની નોકરી બે મહિના પછી છૂટી ગઈ અને ઘણી મહેનત કરવા છતાં આજે મહિના થતા પણ નવી નોકરી મળતી નહોતી ,હવે તો થોડી ઘણી કરાએલી બચત પણ વપરાઈ ગઈ. નશીબ કઈક જોર કરતુ હશે કે ચાંદની ને એક સરકારી કન્યા શાળામાં કરેલી અરજી પાસ થતા ત્યાં નીકરી મળી ગઈ. પણ હવે જીવનનું દ્રશ્ય બદલાઈ ગયું સુરજને ઘરે અહી રોશનીની સંભાળ લેવી પડતી અને ઘરકામમાં ચાંદનીને મદદ કરવી પડતી ,જે વાત સુરજના સ્વમાનને પ્રત્યેક દિવસે ઠેસ પહોચાડતી હતી જેની અસર તેના સ્વભાવની સૌમ્યતા ઉપર પડવા લાગી .

ઘરે એકલો કંટાળતી સુરજ હવે તેના નવરા પડેલા મિત્રોને ઘરે બોલાવતો અને સમય પસાર કરવા દારુ અને પત્તાની મહેફીલ જમાવતો ચાંદનીના આવતા પહેલા ઘર પાછું વ્યવસ્થીત થઇ જતું છતાય ચાંદની જાણી ચુકી હતી કે સુરજ હવે ડ્રીન્કસ લેવા લાગ્યો છે. એક સમયે જમાના સામે બળવો પોકારનાર સમયના દો જિસ્મ એક જાન પ્રેમીઓને અછતે આજે દો જિસ્મ દો જાન બનાવી સામસામે મૂકી દીધા હતા. ખેચાતાણી કરી સંસારની ગાડીને ખેચાતા હવે રોશની ચાર વર્ષની થઇ ચુકી હતી,

સુરજ હું રોશનીને હવે બાલ મંદીરમાં મુકીને કામ ઉપર જઈશ તું પણ હવે જેવું પણ મળે તેવું કામ શોધી લે ,હવે તારે ઘરે રહેવાની જરૂર નથીઆજે કડક શબ્દોમાં ચાંદનીએ સુરજને ફેસલો સંભળાવી દીધો.
ઘરે રહી આળસુ બની ગયેલો અને જીવનથી નાસીપાસ બનેલો સુરજ હવે તેના ઘરને તેના માતાપિતાને યાદ કરતો હતો ,વધારેમાં દારૂની સંગતમાં પુરેપુરો ઘેરાઈ ચુક્યો હતો આથી ચાંદનીની વાત તેનાં અહંને ઝંઝોળતી ચાલી.

રોશની જો તું મને રીતે કહી નાં શકે હું ઘરે રોશનીની દેખભાળ કરવા રહેતો હતો , જેથી તારાથી બહાર નોકરી કરી તારું મનમાન્યું કરી શકાય. બાકી મને ચાર દીવાલો વચમાં જીવવાનો કોઈ શોખ નહોતો. તારા આવવાથી મારી આખી જિંદગી બદલાઈ ગઈ છે હું ક્યા હતો ને ક્યા આવી ચડયોબોલતા તે આખો દારુ ભરેલો ગ્લાસ એકજ ઘટમાં ગટગટાવી ગયો અને લથડતી ચાલે બાજુના ઓરડામાં પુરાઈ ગયો.

ચાંદની આજે બાપની ઘર છોડતા રડી હતી તેનાથી પણ કરુણ રીતે રડી પડી ,આજે કોઈ તેને સાંત્વના આપવા હાજર નહોતી માત્ર તેની ત્રણ વર્ષની દીકરી તેને રડતા જોઈ બાજુમાં ઉભી રહી રડતી હતી.
રોશનીને આમ રડતા જોઈ તે જાતેજ ચુપ બની ગઈ અને તેને ગળે વળગાડી જાણે કશુજ નાં બન્યું હોય તેમ તેની સાથે રમતમાં લાગી ગઈ. “આજે એક માની જીત થઇ

હવે સુરજનો પ્રેમ નશો અને ચાંદનીનો પ્રેમ રોશની બની ચુક્યા હતા ..શરૂવાતમાં સુંદર લાગતું જીવન ચિત્ર આખું આજે બદલાઈ ચુક્યું હતું ,આજે સુરજ અને ચાંદનીને એક કરવા સાંજના કોઈ મનોરમ્ય રંગો દેખાતા નહોતા.

સુરજનાં માની સમજાવટ થી હવે તેના પિતા સુમેરસિંહ હવે ઘણા ખરા પીગળી ગયા હતા તેમાય વ્હાલા પુત્રના આવા હાલ હવાલ જોતા તેને ઘરે લઇ આવવા તૈયાર થયા પરંતુ ચાંદની હજુ પણ તેમને ખટકતી હતી. તેમના મનમાં વાત ઘર કઈ ગઈ હતીકે આ ચાંદનીના કારણે તેમનો પરિવાર વિખરાઈ ગયો હતો “. વાત ચાંદની જાણતી હતી. તેથી હવે તે જીવનમાં વધારે કોઈ રિસ્ક લેવા તૈયાર નહોતી. સુરજે ચાંદનીને સાથે આવવા સમજાવ્યુંજો તું તારી જીદમાં રોશનીના ભવિષ્ય સાથે ચેડા કરી રહી છે ,આપણી વચ્ચે નો મતભેદ કે મનભેદ માત્ર આપણા ખરાબ સમય પુરતો જ છે , હબધું બરાબર થઇ જશે તું મમ્મી પપ્પાની માફી માગી લેજે ” .


“ના સુરજ તારા પિતા મને જોઈ રાજી નથી થયા તો મારે પરાણે ત્યાં નથી આવવુંચાંદની હઠે ચડી. સુરજના કહેવા છતાં તે સુમેર સિંહના ઘરે જવા તૈયાર નાં થઇ.


સવારે રોશનીને તૈયાર કરી લંચ બનાવી ડબ્બો ભરી મા દીકરી બંને ઘરે થી નીકળી જતા અને સાંજે દીકરીને ભણાવતા રસોઈ બનાવી સાંજના બે ટ્યુશન કરી વધારાની આવક ઉભી કરી લેતી. આખો દિવસ તો દોડઘામ માં નીકળી જતો પરંતુ સાંજે રોશની જ્યારે તેના પપ્પાને યાદ કરી તેનો ફોટો પકડીને સુઈ જરી ત્યારે ચાંદનીની આંખો સાથે હૈયું નીતરી જતું. બરાબર તેજ સમયે એક સ્ત્રી માતાને હરાવવા આવી ચડતીસુરજ તેની જાતે તને એકલી છોડીને ગયો છે ,તેને તારી અને તેની દીકરીની કઈ ચીંતા નથીઓહ! અને તે ઓશીકામાં માથું ખૂપાવી દેતી .

આજકાલ કરતા મહિના નીકળી ગયા ,” મમ્મી પપ્પા બહારગામ થી ક્યારે ઘરે આવશે ? મને પપ્પા બહુ યાદ આવે છે, કાલે પેરેન્ટ્સ ડે  બધાનાં પપ્પા સ્કુલમાં આવશે અને મારા પપ્પા……” કહી રોશની રડવા ચડી.

બસ હવે બહુ થયું કાલે તો સુરજના પિતાના ઘરે જઈ કાં તો તેને અહી લઇ આવવા રાજી કરી લઈશ અથવા હું નાની છું સમજી તેમના ઘરમાં તેમની મરજી પ્રમાણે સમાઈ જઈશ, આમ પણ સુરજે તો મને સાથે આવવા કેટલી સમજાવી હતી. હવે હું મારા અને સુરજના અહં વચ્ચે અમારા અને ખાસ કરીને રોશનીના ભવિષ્યને બગડવા નહિ દઉંચાંદનીએ નિશ્ચય કરી લીધો.


બસ આજ એક નિર્ણય થી ચાંદનીના હૈયા ઉપરથી બધો બોજ ઉતરી ગયો, એક મા જીતી ગઈ .

રેખા પટેલ (વિનોદિની)
ડેલાવર યુએસએ

 

 

Posted in "બેઠક "​, "વાર્તા રે વાર્તા", તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા | Tagged , , , , , , | 1 Comment

તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા -(16) હેરાફેરી-નિરંજન મહેતા

photo

હેરાફેરી

‘ઇન્સ્પેક્ટર સાહેબ, મને આપની મદદની જરૂર છે.’ બોરીવલી પોલીસસ્ટેશનના ઈ. પાટીલ આગળ એક વ્યક્તિએ કહ્યું.

‘જી, બોલો, શું મદદ જોઈએ છે? અમે તો જનતાની સેવા કરવા બેઠા જ છીએ.’

‘મારૂ નામ પ્રતીક છે. હું એક એસ્ટેટ એજંટ છું અને બે છેડા મળે એટલું કમાઈ લઉં છું. એક ઓફિસમાં એક ટેબલ રાખી મારો ધંધો કરૂં છું. મને એક વ્યક્તિ એક એવા કામમાં સંડોવવા માંગે છે કે મને લાગે છે કે તે કોઈ મારી પાસે ગેરવ્યાજબી કામ કરાવવા માંગે છે. જો કે આ મારી ધારણા છે અને વળી હું તે વ્યક્તિને તેમ ચોખ્ખેચોખ્ખું કહી પણ નથી શકતો. પરંતુ તેણે જે પ્રસ્તાવ મૂક્યો છે તે કાર્ય કરવા બદલ મને એક મોટી રકમ આપવાની લાલચ આપી છે એટલે જ મને આમ લાગે છે.’

‘એક બાજુ લાલચ છે અને બીજી બાજુ મદદ માંગો છો? પાણી પહેલા પાળ બાંધો છો કે શું?’

‘સાહેબ, હું એક સીધો સાદો માણસ. પહેલા તો લાલચમાં ફસાયો પણ પછી લાગ્યું કે આ કામ જો ખોટું હશે તો હું ફસાઈ જઈશ. હવે જો હું તેને ના કહીશ તો તે બીજાને ફસાવશે. આમ ન થાય એટલે હું આપની પાસે આવ્યો છું.’

‘તમારી આ વાત ગમી. તમારા જેવા જાગરૂક નાગરિક બહુ ઓછા હોય છે. કાયદાની મદદ કરવી એ દરેક નાગરિકની ફરજ છે પણ હવે તો કાયદાને ઘોળીને પી જનારાની સંખ્યા વધતી જાય છે અને અમારા માટે તો તે માથાનો દુ:ખાવો બની રહે છે. હા, થોડાઘણા અમે પણ તે માટે જવાબદાર છીએ પણ તે વસ્તુની ચર્ચા અસ્થાને છે.

‘હવે તમે મને બધુ વિગતવાર કહો એટલે ત્યાર પછી કેવી રીતે તે માણસને જાળમાં લેવો તેનો વિચાર કરી તમને આગળ શું કરવું તે કહી શકીશ.’

‘સાહેબ થયું એવું કે હું મારી ઓફિસમાં બેઠો હતો ત્યાં એક વ્યક્તિ આવી. પોતાનું નામ કલ્પેશ શાહ કહ્યું અને કહ્યું કે તે પોતે એક વકીલ છે એમ કહી પોતાનું વિઝિટિંગ કાર્ડ મને આપ્યું. મારા પૂછવા પર કે શું તેમને કોઈ ફ્લેટ ખરીદવો છે? જવાબમાં કહ્યું કે તે કોઈ બીજા જ કામસર મળવા આવ્યો છે.’

બીજું શું કામ છે તે જાણવા મેં તેને તે વિષે પૂછ્યું.

‘મારો એક ક્લાયન્ટ છે. તેને એક સારા અને વિશ્વાસુ માણસની જરૂર છે.’

‘જુઓ, મારે કોઈ નોકરી નથી કરવી. હું સ્વતંત્ર મિજાજનો માણસ છું અને તેમ જ રહેવા માંગુ છું માટે મહેરબાની કરીને તમે મારો સમય ન બગાડો.’

‘પહેલા પૂરી વાત તો સાંભળો? પછી તમારૂ મંતવ્ય જણાવજો. અહિ આવતા પહેલા તમારા વિષે જાણકારી મેળવીને જ આવ્યો છું એટલે તમને કોઈ નોકરી અપાવવાની વાત કરવા નથી આવ્યો.’

‘તો પછી એવી શી વાત છે જેમાં મને રસ પડશે એમ તમે માની લીધું?’

‘જુઓ, મને ખબર છે કે હાલમાં તમારા ધંધામાં મંદી છે અને તેથી તમારી આર્થિક સ્થિતિમાં સંકડાશ છે. હું જે વાત કરીશ તે કદાચ તમારા માનવામાં નહી આવે પણ પૂરી વાત સાંભળશો તો તમે પણ વિચાર કરતા થઇ જશો.

‘મેં જે ઇસમની વાત કરી તેને હાલમાં લોટરીમાં એક મોટી રકમનું ઇનામ લાગ્યું છે. હવે તેને તો લોટરીમાં રસ જ ન હતો.’

‘રસ ન હતો તો લીધી શું કામ?’

‘ભાઈ, આ તો મજબૂરી હતી. તમે તો પરિણીત છો એટલે આ બાબતમાં વધુ ચોખવટની જરૂર છે? એમના શ્રીમતીને બહુ ઇચ્છા એટલે તેની માંગણીને તે કેમ ટાળી શકે? ઇનામ થોડું લાગશે? માની ટિકિટ તો લીધી પણ….’

‘પણ શું?’

‘થયું એવું કે તેને તેમાં એક મોટું ઇનામ લાગ્યું છે. હવે તેને આવા કોઈ ઇનામની પડી નથી. તેની પાસે તો અઢળક પૈસો છે અને ઉપરાંત તે લોટરીને એક જુગાર માને છે એટલે હવે તેની ઈચ્છા આ ઇનામની રકમ કોઈક સારી જગ્યાઓએ દાનમાં આપવા માંગે છે, જેમ કે કોઈ હોસ્પિટલ, કોઈ ધર્માદા સંસ્થા, કોઈ NGO.’

‘‘પણ તેમના પત્નીના કહેવાથી તો તેમણે આ લોટરીની ટિકિટ લીધી હતી. હવે ઇનામની રકમ આમ આપી દેશે તો તે માટે તેમણે તેમની પત્નીને મનાવી લીધી?’

‘ના રે ના, પત્નીને તો કહ્યું પણ નથી કે ઇનામ લાગ્યું છે. તેમ કહે તો પછી તે આવું કાઈ કરવા દે? ઘણા વખત પહેલા ટિકિટ લીધી હતી એટલે કદાચ તે આ વાત જ ભૂલી ગઈ હશે. ભવિષ્યમાં કદાચ યાદ આવશે ત્યારે કહી દેશે કે ઇનામ લાગ્યું ન હતું એટલે ટિકિટ ફાડી નાખી છે.’

‘હા, પણ આમાં હું ક્યાંથી આવ્યો?’

‘આ કામ મારાથી પાર ન પડે. યોગ્ય હોસ્પિટલો, સંસ્થાઓ વગેરે નક્કી કરવા હું સક્ષમ નથી એમ મેં જણાવ્યું ત્યારે તેમણે મને કોઈ યોગ્ય સાથીદાર શોધી તેની મદદ લેવાની હા પાડી છે. આમ તો હું વકીલ હોવાના નાતે ઘણાના સંપર્કમાં છું પણ આવા કામમાં સહાય કરે એવી કોઈ વિશ્વાસુ વ્યક્તિ મારી નજરમાં ન આવી એટલે કેટલાક વખતથી કોઈ યોગ્ય સહાયકની શોધમાં હતો. તપાસ કરતા મને તમારી ભાળ મળી.’

‘હું તમને મદદ કરી શકું એમ તમે કેમ માની લીધું અને તમે શોધો છો એવી વ્યક્તિ હું જ છું એની તમને ખાત્રી છે?’

‘મેં કહ્યુંને હું વકીલ છું. આ કામ જ એવું છે કે તે સાવચેતીથી કરવું પડે એટલે ઘણા સમય સુધી મારી રીતે તમારા વિષે બધી તપાસ કર્યા પછી મને પાકે પાયે ખાત્રી થઇ એટલે હું અહિ આવ્યો છું.’

‘જો કે મને તેની વાતમાં બહુ વજૂદ ન લાગ્યું પણ પૂરી વાત ન જાણુ ત્યાં સુધી હકીકત શું છે તેમ ક્યાંથી ખબર પડે એટલે મેં તેને તેમ કરવા કહ્યું,’ પ્રતીકે ઈ. પાટીલને જણાવ્યું.

‘હા, તો આગળની વાત કહો.’

‘તે કલ્પેશ શાહે મને કહ્યું કે પેલા ભાઈનો ધંધો અનેક શહેરમાં છે અને એટલા વ્યસ્ત છે કે આવા કામનો તેમની પાસે સમય નથી એટલે જો આ કામ સારી રીતે હું પાર પાડી દઉં તો ઇનામની રકમના પાંચ ટકા આપશે.’

પાંચ ટકા એટલે કેટલા? એમ મેં પૂછ્યું ત્યારે તેણે જણાવ્યું કે ઇનામની રકમ એક કરોડ છે. તેનો અર્થ એ કે તે કલ્પેશને પાંચ લાખ આપશે. મારી મદદ માટે પણ તે મને એક લાખ આપવા તૈયાર હતો.’

‘તો પછી જંપલાવો, રાહ કોની જુઓ છો?’ ઈન્સ્પેકટરે સહેજ સ્મિત સાથે કહ્યું.

‘સાહેબ, મેં કહ્યુંને કે આખી વાત મારા ગળે ઉતરે તેમ ન હતી અને વળી તેમાં એક બીજી શરત હતી.’

‘શું?’

‘ભલે મને તે લાખ રૂપિયા આપશે પણ તે પહેલા મારી નિષ્ઠા પૂરવાર કરવા પેલી વ્યક્તિ પાસે મારે પચીસ હજારની રકમ ડિપોઝીટ તરીકે મૂકવી જે કામ પત્યા પછી મને પરત કરશે.

‘મને ત્યા જ શંકા ગઈ કે દાળમાં કાળું છે પણ એમને એમ કેમ ખાતરી વગર કહેવાય? એટલે મેં કહ્યું કે મારી પાસે એટલા બધા પૈસા નથી એટલે હું મદદ નહિ કરી શકું. તેણે મને પૂછ્યું કે મારી પાસે કેટલાની સગવડ છે?

‘મેં જણાવ્યું કે મારા ખાતામાં બાર હજાર છે એટલે તેમાંથી ફક્ત દસ હજાર સુધીને સગવડ થાય. જવાબમાં તેણે કહ્યું કે તે પોતાના અસીલને સમજાવી શકશે કે આટલી રકમથી વાત પતાવે કારણ પચીસ શું કે દસ શું, ઈમાનદારીની ખાત્રી માટે તે બસ છે. આ રકમ લઇ મારે પેલી વ્યક્તિને કાલે સવારે દસ વાગે હોટેલ કલ્પનામાં મળવાનું છે.’

‘તો મળી આવો.’

‘એટલે હું જાણી જોઇને કૂવામાં પડું? મારા દસ હજાર ગુમાવું અને મૂરખ બનું? મારી ફરજ હતી માની હું તમને કહેવા આવ્યો અને તમે મને મદદ કરવાને બદલે આવું સૂચવો છો? તમારે આ બાબતમાં જે પગલા લેવા હોય તે લો પણ મને બાકાત રાખો.’

‘જુઓ, અમે કોઈ પણ સાબિતી વગર આ બાબતમાં કાર્યવાહી ન કરી શકીએ. અમે એમને એમ તેમની ધરપકડ કરીએ તો અમે મુશ્કેલીમાં આવી જઈએ. તમે તેને મળો તે વખતે અમે આવી પહોંચીએ તો અમારૂ કામ સરળ બની રહે.’

‘તમારી વાત સાચી, સાહેબ. પણ ન કરે નારાયણ પાસા પલટાઈ જાય તો મારા તો દસ હજાર જાયને? મારે એવું કાઈ નથી કરવું. તમારે કોઈ પગલાં લેવા હોય તો ખુશીથી કરો પણ મને અંદર ન નાખો.’

‘જુઓ, હું તમારી મૂંઝવણ સમજી શકું છું. અન્ય કોઈ હોત તો તે પણ આમ જ કરતે. પણ આપણે એનો રસ્તો કાઢીએ જેથી તમને કોઈ નુકસાન ન થાય. હું તમને નિશાનીવાળી દસ હજારની નોટો આપીશ. એ નોટો તમે જ્યારે પેલા બેને મળો અને આપો ત્યારે અમે ત્યાં દૂર હાજર હશું એટલે તરત જ આવી રંગે હાથ તેમણે પકડી લેશું. આમ અમારૂ કામ થશે અને તમને પણ કોઈ નુકસાન નહિ થાય. ઉપરથી ગુનેગારને પકડાવી તમે તો એક સામાજિક કાર્ય કરશો એનું તમને અભિમાન પણ થશે.’

‘સાહેબ, દસ મિનિટ આપો. હું તમને વિચારીને જણાવું.’

‘ભલે, તમે બહાર બેસી વિચારો ત્યાં સુધીમાં હું અન્ય કામ પતાવું.’

દસ મિનિટ પછી પ્રતીકે ઈ. પાટીલને સહાય કરવાની હા પાડી એટલે તેમણે પાસેની તિજોરીમાંથી દસ હજાર રૂપિયા કાઢી આપ્યા. સાથે સાથે પ્રતીકને તેનું ઠેકાણું આપવા કહ્યું. આ બધી વિધિ પતાવી તે બહાર આવ્યો.

બહાર આવી પ્રતીક મનમાંને મનમાં મલક્યો. ફરી એક પોલીસ ઓફિસરને પોતાની વાતોમાં વળોટીને પૈસા મેળવ્યા તેનો તેને પોતા પર ગર્વ થયો. દસ હજારને બદલે પચીસ હજાર કહ્યા હોત તો કદાચ તે પણ મળી જતે. પોતાની વાતચીતમાં જે નિર્દોષતા રાખી અને સાતત્યતા પ્રગટ કરીને સામાવાળાને તે પટાવી શકતો તેનું તેને અભિમાન થયું. આ પહેલા પણ તેણે આ રીત સફળતાપૂર્વક અજમાવી હતી પણ આટલી જલદી આ કામ પાર પડ્યું તેની તેને નવાઈ લાગી. હવે આ સફળતાને તો માણવી જ રહી માની તે થોડે દૂર એક સારી હોટેલમાં ગયો.

ભરપેટ જમી જ્યારે મળેલા પૈસામાંથી રૂ. ૫૦૦ની નોટ આપી તો ગલ્લે બેઠેલાએ આમતેમ ઉલટાવી અને પછી કહ્યું, ‘સાહેબ, આ તો નકલી છે. બીજી આપો.’

આ સાંભળી પ્રતીક ચમક્યો પણ કોઈ હાવભાવ વગર બોલ્યો, ‘હોય કાઈ? હમણા જ બેંકમાંથી લઈને આવ્યો છું. એકવાર ફરી જોઈ લો કદાચ તમારી ભૂલ થતી હશે.’

‘ના સાહેબ, મારી નજર પારખું નજર છે. તેમ છતાં જુઓ, આ મશીન તો ખોટું નહી બોલે?’ કહી નોટ ગણવાના મશીનમાં તે નાખી તો તેમાં પણ તે ખોટી હોવાનું દેખાડ્યું.

પ્રતીકે પેલા બંડલમાંથી બીજી નોટ કાઢી તો તેના પણ આ જ હાલ થયા.

હવે ઈજ્જત સાચવવા પોતાના પાકીટમાંથી પૈસા કાઢી હોટેલનું બિલ ચૂકવ્યું.

બહાર નીકળી થોડીવાર વિચાર કર્યો કે હવે શું કરવું? શું ઇન્સ્પેક્ટર ખુદ નકલી નોટોના ધંધામાં સંડોવાયેલો છે? પછી થયું કે પેલા ઇન્સ્પેક્ટરને મળીને જણાવું કે આ નોટો નકલી છે તો સારી નોટો આપે જેથી કાલે તેને કોઈ તકલીફ ન પડે. ઇન્સ્પેક્ટરને ક્યાં ખબર પડવાની છે કે મને કેવી રીતે આની જાણ થઇ અને પૂછશે તો જવાબ આપી દેશું. આમ વિચારી તે ફરી પોલીસ સ્ટેશને ગયો.

‘આવો, આવો, બેસો. હું તમારી જ રાહ જોતો હતો.’ અંદર દાખલ થતા જ પ્રતીકે ઈ. પાટીલને કહેતા સાંભળ્યા. થોડીક નવાઈ સાથે તે બેઠો અને બોલ્યો, ‘કેમ મારી રાહ જોતા હતા?’

‘મને ખાત્રી હતી કે તમે આપેલી નોટો વટાવવાનો પ્રયત્ન કરશો અને ખોટી છે તેમ જાણ થતા પાછા આવશો જ.’

‘તમે જાણીને ખોટી નોટો આપી હતી? કેમ?’

‘કારણ તમે આ પહેલી વાર નથી કર્યું, ખરુંને? આ પહેલા તમે જુહુ પોલીસ સ્ટેશન અને ખાર પોલીસ સ્ટેશને પણ આ કરી ચૂક્યા છો અને તે માહિતી અમારા સુધી આવી ગઈ હતી એટલે જેવી તમે તમારી વાત કરવા માંડી એટલે જાણે મને કશી જાણ નથી એમ તમને દેખાડ્યું અને તમારી વાત સાચી છે એમ પણ હું માનું છું એવો દેખાવ કર્યો.

‘તમે મને સરનામું સાચું નહી જ આપ્યું હોય તેની મને ખબર છે. આ મારો ત્રીસ વરસનો અનુભવ બોલે છે. સામો માણસ સત્ય બોલે છે કે ખોટું તે પારખવાની નજર અમારી પાસે હોય છે અને એટલે જ તો મુંબઈ પોલીસની ખ્યાતિ છે.’ આટલું કહી હવાલદારને બોલાવી પ્રતીકને જેલમાં લઇ જવા કહ્યુ.
નિરંજન મહેતા

Niranjan Mehta

A/602, Ashoknagar(old),
Vaziranaka, L.T. Road,
Borivali(West),
Mumbai 400091
Tel. 28339258/9819018295

 

Posted in "બેઠક "​, "વાર્તા રે વાર્તા", a-વાર્તા સ્પર્ધા 2016 તરુલતા મહેતા, તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા, નિરંજન મહેતા | Tagged , , , , , | 1 Comment

અનિલભાઈ જોશી -તારીખ -૫મી ઓગસ્ટ ૨૦૧૬

અનીલ-૩

Image | Posted on by | Leave a comment